I SA/Kr 95/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Waldemar Michaldo (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi P. M. na rozstrzygnięcie Samorządu Województwa M. z dnia [...] listopada 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. I. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie II. zasądza od Zarządu Województwa na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł (tysiąc sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Pismem z dnia 9 listopada 2018 roku (zwanym dalej – "rozstrzygnięciem") znak nr: [...] Samorząd Województwa M. (Zarząd Województwa) z siedzibą w K. odmówił przyznania pomocy, o którą ubiegał się C. P. M. (dalej także – "wnioskodawca", "skarżący") we wniosku o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, objętego PROW na lata 2014 – 2020, ze względu na to, że wskazana ze wniosku operacja nie stanowi współpracy pomiędzy podmiotami wykonującymi działalność na obszarze Lokalnej Strategii Rozwoju w zakresie świadczenia usług turystycznych, gdyż z zapisów dokumentacji aplikacyjnej nie wynika, że zostanie stworzona wspólna oferta dotycząca świadczenia usług turystycznych. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskodawca złożył w dniu 27 czerwca 2016 roku do Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "W. " wniosek o przyznanie pomocy pt. "Wspieranie współpracy między podmiotami wykonującymi działalność gospodarczą na obszarze wiejskim objętym LSR w zakresie świadczenia usług turystycznych" w ramach naboru-wniosków nr [...] ogłoszonego przez ww. Stowarzyszenie. Przedmiotowa operacja została uznana przez organ decyzyjny Stowarzyszenia za zgodną z LSR, czyli realizującą cele, przedsięwzięcie i wskaźnik określone w LSR oraz w ogłoszeniu o naborze wniosków dla Stowarzyszenia Lokalna Grupa Działania "W. ". Następnie zgodnie z art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. 2015 poz. 378 z późn. zm.), Lokalna Grupa Działania przekazała Zarządowi Województwa M. wniosek o przyznanie pomocy wraz z dokumentami potwierdzającymi dokonanie wyboru operacji. Samorząd Województwa M. dokonał weryfikacji prawidłowości wyboru niniejszej operacji do finansowania przez organ decyzyjny Lokalnej Grupy Działania. W wyniku analizy przedłożonych dokumentów, dotyczących wyboru operacji stwierdzono, iż wniosek o przyznanie pomocy został prawidłowo wybrany przez organ decyzyjny do finansowania. Wobec powyższego, wniosek o przyznanie pomocy na przedmiotową operację został przekazany do oceny merytorycznej. Rozstrzygnięciem z dnia 9 listopada 2018 roku Samorząd Województwa M. z siedzibą w K., działając na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2017 r. poz. 562 z późn. zm.) oraz art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. 2015 poz. 378 z późn. zm.), odmówił przyznania pomocy, o którą ubiegał się wnioskodawca w ramach poddziałania 19.2 Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność, objętego PROW na lata 2014 – 2020. Samorząd Województwa M. weryfikując całość dokumentacji aplikacyjnej tj. formularz wniosku o przyznanie pomocy, Biznesplan oraz załączniki stwierdził, iż co prawda wnioskodawca wskazał we wniosku o przyznanie pomocy określone w LSR cele i przedsięwzięcia oraz wskazał odpowiadające zakresowi planowane do osiągnięcia wskaźniki. Jednakże, zdaniem organu, przedmiotowa operacja nie stanowi współpracy między podmiotami wykonującymi działalność na obszarze LSR w zakresie świadczenia usług turystycznych, gdyż z zapisów dokumentacji aplikacyjnej nie wynika, że zostanie stworzona wspólna oferta dotycząca świadczenia usług turystycznych. Zapisy części B.V Zestawienie rzeczowo-finansowane formularza wniosku wskazują, że planowane do poniesienia w ramach operacji koszty dotyczą wyposażenia oraz adaptacji budynku w poszczególnym przedsiębiorstwie, które zawarło porozumienie w sprawie współpracy. Ponadto w ocenie organu, podkreślenia wymaga fakt, iż z zapisów Biznesplanu również nie wynika, że podmioty ubiegające się o wsparcie w ramach współpracy stworzą wspólną ofertę, gdyż usługi wskazane w Biznesplanie są wyszczególnione dla każdego z podmiotów oddzielnie. Samorząd Województwa zaznaczył, że podstawowym celem zakresu, w ramach którego złożony został wniosek jest wzmocnienie współpracy podmiotów ubiegających się o przyznanie pomocy a nie wspólne aplikowanie. Na powyższe rozstrzygnięcie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł P. M., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucając mu: 1) naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U. z 2018 r. poz. 140) poprzez: - jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie poprzez uznanie, że projekt objęty wnioskiem nie osiągnie realizacji celów głównych i szczegółowych LSR, poprzez nieosiągnięcie zaplanowanego w LSR wskaźnika produktu; w sytuacji gdy z treści projektu wynika wprost realizacja tych celów, zwłaszcza w kontekście współpracy przedsiębiorców w zakresie świadczenia usług turystycznych i stworzenia przez nich wspólnej oferty w zakresie świadczenia tych usług; - brak rzetelnej i przejrzystej analizy projektu objętego wnioskiem przed przyjęciem stanowiska, że projekt nie osiągnie realizacji celów głównych i szczegółowych LSR oraz zaplanowanego w LSR wskaźnika produktu; - dokonanie swobodnej i dowolnej interpretacji pojęcia celów głównych i szczegółowych LSR, oraz pojęcia wskaźnika produktu poprzez przyjęcie, że oferta obejmująca współpracę między podmiotami wykonującymi działalność na obszarze LSR nie zawiera wspólnej oferty świadczenia usług turystycznych, a tym samym nie jest zgodna z określeniem z LSR Przedsięwzięcia P.2.1.4. Wspieranie współpracy w zakresie świadczenia usług turystycznych; 2) naruszenie art. 37 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431) poprzez niezachowanie zasady rzetelności i przejrzystości w ocenie projektu, a przez to swobodne i nie poparte żadną merytoryczną argumentacją przyjęcie, że projekt złożony przez skarżącego nie zrealizuje wskaźnika produktu w postaci Liczby sieci w zakresie usług turystycznych, które otrzymały wsparcie w ramach realizacji LSR oraz nie osiągnie celu ogólnego i szczegółowego LSR; w sytuacji gdy projekt dotyczy usługi turystycznej i obejmuje współpracę przedsiębiorców w zakresie świadczenia usług turystycznych; Na podstawie zgłoszonych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia Samorządu Województwa M. w K. z dnia 9 listopada 2018 roku w całości, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że wbrew twierdzeniom Samorządu Województwa M. , gdzie przyjęto, iż przygotowana przez skarżącego dokumentacja aplikacyjna nie pozwala na stwierdzenie, że operacja jest zgodna z LSR, tj. m.in. zakłada realizację celów głównych i szczegółowych LSR, projekt przedłożony przez P. M. C. i P. A. pozwala na osiąganie zaplanowanych w LSR wskaźników. Z rozdziału V LSR LGD W. (Cele i Wskaźniki) wynika, że wskaźnikiem w przedsięwzięciu P.2.1.4 miała być liczba sieci w zakresie usług turystycznych, które otrzymały wsparcie w ramach realizacji LSR. Analiza Biznesplanu, zdaniem skarżącego, wskazuje w sposób czytelny i oczywisty jaki jest zakres współpracy pomiędzy nim a P. M.. P. M., który prowadzi działalność w zakresie usług remontowo-budowlanych, dysponuje bowiem odpowiednimi zasobami lokalowymi i dostosuje wskazany obiekt do przyjmowania gości. Z kolei zgodnie z założeniami projektu, skarżący będzie korzystał z lokalu należącego do P. M.. W ramach projektu jedno z pomieszczeń lokalu należącego do P. M. zostanie zaadoptowane na kuchnię i wyposażone w konieczny sprzęt oraz urządzenia kuchenne. W wyniku realizacji współpracy pomiędzy podmiotami skarżący będzie zaspokajał potrzeby gastronomiczne dla gości zakwaterowanych przez P. M.. Tym samym zakres współpracy pomiędzy tymi mężczyznami, jako podmiotami wykonującymi działalność, polegał będzie na świadczeniu kompleksowej obsługi turysty (gościa) poprzez zabezpieczenie mu bazy noclegowej oraz zabezpieczenie podczas pobytu turystycznego obsługi gastronomicznej w miejscu noclegu. Zdaniem skarżącego, nie ma więc racji Samorząd Województwa Małopolskiego twierdząc że przedstawiona powyżej operacja nie stanowi współpracy między podmiotami wykonującymi działalność na obszarze LSR w zakresie świadczenia usług turystycznych. Ponadto skarżący wskazał, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 11 lipca 2014 roku o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1431) wybór projektów do dofinansowania przeprowadza się w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Zdaniem skarżącego swobodne i nie poparte żadną merytoryczną argumentacją, przyjęcie przez Samorząd Województwa M. , że projekt złożony przez skarżącego nie realizuje wskaźnika produktu w postaci Liczby sieci w zakresie usług turystycznych, stanowi naruszenie dyspozycji tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Samorząd Województwa M. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ stwierdził między innymi, że z przedłożonych przez P. M. i P. M. dokumentów nie wynika, iż zamierzają stworzyć wspólną ofertę. Wręcz przeciwnie – P. M. pragnie dokonać adaptacji pokoi i ocieplenia budynku, aby zapewnić miejsca postojowe. Tym samym należało uznać, że każdy z podmiotów starających się o wsparcie planuje rozwijać swoją działalność. Natomiast jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 37 tzw. ustawy wdrożeniowej, to organ jednostki samorządu terytorialnego podniósł, iż w odniesieniu do operacji, o której dofinansowanie starał się skarżący, wyboru operacji dokonuje Lokalna Grupa Działania, co wynika z art. 21 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U. z 2018 r. poz. 140). Ponadto zdaniem organu, nie sposób się zgodzić z twierdzeniami skarżącego, iż stanowisko Samorządu Województwa M. jest "swobodne i nie poparte żadną merytoryczną argumentacją", gdyż w rozstrzygnięciu z dnia 9 listopada 2018 roku taka argumentacja została przedstawiona. Skarżący również nie wskazuje, na czym opiera swoje stanowisko, iż "właściwa instytucja" naruszyła przy wyborze projektów do dofinansowania zasady przejrzystości, rzetelności czy bezstronności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga okazała zasadna w tym zakresie, w którym doprowadziła do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) stwierdza, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy). Zakres kontroli obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej "p.p.s.a."), akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na co wskazuje treść art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r. poz. 627) w przypadku gdy nie spełnione zostały warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4,5,6, lit. d, pkt 7,13 i 14 tej ustawy, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyny odmowy. W przypadku zaistnienia sytuacji tego rodzaju podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 35 ust. 2 przywołanej powyżej ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku). Sąd administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu, bada czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. W przypadku uwzględnienia skargi na akt z zakresu administracji publicznej sąd administracyjny, zgodnie z treścią art. 146 § 1 p.p.s.a., uchyla ten akt. Tryb oraz warunki przyznania pomocy finansowej w zakresie działania "Wsparcie dla rozwoju lokalnego w ramach inicjatywy LEADER" zostały uregulowane przez przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz. U. z 2018 r., poz. 378 z późn. zm.) oraz dla poddziałania 19.2 – rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r., poz. 772 z późn. zm.), wydane w oparciu o delegację ustawową z art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zgodnie z treścią art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (Dz.U. z 2018 r. poz. 140), jeżeli nie są spełnione warunki udzielenia wsparcia, o którym mowa w art. 35 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 1303/2013, zarząd województwa informuje podmiot ubiegający się o wsparcie o odmowie udzielenia tego wsparcia, zgodnie z przepisami regulującymi zasady wsparcia z udziałem poszczególnych EFSI. Przytoczone powyżej przepisy stanowiły podstawę działania organu, który uznał, że zachodzi przesłanka do odmowy przyznania pomocy wnioskowej przez skarżącego. Nie mniej jednak analiza treści uzasadnienia rozstrzygnięcia Samorządu Województwa M. z dnia 9 listopada 2018 roku nie pozwala na ustalenie jakie konkretnie powody zadecydowały o podjęcia takiego, a nie innego rozstrzygnięcia przez ten organ. Z ustaleń stanu faktycznego poczynionych w przedmiotowej sprawie wynika, że skarżący złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej w ramach poddziałania, o którym mowa w ustawie o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, tj. wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej. Odmowa przyznania pomocy dokonana została na podstawie art. 35 ust. 1 wskazanej powyżej ustawy, zgodnie z którym w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania przedmiotowej pomocy, podmiot właściwy w sprawie, informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyny odmowy. W przedmiotowej sprawie Samorząd Województwa odmówił udzielenia pomocy ze względu na niewykazanie przez skarżącego, iż zostanie realizowana wspólna oferta dotycząca świadczenia usług turystycznych. W ocenie Sądu zaskarżona odmowa przyznania pomocy nie spełnia ustawowego wymogu przewidzianego w ust. 1 art. 35 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, że w przypadku skierowania do podmiotu ubiegającego się o pomoc finansową informacji o odmowie przyznania pomocy podmiot właściwy zobligowany jest do podania przyczyn odmowy. Zdaniem Sądu podanie w ogólnikowy sposób przyczyn odmowy przyznania pomocy finansowej jest oceną dowolną i nie spełniająca wymogów równego dostępu do pomocy i przejrzystości reguł jej przyznawania. Odmowa przyznania pomocy powinna zawierać wyjaśnienie okoliczności, które zadecydowały o takim a nie innym rozstrzygnięciu. Skarżący powinien uzyskać precyzyjne wskazanie co do wyników przeprowadzonej oceny, a ocena taka powinna być szczegółowa, jasna i rzetelnie przedstawiona. Powinna ona odnosić się wprost do stanu faktycznego sprawy, a argumentacja organu powinna zostać przeprowadzona w sposób pozwalający na prześledzenie toku rozumowania organu, w trakcie kontroli sądowoadministracyjnej. Informacja, zawarta w rozstrzygnięciu, musi zawierać jednoznacznie sprecyzowane powody, które zadecydowały o odmowie przyznania pomocy. Wymóg taki nie jest spełniony gdy, jak w rozpatrywanej sprawie, organ nie sprecyzował w sposób jasny i konkretny dlaczego skarżącemu odmówiono prawa przyznania pomocy. Samorząd Województwa M. w istocie rzeczy w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał jedynie, że skarżącemu nie przysługuje pomoc, gdyż z zapisów dokumentacji aplikacyjnej nie wynika, że została stworzona wspólna oferta dotycząca świadczenia usług turystycznych. Takie rozstrzygnięcie nie sposób uznać za pełnoprawne i pozwalające na rzetelne ustosunkowanie się przez skarżącego do argumentów w nim zawartych. Rozstrzygnięcie, podlegające kontroli w wyniku wniesienia skargi do sądu administracyjnego, powinno zawierać ustalenia zarówno faktyczne jak i ich ocenę prawną w zakresie pozwalającym na ich weryfikację. Tymczasem zaskarżone rozstrzygniecie o odmowie przyznania pomocy nie zawiera rzetelnej analizy wskazanych przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów, nie przytacza konkretnych argumentów, odnoszących się do realiów stanu faktycznego sprawy, które doprowadziły do wskazanych w rozstrzygnięciu wniosków. W tym stanie rzeczy Sąd został pozbawiony możliwości analizy i oceny stanowiska organu i stwierdził, że rozstrzygnięcie to nie poddaje się kontroli, jest bowiem nieweryfikowalne. W przedmiotowej sprawie istotne znaczenia ma treść art. 27 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zgodnie z treścią tego przepisu w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Brak należytego uzasadnienia odmowy przyznania pomocy przez organ właściwy w sprawie o przyznanie pomocy stanowi naruszenie zasady praworządności, uniemożliwia skarżącemu poznanie i zrozumienie przyczyn, dla których wniosek nie został wybrany do dofinansowania. Uchybienia poczynione przez organ jednostki samorządu terytorialnego w zakresie uzasadnienia decyzji o odmowie przyznania pomocy, uniemożliwia również sądowi administracyjnemu dokonanie prawidłowej kontroli, czy ocena wniosku nie narusza prawa (podobnie: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 27 listopada 2018 roku, sygn. akt III SA/Lu 473/18, LEX nr 2604872 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 3 lipca 2018 roku, sygn. akt III SA/Gl 501/18 LEX nr 2537327). Wybór projektów do dofinansowania powinien przebiegać w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny, zasada ta nie jest jednak realizowana w sytuacji, gdy uzasadnienie negatywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia nie pozwala na precyzyjne wyjaśnienie przyczyn odmowy przyznania pomocy z funduszy unijnych . Wszystkie tryby jak i same rozstrzygnięcia dotyczące wyłaniania projektów do dofinansowania, powinny być konstruowane o zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania . Tymczasem analiza treści zaskarżonego rozstrzygnięcia prowadzi do konstatacji, że organ temu obowiązkowi nie podołał. Tym bardziej, że przepis art. 35 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 kładzie wyraźny nacisk na precyzyjne i szczegółowe wyjaśnienie, dlaczego w ramach danego działania wniosek skarżącego nie został uwzględniony, w szczególności, że odmowa przyznania pomocy skutkuje prawem zaskarżenia tego aktu do sądu administracyjnego. Ocena taka nie może przy tym ograniczać się do lakonicznych stwierdzeń, lecz musi odnosić się do twierdzeń skarżącego wskazanych we wniosku, a więc do konkretnego przedsięwzięcia i konkretnych przedłożonych dokumentów. Rozstrzygnięcie powzięte przez organ w przedmiotowej sprawie uniemożliwia tak wnioskodawcy jak i Sądowi zapoznanie się ze stanowiskiem organu w zakresie poznania konkretnych motywów jakimi kierował się on przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia w realiach stanu faktycznego kontrolowanej sprawy. Skutkiem tego jest brak możliwości kontroli zasadności tegoż rozstrzygnięcia przez Sąd. W ocenie Sądu zaskarżona odmowa przyznania pomocy nie spełnia ustawowego wymogu przewidzianego w ust. 1 art. 35 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, a to w przypadku skierowania do podmiotu ubiegającego się o pomoc finansową informacji o odmowie przyznania pomocy podmiot właściwy zobligowany jest do podania przyczyn odmowy. W niniejszej sprawie Samorząd Województwa tak naprawdę swoje rozstrzygnięcie oparł jedynie o jedną przesłankę, nie dokonując rzetelnej i wyczerpującej analizy treści wniosku skarżącego oraz dołączonej do niego dokumentacji. Mając na uwadze powyższe, zaskarżone rozstrzygnięcie nie mogło być uznane za prawidłowe i na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. należało je uchylić, o czym wyrzeczono w punkcie I sentencji wyroku. Rozpoznając ponownie sprawę organ powinien uwzględnić wskazania i wytyczne wynikające z niniejszego wyroku Sądu, w tym w szczególności wyczerpująco odnieść się do argumentacji wnioskodawcy, treści złożonego przez niego wniosku o przyznanie pomocy oraz dołączonych do niego załączników. O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. oraz w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265)