I SA/Kr 954/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska (spr.) WSA Stanisław Grzeszek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2021r. sprawy ze skargi Z. B. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...]20 w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019 skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2020r. nr [...]20, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, po rozpoznaniu odwołania Z. B. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w W. z dnia 24 czerwca 2020r. nr [...] w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2019, działając na podstawie art. 138§1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U z 2020r. poz. 256 ze zm. dalej-k.p.a.) w zw z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (tekst jedn. Dz. U z 2019r. poz. 1505 ze zm.)-utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Jak wynika z zaskarżonej decyzji i akt administracyjnych sprawy, do Biura Powiatowego ARiMR wpłynął za pośrednictwem aplikacji eWniosekPlus, wniosek z dnia 27 maja 2019r. strony o przyznanie płatności na 2019r.: jednolitej płatności obszarowej (JPO), płatności do zazielenienia (PZ) i płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW). Strona zadeklarowała łącznie 1,69 ha do płatności JPO/PZ/ONW na działkach rolnych A o pow. 0,22 ha, B o pow. 0,12 ha, C o pow. 0,31 ha, D o pow. 0,24 ha, E o pow. 0,42 ha, F o pow. 0,21 ha, G o pow. 0,17 ha. Postępowanie dotyczące płatności JPO/PZ zostało zakończone decyzją organu I instancji nr 0116-2020-001107 z dnia 22 stycznia 2020r. na mocy, której powierzchnię uprawnioną do płatności JPO/PZ ustalono (w oparciu o analizę zdjęć lotniczych) na poziomie 1,29 ha. Oznaczało to przyznanie płatności w pomniejszeniu (325,43 zł do JPO i 408,34 zł do PZ). Postępowanie odwoławcze zakończyła decyzja Dyrektora [...] Oddziału ARiMR nr [...] z dnia 21 kwietnia 2020r. którą decyzję organu I instancji uchylono a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania z uwagi na poważne braki w postępowaniu wyjaśniającym i uzasadnieniu. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020r. nr [...] uprawnioną do płatności JPO/PZ ustalono na 1,29 ha (w oparciu o wynik kontroli terenowej i zdjęć lotniczych). Oznaczało to przyznanie płatności w pomniejszonej wysokości: 325,43 zł (JPO) i 408,34 zł (PZ). W pisemnych motywach zaskarżonej decyzji organ II instancji przypomniał zasady dotyczące rozpoznawania odwołań od decyzji w tym art. 15 k.p.a., art. 138 k.p.a., art. 105 k.p.a. i art. 127 k.p.a. Wskazano także na podstawowe warunki przyznania płatności w sprawie oraz konsekwencje nieprawidłowości w tym zakresie, które regulują: ustawa z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013r., rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014r., rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013r., rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości, rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015r. w sprawie określenia maksymalnego zagęszczenia drzew. Organ przypomniał podstawowe pojęcia istotne dla rozpoznania sprawy tj. definicję rolnika, gospodarstwa rolnego, posiadania, działalności rolniczej, gruntów pozostających w stanie nadającym się do wypadu lub uprawy, użytków rolnych, kwalifikującego się hektara, maksymalnego kwalifikowanego obszaru, systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ortofotomapy, elementów krajobrazu nie związanych bezpośrednio z działalnością rolniczą. Podając najważniejsze okoliczności niniejszej sprawy wymieniono to, że: łączna powierzchnia zadeklarowana przez stronę do płatności JPO/PZ za 2019r. została ustalona na poziomie 1,69 ha (obejmowała obszar działek rolnych A-G), łączna powierzchnia uprawniona do płatności (tzw. powierzchni stwierdzona lub zatwierdzona) JPO/PZ za 2019r. została ustalona na poziomie 1,29 ha (obejmowała ona 0,40 ha działki rolnej E (deklarowano 0,42 ha), 0,00 działek F (deklarowano 0,21 ha), 0,00 dla działki rolnej G (deklarowano 0,17 ha) i całą zadeklarowaną powierzchnię pozostałych działek rolnych, różnica między łączną powierzchnią zadeklarowaną do płatności JPO/PZ za 2019r. a łączną powierzchnią uznaną za uprawnioną do płatności wyniosła 0,40 ha. Zakwestionowany obszar w ramach poszczególnych płatności został wykluczony i potraktowany jako zawyżenie łącznej powierzchni uprawnionej do tych płatności. W przypadku działek i płatności odnośnie których nie stwierdzono różnic między powierzchnią zadeklarowaną a uprawnioną, za uprawnione do wsparcia uznano powierzchnie zadeklarowane w ramach tych działek. Uprawnienia strony do poszczególnych płatności ustalono w oparciu o analizę wyników kontroli terenowej, ortofotomap i deklaracji strony. Kontrola terenowa została wykonana metodą inspekcji terenowej przez pracowników organu. Czynności kontrolne polegały na pomiarze powierzchni uprawnionej do płatności przy pomocy urządzeń nawigacji satelitarnej (GPS) i określeniu charakterystyk sprawdzanych działek. Zweryfikowano grupy upraw wskazanych przez stronę, ich stan i czy powierzchnie działek odznaczały się dobrą kulturą rolną. Inspekcja terenowa miała miejsc w dniu 27 kwietnia 2020r. Wyniki kontroli opisano w protokole gdzie tabelarycznie zestawiono oceny poszczególnych działek. Protokół kontroli wysłano do strony przy piśmie z dnia 27 lipca 2020r. Wydając zaskarżoną decyzję organ dysponował zdjęciami lotniczymi i satelitarnymi. Organ ustalił, że: -odnośnie działki E, strona zadeklarowała 0,42 ha i umiejscowiła ją na działkach [...] i [...], obszar tej działki zajmował niemal całą powierzchnię dz. nr [...] i południową połowę dz. nr [...], powierzchnie uprawnioną do płatności ustalono jako 0,40 ha , powierzchnia wykluczona z płatności to 0,02 ha, teren wykluczony obejmował zadrzewienia i zakrzaczenia (w decyzji zmieszczono zdjęcia tych działek), -odnośnie działki F, strona zadeklarowała łącznie 0,21 ha na działce nr [...], powierzchnię uprawnioną do płatności określono na poziomie 0,00 ha, działka zadrzewiona i zakrzaczona (w decyzji zamieszczono zdjęcia tej działki), -odnośnie działki G, strona zadeklarowała 0,17 ha na działce nr 5444, powierzchnię uprawnioną do płatności określono na poziomie 0,00 ha, działka zadrzewiona i zakrzaczona (w decyzji zamieszczono zdjęcia tej działki). Zakwestionowane tereny nie mogły zostać uznane za uprawnione do płatności ponieważ obejmowały tereny nieużytkowane rolniczo (cz. działki E) albo nie stanowiły zagajników o krótkiej rotacji, które są uprawnione do wnioskowanych płatności. Zakwestionowane grunty nie były: użytkami rolnymi, terenem na którym była prowadzona działalność rolnicza, terenem utrzymywanym w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, terenem na którym prowadzono tzw. działania minimalne, obszarami włączonymi do powierzchni uprawnionych do płatności, obszarem z pojedynczymi drzewami o gęstości mniejszej niż 100 drzew na 1 ha. Zakwestionowany obszar nie był utrzymywany w dobrej kulturze rolnej, nie usuwano zakrzaczeń, zachwaszczeń i zadrzewień. Strona naruszyła art. 8 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o płatnościach. W odwołaniu strona podniosła, że pomimo złożenia oświadczeń dotyczących rezygnacji z udziału w systemie małych gospodarstw nadal wbrew woli uczestniczy w tym programie oraz , że na działkach rosną brzozy z których pozyskuje sok w ramach Rolniczego Handlu Detalicznego z dofinansowaniem PROW 2014-2020. Strona w 2015r. została uznana za rolnika uczestniczącego w systemie małych gospodarstw jednakże strona nie wystąpiła skutecznie z tego programu. Odnośnie produkcji soku z brzozy, organ wskazał, że strona w ramach działania 4.2.,,Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych" PROW 2014-2020 zgłosiła wniosek o dofinansowanie produkcji soku z brzozy ale ARiMR nie finansuje produkcji tego rodzaju gdyż inwestycja nie mieści się w katalogu inwestycji wspieranych. Podstawową kwestią była analiza stanu działek pod kątem agrotechnicznym w 2019r. Strona zadeklarowała część lasu z terenem po wycince, usuwaniu drzew leśnych (cz. działki E), na działkach F i G rósł las. Las nie jest użytkiem rolniczym wspieranym w ramach płatności bezpośrednich. (w decyzji zamieszczono zdjęcia w/w działek). Strona zadeklarowała tereny nieuprawnione do otrzymania płatności bezpośrednich. Zadeklarowane działki nr [...], [...] i [...] do wniosku płatności bezpośrednie na 209r. w części lub całości nie kwalifikowały się do przyznania płatności ze względu na brak użytkowania rolniczego. Konsekwencje zawyżenia powierzchni uprawnionej do JPO i płatności ONW reguluje art. 18 i art. 19a rozporządzenia wspólnotowego 640/2014. Zawyżenie powierzchni uprawnionej do JPO wyniosło 0,40 ha. Nieprawidłowości obciążają osobę prowadzącą gospodarstwo rolne. Strona nie powiadomiła odpowiednio wcześniej o nieprawidłowościach w oparciu o art. 15 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014r. W skardze do Sądu na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w K. wniósł Z. B. zarzucając naruszenie: 1.przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: -art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego z dnia 5 lutego 2015r. w zw z art. 32 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego Rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 - poprzez błędne przyjęcie przez organ za organem I instancji, iż działki ewidencyjne oznaczone nr [...] oraz fragment działki ewidencyjnej o nr [...] o pow. 0,2 ha, nie stanowią kwalifikujących się hektarów w rozumieniu art. 32 ust. 2 Rozporządzenia, podczas gdy zakwestionowane obszary w całości stanowią użytki rolne wykorzystywane do prowadzenia działalności rolniczej a tym samym stanowią kwalifikujące się hektary w myśl art. 32 ust. 3 Rozporządzenia, -art. 4 ust. 1 lit. c (i) w zw z lit. d Rozporządzenia w zw z art. 38 ust. 3 TFUE oraz załącznikiem I do TFUE- poprzez błędne przyjęcie przez organ za organem I instancji, iż skarżący na zakwestionowanych obszarach nie prowadzi działalności rolniczej w postaci upraw produktów rolnych podczas gdy skarżący prowadzi na zakwestionowanych obszarach uprawę produktów rolnych, którymi w rozumieniu załącznik I do TFUE są również żywe drzewa – w przypadku skarżącego brzozy z których skarżący pozyskuje sok, -art. 4 ust. 1 lit. c (ii) Rozporządzenia-poprzez błędne przyjęcie przez organ za organem I instancji , iż skarżący na zakwestionowanych obszarach nie prowadził działalności rolniczej poprzez utrzymywanie użytków rolnych w stanie dzięki któremu nadają się one do uprawy podczas gdy skarżący na zakwestionowanych obszarach utrzymuje użytki rolne w stanie dzięki któremu nadają się one do uprawy bowiem na zakwestionowanych obszarach skarżący utrzymuje drzewa brzozy, z których pozyskiwany jest sok, -art. 4 ust. 1 lit. e (ii) Rozporządzenia poprzez przyjęcie przez organ za organem I instancji, że zakwestionowane obszary nie stanowią użytków rolnych podczas gdy obszary te są użytkami rolnymi w rozumieniu wskazanego przepisu, bowiem stanowią uprawy trwałe, -art. 4 ust. 1 lit. g Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię pojęcia upraw trwałych i przyjęcie, iż las brzozowy w rozumieniu wskazanego pojęcia może stanowić jedynie zagajnik o krótkiej rotacji podczas gdy las brzozowy niestanowiący zagajnika o krótkiej rotacji w dalszym ciągu może stanowić ( a w niniejszej sprawie stanowi) uprawy trwałe a to uprawy niepodlegające płodozmianowi inne niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się plony, 2.naruszenie przepisów prawa procesowego, a to: -art. 138§1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia i orzeczenia przez organ co do istoty sprawy, -art. 7 w zw z art. 77§1 w zw z art. 80 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego przez organ i podzielenie przez organ w całości ustaleń organu I instancji oraz uznanie ich przez organ za własne, podczas gdy w ustaleniach poczynionych przez organ I instancji pominięta została okoliczność mająca istotny wpływ na wynik sprawy, tj. fakt, iż zakwestionowane obszary, które były przedmiotem wniosku o przyznanie płatności na 2019 (JPO) oraz PZ były użytkowane rolniczo przez skarżącego. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej organ: -zakwestionował obszary stanowiące działki ewidencyjne nr: [...] oraz fragment działki nr [...] o pow. 0,2 ha (zadeklarowane przez skarżącego we wniosku o przyznanie JPO oraz PZ na rok 2019) jako kwalifikujące się hektary, -zastosował karę administracyjną o której mowa w art. 19a ust. 1 Rozporządzenia (UE) nr 640/2014 oraz pomniejszył płatność na rzecz skarżącego z tytułu JPO na rok 2019 oraz PZ na rok 2019 w związku z zastosowaną karą administracyjną oraz o zobowiązanie organu do wydania w tym zakresie w określonym terminie decyzji ze wskazaniem sposobu rozstrzygnięcia poprzez zakwalifikowanie zakwestionowanych obszarów do JPO na rok 2019 oraz PZ na rok 2019 i przyznanie w tym zakresie płatności na rzecz skarżącego oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Uzasadniając skargę jej autor podniósł, że na zakwestionowanym obszarze rosną drzewa żywe brzozy, które skarżący wykorzystuje do produkcji soku z brzozy i w stosunku do nich nie zachodzi potrzeba przeprowadzania działań przygotowawczych. Organ II instancji nie zbadał wszechstronnie materiału dowodowego. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie wskazując, że skarżący sam wycofał we wrześniu 2019r. swój wniosek o dotację w ramach programu ,,Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych", który dotyczyć miał pozyskiwania soku z brzozy. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W okolicznościach niniejszej sprawy należy potwierdzić wypełnienie się powyższych warunków, akcentując w szczególności realne zagrożenie epidemiologiczne dla zdrowia uczestników postępowania występujące na terenie miasta będącego siedzibą tutejszego Sądu. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz. 1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Kraków, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym (§1 w zw. §3 tego rozporządzenia). Reasumując powyższe, z dniem 17 października 2020r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie odwołuje się rozprawy, kontynuując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, zaś sprawy wyznaczone do rozpatrzenia na rozprawie kieruje się do załatwienia na posiedzeniu niejawnym, co też uczyniono w niniejszej sprawie. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021r. poz.137), stanowiąc w art. 1§1 i §2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy-art. 145§1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Należy również podkreślić, iż zgodnie z art. 134§1 p.p.s.a., sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez stronę skarżącą decyzję organu odwoławczego, Sąd nie dopatrzył się wskazanych wyżej uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji lub stwierdzenia jej nieważności. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skarga nie zasługiwała zatem na uwzględnienie. Rozpatrywana sprawa dotyczy płatności w ramach wsparcia bezpośredniego. Warunki przyznawania tych płatności regulują przepisy ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U z 2018r., poz. 1312 ze zm.). Na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 tej ustawy płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi, jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności oraz łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym będących w posiadaniu tego rolnika jest nie mniejsza niż 1 ha. Pomimo niespełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, płatności bezpośrednie są przyznawane, jeżeli rolnik spełnia warunki do przyznania płatności związanych do zwierząt i złożył wniosek o przyznanie tych płatności oraz łączna kwota płatności bezpośrednich, przed zastosowaniem art. 63 rozporządzenia nr 1306/2013 wynosi co najmniej równowartość w złotych kwoty 200 euro. Rozważania w przedmiotowej sprawie należy rozpocząć od stwierdzenia, że Sąd zgodnie art. 133§1 p.p.s.a., wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez Sąd jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami. Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie ogranicza się jedynie do tego aktu, lecz bada, czy okoliczności przedstawione w takiej decyzji znajdują odzwierciedlenie w dokumentacji zgromadzonej w nadesłanych aktach sprawy. To na organie ciąży obowiązek przedłożenia wraz ze skargą kompletnych akt, zawierających wszystkie dowody i dokumenty, które stały się podstawą wydanego przez niego aktu i które pozwolą sądowi dokonującemu kontroli na pełną ocenę jego zgodności z prawem rozumianym zarówno jako prawo procesowe jak i materialne. Zauważyć należy, że wymogi zebrania, rozpatrzenia materiału dowodowego oraz sporządzenia prawidłowego uzasadnienia, mają znaczenie nie tylko dla stron postępowania, które mają prawo wiedzieć, czym kierował się organ administracji publicznej przy załatwianiu ich sprawy, ale również dla sądu administracyjnego, którego zadaniem jest dokonanie kontroli zaskarżonego aktu pod kątem zgodności z prawem. Jest przy tym oczywiste, że w ramach sądowej kontroli badaniu podlega również to, czy ustalenia organu znajdują dostateczne oparcie w zebranym materiale dowodowym. Kompletne akta sprawy umożliwiają weryfikację, czy zaskarżony akt administracyjny został wydany przy dochowaniu wymogów wynikających z art. 80 k.p.a., a zatem czy ustalenia nie są arbitralne i dowolne. Okoliczności wynikające z dokumentów znajdujących się poza aktami sprawy co do zasady nie mogą zatem być uznane za udowodnione, o ile nie chodzi o fakty powszechnie znane bądź znane organowi z urzędu (art. 77§4 k.p.a.). Odnosząc się do podnoszonych w skardze zarzutów należy wskazać, że w sprawie niniejszej decydujące znaczenie ma prawidłowość postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ, w wyniku którego, zdaniem organów, ustalona została rozbieżność pomiędzy wielkością powierzchni wskazaną we wniosku o przyznanie płatności, a wielkością powierzchni kwalifikowanej, stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej kontroli i zdjęć satelitarnych/lotniczych. Trafnie wskazały organy, że materialnoprawne przesłanki uprawniające rolnika do płatności obszarowych zostały określone w art. 7 i art. 8 ustawy o płatnościach, a także w stosownych przepisach unijnych. W świetle ww. przepisów rolnikowi przysługują płatności obszarowe na będące w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, działki rolne wchodzące w skład gospodarstwa rolnego, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Zgodnie z art. 32 ust. 2 lit. a - Aktywacja uprawnień do płatności - rozporządzenia nr 1307/2013 "kwalifikujący się hektar" oznacza wszelkie użytki rolne gospodarstwa rolnego. W myśl art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013. Natomiast jak wynika z §2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania płatności bezpośrednich i płatności niezwiązanej do tytoniu, grunty uznaje się za pozostające w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy, jeżeli został na nich przeprowadzony przynajmniej jeden zabieg agrotechniczny mający na celu usunięcie lub zniszczenie niepożądanej roślinności, w terminie do dnia 31 lipca roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich. Z powyższych regulacji wynika przede wszystkim to, że do płatności uprawnione mogą być tylko użytki rolne. Nadto użytki te muszą być utrzymywane w należytej kulturze rolnej. Skoro przedmiotowe postępowanie administracyjne powinno być przeprowadzone w oparciu o ustawę o płatnościach, to należy wyjaśnić relację pomiędzy ustawą o płatnościach a k.p.a. Ustawa o płatnościach wprowadza pewne modyfikacje zasad procedowania w stosunku do reguł przewidzianych w k.p.a. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Ustęp 2 ww. artykułu stanowi z kolei, że w postępowaniach, o których mowa w ust. 1 (m.in. płatności obszarowej, za zazielenienie oraz dodatkowej redystrybucyjnej), organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, 3) ma obowiązek udzielać stronom na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich prawa i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) ma obowiązek zapewnić stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; art. 81 K.p.a. nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3). Zauważyć trzeba, że jedną z naczelnych zasad procedury administracyjnej jest wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Rozwinięciem tej zasady jest art. 77§1 k.p.a., zgodnie z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast w myśl art. 80 k.p.a., organ winien dokonać oceny okoliczności na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Organ prowadząc postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania, stosownie do art. 7, art. 77§1 i art. 80 k.p.a., winien podejmować działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego istotnego dla podjęcia rozstrzygnięcia i dokonać oceny na podstawie całokształtu wyczerpująco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. Dopełnienie wskazanych obowiązków co do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i dokonania na jego podstawie oceny ma na celu realizację wynikającego z art. 8 k.p.a. wymogu prowadzenia postępowania administracyjnego w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nawet biorąc pod uwagę, że do postępowania w sprawie płatności stosuje się k.p.a. z modyfikacjami wynikającymi z ustawy o płatnościach, to należy wskazać, że w ww. regulacji ustawodawca zobowiązał organ do stania na straży praworządności, powtarzając tym samym sformułowaną w art. 6 k.p.a. zasadę legalizmu. Bezsporne przy tym jest, że na podstawie art. 3 ust. 2 i 3 ustawy o płatnościach, zostały wyłączone niektóre z zasad postępowania dowodowego wynikających z kp.a., w szczególności zasady w zakresie rozkładu ciężaru dowodów co do zaistnienia określonych faktów. W art. 3 ust. 3 ww. ustawy postanowiono, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Należy jednak podkreślić, że w tych samych przepisach ustawodawca zdecydował, iż organ ma stać na straży praworządności, wyczerpująco rozpatrzyć cały materiał dowodowy oraz, na żądanie stron, udzielać im niezbędnych informacji i zapewnić czynny udziału w postępowaniu. Obowiązek strzeżenia praworządności, a następnie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, oznacza, że ten materiał dowodowy musi pozwalać na wyjaśnienie wszystkich wątpliwości w sprawie, a w szczególności na wyczerpujące odniesienie się do zarzutów i twierdzeń strony. Dokonana w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach modyfikacja zasad dowodzenia, nie może być pojmowana jako niczym nieograniczony obowiązek strony prezentacji i oferowania dowodów potwierdzających jej twierdzenia. Oznacza ona, że na organie istotnie nie ciąży obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów mających wspierać stanowisko strony, jednak w związku z jej twierdzeniami i zarzutami organ powinien zgromadzić takie dowody, które pozwoliłyby na zweryfikowanie ich prawdziwości. Konieczność odniesienia się do wszystkich zarzutów strony, a zwłaszcza takich, których rozpatrzenie mogłoby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, jednoznacznie wynika z treści art. 107§3 k.p.a., zaś określone w art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach przerzucenie ciężaru dowodu, nie może prowadzić do naruszenia przez organ obowiązku przestrzegania zasady praworządności, w której mieści się również obowiązek oparcia rozstrzygnięcia na stanie faktycznym zgodnym z rzeczywistością (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 10 grudnia 2013r., sygn. akt: III SA/Kr 273/13, wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 października 2010r., sygn. akt: V SA/Wa 709/10- wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych- http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ ma obowiązek dokonania analizy materiału dowodowego, w szczególności materiałów z kontroli i własnego odniesienia się do zgłaszanych przez stronę w trakcie postępowania zarzutów odnośnie trybu i sposobu przeprowadzonych czynności kontrolnych. Jeżeli wynik kontroli co do powierzchni działek jest kwestionowany przez rolnika i wskazuje on konkretne argumenty przemawiające za tym, iż wynik kontroli administracyjnej jest nieprawidłowy, na organie, który zobowiązany jest stać na straży praworządności, spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy ustalenia kontroli są prawidłowe. Poddane kontroli w niniejszej sprawie decyzje odpowiadają wskazanym wymogom. Decyzja I instancji zawiera dokładne i szczegółowe uzasadnienie, w tym odniesienie się do konkretnych, precyzyjnie wskazanych i opisanych dowodów (np.: ortofotomap, szkiców, zdjęć z kontroli i zdjęć lotniczych/satelitarnych). Organ prawidłowo zastosował kontrolę w terenie, w celu wyjaśnienia wątpliwości odnośnie danych wyznaczonych ze zdjęć lotniczych. Strona nie przedstawiła zaś dowodów mogących potwierdzić, że deklarowane we wniosku powierzchnie działek rolnych spełniają warunki przyznania płatności. Zebrane akta administracyjne i ich opis w uzasadnieniu decyzji umożliwiają jednoznaczne ustalenie rzeczywistej powierzchni PEG wszystkich spornych działek Skarżącego. Z precyzyjnie wskazanych i zinterpretowanych dowodów wynika, że płynące z nich wnioski, wbrew twierdzeniom Skarżącego, korelują wzajemnie. Stosownie do art. 36 ust. 1 ustawy o płatnościach, ARiMR przeprowadza kontrole administracyjne i na miejscu w zakresie płatności bezpośrednich, określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1. Powierzchnia deklarowana przez Stronę we wniosku z dnia 27 maja 2019r. wynosiła łącznie 1,69 ha dla płatności JPO/PZ/ONW na działkach rolnych A o pow. 0,22 ha (nr [...]), B o pow. 0,12 ha ([...]), C o pow. 0,31 ha ([...] D o pow. 0,24 ha ([...]), E o pow. 0,42 ha ([...]-0,24 ha i [...],18 ha), F o pow. 0,21 ha ([...]), G o pow. 0,17 ha ([...]). Na każdym ze zdjęć dotyczących kontrolowanych działek rolnych widnieje informacja o nr tego zdjęcia (wg tego numeru wskazano je w protokole), działce uwidocznionej na tym zdjęciu, dacie wykonania zdjęcia i nr gospodarstwa, które było kontrolowane. Pliki obrazujące pomiary GPS zawierają współrzędne ścieżek po których poruszali się kontrolerzy w obrębie poszczególnych działek oraz miejsc z których wykonywano zdjęcia terenu. Powyższe dowody musiały doprowadzić do ustalenia, że nie na całej powierzchni zadeklarowanej odnośnie działek rolnych (tj. działek rolnych z wyłączeniem działek: część działki E, F, G). Część działki E była nieużytkowana rolniczo, pozostałe zaś nie stanowiły zagajników o krótkiej rotacji. Wedle rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015r. zagajniki to jednolite plantacje wierzby o maksymalnym cyklu zbioru 8 lat, topoli 8 lat albo brzozy 10 lat. Stwierdzone zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności JPO wynosiło 0,40 ha. Przechodząc do oceny kontroli powierzchni uprawnionej poszczególnych działek, należy wskazać, że zebrany w sprawie materiał dowody ( a w szczególności zdjęcia działek z oznaczeniem Id rolnika, określeniem obiektu kontrolowanego, daty sporządzenia dokumentacji fotograficznej oraz numerem wykonanego zdjęcia oraz zdjęcia w dużym formacie-wkomponowane w dokument decyzji) jednoznacznie pokazują, że na kwestionowanych działkach rośnie las. Sytuację bowiem, w której na danej działce rolnej znajdują się niewielkie obiekty lub roślinność nie związana bezpośrednio z działalnością rolniczą regulują art. 9 ust. 1-2 rozporządzenia nr 640/2014 oraz §2 i §3 rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie elementów krajobrazu uznawanych za część kwalifikującego się obszaru działki rolnej oraz ich szerokości. Zgodnie z ww. przepisami do powierzchni uprawnionej do płatności można zaliczać takie elementy krajobrazu jak np. rowy, nieutwardzone drogi dojazdowe, pasy zadrzewień, żywopłoty, ściany tarasów, murki, lub o ile ich całkowita szerokość nie przekracza 2 metrów, bądź jeżeli podlegają wymogom i normom tzw. wzajemnej zgodności wymienionym w załączniku II do rozporządzenia (UE) nr 1306/2013. Zatem zarówno powierzchnię rowu, jak i odciętą rowem część działki, mniejszą niż 0,10 ha, zasadnie wykluczono z płatności. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 7 ustawy o krajowym systemie, ww. powierzchnia musi wynosić przynajmniej 0,10 ha. Zgłoszone we wniosku na 2019r. działki ewidencyjne nr [...], [...], [...] w części lub w całości nie kwalifikowały się do przyznania płatności ze względu na brak użytkowania rolniczego. Niezgodności pomiędzy stanem deklarowanym przez Skarżącego we wniosku a stanem rzeczywistym ustalono w niniejszej sprawie przede wszystkim na podstawie porównania powierzchni zadeklarowanych we wniosku oraz powierzchni stwierdzonych w wyniku kontroli administracyjnej przy zastosowaniu ortofotomapy oraz kontroli terenowej wykonanej odnośnie gospodarstwa strony i opisanej w protokole z oględzin działek referencyjnych. Kontrolę przeprowadzili dysponujący odpowiednimi upoważnieniami pracownicy Biura Kontroli na Miejscu [...] OR ARiMR, a ich czynności kontrolne polegały na określeniu charakterystyk obszarów objętych wnioskiem Skarżącego, w związku z wymogami płatności, do jakich te tereny zostały zgłoszone. Dotyczyło to m.in. zweryfikowania grup upraw wskazanych przez Stronę na działkach rolnych z jej wniosku o płatności i stwierdzeniu, czy powierzchnie tych działek odznaczały się dobrą kulturą rolną. Lokalizacja w terenie obszarów zadeklarowanych do płatności odbyła się na podstawie danych dotyczących działek ewidencyjnych (położenie geograficzne, granice i wielkość), na których Strona umiejscowiła w swym wniosku poszczególne działki rolne. Ustalenia granic i pomiar powierzchni terenów uprawnionych do płatności dokonano certyfikowanymi urządzeniami GPS, które umożliwiają odpowiednio dokładne obliczenia dot. obwodu i powierzchni kontrolowanego terenu. Ostateczne wyniki tych pomiarów zostały podane z uwzględnieniem tolerancji, której zakres jest uzależniony od wielkości i kształtu mierzonego obszaru oraz charakterystyk urządzeń, którymi wykonano te pomiary. Należy podkreślić, że system identyfikacji działek rolnych jest oparty o państwowe dane kartograficzne, a zwłaszcza zdjęcia lotnicze i satelitarne z naniesionymi granicami i oznaczeniami działek ewidencyjnych przynajmniej w skali 1:10000 zgodnie z art. 70 i nast. rozporządzenia nr 1306/2013 oraz art. 5 i nast. rozporządzenia nr 640/2014. Podstawowym materiałem wykorzystywanym do określania powierzchni uprawnionych do płatności są ortofotomapy cyfrowe, tj. zdjęcia lotnicze lub satelitarne terenu, przetworzone metrycznie tj. w taki sposób, aby odnośnie obiektów widocznych na ortofotomapach (np. pól uprawnych), możliwe było dokonywanie dokładnych pomiarów odległości i powierzchni (tj. tak jak na zwykłej mapie), bez obawy o zafałszowania takich pomiarów wynikające np. z różnorodności czy też nachylenia mierzonego terenu. Po analizie całości materiałów sprawy Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Zebrano niezbędne dowody do rozstrzygnięcia w sprawie, po czym dokonano prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. W treści decyzji organy wnikliwe przedstawiły argumentację dotyczącą podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Podsumowując należało uznać, że w niniejszej sprawie organy, wbrew zarzutom Skarżącego, wypełniły wymagania narzucone przez przepisy art. 7, art. 77§1, art. 80 k.p.a. Jak wykazano powyżej organy ustaliły stan faktyczny w sposób prawidłowy. Z przeprowadzonych dowodów wynikają jednoznacznie przyjęte przez organy tezy. Zarzut dowolności wykluczają bowiem ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący, a więc przy rzetelnej ocenie wszelkich podjętych kroków dokonanych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Organy sprostały obowiązkowi zebrania i oceny materiału dowodowego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażoną w art. 80 k.p.a. Trzeba także wskazać, że przepisy ustawy o płatnościach mających zastosowanie w niniejszej sprawie, zostały prawidłowo powołane przez organ. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o płatnościach: Jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: 1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; 2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; 3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; 4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1-4 ustawy o płatnościach, jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi", są przyznawane do powierzchni działki rolnej: położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej "kwalifikującymi się hektarami"; będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności; o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha; nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Wyjaśnić należy, iż przepis art. 4 ust. 1 pkt. c) rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 precyzuje "działalność rolniczą" jako: produkcję, hodowlę lub uprawę produktów rolnych, w tym zbiory, dojenie, hodowlę zwierząt oraz utrzymywanie zwierząt do celów gospodarskich; utrzymywanie użytków rolnych w stanie, dzięki któremu nadają się one do wypasu lub uprawy bez konieczności podejmowania działań przygotowawczych wykraczających poza zwykłe metody rolnicze i zwykły sprzęt rolniczy, w oparciu o kryteria określone przez państwa członkowskie na podstawie ram ustanowionych przez Komisję, lub prowadzenie działań minimalnych, określanych przez państwa członkowskie, na użytkach rolnych utrzymujących się naturalnie w stanie nadającym się do wypasu lub uprawy; Rolnik zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.Urz. UE nr L347/608 z 20.12.2013 r.) oznacza zaś osobę fizyczną lub prawną bądź grupę osób fizycznych lub prawnych, bez względu na status prawny takiej grupy i jej członków w świetle prawa krajowego, których gospodarstwo rolne jest położone na obszarze objętym zakresem terytorialnym Traktatów, określonym w art. 52 TUE w związku z art. 349 i 355 TFUE, oraz które prowadzą działalność rolniczą. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt. e "użytki rolne" oznaczają każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe. W myśl zaś 4 ust. 1 pkt. g "uprawy trwałe" oznaczają uprawy niepodlegające płodozmianowi, inne niż trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe, które zajmują grunty przez okres pięciu lat lub dłużej i dają powtarzające się zbiory, w tym szkółki i zagajniki o krótkiej rotacji. Z art. 21 ust. 1 ustawy o systemach płatności wynika, że płatności obszarowe przyznawane są na wniosek rolnika. We wniosku należy wskazać powierzchnię działek rolnych w stosunku, do której ma zostać przyznana płatność. W ocenie Sądu na rolniku jako na wnioskodawcy spoczywa obowiązek podania rzeczywistej powierzchni działek rolnych uprawnionych do przyznania tej pomocy, a więc należy zgłosić taką powierzchnię, która może zostać zaliczona do kwalifikujących się hektarów w rozumieniu art. 32 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia nr 1307/2013. W rozpatrywanej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że wniosek skarżącego nie w pełni odpowiadał powyższym wymogom, co uzasadniało przyznanie płatności w zmniejszonej wysokości. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia art. 38 ust. 3 TFUE, Sąd nie podzielił tego zarzutu bowiem organy administracji działały zgodnie z przepisami prawa respektując normy prawa wspólnotowego co potwierdza przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe obejmujące nie tylko zebranie tego materiału ale także jego całościową ocenę i prawidłową subsumcję pod właściwe przepisy prawa materialnego. Skarżący nie dostrzegł bowiem tego aspektu sprawy, iż chcąc zgłosić zagajnik do płatności obszarowej dysponował możliwością zgłoszenia go w ramach płatności JPO_Z czego nie uczynił. Podkreślić trzeba, że brzozy znajdujące się na kwestionowanych działkach (co jednoznacznie potwierdza dokumentacja fotograficzna w sprawie) mają około 15 lat zatem nie są to młode drzewa i nie mogły być zakwalifikowane jako zagajnik o krótkiej rotacji. Wygląd tych drzew (co obrazują zdjęcia) wskazuje, że w sprawie nie było uporządkowanej, zorganizowanej plantacji, drzewa nie są regularnie nasadzone rosną przypadkowo. Istotnym w sprawie jest również i to, że sam skarżący nie przedstawił w sprawie żadnych dowodów wskazujących, że wniosek o ,,Wsparcie inwestycji w przetwarzanie produktów rolnych" był w rzeczywistości realizowany a sok z brzozy był pozyskiwany. Nie stwierdziwszy zatem, aby zaskarżona decyzja zawierała wady nakazujące jej uchylenie, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U z 2019r. poz. 2325 ze zm.) oddalił skargę.