II SA/Kr 1/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann (spr.) Sędziowie: NSA Anna Szkodzińska WSA Renata Czeluśniak Protokolant: Beata Błach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o w P. na uchwałę Rady Miasta i Gminy Piwniczna Zdrój z dnia 11 lipca 2008 r. nr XXII/139/08 w przedmiocie dzierżawy nieruchomości skargę oddala. II SA/Kr 1/09 UZASADNIENIE Rada Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój podjęła w dniu 11 lipca 2008 r. Uchwałę Nr XXII/139/08 w sprawie dzierżawy nieruchomości. Mocą tej uchwały zezwolono na wydzierżawienie w drodze "przetargu ofertowego", na okres 30 lat nieruchomości stanowiących własność Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój, przeznaczonych na cele budowy stacji narciarskiej na górze Eliaszówka, składających się z działek Nr 4919/2 4919/3 (w niewydzielonej części), 4939/2 (w niewydzielonej części),4654/3 i części działki Nr 2111/144 (w niewydzielonej części). Wyrażono wolę sprzedaży powyższych nieruchomości przy odstąpieniu od trybu przetargowego, ich zbycia na rzecz wyłonionego dzierżawcy pod warunkiem zrealizowania budowy stacji narciarskiej. Skargę na tę uchwałę skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka z o.o. A. w P. . Zarzucono rażące naruszenie art. 37 ust. 1 i 2, i art. 40 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (D.z U. z 2004 r. Nr 281, poz. 2603 z późn. zm.), art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115) i art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. Nr 155, poz. 1095). W uzasadnieniu skargi napisano, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości niezabudowanych oraz zabudowanej budynkiem hotelowym w bezpośrednim sąsiedztwie części nieruchomości przeznaczonych do dzierżawy. Uważa ona, że przez przeznaczenie do dzierżawy jednemu podmiotowi działki, na której znajduje się parking będący częścią drogi gminnej, naruszono art. 1 cyt. ustawy o drogach publicznych. Parking ten jest jedynym możliwym miejscem dla parkowania samochodów w sąsiedztwie hotelu [...], a także dla istniejącej tam stacji narciarskiej. Podniesiono, że uchwała nie może ograniczać prawa właścicieli do korzystania z uprawnień członków społeczności lokalnej. Uchwała nie może ograniczać praw podmiotowych. W dalszej części skargi wskazano, że naruszenie art. 9 cyt. ustawy o swobodzie działalności gospodarczej polega na tym, że uchwała uzależnia skarżącą spółkę od podmiotu, któremu zostanie wydzierżawiona sąsiednia nieruchomość i w ten sposób podjęto działanie bez poszanowania uzasadnionych interesów przedsiębiorcy. Wreszcie stwierdzono, że zgoda na przyszłą sprzedaż nieruchomości wybranemu dzierżawcy jest całkowicie pozbawiona podstaw prawnych gdyż omija ustawową zasadę przetargu. Ponadto uchwała wyraża zgodę na sprzedaż nieruchomości nie wydzielonych fizycznie. Stwierdzono też, że ustawa nie przewiduje przetargu ofertowego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej odrzucenie ze względu na przekroczenie terminu do jej wniesienia, a ewentualnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że warunkiem budowy stacji narciarskiej jest zapewnienie odpowiedniej bazy parkingowej i taką bazę kwestionowana uchwała zapewnia. Zarzut naruszenia ustawy o drogach publicznych uznano za bezzasadny dlatego, że działka, o której mowa w skardze nie jest drogą publiczną. Bezzasadny jest również zarzut naruszenia ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, gdyż nowe parkingi będą służyć wszystkim. Zgodę na sprzedaż nieruchomości uznano tylko za uchwałę intencyjną, nie powodująca skutków prawnych, a określenie "przetarg ofertowy" ma znaczenie potoczne. W dniu 7 kwietnia 2009 r. i w dniu 15 maja 2009 r. strona skarżąca skierowała do Sądu pisma procesowe w których rozwija zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony przeciwnej o odrzucenie skargi nie jest trafny. Należy bowiem stwierdzić, że udział skarżących w posiedzeniu Sesji Rady, na której podjęto uchwałę o odrzuceniu wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia nie może zastąpić wymaganego przez przepisy doręczenia odpowiedzi na takie wezwanie. Skoro więc w analizowanej tu sprawie odpowiedzi takiej nie doręczono, to od daty wniesienia wezwania, t.j. od dnia 5 października 2008 r. rozpoczął bieg 60-dniowy termin do wniesienia skargi (art. 53 § 2 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Skoro skargę wniesiono w dniu 1 grudnia 2008 r., termin do jej wniesienia został zachowany a skarga nie podlega odrzuceniu. Jednakże skarga A. w P. musi ulec oddaleniu ze względu na brak legitymacji do jej wniesienia. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) skargę na uchwałę organu gminy może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez zaskarżaną uchwałę. Dla skutecznego wniesienia skargi konieczne jest zatem legitymowanie się interesem prawnym lub uprawnieniem a ponadto wykazanie, że ten interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Doktryna prawa administracyjnego i orzecznictwo sądowe od dawna zgodnie uważają, że interes prawny powinien być oparty o normę prawa materialnego. Powinna więc istnieć norma prawa, która powoduje, że czyjś interes faktyczny (własny, subiektywny pogląd w jakiejś sprawie) może doznać ochrony prawnej i można, posługując się nim, osiągnąć konkretne zachowanie się organu administracji publicznej. Dla zaistnienia interesu prawnego, a tym bardziej dla zaistnienia uprawnienia, potrzebne jest zaistnienie takiego stanu faktycznego, który jest ujęty w ramy prawa. Jak wynika z wniesionej skargi, dołączonych do niej pism procesowych i wreszcie z oświadczenia pełnomocnika skarżących złożonego na rozprawie, skarżąca Spółka chce wywodzić swój interes prawny z faktu, że uchwała obejmuje swoim zakresem drogi publiczne a skarżąca na ogólnych zasadach prawa o drogach publicznych może z tych dróg korzystać. Wydzierżawienie drogi publicznej może ograniczyć lub uniemożliwić to korzystanie. Innymi słowy normą prawną, która - zdaniem skarżącej - wyznacza jej interes prawny w analizowanej sprawie, jest art. 1 cyt. ustawy o drogach publicznych, według którego z drogi publicznej może korzystać każdy, w tym właśnie A. w P. , którego obiekty sąsiadują z drogą i który korzysta z parkingu przy tej drodze. Powyższe rozumowanie jest błędne i prowadzi do absurdalnej konkluzji, że w istocie każdy użytkownik drogi miałby interes prawny w sprawie zakończonej zaskarżoną uchwałą. Przecież użytkownicy dróg publicznych są sobie równi i skutek wydzierżawienia drogi musiałby dotykać jednakowo każdego z nich - zarówno tego, kto tą drogą wjeżdża do sąsiedniej nieruchomości, tego kto używa parkingu położonego przy tej drodze, jak i każdego, kto drogą tą tylko przejeżdża. W analizowanej sprawie sporne pomiędzy stronami jest to, czy droga, znajdująca się na nieruchomości objętej zaskarżoną uchwałą jest w ogóle drogą publiczną. Spór ten jednak nie ma tu pierwszorzędnego znaczenia i w tym miejscu nie musi być rozstrzygany. Przyjęcie, że jest to droga publiczna nie oznacza bowiem, że zgoda na wydzierżawienie obejmującej ją nieruchomości, samo wydzierżawienie tej nieruchomości lub nawet jej zbycie pozbawi tę drogę cechy drogi publicznej. Każdoczesny właściciel nieruchomości lub jej dzierżawca musi przecież akceptować fakt, że przez jego nieruchomość przebiega droga publiczna i nie może nikomu zabraniać korzystania z niej. Z kolei przyjęcie, że droga, o jakiej mowa nie jest drogą publiczną zupełnie wyklucza argumentację przedstawioną przez skarżących. Wszystko to prowadzi do wniosku, że skarżący upatrują swego interesu prawnego w czymś, co jest jedynie interesem faktycznym - równoznacznym z pragnieniem utrzymania status quo. Skarżący nie życzą sobie, aby nieruchomość sąsiadująca ze A. przeszła w ręce dzierżawcy, czy nowego właściciela, gdyż obawiają się ograniczeń z jego strony. Jednak, jak to wyżej wykazano, nowy podmiot władający nie może wprowadzić żadnych ograniczeń na drodze publicznej. Żadna umowa cywilnoprawna ani zgoda na jej zawarcie (w tym umowa dzierżawy, na którą zgodziła się Rada Miasta i Gminy Piwniczna-Zdrój) nie może też spowodować skutku publicznoprawnego w postaci pozbawienia drogi publicznej jej statusu. Tym samym nie istnieje norma prawna, o którą opierałby się interes prawny skarżących, brakuje wić podstawowego elementu dla konstruowania takiego interesu. W opisanej sytuacji, skoro po stronie skarżących zabrakło legitymacji do wniesienia skargi, Sąd nie badał kwestii merytorycznych a zwłaszcza nie analizował zarzutów naruszenia ustawy o gospodarcze nieruchomościami lub ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarga została oddalona na podstawie art. 151 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.