II SA/Kr 1026/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Aldona Gąsecka-Duda Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [....] Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 17 czerwca 2016 r., znak: [....] w przedmiocie odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego skargę oddala. Decyzją z dnia 28 grudnia 2015 r. nr [...] Burmistrz Miasta w sprawie z wniosku Spółki A sp. z o.o. z siedzibą w W. orzekł o odmowie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego dla budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Dla instalacji objętej wnioskiem (stacja bazowa telefonii komórkowej) ze względu na jej położenie i parametry uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może być konieczne. W toku prowadzonego postępowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ inwestor nie przedłożył decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, na organie prowadzącym postępowanie spoczywał obowiązek przeprowadzenia kwalifikacji przedsięwzięcia pod tym względem. Dane wynikające z przedłożonego przez inwestora opracowania "Kwalifikacja przedsięwzięcia" były niewystarczające, a organ nie miał podstaw do ich bezkrytycznej akceptacji. Dokument ten zawierał wskazaną moc promieniowana izotropowe dla pojedynczej anteny bez przedstawienia sposobu jej wyliczenia oraz zakresy promieniowania poszczególnych anten sektorowych wnioskowanej stacji bazowej i na tej podstawie "uzasadniał", że planowane przedsięwzięcie nie zalicza się do mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organ dwukrotnie wzywał inwestora do przedstawienia parametrów technicznych przedsięwzięcia pozwalających na weryfikację przedłożonej przez wnioskodawcę Kwalifikacji przedsięwzięcia. Ponieważ inwestor takich danych nie przedłożył, organ podjął decyzję o konieczności powołania biegłego. W dniu 17 grudnia 2015 r. złożona została opinia sporządzona przez powołanego biegłego J.G., opracowana na podstawie dostarczonej do ekspertyzy informacji zawartej w dokumentacji związanej z planowanym przedsięwzięciem dołączonej do wniosku (wraz ze zmianami i uzupełnieniami). Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego organ I instancji uznał za główny dowód w sprawie wniosek inwestora z dnia 14 września 2015r. (wraz z późniejszymi zmianami i uzupełnieniami) oraz opinię biegłego i na nich oparł swoje rozstrzygnięcie. Planowana stacja bazowa telefonii komórkowej i transmisji danych A nr [...] ma być zlokalizowana na terenie położonym w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych. Wiązki promieniowania pochodzące od anten promieniujących w azymutach 115 stopni, 215 stopni oraz 325 stopni mają przebiegać nad terenami zabudowy mieszkaniowej i osiągną odległość bezpośredniego oddziaływania na miejsca dostępne dla ludności, położone w promieniu do 300 m od środka elektrycznego systemów antenowych promieniujących w ww. azymutach. Zasadniczą cechą przedstawionej przez inwestora A dokumentacji zamierzenia inwestycyjnego jest zaniżenie podanych w Kwalifikacji przedsięwzięcia mocy EIRP promieniowanej w poszczególnych sektorach: S1, S2 i S3 wyznaczonych azymutami: 115, 215 i 325 stopni. Konsekwencją zaniżenia mocy EIRP jest niewłaściwie przeprowadzona kwalifikacja przedsięwzięcia w aspekcie rozważanych odległości w osi wiązki od środka elektrycznego systemu antenowego, miejsc dostępnych dla ludności w odniesieniu do rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), w szczególności do normy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Głównym błędem zawartym w dokumentacji złożonej przez inwestora jest nieuwzględnienie kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek głównych pochodzących od 4 panelowych anten sektorowych w każdym z sektorów wyznaczonych głównym kierunkiem promieniowania. Błąd ten przełożył się na nieprawidłowe obliczenie ERIP na sektor, przyczynił się do nieprawidłowej kwalifikacji odnośnie rozważanych zasięgów występowania PEM o wartościach ponadnormatywnych, a w konsekwencji na nieprawidłową kwalifikację przedsięwzięcia na podstawie przywołanego rozporządzenia. Zgodnie z opinią biegłego zaplanowanie mocy ERIP (16132.2W) na każdy sektor wyznaczony azymutem spowoduje opromieniowanie miejsc dostępnych dla ludności ponadnormatywnym poziomem PEM, w szczególności przy maksymalnym pochyleniu wiązek głównych promieniowania panelowych anten sektorowych oraz w warunkach znacznego lub zbliżonego do maksymalnego obciążenia ruchem telekomunikacyjnym planowanej stacji bazowej. Obszar powyższego oddziaływania sięgać będzie 300 m od systemów antenowych. Tak wskazany obszar obejmuje tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz tereny z nimi sąsiadujące, możliwe do zabudowy w przyszłości. W warunkach braku planu miejscowego dla rejonu ul. [...] w B. minimalna wysokość ochronna dla zabudowy mieszkaniowej wynosi 14 m licząc od poziomu terenu. Dla maksymalnej mocy ERIP oraz maksymalnych, zaprojektowanych nachyleniach głównych wiązek oraz w odległości od 184 m do 281 m na głównych kierunkach promieniowania wystąpią miejsca dostępne dla ludności opromieniowane ponadnormatywnym poziomem PEM. Organ I instancji podniósł w związku z tym, że analizowana inwestycja polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A nr [...] zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zdaniem Organu I instancji opracowana przez inwestora dokumentacja do wniosku w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej nr [...] telefonii komórkowej sieci A na działce nr ew. [...] w miejscowości B., woj. [...], jest niezgodna z: ← ustawą z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, ← rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów, ← ustawą z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ← rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji podkreślił ponadto, że po dokonaniu szczegółowej analizy całości materiału dowodowego nie może podzielić stanowiska inwestora, że przedstawione w dokumentacji dołączonej do wniosku z dnia 14 września 2015r. (ze zmianami i uzupełnieniami) przedsięwzięcie nie kwalifikuje się do zawsze znacząco oddziaływujących na środowisko oraz potencjalnie znacząco oddziaływujących na środowisko. Wobec uchylania się inwestora od dostarczenia rzetelnych danych i prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia zgodnej z obowiązującymi przepisami, Organ opierając się na opinii biegłego stwierdził, że zamierzenie jest niezgodne z przepisami odrębnymi, albowiem powinno się dla planowanej inwestycji uzyskać decyzję środowiskową. W związku z powyższym brak właściwego uzupełnienia powoduje konieczność wydania decyzji odmownej. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła Spółka A sp. z o.o., wnosząc o jej uchylenie w całości i wydanie decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. z uwagi na brak dokonania własnych ustaleń faktycznych i prawnych przez organ I instancji, w tym niedokonanie samodzielnej i prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia jego oddziaływania na środowisko, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie dowodów przestawionych przez spółkę, a także przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez wskazanie jako uzasadnienia decyzji treści opinii biegłego sądowego w sprawie, nie uwzględniając innych dowodów w sprawie; 2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącą, w których zawarto obliczenia maksymalnych zasięgów w osi wiązek i wyznaczenia obszarów występowania ponadnormatywnego PEM i wykazano, że znajdują się one w miejscach nie dostępnych dla ludności, a także z których jednoznacznie wynika brak konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji, również przy uwzględnieniu potencjalnej możliwości zabudowy nieruchomości sąsiednich zgodnych z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak również przytoczenia w uzasadnieniu prawnym decyzji treści przepisu uznanego przez organ za jej podstawę prawną oraz nie wyjaśnienie, dlaczego ma mieć ona zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy; 3. art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. art. 6 k.p.a., a także art. 7 oraz 8 k.p.a. poprzez niedziałanie przez Burmistrza Miasta w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa, niestanie na straży zasady praworządności oraz prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie pogłębiało to zaufania obywateli do organów państwa; 4. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. brak możliwości przed wydaniem decyzji wnikliwego zapoznania się i odniesienia do obszernej opinii biegłego sądowego z grudnia 2015 roku - 40 str. (zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami, w tym z przedmiotową opinią zostało doręczone na kilka dni przed jej wydaniem); 5. art. 80 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez dosłowne przytoczenie (powielenie) przez organ I instancji treści przedmiotowej opinii biegłego sądowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, bez samodzielnego przeanalizowania sprawy, nie uwzględniając całego zebranego w sprawie materiału dowodowego. Decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego to jest: 1. art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.2003 r., Nr 80, poz. 717, z późn. zm., zwanej dalej "u.p.z.p."), poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; jednocześnie organ I instancji nie wskazuje przepisu odrębnego, z którym zamierzenie byłoby niezgodne, 2. art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7) i § 3 ust. 1 pkt 8) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 roku, Nr 213 poz. 1397) polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do takiego, a co za tym idzie błędne przyjęcie, iż wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, 3. art. 52 ust. 3 u.p.z.p. poprzez żądanie od wnioskodawcy spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 17 czerwca 2016 r., znak [...] działając na podstawie art. 50, art. 53, art. 54, art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 tj.) w związku z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. 2015, poz. 199) oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami inwestycja objęta postępowaniem tj. polegająca na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej jest inwestycją celu publicznego, dla której, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, określenie sposobu zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Ponadto w świetle art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 poz. 353) - wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym organ orzekający w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (a także ustalenia warunków zabudowy) ma obowiązek uprzedniego zweryfikowania, czy planowane zamierzenie powinno być kwalifikowane jako podlegające wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Właściwa kwalifikacja odbywa się pod kątem treści przepisów wykonawczych do powyższej ustawy. Dalej Kolegium przywołało treść § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, z których wynika, że w zależności od mocy pola elektromagnetycznego oraz odległości instalacji od miejsc dostępnych dla ludności stacje bazowe telefonii komórkowej mogą być zakwalifikowane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W prowadzonym postępowaniu należało dokonać oceny, czy wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą, na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym B., powinno zostać poprzedzone wydaniem decyzji środowiskowej. Kolegium nie podzieliło zarzutów dotyczących zagadnień procesowych, jak i materialnoprawnych. W ocenie organu odwoławczego nie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. Organ I instancji wprawdzie nawiązał w rozstrzygnięciu do stanowiska osoby dysponującej wiedzą specjalną, jednak nie można zarzucić mu braku dokonania własnych ustaleń faktycznych, w tym niedokonania samodzielnej i prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia jego oddziaływania na środowisko. Dowody przedstawione przez wnioskodawcę, a w szczególności Kwalifikacja przedsięwzięcia zostały zweryfikowane przez organ I instancji. Stanowisko inwestora było kilkakrotnie uzupełniane na wezwanie organu, a następnie ocenione w decyzji. Decyzja została prawidłowo i szeroko uzasadniona spełniając w ten sposób wymogi art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na skomplikowany charakter sprawy zachodziły wszelkie podstawy do sporządzenia opinii biegłego w niniejszej sprawie. Przedstawiona w postępowaniu opinia jest prawidłowa i może stanowić istotny dowód w sprawie. Sporządzona została przez osobę dysponującą wiedzą fachową, jest zgodna z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, właściwie umotywowana, a stopień stanowczości wniosków w niej wyrażonych nie budzi wątpliwości. Przedmiotem opinii biegłego była ocena konieczności lub jej braku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz prawidłowości wyznaczenia przewidywanego rozkładu pól elektromagnetycznych o gęstości mocy przekraczającej 0,1 W/m2, dla zamierzenia planowanego na działce nr [...] w B., przede wszystkim w kontekście uprzedniego stanowiska wnioskodawcy oraz przedłożonej przez niego Kwalifikacji przedsięwzięcia. Na podstawie przeprowadzonej szczegółowej analizy dokumentacji przedsięwzięcia oraz wiedzy specjalnej biegłego, Kolegium podzieliło ustalenie organu I instancji, że planowana stacja bazowa telefonii komórkowej i transmisji danych A nr [...] ma być zlokalizowana na terenie położonym w bezpośrednim sąsiedztwie zabudowań mieszkalnych. Wiązki promieniowania pochodzące od anten promieniujących w azymutach 115 stopni, 215 stopni oraz 325 stopni mają przebiegać nad terenami zabudowy mieszkaniowej i osiągną odległość bezpośredniego oddziaływania na miejsca dostępne dla ludności, położone w promieniu do 300 m od środka elektrycznego systemów antenowych promieniujących w ww. azymutach. Zasadniczą cechą przedstawionej przez inwestora A, dokumentacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest zaniżenie podanych w Kwalifikacji przedsięwzięcia z września 2015, mocy EIRP promieniowanej w poszczególnych sektorach: S1, S2 i S3 wyznaczonych azymutami: 115, 215 i 325 stopni. Konsekwencją zaniżenia mocy EIRP jest niewłaściwie przeprowadzona kwalifikacja przedsięwzięcia w aspekcie rozważanych odległości w osi wiązki od środka elektrycznego systemu antenowego, miejsc dostępnych dla ludności w odniesieniu do rozporządzania Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w szczególności do normy § 2 ust. 1 pkt. 7 i §3 ust. 1 pkt. 8. W nawiązaniu do opinii biegłego stwierdzono, że obok niewłaściwych obliczeń maksymalnej mocy EIRP promieniowanej w każdym sektorze wyznaczonym azymutem, na poziom tego zasadniczego parametru dla celów kwalifikacji przedsięwzięcia ma bardzo istotny wpływ wiarygodność poziomów mocy wyjściowych urządzeń nadawczych przewidzianych do pracy w poszczególnych systemach i pasmach częstotliwości planowanej stacji bazowej. Zadeklarowanie mocy wyjściowej urządzeń nadawczych na poziomie 46,0 dBm dla 4 systemów: UMTS2100, UMTS900, LTE800 i LTE2600 oraz łącznie 46,0 dBm dla pozostałych 2 systemów łącznie, czyli GSM1800 i LTE1800 nie poparte jest żadnymi informacjami dotyczącymi: producenta i typów urządzeń nadawczych, ich konfiguracji pracy w planowanym przedsięwzięciu. Tego rodzaju arbitralne podejście podważa jednoznacznie wiarygodność przedsięwzięcia zarówno na etapie procedury kwalifikacyjnej, a w szczególności na etapie realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Inwestor mając do dyspozycji urządzenia nadawcze dla poszczególnych systemów, wybierając konkretny typ (model) posiada w swojej dyspozycji możliwość wyboru poziomu mocy wyjściowej z tego konkretnego urządzenia, która zostaje doprowadzona do wejść obydwu polaryzacji (+45 oraz -45 stopni) panelowej anteny sektorowej. Faktyczny poziom tej mocy zależy od przyjętej w projekcie konfiguracji zespołu nadajników sterujących określoną anteną sektorową pracującą w określonym systemie i paśmie częstotliwości. Szeroka możliwość wyboru mocy wyjściowej doprowadzonej do anteny sektorowej narzuca potrzebę jednoznacznego zdefiniowania konfiguracji zespołu nadajników, a nie tylko konfiguracji zespołu anten sektorowych, jak to przedstawiono w analizowanej dokumentacji inwestora A. Tego rodzaju możliwość po wybraniu konkretnego typu urządzenia nadawczego pozostaje w fazie realizacji i podczas eksploatacji praktycznie wyłącznie w gestii operatora. Tym samym istnieje w znacznym stopniu możliwość manipulacji, mocami (EIRP) promieniowanymi w okresie eksploatacji niekontrolowanych, często o bardzo wysokich poziomach obciążających środowisko i miejsca dostępne dla ludności. W ocenie biegłego, dla prawidłowej kwalifikacji przedsięwzięcia konieczne jest jednoznaczne i precyzyjne zdefiniowanie konfiguracji zespołu nadajników przewidzianych w przedsięwzięciu. Bez tego rodzaju pełnej informacji wniosek inwestora powinien być odrzucony i nie rozpatrywany do chwili uzyskania stosownych informacji. Do Kwalifikacji przedsięwzięcia powinna być brana pod uwagę dostępna maksymalna moc wyjściowa urządzeń nadawczych odpowiadająca ich określonym typom i ich konfiguracji, analogicznie jak w przypadku konieczności uwzględniania w procesie kwalifikacji zasadniczych parametrów anten sektorowych: ich maksymalnego zysku energetycznego oraz maksymalnego pochylenia głównej wiązki promieniowania. Dostępna maksymalna moc wyjściowa określonego typu nadajnika jest sprecyzowana w fabrycznej specyfikacji technicznej tego urządzenia. Kolegium podzieliło również pogląd, że głównym uchybieniem zawartym w dokumentacji złożonej przez inwestora jest nieuwzględnienie kumulacji PEM powstałej w wyniku nałożenia się wiązek głównych pochodzących od 4 panelowych anten sektorowych w każdym z sektorów wyznaczonych głównym kierunkiem promieniowania. Błąd ten przełożył się na nieprawidłowe obliczenie ERIP na sektor, przyczynił się do nieprawidłowej kwalifikacji odnośnie rozważanych zasięgów występowania PEM o wartościach ponadnormatywnych, a w konsekwencji na nieprawidłową kwalifikację przedsięwzięcia. Inwestor w sposób niewłaściwy zinterpretował zapis dotyczący pojedynczej anteny odniesionej do definicji zawartej w polskiej normie PN-80/T-01012:1980 Słownictwo telekomunikacyjne. Anteny. Nazwy i określenia. Termin - równoważna moc promieniowana izotropowo (ERP) stanowi iloczyn mocy doprowadzonej do anteny i zysku energetycznego anteny. Zysk energetyczny może być odniesiony do anteny izotropowej i wtedy mamy do czynienia z zastępczą mocą promieniowaną izotropowo (ERIP). Według cytowanej wyżej normy, w przypadku gdy antena jest zbudowana z więcej niż jednego systemu nadawczego przyjmuje się sumę równoważnych mocy promieniowanych izotropowo systemów jako EIRP anteny. Panelowa antena sektorowa nie jest pojedynczą anteną w rozumieniu definicji ww. PN lecz jest określonym zbiorem anten, czyli systemem antenowym. W przestrzeni zachodzi zjawisko superpozycji fal elektromagnetycznych, powodujące kumulację PEM pochodzącą od anten sektorowych promieniujących w tym samym kierunku wyznaczonym azymutem. Efektem kumulacji jest wzrost gęstości mocy PEM w miejscach dostępnych dla ludzi, w tym możliwość wystąpienia przekroczeń wartości dopuszczalnej (0,1 W/m2). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd wskazujący na konieczność uwzględnienia przy klasyfikacji przedsięwzięć do znacząco oddziaływujących na środowisko zjawiska kumulacji pól elekromagnetycznych (np. NSA z 23 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 70/09, NSA z 12 marca 2015r. sygn. akt II OSK/2002/13). Zgodnie z opinią biegłego zaplanowanie mocy ERIP (16132.2W) na każdy sektor wyznaczony azymutem spowoduje opromieniowanie miejsc dostępnych dla ludności ponadnormatywnym poziomem PEM, w szczególności przy maksymalnym pochyleniu wiązek głównych promieniowania panelowych anten sektorowych oraz w warunkach znacznego lub zbliżonego do maksymalnego obciążenia ruchem telekomunikacyjnym planowanej stacji bazowej. Obszar powyższego oddziaływania sięgać będzie 300m od systemów antenowych. Tak wskazany obszar obejmuje tereny istniejącej zabudowy mieszkaniowej oraz tereny z nimi sąsiadujące, możliwe do zabudowy w przyszłości. W warunkach braku planu miejscowego dla rejonu ul. [...] w B. minimalna wysokość ochronna dla zabudowy mieszkaniowej wynosi 14m licząc od poziomu terenu. Dla maksymalnej mocy ERIP oraz maksymalnych, zaprojektowanych nachyleniach głównych wiązek oraz w odległości od 184m do 281m.na głównych kierunkach promieniowania wystąpią miejsca dostępne dla ludności opromieniowane ponadnormatywnym poziomem PEM. Przedstawiona przez wnioskodawcę dokumentacja w postaci: "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z września 2015, nie daje podstaw do rozstrzygnięcia, że dla przedstawionej konfiguracji anten sektorowych, zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, rozpatrywana stacja bazowa telefonii komórkowej A, nr [...], która ma zostać zlokalizowana w miejscowości B., ul. [...], woj. [...] nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wynika to przede wszystkim z braków informacyjnych, niekonsekwencji w przedstawionych parametrach planowanej stacji bazowej, niewłaściwej kwalifikacji przedsięwzięcia w odniesieniu do mocy EIRP bez uwzględnienia kumulacji oraz braku zdefiniowania konfiguracji zespołów nadawczych. Objęta postępowaniem inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W przypadku inwestycji celu publicznego zaliczanej do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko (na podstawie Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego należy uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Podstawą do uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanej inwestycji powinien być prawidłowo sporządzony przez inwestora dokument w postaci raportu oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka A sp. z o.o. w W., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: 1. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. z uwagi na zastosowanie poprzez utrzymanie decyzji organu I instancji, która odmawia ustalenia lokalizacji wnioskowanej przez inwestora decyzji, podczas gdy nie istnieją podstawy faktyczne ani prawne do wydania decyzji odmawiającej jej ustalenia, 2. art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. z uwagi na brak dokonania własnych ustaleń faktycznych, brak wyczerpującego rozpatrzenia zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, pominięcie dowodów przestawionych przez Spółkę organu oraz przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez dowolne ustalenie, że: "(...) Wiązki promieniowania pochodzące od anten promieniujących w azymutach 115 stopni, 215 stopni oraz 325 stopni (...) osiągną odległość bezpośredniego oddziaływania na miejsce dostępne dla ludności, położone w promieniu 300 m od środka elektrycznego systemów antenowych promieniujących w ww. azymutach. Zasadniczą cechą przedstawionej przez. inwestora [...] dokumentacji (...) jest zaniżenie podanych w Kwalifikacji przedsięwzięcia z września 2015, mocy EIRP promieniowanej w poszczególnych sektorach: S1, S2 i S3 wyznaczonych azymutami: 115, 215, 325 stopni (...) Do Kwalifikacji przedsięwzięcia powinna być brana pod uwagę dostępna maksymalna moc wyjściowa urządzeń nadawczych" oraz że "Inwestor w sposób niewłaściwy zinterpretował zapis dotyczący pojedynczej anteny", co sprowadza się do bezrefleksyjnego powielenia tez zawartych w opinii biegłego; 3. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu faktów, dowodów i przyczyn odmowy wiarygodności dowodom przedłożonym przez skarżącą, w których to dokumentach zawarto wszystkie wymagane prawem informacje i dane pozwalające dokonać oceny inwestycji spółki, jako nie zaliczającej się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (ani zawsze ani potencjalnie), 4. art. 84 § 1 k.p.a. posiłkowanie się opinią biegłego w kwestii obowiązywania i stosowania oraz wykładni przepisów prawa, oceny materiału dowodowego sprawy, co powinno być wyłączną kompetencją organu administracji publicznej, a biegły w tym zakresie organu nie powinien wyręczać; 5. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez nie zapewnienie stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. brak możliwości przed wydaniem decyzji wnikliwego zapoznania się i odniesienia do obszernej opinii biegłego sądowego z grudnia 2015 roku — 40 str. (zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami, w tym z przedmiotową opinią zostało doręczone na kilka dni przed jej wydaniem); 6. art. 15 k.p.a. poprzez brak dwukrotnego rozpatrzenia sprawy, co przejawiało się m.in. w braku rzetelnego rozważenia zarzutów zawartych w treści odwołania A złożonego od decyzji organu I instancji; 7. art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 roku Nr. 78 poz. 483 ze zm.) w zw. art. 6 k.p.a., 7 oraz 8 k.p.a. poprzez nie działanie przez SKO i Wójta Gminy w niniejszym postępowaniu w granicach i na podstawie przepisów prawa, nie stanie na straży zasady praworządności oraz prowadzanie niniejszego postępowania w taki sposób, iż nie budzi to zaufania do organów władzy publicznej; Zaskarżonej decyzji zarzucono również naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: - art. 56 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., Nr 647 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", poprzez wydanie decyzji odmownej w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi; - art. 71 ust. 2 ustawy w zw. z § 2 ust. 1 pkt. 7) i § 3 ust. 1 pkt. 8) Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 roku, Nr 213 poz. 1397), zwanego dalej "rozporządzeniem RM" polegające na błędnym i bezpodstawnym przyjęciu, że planowane przedsięwzięcie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż jego parametry krytyczne nie kwalifikują go do tych kategorii, a co za tym idzie błędne przyjęcie, iż wymaga ono uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 52 ust. 3 u.p.z.p. poprzez żądanie od Spółki spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków. Na podstawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżono jednocześnie w całości wezwanie organu I instancji z dnia 20 listopada 2015 r. zarzucając mu naruszenie: ← art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 P.b. poprzez wezwanie do usunięcia rzekomych naruszeń w dokumencie prywatnym zatytułowanym "[...] KWALIFIKACJA PRZEDSIĘWZIĘCIA ZGODNIE Z ROZPORZĄDZENIEM RADY MINISTRÓW Z DNIA 9 LISTOPADA 2010 W SPRAWIE PRZEDSIĘWZIĘĆ MOGĄCYCH ZNACZĄCO ODDZIAŁYWAĆ NA ŚRODOWISKO (DZ. U. Z 2010 ROKU NR 213 POZ. 1397 Z PÓŹN. ZM.) oraz w dokumencie prywatnym zatytułowanym "ANALIZA ROZKŁADU PÓL ELEKTROMAGNETYCZNYCH WOKÓŁ STACJI BAZOWEJ Instalacja radiokomunikacyjna A [...]" w sytuacji, gdyż żaden przepis prawa nie wymaga od skarżącej przedstawienia takich dokumentów i nie statuuje ich treści; ← art. 6 k.p.a., art. 8 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez zadnie od inwestora przedstawienia danych, obliczeń których wykonanie nie wynika z treści jakichkolwiek przepisów prawa, co nie budzi zaufania stron do organów władzy publicznej; ← art. 9, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprze brak uzasadnienia faktycznego i prawnego wskazanych naruszeń do których usunięcia została wezwana Spółka, brak wskazania przepisów prawa z których miałyby wynikać owe nałożone na Spółkę do spełnienia obowiązki. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga jest bezzasadna, bowiem zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Przede wszystkim prawidłowe jest ustalenie, że objęta wnioskiem inwestycja podlega procedurze ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Poza sporem również pozostaje w niniejszej sprawie to, że przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego organ prowadzący to postępowanie bada, czy dane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko. Wprawdzie według art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (...) wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie została w tym przepisie wymieniona, jednak w myśl art. 4 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Oznacza to, że pod pojęciem "decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" ustawodawca rozumie także decyzję w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 2 grudnia 2013 r., sygn. II SA/Ol 814/13 (dostępnym - podobnie jak inne powołane w uzasadnieniu orzeczenia - w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) brak stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego stanowi istotne naruszenie przepisów prawa mogące mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 marca 2015 r., sygn. II OSK 2041/13 wskazał, że organ właściwy do wydania decyzji lokalizacyjnej, badając wpływ inwestycji na środowisko, jest władny do dokonania samodzielnych w tym zakresie ustaleń i wyłącznie w sytuacji uznania, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagana, powinien zobowiązać inwestora do jej przedłożenia. Jednakże, żeby uznać takie samodzielne ustalenie organu za prawidłowe, organ powinien wskazać na jakiej podstawie prawnej dokonał takiego badania i w związku z określoną charakterystyką inwestycji. Dopiero wówczas można zweryfikować stanowisko organu. W ocenie Sądu takie okoliczności zostały w zaskarżonej decyzji wskazane i zostały pozytywnie zweryfikowane w postępowaniu sądowym. Strona skarżąca kwestionuje w istocie kompetencje organu do samodzielnych ustaleń w zakresie konieczności wydania decyzji środowiskowej, dopuszczalność postępowania dowodowego w tym zakresie. Podkreśla, że to wnioskodawca określa we wniosku stosowne parametry planowanego przedsięwzięcia, a organ administracji rozstrzygający sprawę ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie ma kompetencji do wzywania do uzupełnienia braków formalnych w dokumencie prywatnym, jakim jest Kwalifikacja przedsięwzięcia oraz Analiza rozkładu pól. Spółka podważa zarówno zakres dopuszczonego w sprawie dowodu z opinii biegłego, jak i samą jego treść - która opiera się w jej ocenie na wadliwej metodologii. Należy zauważyć niekonsekwencję tej argumentacji, bowiem z jednej strony spółka A twierdzi, że dokumenty dołączone przez nią do wniosku, a wskazujące na parametry przedsięwzięcia (Kwalifikacja przedsięwzięcia i Analiza rozkładu pól) były wystarczające dla ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a z drugiej strony wywodzi, że "opinia biegłego została wydana przedwcześnie, gdyż organ prowadzący postępowanie nie przeprowadził do tej pory jakiegokolwiek postępowania dowodowego w kwestii czy przedsięwzięcie (inwestycja celu publicznego), którego ono dotyczy wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...) Jedyny dowód w tym względzie przedstawiła A sp. z o.o. w postaci dokumentu prywatnego zatytułowanego Kwalifikacja przedsięwzięcia". Wyjaśniając tę kwestię należy zacząć od cytowanego już wyżej i przyjętego jednolicie w orzecznictwie poglądu, że ocena, czy dane przedsięwzięcie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej to okoliczność istotna w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy powinna być ona ustalona przy pomocy wszystkich dostępnych środków dowodowych. O ile bowiem w niektórych innych ustawach istnieją podstawy do nakładania obowiązku uzupełnienia wniosku na jego autora, a w przypadku niewykonania tego obowiązku - do wydania decyzji odmownej (np. art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane: "W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę"), to w przypadku decyzji ULICP brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji odmownej w przypadku braków wniosku. Burmistrz Miasta był związany granicami wniosku w tym sensie, że orzekał w kwestii konkretnego przedsięwzięcia, jednakże nie był związany przedstawionymi we wniosku - niewiarygodnymi i niepełnymi - parametrami technicznymi tego przedsięwzięcia. Miał kompetencje do oceny przedstawionych przez wnioskodawcę danych i ich zweryfikowania w świetle obowiązujących przepisów prawa. Inwestor był dwukrotnie wzywany do udzielenia wyjaśnień i uzupełnienia wniosku (pisma z dnia 14 września 2015 r. - k. [...] i z dnia 20 listopada 2015 r. - k. [...] akt administracyjnych). Wbrew zarzutom strony skarżącej oba wezwania były precyzyjne i jednoznacznie określały, jakie dodatkowe informacje muszą zostać udzielone organowi celem prawidłowego rozpoznania wniosku. Zwłaszcza w drugim wezwaniu określono zakres brakujących danych: między innymi brak obliczeń, ogólnikowość i niejednoznaczność opisów, niewłaściwe rozumienie pojęcia "miejsca dostępne dla ludności", brak informacji na temat budowy anten oraz tworzonych przez nie systemów nadawczych. Podstawą prawną do żądania tych informacji - która została powołana w piśmie - był art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ("Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko"). Nie można więc zgodzić się, że nie ma podstaw prawnych do "wzywania o braki dokumentu prywatnego". Powołując biegłego dokonano już wstępnej analizy - oceny dowodów dołączonych do wniosku i stwierdzono, że nie są one wiarygodne i nie mogą stanowić podstawy do oceny konieczności (lub jej braku) przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Nie są więc zasadne zarzuty, że powołanie biegłego było w niniejszej sprawie przedwczesne, bowiem nie było poprzedzone analizą materiału dowodowego. Wręcz przeciwnie - to właśnie swego rodzaju "wadliwość" dowodów przedłożonych przez stronę (wyraźnie opisana w piśmie z dnia 21 listopada 2015 r.) rodziła konieczność wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Nie można również podzielić zarzutu, iż biegły w istocie dokonał rozstrzygnięcia sprawy, bowiem przekraczając swoje kompetencje nie tylko wyjaśnił okoliczności faktyczne, ale również wskazał organowi prowadzącemu postępowanie na zastosowanie przepisów prawa materialnego, zastępując go w istocie w rozstrzygnięciu sprawy i dokonał oceny wiarygodności dowodu w postaci dokumentu prywatnego - co również jest domeną organu administracji. Podstawą ustalenia, czy dla danego przedsięwzięcia wymagane jest (lub może być) przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko są przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), a w szczególności jego § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8. Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 7) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Z kolei drugi powołany przepis stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: 8) instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Jak wynika z postanowienia Burmistrza Miasta z dnia 3 listopada 2015 r. biegły został powołany na okoliczność wyjaśnienia: ← "jaka jest równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny, biorąc pod uwagę miejsca dostępne dla ludności i czy tak obliczona, zgodna jest z progami określonymi w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r. póz. 1397zpóźn. zm.)", ← "jaki jest sumaryczny rozkład występowania pól elektromagnetycznych o gęstości mocy 0,1 W/m2 i przekraczający tę wielkość, który powinien stanowić podstawę do ustalenia stron postępowania". W ocenie Sądu takie sformułowanie pytań zadanych biegłemu było prawidłowe. Należy przypomnieć, że przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko są zasadniczo stosowane przez organy wyspecjalizowane w ochronie środowiska tj. przez organy biorące udział w postępowaniach w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast kontrolowane postępowanie dotyczy zupełnie innego zakresu tj. przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i to organ wyspecjalizowany w tym zakresie ma dokonać interpretacji przepisów wymienionego rozporządzenia. Trzeba również przypomnieć, że wnioskodawca nie współpracował z organem prowadzącym postępowanie w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy - w piśmie z dnia 1 grudnia 2015 r. wskazał, że "nie jest rolą inwestora instruowanie organu jak ma interpretować przepisu obowiązującego prawa lub jak ma te przepisy stosować". W świetle tych okoliczności zarówno sam fakty powołania biegłego, jak i przedstawione mu pytania Sąd uznał za dopuszczalne w świetle okoliczności sprawy. W ocenie Sądu przedstawiona w sprawie opinia biegłego odpowiadała na powyższe pytania i była sporządzona prawidłowo. Dowód ten został oceniony przez organ I i II instancji jako pełnoprawny i dający podstawę do poczynienia ustaleń, które znalazły odbicie w treści decyzji organów obu instancji. Fakt przytoczenia fragmentów opinii i uznania ich za własne nie oznacza, że rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej dokonał biegły. Rozstrzygnięcia dokonał organ administracyjny dokonując koniecznych ustaleń na podstawie opinii biegłego. W żadnym razie nie można również mówić o przekroczeniu przez biegłego jego kompetencji. W kwestii zarzutu skierowanego wobec opinii biegłego, a co za tym idzie również wobec wydanych w sprawie decyzji w zakresie sumowania oddziaływania dwóch lub więcej anten - organy obu instancji wyjaśniły, że taka konieczność sumowania została wielokrotnie potwierdzona w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (np. wyroki NSA sygn. II OSK 70/09 i II OSK 2002/13). Z tego względu nie są zasadne zarzuty dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji, bowiem Samorządowe Kolegium Odwoławcze odniosło się do tej kwestii i wyjaśniło ją w sposób prawidłowy. Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności należało uznać, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza powołanych w skardze przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania. Dlatego też skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270)