II SA/Ol 814/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędzia WSA Tadeusz Lipiński (spr.) Protokolant specjalista Karolina Hrymowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2013 r. przy udziale Prokuratora Okręgowego sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy – po rozpatrzeniu odwołania spółki A od własnej decyzji z dnia "[...]" - na podstawie art. 132 Kodeksu postępowania administracyjnego zmienił w/w zaskarżoną decyzję, w ten sposób, że ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na rozbudowie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na działkach nr "[...]" położonych w obrębie geodezyjnym A, gm. A. W uzasadnieniu decyzji podał, że planowana inwestycja należy do rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania środowisko. Dlatego też dla analizowanego przedsięwzięcia niezbędne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z wnioskiem o wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]" i decyzji z dnia "[...]" wystąpił Związek A i Stowarzyszenie A Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]". Po przeprowadzeniu postępowania decyzją z dnia "[...]" Kolegium stwierdziło wydanie przez Wójta Gminy A decyzji z dnia "[...]" z naruszeniem prawa i odmówiło stwierdzenia jej nieważności z uwagi na to, że upłynęło 12 miesięcy od momentu jej doręczenia. Kolegium podało, iż decyzja Wójta Gminy A w dniu "[...]" wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 132 k.p.a. Nadmieniło, że przed wydaniem ocenianej decyzji nie uzyskano stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do czego zobowiązuje art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku..., stwierdzający, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonując interpretacji przywołanego przepisu Kolegium uznało, że wydanie rzeczonej decyzji o warunkach zabudowy bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, powołując się w tej mierze na stosowne orzecznictwo. Jednocześnie Kolegium uznało, że decyzja Wójta Gminy A z dnia "[...]" rażąco narusza art. 132 k.p.a. W tym kontekście podało, że w dniu 1 kwietnia 2011r. odwołanie od decyzji Wójta Gminy A z dnia "[...]" złożyła spółka A. Uwzględniając w/w odwołanie decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy A zmienił zaskarżoną decyzję i ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na rozbudowie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na działkach nr "[...]", położonych w obrębie geodezyjnym A. Kolegium skonstatowało, że bezspornym jest, iż organ pierwszej instancji wydał decyzję w trybie autokontroli po upływie terminu określonego wart. 133 k.p.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych wyjaśnia się zaś, że przepisy art. 132 i art. 133 k.p.a. istnieją we wzajemnej zależności. Oznacza to w istocie, że organ pierwszej instancji może bez przekazywania akt organowi odwoławczemu uwzględnić w całości odwołanie i wydać decyzję, w której uchyli lub zmieni zaskarżoną decyzję, jednak na dokonanie autoweryfikacji ma jedynie 7 dni od dnia wniesienia odwołania. W tym terminie organ pierwszej instancji musi więc dokonać zmiany wydanej przez siebie decyzji, albo przesłać odwołanie razem z aktami sprawy do organu wyższego stopnia. Przepis art. 132 k.p.a. daje organowi pierwszej instancji uprawnienie do swoistej "samokontroli" decyzji, ale tylko w przypadku spełnienia przesłanek określonych w § 1 i § 2 tego przepisu i pod warunkiem dochowania terminu określonego w art. 133 k.p.a. Wzruszenie zaś decyzji w trybie art. 132 k.p.a. przy niedopełnieniu któregokolwiek z warunków ustanowionych w § 1 i § 2 tego przepisu, jak i przy niezachowaniu terminu ustawowego z art. 133 k.p.a., stanowi rażące naruszenie prawa. W konsekwencji Kolegium uznało, w związku z wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji po upływie terminu określonego w art. 133 k.p.a., że decyzja z dnia "[...]" rażąco narusza art. 132 w związku z art. 133 k.p.a. Jednak - jak nadmieniło - stosownie do treści art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Skoro zaś decyzja została wydana w dniu "[...]" i widnieje na niej adnotacja, że stała się ostateczna 20 stycznia 2012r., zatem nie ulega wątpliwości, że od momentu jej doręczenia upłynął okres 12 miesięcy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Stowarzyszenie A wniosło o uchylenie decyzji Kolegium z dnia "[...]" i wydanie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Wójta Gminy A w dniu "[...]". Naruszenie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym polega na pominięciu obligatoryjnego uzgodnienia wydanej decyzji z Marszałkiem Województwa, zaś § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję dnia "[...]" stwierdzająca wydanie przez Wójta Gminy A w dniu "[...]" decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie składowiska odpadów. W uzasadnieniu organ podniósł, że wprawdzie przed wydaniem ocenianej decyzji nie uzyskano stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do czego zobowiązuje art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku..., to jednak wydanie rzeczonej decyzji bez uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stanowi rażącego naruszenie prawa, bowiem nie jest materialnoprawną przesłanką wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Kolegium podkreśliło, że przepis art. 132 k.p.a. daje organowi I instancji uprawnienie do "samokontroli" decyzji, ale tylko w przypadku spełnienia przesłanek określonych w § 1 i § 2 tego przepisu i pod warunkiem dochowania terminu określonego wart. 133 k.p.a. Siedmiodniowy termin określony w art. 133 k.p.a. jest terminem ustawowym, po upływie którego wygasa uprawnienie organu I instancji do dokonania autoweryfikacji decyzji. Kompetencja przyznana organowi I instancji wart. 132 k.p.a. może być realizowana tylko w ciągu 7 dni od daty wpływu odwołania. Organ I instancji, który nie skorzystał z uprawnienia do wzruszenia własnej decyzji w trybie samokontroli jest obowiązany przekazać odwołanie wraz z aktami sprawy organowi odwoławczemu (art. 133 k.p.a.). W niniejszej sprawie doszło zaś do rażącego naruszenia przepisów art. 132 i art. 133 k.p.a., albowiem Wójt Gminy A wydał decyzję w trybie art. 132 k.p.a. w dniu 29 grudnia 2011r., kiedy nie posiadał już kompetencji do zastosowania tego przepisu, skoro odwołanie spółki A od decyzji z dnia "[...]" wpłynęło do organu pierwszej instancji w dniu 1 kwietnia 2011r. Jednak decyzja Wójta stała się ostateczna - jak wynika z adnotacji organu pierwszej instancji - w dniu 20 stycznia 2012r.. W rezultacie nie ulega wątpliwości, że od momentu jej doręczenia upłynął okres 12 miesięcy. W tej sytuacji w sprawie znajduje zastosowanie 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - jako szczególny wobec art. 158 § 2 k.p.a. - niedopuszczający stwierdzenia nieważności decyzji ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Skargę na ww. decyzję wywiodło Stowarzyszenie A, wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: - wydanie decyzji po upływie 9 miesięcy od wszczęcia postępowania; - błędne przyjęcie, że lokalizacja inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne na działkach nr "[...]" położonych w obrębie geodezyjnym A, gm. A, nie była lokalizacją o znaczeniu wojewódzkim; - błędne uznanie, że brak wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego tego przedsięwzięcia nie stanowi rażącego naruszenia prawa; - błędne uznanie, że wydanie decyzji z pominięciem obowiązku uzyskania pozytywnej weryfikacji załącznika do wniosku wymaganego przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2004r. w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia, jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowiska odpadów, nie stanowi rażącego naruszenia prawa; - brak wyjaśnienia niekonsekwencji organu w zakresie ustalenia stron postępowania, które winny być adresatem decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz.1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako ppsa) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie pozostaje w zgodzie z przepisami prawa. W rozpoznawanej sprawie rzeczą bezsporną pozostaje to, że planowane przedsięwzięcie dotyczyło inwestycji celu publicznego, dlatego też na wniosek inwestora mogła być wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego lub odmowa wydania takiej decyzji. Wójt Gminy A na skutek wniesionego odwołania od jego decyzji z dnia "[...]", w dniu "[...]" zmienił zaskarżoną decyzję w ten sposób, że ponownie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego polegającą na rozbudowie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne, na terenie działek nr ewidencyjny "[...]" położonych w obrębie geodezyjnym A, gmina A. To właśnie tej decyzji dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności złożony w kwietniu 2012 r. przez Stowarzyszenie A. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych wyrażonej w art. 16 k.p.a. W takim postępowaniu mającym charakter samodzielny i odrębny w stosunku do postępowania zwykłego organ nadzoru nie rozpatruje sprawy co do jej istoty, ale wyłącznie w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Nie ma zatem w tym postępowaniu proceduralnych możliwości poszerzenia materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie rozstrzygniętej w postępowaniu zwykłym, ani możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej decyzją ostateczną, a zatem rozstrzygania o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danej sytuacji prawnej. W ramach tego postępowania dokonywana jest wyłącznie ocena danej decyzji pod kątem jej kwalifikowanej niezgodności z prawem, co sprawia, że w badanej sprawie kontrola ta mogła ograniczać się jedynie do oceny, czy decyzja Wójta Gminy A z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego rażąco naruszyła przepisy prawa. W tym miejscu zauważyć jednak należy, że możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) ograniczona została terminem wskazanym w art. 53 ust. 7 u.p.z.p. Zgodnie z treścią tego przepisu nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy, w takim przypadku art. 158 § 2 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Innymi słowy po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żadne wady prawne tej decyzji nie uprawniają do stwierdzenia jej nieważności, a jedynie do stwierdzenia, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa. Właśnie upływ 12-miesiecznego terminu stanowił dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego podstawę do odmowy stwierdzenia jej nieważności, a jedynie uprawniał do stwierdzenia wydania jej z naruszeniem prawa. W sprawie tej poza sporem zdaje pozostawać to, że decyzja Wójta Gminy A z dnia "[...]" została jedynie doręczona podmiotom, które organ uznał za strony tego postępowania, tj. Nadleśnictwu A, Agencji A i spółce A. Decyzja ta nie została natomiast ogłoszona w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, nie było też obwieszczenia o jej wydaniu. Biorąc pod uwagę to, że pierwotna decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została doręczona jedynie tym samym wyszczególnionym wyżej podmiotom należy uznać, że Wójt nie widział potrzeby ogłaszania decyzji przez obwieszczenie, ani w sposób zwyczajowo przyjęty. Jest to w ocenie Sądu postępowanie błędne, jednak stanowić mogło jedynie podstawę do ubiegania się o wznowienie postępowania w określonym przez przepisy prawa terminie. Brak obwieszczenia decyzji i ogłoszenia jej w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, a jedynie doręczenie jej podmiotom, które przez organ I instancji zostały uznane za strony postępowania, skutkował tym, że termin 12 miesięcy, w czasie którego można było stwierdzić nieważność decyzji, zaczął biec od dnia doręczenia jej ostatniemu z podmiotów uznanych za stronę postępowania, tj. Nadleśnictwu A w dniu 5 stycznia 2012 r. Nie można uzależniać liczenia terminu do stwierdzenia nieważności decyzji od czynności, której nie dokonano (obwieszczenia). Sąd postępując zgodnie z zasadami, którymi należy się kierować w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, zauważa, że nie jest możliwe ustalanie obecnie czy jakaś osoba lub grupa osób została pominięta w prowadzonym postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zwrócić należy uwagę jednak na to, że z akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby ktokolwiek przed upływem 12 miesięcy od doręczenia decyzji administracyjnej wnosił o wznowienie postępowania, z tego powodu, że bez własnej winy nie brał udziału w prowadzonym postępowaniu, natomiast przepis art. 53 ust. 8 u.p.z.p. stwierdza, iż nie uchyla się decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jeżeli upłynęło 12 miesięcy od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia. W tym miejscu przytoczyć można pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2010 r. w sprawie IV SA/Po 536/10 (LEX nr 758536), mówiący, że w przypadku gdy przed wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nie dochowano wymogów z art. 53 ust. 1 u.p.z.p, z czym wiąże się zaistnienie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ mając na uwadze brak możliwości uchylenia przedmiotowej decyzji (art. 53 ust. 8 u.p.z.p.), wydaje decyzję stwierdzającą wydanie decyzji z naruszeniem prawa i odmawia jej uchylenia z powodu przeszkody prawnej. Decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego korzystają z ułatwień proceduralnych i norm umacniających ich trwałość. Są to regulacje, których celem jest uproszczenie uzyskania decyzji i utrzymanie jej w mocy, co stanowi wyraz preferencji proceduralnych dla kwalifikowanego interesu publicznego, jaki reprezentuje inwestycja celu publicznego (Z. Niewiadomski – Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, wydanie 6, str. 430 ). W rozpatrywanej sprawie, do której z pewnością zastosowanie miały przepisy o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego mające uprościć i ułatwić procedurę, nie można przyjmować, że brak obwieszczenia i ogłoszenia w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości decyzji Wójta Gminy A z dnia "[...]" skutkowałby możliwością odmowy zastosowania art. 53 ust. 7 u.p.z.p. Z akt sprawy i argumentacji stron postępowania nie podzielających twierdzeń strony skarżącej wynika, że wszystkie podmioty mogące mieć interes prawny w sprawie zostały zawiadomione poprzez doręczenie decyzji. Dlatego raz jeszcze podkreślić należy, że bieg terminu określonego w art. 57 ust. 3 u.p.z.p. nie może być uzależniony od czynności, której nie dokonano i co do której istnieje rozbieżność między stronami postępowania czy należało jej dokonać. Przyjęcie za słuszną argumentacji, że bieg terminu określonego w art. 57 ust. 7 w ogóle nie rozpoczął swego biegu czyniłoby to unormowanie zbędnym i w żadnym stopniu nie przyczyniało się do uproszczenia w wydawaniu i umocnienia trwałości wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Tak więc biorąc pod uwagę przywołaną wyżej datę doręczenia kwestionowanej decyzji, bo od niej w ocenie Sądu należy liczyć początek biegu 12 - miesięcznego terminu, stwierdzić należy, że uchylenie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie było możliwe już po dniu 5 stycznia 2012 r., z uwagi na jednoznaczną w swej treści normę prawną zawartą w art. 53 ust 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W całej rozciągłości należy podzielić pogląd, który został przedstawiony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie II SA/Łd 1135/10 ( LEX 755731 ), że po upływie 12-tu miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, żadne wady prawne tej decyzji nie dają organom podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 k.p.a. Zaprezentowane orzeczenia (również to dotyczące wznowienia postępowania) nie budzą w zasadzie wątpliwości co do ich słuszności i znajdują potwierdzenie w orzecznictwie Sądów Administracyjnych, m. in. w sprawie II OSK 1711/08 (wyrok z 28 października 2009 r., LEX nr 846660 ), czy II SA/Bk 158/12 (wyrok z 11 lipca 2012 r., LEX 1215359). Dlatego też w ocenie Sądu orzekającego w tej sprawie w sposób słuszny postąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy A z dnia "[...]". Zauważyć obecnie należy, że kwestia zasadności prowadzenia postępowania przed Kolegium przez okres od maja 2012 r. do lipca 2013 r. nie miała wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i pozostawała poza zakresem ustaleń Sądu, co do niemożności wcześniejszego zakończenia postępowania. Słusznie postąpiło również Samorządowe Kolegium Odwoławcze, stwierdzając, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego nastąpiło z naruszeniem prawa. Za organem rozpoznającym sprawę w postępowaniu nieważnościowym powtórzyć należy, że Wójt Gminy A wydał decyzję w trybie art. 132 k.p.a., kiedy nie posiadał już kompetencji do zastosowania tego przepisu, nadto skarżona decyzja została zmieniona tylko częściowo w zakresie wskazanym przez odwołującą się spółkę. Bez wątpienia w takiej sytuacji nastąpiło rażące naruszenie prawa, a konkretnie art.132 k.p.a. w zw. z art. 133 k.p.a. W tej sytuacji pozostałe twierdzenia zawarte w skardze, a dotyczące naruszeń prawa mających miejsce w ocenie skarżącego Stowarzyszenia, nie mogły w żadnym stopniu wpłynąć na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Sąd orzekający w sprawie w przeciwieństwie do stanowiska Kolegium stoi na stanowisku, że brak stosownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o lokalizacji celu publicznego stanowi istotne naruszenie przepisów prawa mogące mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Powyższe zapatrywanie Sądu nie może jednak wnieść niczego nowego do podważenia słuszności decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Sąd nie aprobuje również stanowiska, że inwestycja polegająca na rozbudowie składowiska odpadów jest inwestycją o znaczeniu dla jednej gminy, gdyż już nawet z samego wniosku wynika, iż celem jej jest unieszkodliwianie odpadów komunalnych wytwarzanych na terenie Gminy A jak również Gmin skupionych w związku A. Wskazywane w skardze naruszenie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 marca 2003 r. (§ 4) w sprawie szczegółowych wymagań dotyczących lokalizacji, budowy, eksploatacji i zamknięcia jakim powinny odpowiadać poszczególne typy składowisk odpadów, miało miejsce, ale nie można skutecznie twierdzić, iż było to rażące naruszenie prawa i tak jak to wskazało Kolegium było to w zasadzie niespełnienie wymogu formalnego wniosku, które powinno być konwalidowane w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Reasumując, stwierdzić należy, że z uwagi na upływ 12-to miesięcznego terminu od dnia doręczenia decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie można było stwierdzić jej nieważności, a jedynie uznać, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Dlatego też biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.