I SA/Kr 957/10

Sygn. akt I SA/Kr 957/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 września 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Ewa Michna, Protokolant: Piotr Paździor, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2010 r., sprawy ze skargi S. W., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 31 marca 2010 r. Nr [...], w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r.;, skargę oddala. Decyzją Nr [...] z dnia 8 stycznia 2010 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 21§3 i art. 207§1 Ordynacji podatkowej oraz art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), określił wobec S.W. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie 2.173,00 zł. Organ wskazał w uzasadnieniu, iż w 2006 r. S.W. uzyskał dochód w kwocie 6.000,00 zł z tytułu świadczenia usług jako kierownik robót elektrycznych na rzecz firmy "E". Zgodnie z wyjaśnieniami złożonymi przez S.W. ustnie do protokołu z dnia 16 listopada 2009 r. oraz przesłanymi przez K.R., właściciela firmy "E", pismem z dnia 4 września 2009 r., powyższa kwota nie została opodatkowana jako wynagrodzenie, ani jako dochód z działalności gospodarczej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że podatnik posługiwał się w dokumentacji pieczątką o treści: "[...]", co organ uznał za fakt potwierdzający wykonywanie usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organ podatkowy, wskazał, że pomimo braku wystawienia przez S.W. rachunku z tytułu świadczonych usług, uzyskana przez niego kwota w wysokości 6.000,00 zł stanowi przychód z działalności gospodarczej. Na potwierdzenie powyższego organ powołał treść art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), zgodnie z którym za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały rzeczywiście otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Następnie organ zauważył, iż podatnik nie przedłożył dokumentów potwierdzających poniesienie kosztów uzyskania przychodu. W związku z tym, przy obliczaniu kwoty podatku, przyjęto dochód z prowadzonej działalności w kwocie przychodu, zaznaczając, iż powinien być on opodatkowany na zasadach ogólnych, wraz z pozostałymi dochodami uzyskanymi w 2006 r. tj. emeryturą. Dalej organ dokonał obliczeń. Dochód S.W. w 2006 r. z emerytury wynosił 13.804,60 zł. Razem z 6.000,00 zł z tytułu wykonywanych usług na rzecz firmy "E", łączny dochód do opodatkowania wyniósł 19.804,60 zł. Podatek od ww. dochodu wyliczono na kwotę 3.232,87 zł, a następnie pomniejszono o składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 1.060,35 zł. Ustalono, iż należny podatek dochodowy za rok 2006 opiewa na kwotę 2.173,00 zł. Natomiast podatek pobrany i odprowadzony przez Zakład Ubezpieczeń Zdrowotnych za 2006 r. wynosił 1.033,00 zł, zatem pozostała kwota do zapłaty w wysokości 1.140,00 zł. S.W. nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, w części dotyczącej określenia wysokości zobowiązania podatkowego, złożył w terminie odwołanie. Ponadto wniósł o zmianę decyzji organu podatkowego poprzez uwzględnienie wydatków w kwocie około 3.900,00 zł, poniesionych na paliwo do samochodu (Opel Astra [...]), będącego w tym czasie jego własnością. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 31 marca 2010 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny i odnosząc się do zarzutów wskazał na art. 14 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, za wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Organ zwrócił uwagę, iż podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów wszelkie poniesione wydatki tylko wtedy, gdy wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wykaże, że ich poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wysokość osiągniętych przychodów. Ponadto podatnik obowiązany jest przedstawić lub wskazać źródła bądź środki dowodowe, na podstawie których organ podatkowy przeprowadzi dowód na okoliczność ich faktycznego poniesienia, a także zaistnienia związku między poniesionymi kosztami a osiągnięciem lub możliwością osiągnięcia przychodu Dalej organ podniósł, że S.W. nie odprowadził podatku od uzyskanego przychodu w kwocie 6.000,00 zł, co zostało potwierdzone w protokole z dnia 16 listopada 2009 r. oraz w odwołaniu. Ponadto na żadnym z etapów postępowania nie przedstawił on umowy zawartej z K. R., z postanowień której wynikałby obowiązek odprowadzenia podatku ciążący na właścicielu firmy "E". Nie zostały również przedłożone przez niego żadne dokumenty potwierdzające poniesione koszty (ewidencja przebiegu pojazdu, zestawienia wydatków wynikających z faktur zawierających numer rejestracyjny pojazdu). Uwzględniając powyższe fakty, organ odwoławczy uznał, że uznanie kwoty 3.900,00 zł za koszt uzyskania przychodu nie znajduje uzasadnienia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł S. W., kwestionując ją w całości i zarzucając naruszenie art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, polegające na niezaliczeniu do kosztów uzyskania przychodu kwoty 3.900,00 zł wydatkowanej na paliwo i tym samym przyjęciu za podstawę opodatkowania kwoty 6.000,00 zł. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Skarbowej, jak i poprzedzająca ją decyzja organu podatkowego pierwszej instancji nie naruszają przepisów i prawa. Zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, mającego zastosowanie w niniejszej sprawie, za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie natomiast z treścią art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Przepis ten wyraża generalną zasadę uznawania wydatków za koszty uzyskania przychodów, pod warunkiem spełnienia określonych przesłanek: wydatek musi być rzeczywiście poniesiony przez podatnika, nie może podlegać wyłączeniu z art. 23, powinien pozostawać w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, powinien być właściwie udokumentowany i poniesiony w celu uzyskania przychodów. Ponadto w świetle orzecznictwa NSA, przyjmuje się, że podatnik uznając wydatek jako koszt uzyskania przychodu, odnosi korzyść, ponieważ o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. W związku z czym, to na nim spoczywa ciężar udowodnienia, iż dany wydatek jest kosztem uzyskania przychodu (wyrok NSA z 19.06.2007 r. II FSK 787/06). Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie podstawy obliczenia i wysokości podatku powinny być wykładane ściśle. Okoliczność , iż skarżący uzyskał w 2006 r. przychód w kwocie 6000 zł. - nie odprowadzając od niego podatku - jest w sprawie bezsporna. Jednocześnie, w obliczu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego , jak i postawy samego podatnika w postępowaniu przed organami fiskalnymi - zgodzić się należy z twierdzeniami organu , że S.W. nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających poniesione koszty uzyskania rzeczonego przychodu i brak jest podstaw do przyjęcia , aby koszty takie zostały przezeń poniesione. Pożądanego przez podatnika ustalenia nie sposób wyprowadzić w szczególności z wyjaśnień K. R., jak również z przedłożonego przez skarżącego na etapie postępowania sądowego odpisu zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wyroku sądowego. Z tego ostatniego, z racji braku uzasadnienia nie wynika nawet tytuł zasądzenia należności. W braku jakiejkolwiek skutecznej inicjatywy dowodowej S. W. nie sposób zatem zgodzić się z zarzutem, jakoby organy obu instancji nie poczyniły jakichkolwiek ustaleń w kierunku weryfikacji twierdzeń skarżącego w kwestii zakupu paliwa do samochodu i skutku tegoż dla wymiaru podatku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a, Sąd skargę oddalił.