II SA/Kr 1040/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Asesor WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.L. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" postanawia skargę odrzucić. W dniu 4 sierpnia 2005 r., bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga A.L. na uchwałę Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2005 r,, nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". Z kolei w dniu 24 października 2005 r., skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kolejne pismo zatytułowane "Skarga". Ze względu na to, że skarżący w obydwu pismach kwestionuje te samą uchwałę Rady Miasta K. z dnia 6 lipca 2005 r., nr [...] w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", należy przyjąć, że w sprawie mamy do czynienia z jedną skargą z dnia 4 sierpnia 2005 r., uzupełniona następnie w dniu 24 października 2005 r. Zgodnie z brzmieniem art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Zarówno ogólna regulacja art., 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, jak i regulacja szczególna art., 101 ust, 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 ze zm.) stanowiąca, iż każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, przewidują wymóg przed wniesieniem skargi do Sądu wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z orzecznictwem i piśmiennictwem nieodzowna jest pisemna forma wezwania do usunięcia naruszenia przewidzianego w art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tak: postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 1991 r., SA/Wr 425/91, OSP 1993/1/20; E. Ochendowski, glosa do postanowienia NSA z dnia 12 czerwca 1991 r,, SA/Wr 425/9. OSP 1993/1/20, t. 3). Z akt sprawy wynika, że skarżący nie zrealizował przed wniesieniem skargi do Sadu wyżej wskazanego ustawowego wymogu wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Tym samym nie wyczerpane zostały przez skarżącego środki zaskarżenia, co powoduje, że skarga jako przedwczesna jest niedopuszczalna, niezależnie od tego, czy za dzień jej złożenia przyjmie się datę wniesienia skargi, tj. 4 sierpnia 2005 r., czy też pisma uzupełniającego z dnia 24 października 2005 r. Możliwość zaskarżenia w/w uchwały istnieje po uprzednim wezwaniu właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie określonym w art. 53 § 2 Prawa o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. nr 153, poz., 1270), który stanowi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż określone w art. 58 § 1 pkt 1- 5 cytowanej ustawy.