II SA/Kr 1032/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w dniu 15 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej Gminy Ł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi Gminy Ł na postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] czerwca 2018 r. znak [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowalnych i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Pismem z dnia 30 czerwca 2018 r. Gmina Ł wniosła skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 czerwca 2018 r., znak [...], w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowalnych i nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wniosek ten nie został opatrzony odrębnym uzasadnieniem, zaś w uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca wskazuje w szczególności, że Gmina nie wznosiła ani nie była informowana o wznoszeniu przedmiotowego budynku; w ocenie Gminy budynek ten stanowi własność osób w nim zamieszkujących i te osoby powinny być adresatami nakazu rozbiórki; Gmina nie posiada żądanych przez organ dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona skarżąca, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, musi uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. T. Woś, w: T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2016, s. 556-557; postanowienie NSA z 14 maja 2014 r., I OZ 363/14, CBOSA). Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy, dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., II SA/Łd 996/16, CBOSA). Niebezpieczeństwo zaistnienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej (postanowienie WSA w Krakowie z 6 marca 2017 r., II SA/Kr 736/16, CBOSA). W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia – sama skarżąca ich nie podaje (brak argumentacji w tej mierze); ponadto nie wskazują na nie okoliczności przytoczone w skardze tudzież wynikające z akt sprawy. Co więcej, sam charakter nałożonego obowiązku, choćby przez to, że zasadniczo dotyczy przedłożenia określonych dokumentów – zdaje się w założeniu wykluczać upatrywanie w nim czy też w jego wykonaniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd nie bada merytorycznie sprawy ani nie ocenia jego legalności – ocena legalności zaskarżonego aktu może nastąpić dopiero w orzeczeniu odnoszącym się do istoty sprawy sądowoadministracyjnej. Niepodobna zatem na tym etapie odnosić się do twierdzeń strony skarżącej w tej mierze Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.