I SAB/Kr 11/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym skargi M. K. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta w przedmiocie niepełnego udzielenia odpowiedzi na pisma dotyczące informacji w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 20 września 2025 r. M. K. (dalej: Skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Nowa Huta (dalej: organ egzekucyjny) w przedmiocie niepełnego udzielenia odpowiedzi na pisma dotyczące informacji w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu skargi, Skarżąca podniosła, że dopatruje się bezczynności organu w związku z prowadzoną od kwietnia 2025 r. egzekucją. W toku jej prowadzenia składała do organu egzekucyjnego liczne pisma oraz interweniowała w swojej sprawie poprzez rozmowy telefoniczne i bezpośrednie w celu uzyskania informacji na temat egzekucji, która w jej odczuciu jest zbyt uciążliwa. Zarzuciła organowi egzekucyjnemu ignorancję jej wniosków, także składanych w formie e-mail oraz przekazanie wierzycielom środków pieniężnych, zajęcie środków zwolnionych z egzekucji, czy brak transparentnego naliczenia kosztów egzekucyjnych i zwrotu środków. Do pisma Skarżąca załączyła jednostronicowy wyciąg z odpowiedzi organu egzekucyjnego na pisma z dnia: 27 czerwca 2025 r., 11 sierpnia 2025 r. i 21 sierpnia 2025 r. oraz postanowienia z dnia 22 sierpnia 2025 r., nr 1209-SEE.7114.2.125.2025.15 w sprawie uchybienia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną; postanowienie z dnia 5 września 2025 r., nr 1209-SEE.7113.2.75.2025.22 w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania egzekucyjnego oraz postanowienia z dnia 10 września 2025 r., nr 1209-SEE.7113.2.297.2025 o odmowie wyłączenia pracownika z udziału w postępowaniu egzekucyjnym; wydruki wiadomości z poczty elektronicznej, a także dwa pisma Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia: 3 i 4 września 2025 r., stanowiące odpowiedź na pisma Skarżącej. Dokumenty te zostały opatrzone odręcznymi dopiskami Skarżącej. Pismem z dnia 29 października 2025 r. organ egzekucyjny, przekazując skargę do Sądu w odpowiedzi wskazał, że egzekucja wobec Skarżącej była prowadzona od 2022 r. na wniosek wierzycieli: Wójta Gminy I., Prezesa KRUS w Krakowie i Burmistrza Miasta i Gminy O. Egzekucja z wynagrodzenia na pracę okazała się skuteczna. Wszystkie zaległości zostały wyegzekwowane z wynagrodzenia za pracę, a należności przekazane do wierzycieli. Organ egzekucyjny wymienił następnie szereg pism składanych przez Skarżącą i określił, w jaki sposób je załatwił, począwszy od dnia 18 kwietnia 2025 r. do dnia 11 września 2025 r. Co więcej, zwrócił także uwagę, że pismami, o których mowa w załącznikach do skargi, tj. z dnia: 27 czerwca 2025 r., 11 sierpnia 2025 r. i 21 sierpnia 2025 r. Skarżąca ogólnie nie zgodziła się z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym oraz zażądała zwrotu środków wyegzekwowanych z jej wynagrodzenia za pracę. Odpowiedzi na te pisma, organ udzielił pismem z dnia 27 sierpnia 2025 r., informując jednocześnie Skarżącą, że pisma składane drogą elektroniczną za pośrednictwem poczty e-mail nie rodzą skutku prawnego. Organ wspomniał także, że pismami z dnia: 5 września 2025 r. i 11 września 2025 r. Skarżąca domagała się zwrotu kosztów egzekucyjnych oraz kwestionowała prowadzenie egzekucji z zapomogi i ekwiwalentu za urlop. Pisma zostały zakwalifikowane jako wniosek o umorzenie kosztów egzekucyjnych oraz o udzielenie informacji w pozostałym zakresie. Jednocześnie organ egzekucyjny podkreślił, że wszystkie pisma zostały załatwione z zachowaniem przepisanych terminów. Wobec tego, organ egzekucyjny stwierdził, że w jego ocenie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżąca, pismem z dnia 24 października 2025 r. ponownie kwestionuje ignorowanie jej pism przez organ egzekucyjny i odpowiadanie na nie z opóźnieniem. Jednakże, Skarżąca bliżej nie sprecyzowała, o jakie pisma chodzi. Wskazała natomiast, że nie zgadza się z przekazaniem nadpłaty podatku komornikowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl § 2 art. 3 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej, oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz w sprawach sprzeciwów od postanowień, do których odpowiednie zastosowanie ma przepis art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.) oraz w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Ponadto, stosownie do art. 4 P.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Tak określona właściwość rzeczowa sądów administracyjnych oznacza, że w przypadku braku w tym zakresie szczególnych uregulowań ustawowych, sądy administracyjne nie są uprawnione do orzekania w sprawach, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach i wynikają z innych niż administracyjny stosunków prawnych. W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się zatem kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Zakres skargi na bezczynność wyznacza regulacja z art. 3 § 2 pkt 1-4 w zw. z pkt 8 i 9 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne w takim samym zakresie, jak zaskarżenie działania organu administracji publicznej. Legalną definicję bezczynności prawodawca zawarł w art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.; dalej: K.p.a.), zgodnie z którym bezczynność występuje, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 K.p.a. Warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność organu jest przede wszystkim wystąpienie podstawy prawnej do określonego zachowania się organu wobec żądania strony (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 2004 r., sygn. akt OSK 547/04 - wszystkie powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przytoczonych powyżej regulacji wynika jednoznacznie, że nie w każdej sytuacji, w której jednostka jest niezadowolona z działalności administracji publicznej, dopuszczalne jest wniesienie skargi do sądu administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie, Skarżąca domaga się stwierdzenia bezczynności organu egzekucyjnego w zakresie niepełnego udzielenia odpowiedzi na pisma dotyczące informacji w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w szczególności na pisma z dnia: 27 czerwca 2025 r., 11 sierpnia 2025 r. i 21 sierpnia 2025 r. oraz na pisma z dnia: 27 sierpnia 2025 r. i 1 września 2025 r. Pisma te nie należą do kategorii aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a. Należy również zauważyć, że Skarżąca nie sprecyzowała dokładnie w skardze, w czym upatruje bezczynności organu egzekucyjnego. Organ egzekucyjny natomiast ustosunkowywał się do składanych przez nią w toku postępowania egzekucyjnego pism. Wskazać jednakże trzeba, że przekazanie nadpłaty podatku komornikowi sądowemu, o której mowa w piśmie z dnia 24 października 2025 r., nie mieści się także w kognicji sądu administracyjnego, choć z treści pisma nie wynika, że Skarżąca identyfikuje bezczynność organu z brakiem tej czynności. Do dochodzenia bezpodstawnie zdaniem Skarżącej wyegzekwowanych od niej kwot przez komornika sądowego, właściwa jest droga przed sądem powszechnym. Przedmiotowa sprawa nie mieści się w kompetencji sądu administracyjnego, a zatem nie może być przedmiotem kontroli tego sądu, gdyż kwestionowana bezczynność nie dotyczy aktów i czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a. Jak wyżej podano zakres skargi na bezczynność wyznacza regulacja z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., zgodnie z którą zaskarżenie bezczynności jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08). Z wyżej wskazanych przyczyn przedmiotowa skarga nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze wskazane okoliczności, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.