II SA/Kr 1046/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 7 czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala. Starosta Nowosądecki decyzją z dnia 14 grudnia 2017 r. znak: [...] odmówił uchylenia na wniosek A. K. – Ż. (w postępowaniu wznowieniowym) ostatecznej decyzji własnej Nr [...] z dnia 21 lutego 2014 r. znak: [...] zmieniającej decyzję Starosty Nowosądeckiego Nr [...] z dnia 23 lipca 2013 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi: H. H., pozwolenia na budowę wiaduktu lokalizowanego w km 0+739,00 drogi ul. Zamkowej, na działkach ewidencyjnych nr [...], [...], [...] i [...], przebudowę drogi gminnej (ul. Zamkowej) na działce [...] (w ramach której wykonany będzie lewostronny chodnik w Km 0+716,79 - 0+759,45 i prawostronna opaska w km 0+716,69 - 0+759,45) oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej SN 15kV na działach ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...] i [...] - całość inwestycji lokalizowana w miejscowości Krynica-Zdrój, obręb ew. Krynica-Zdrój, w zakresie zatwierdzenia zmian w projekcie budowlanym. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło po uchyleniu przez WSA w Krakowie, wyrokiem z dnia 6.03.2017r. sygn. akt II SA/Kr 1185/16 poprzednio wydanych decyzji, z powodu niezbadania kwestii czy inwestycja obejmowała nieruchomości A. K. – Ż. tj. działki o nr [...] i [...]. W ocenie organu I instancji w/w działki nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, która obejmuje tylko działki wymienione w sentencji decyzji. Odwołanie od ww. decyzji złożyła A. podnosząc naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, 75, 76, 77 i 78 kpa z powodu nie uznania jej za stronę postępowania. Decyzją z 7 czerwca 2019 r. znak: [...], Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego z dnia 14 grudnia 2017 r. z W uzasadnieniu wskazano, iż skarżąca nie wykazała istnienia własnych interesów prawnych podlegających ochronie, ani przepisu prawa, który ogranicza możliwości zagospodarowania działek, będących jej własnością, co ustalono na podstawie treści Księgi Wieczystej Nr [...] Krąg podmiotów będących stronami postępowania o pozwolenie na budowę wyznacza art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Pb. Wyznaczony przez Starostę Nowosądeckiego w decyzji z 23.07.2013 r. pozwolenia na budowę wiaduktu - obszar oddziaływania obiektu obejmuje działki ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] położone w Krynicy -Zdroju, a więc (nie licząc działki nr [...], stanowiącej drogę gminną) zamyka się w granicach działek Inwestora. Natomiast obszar oddziaływania obiektu wynikający z badanej decyzji z 21.02.2014 r. zmieniającej decyzję Starosty Nowosądeckiego z 23.07.2013 r. w całości zamyka się w granicach działek wymienionych w decyzji z 23.07.2013 r. co do oceny czy działki wymienione we wniosku o wznowienie postępowania tj. nr [...] i nr [...], znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, zgodnie z treścią decyzji Starosty Nowosądeckiego z 21.02.2014 r. będącej przedmiotem niniejszego postępowania, projekt budowlany który jest jej integralną częścią obejmuje zmianę w stosunku do pierwotnego pozwolenia na budowę w zakresie obejmującym: zmianę konstrukcji oraz parametrów projektowanego wiaduktu; zmianę lokalizacji wiaduktu tj. w km O + 728,50 - O + 749,20 drogi ul. Zamkowej na działkach nr [...], [...], [...], [...]; zmianę lokalizacji projektowanego lewostronnego chodnika i prawostronnej opaski tj. na działce nr [...] - całość inwestycji zlokalizowana w Krynicy Zdroju. Pozostałe warunki zawarte w decyzji pozwolenia na budowę nie ulegają zmianie. Działki objęte inwestycją zlokalizowane są w terenach oznaczonych symbolami: 10.UT - tereny usług turystycznych - stacja dolna, 3.2.US - tereny urządzeń sportowych, 9.US/KD - tereny urządzeń sportowych z zakazem zabudowy i dopuszczeniem lokalizacji kolei krzesełkowej, 3.1.US - tereny urządzeń sportowych dla realizacji kolejki krzesełkowej i realizacji tras narciarskich, 4.KDD - tereny dróg gminnych - na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasto Krynica-Zdrój 73, zatwierdzonego Uchwałą Nr XLVI 1/333/10 Rady Miejskiej w Krynicy - Zdroju z dnia 25 lutego 2010 r. Zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym zamiennym i na podstawie opisu technicznego do tego projektu, przedmiotowy wiadukt zlokalizowany został w ciągu drogi gminnej ul. Zamkowej w km O + 728,50 (początek projektowanego wiaduktu) - O + 749,20 (koniec projektowanego wiaduktu) na działkach nr [...], [...], [...], 376 w ramach istniejącej stacji narciarskiej w Krynicy-Zdroju. Działki na których został usytuowany wiadukt nie uległy zmianie. Zauważyć także należy, że oś projektowanego wiaduktu usytuowana w km 0+739,00 została zaprojektowana w tym samym miejscu w stosunku do pierwotnego pozwolenia na budowę tj. w km 0+739,00. Oznacza to, że praktycznie nie tyle zmieniła się lokalizacja wiaduktu w stosunku do osi drogi, co raczej szerokość użytkowa obiektu góra, z 17 m ( karta nr 105, str. 19 pierwotnego projektu budowlanego) - na 20,40 m (karta nr 91, zamiennego projektu budowlanego). W opisie technicznym do projektu budowlanego ze względów ekonomicznych zmieniona została w stosunku do projektu pierwotnego konstrukcja obiektu, co z kolei pociągnęło za sobą zmianę szerokości użytkowej obiektu górą, zmianę niwelety nasypów, oraz zmianę sposobu i wymiarów fundamentowania. Nie uległy zmianie lokalizacja obiektu, tj. położenie i kąt skrzyżowania osi obiektu w stosunku do osi jezdni, oraz wymiary skrajni użytkowej drogi i chodnika dla pieszych pod obiektem. Minimalna odległość projektowanej konstrukcji wiaduktu ( w km O + 728,50, początek projektowanego wiaduktu) od granicy działki nr [...] i działki [...] wynosi odpowiednio ok. 18 m i ok. 55 m. Wykonanie skarp zostało zaprojektowane w odległości 14 m od działki nr [...] i ok. 53 m od granicy działki nr [...]. Zaprojektowano też skarpy których minimalna odległość od granic działek wnioskodawczyni wynosi ok. 10 m i ok. 40 m. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U.2015.1422) nie ustala minimalnych odległości od granicy działki i między obiektami, dla obiektów budowlanych innych niż budynki. Jedynie w § 13 ustawodawca zaznaczył, że sytuowanie budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, powinna umożliwiać ich naturalne oświetlenie. Przedmiotowy wiadukt jest obiektem, który w najwyższym punkcie od strony omawianych działek będzie miał wysokość 4,83 m. Biorąc przy tym pod rozwagę odległość wiaduktu od granicy działek skarżącej wynoszącą ok. 18 m, organ stwierdził, że planowana inwestycja nie wpłynie w żaden sposób i nie ograniczy zagospodarowania działek ewid. nr [...] i [...]. Także przedmiotowy obiekt budowlany znajduje się od strony północno-zachodniej w stosunku do ww. działek, dlatego cień rzucany przez wiadukt ich nie obejmuje - znajdują się one od strony południowo -wschodniej w stosunku do wiaduktu. W związku z powyższymi wyjaśnieniami w przypadku zaprojektowania zabudowy na działkach skarżącej, organ stwierdził, że przepisy dotyczące kwestii dostępu do światła dziennego i nasłonecznienia - § 13 i § 60 Rozporządzenia nie będą miały zastosowania. Niniejsza inwestycja jak słusznie stwierdził organ l instancji biorąc pod uwagę wysokość projektowanych obiektów (w najwyższym punkcie) oraz ich odległość od granicy działki skarżącej, która wynosi ok. 18 m - nie wpłynie w żaden sposób i nie ograniczy zagospodarowania na działkach nr [...] i nr [...] położonych w Krynicy-Zdroju. W żaden sposób nie zostały też naruszone przepisy pożarowe § 271 - § 273 Rozporządzenia, które dotyczą obiektów kubaturowych tj. budynków, a wiadukt nie został zaprojektowany z materiałów rozprzestrzeniających ogień. Także w uzasadnieniu skarżonej decyzji słusznie zostało stwierdzone, że biorąc pod uwagę istniejące i projektowane ukształtowane terenu oraz fakt, że pomiędzy działkami objętymi inwestycją a działkami wnioskodawczyni znajduje się działka stanowiąca drogę gruntową klasy dojazdowej uznać należy, że wody opadowe z projektowanych obiektów (wiadukt, przebudowa drogi gminnej) nie będą oddziaływać na działki stanowiące własność wnioskodawczyni. Przedmiotem inwestycji nie jest budowa nowej nartostrady ale wyłącznie wiaduktu nad istniejącą drogą gminną - ulicą Zamkową. Projekt branży elektroenergetycznej pozostaje bez zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, w związku z powyższym przełożenie linii sieci energetycznej zostanie wykonane na podstawie pierwotnego pozwolenia na budowę z 23.07.2013 r. gdyż nie koliduje z zakresem projektowanych zmian zatwierdzonych decyzją z 21.02.2014 r. (karta nr 89 i nr 97, str. 3 i str. 7 opisu technicznego do projektu budowlanego zamiennego). Zgodnie z projektem budowlanym ( karta nr 249, nr rys. 19) ta część sieci elektroenergetycznej, która podlega likwidacji pozostaje "do umartwienia", a nowa trasa kabla przebiegająca w kolizji z siecią gazową - znajduje się w znacznej odległości od działek skarżącej. Rozważając, czy działki objęte wnioskiem o wznowienie postępowania - nr [...] i nr [...] znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji należało uwzględnić ustalenia zawarte w decyzji środowiskowej wydanej przez Burmistrza Krynicy-Zdroju z 13.11.2012 r. znak: [...], po zasięgnięciu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko niniejszego przedsięwzięcia. Wnioskodawczyni nie była strona w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej, a omawiana inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących ujemnie oddziaływać na środowisko. Brak jest zatem podstaw do uznania, że jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji ogranicza działki wnioskodawczyni w ich zagospodarowaniu czy użytkowaniu. Z uzasadnienia decyzji środowiskowej wynika między innymi, że nastąpi zmniejszenie hałasu poprzez zastosowanie nowoczesnych systemów wielokrążków które spełniają wszelkie normy Unii Europejskiej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji z 13.11.2012 r. znaczna większość uwarunkowań określonych w art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie: Dz.U.2016.353 - ze zmianami) nie wystąpi w stosunku do przedmiotowej inwestycji, a pozostałe będą miały znikomy wpływ. Zarówno budowa jak i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie wpłynie znacząco negatywnie na środowisko. Analiza wymienionej wyżej decyzji środowiskowej nie pozwala - wobec jej zapisów - na przyjęcie takiego oddziaływania inwestycji na działki sąsiednie w szczególności na działki nr [...] i nr [...], które ograniczałoby ich właścicieli w zagospodarowaniu ich nieruchomości. Nadto podkreślono, iż Starosta Nowosądecki uwzględniając w/w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji przeprowadził postępowanie uzupełniające zgromadzony materiał dowodowy o wyjaśnienia inwestora i projektanta w szczególności w kwestii, czy działki nr [...] i nr [...] będące własnością skarżącej zostały objęte przedmiotową inwestycją jako "teren budowy". Inwestycja zgodnie z pierwotnym pozwoleniem na budowę obejmuje budowę wiaduktu w ciągu drogi gminnej ( ul. Zamkowej) w ramach istniejącej stacji narciarskiej, przebudowę drogi gminnej polegającą na wykonaniu lewostronnego chodnika i prawostronnej opaski, oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej. Zakres zmian pozwolenia na budowę zatwierdzonych decyzją z 21.02.2014 r. - będącej przedmiotem niniejszego postępowania wznowieńiowego - obejmuje wyłącznie działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w Krynicy-Zdroju, na których został usytuowany wiadukt. Z projektu zagospodarowania terenu dla projektu pierwotnego i dla projektu budowlanego zamiennego, wykonanych na mapie do celów projektowych, przyjętych do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Nowym Sączu dnia 25.02.2013 r. wynika, że inwestycja w żaden sposób nie obejmowała działek skarżącej, na dokumentach tych określono przecież zakres projektowanej inwestycji linia koloru żółtego, która znajduje się poza działkami skarżącej. W projekcie budowlanym zamiennym na stronie 51 znajduje się wprawdzie mapa sytuacyjna (nie mapa do celów projektowych) będąca załącznikiem graficznym sporządzonym przez geologa - mgr inż. B. C., na którym istotnie wpisano sformułowanie "teren budowy" na działce nr [...]. Załącznik ten stanowi część opracowania w sprawie określenia geotechnicznych warunków posadowienia projektowanego wiaduktu. Na tym dokumencie oznaczono zakres inwestycji linią koloru żółtego, nie obejmujący działek skarżącej. Jak z powyższego wynika, zaistniała pewna niespójność w dokumentacji projektowej, jednakże na rysunkach wchodzących w skład projektu budowlanego zatwierdzonego zaskarżona decyzją - informacji o "terenie budowy" na działkach skarżącej nie zamieszczono. Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25 kwietnia 2012 r. (tekst jednolity - Dz.U.2018.1935) -zwanego dalej Rozporządzeniem z 25.04.2012 r. określa części składowe projektu budowlanego, który zawiera projekt zagospodarowania działki: w tym część opisową i część rysunkową, oraz projekt architektoniczno-budowlany: w tym część opisową i część rysunkową. Projekt budowlany jako całość podlega zatwierdzeniu decyzją pozwolenia na budowę przez właściwy organ. Analiza projektu budowlanego wykazała, że żadna z wymienionych wyżej części projektu budowlanego nie zawiera informacji o "terenie budowy" na działce nr [...]. Część rysunkowa pzt została sporządzana na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta. Część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu, jako część projektu budowlanego - podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ. Z powyższego jasno wynika, że mapa sytuacyjna jako część opracowania geologicznego na którym istotnie wpisano na działce nr [...] sformułowanie "teren budowy" stanowi materiał pomocniczy na którym geolog przedstawił jedynie lokalizację "sondowań" na podstawie których dokonano charakterystyki podłoża gruntowego, celem określenia geotechnicznych warunków posadowienia projektowanego wiaduktu. Także treść metryki o której mowa w § 4 Rozporządzenia z 25.04.2012 r. dotycząca nazwy opracowania umieszczona na omawianej mapie sytuacyjnej ( karta nr 51 projektu zamiennego) jest potwierdzeniem tego że nie jest to rysunek projektu budowlanego, który podlega zatwierdzeniu. Jeżeli określenie "teren budowy" nie zostało umieszczone, przeniesione na projekt zagospodarowania terenu, który jako dokument projektu budowlanego opracowanego dla inwestycji podlega zatwierdzeniu przez właściwy organ to znaczy, że określenie "teren budowy" jest pomyłką geologa, który przecież nie posiada uprawnień by ingerować, czy wskazywać zakres inwestycji czy też określać miejsca zaplecza budowy. Także informacja zawarta w planie BIOZ ( str. 13 projektu zamiennego) dot. obowiązku inwestora wygrodzenia terenu gdzie będzie zgromadzony sprzęt, maszyny drogowe i samochody nie uprawnia do wniosku, że to właśnie na działkach skarżącej zaplanowano zaplecze budowy i na dodatek kwestie te nie mają znaczenia dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Nie zatwierdzono robót budowlanych na działkach nr [...] i [...]. Inwestor nie posiadał żadnego prawa do wejścia na teren tych działek i wykonywania na nich robót, czy wykorzystywania ich jako zaplecze, teren do gromadzenia sprzętu. Powyższe okoliczności nie potwierdzają by teren działek skarżącej był objęty inwestycją, tym samym stanowił teren budowy. Także przebudowa drogi gminnej, oraz przebudowa sieci elektroenergetycznej została przewidziana wyłącznie na działkach [...], [...], [...] i [...]. Zaprojektowano nową trasę przebiegu sieci w znacznej odległości od działek skarżącej, a pozostałą część jak wynika z projektu budowlanego przeznaczono "do umartwienia". Wiadukt w sposób oczywisty nie generuje hałasu, drgań, czy wibracji, pełni funkcję kładki w ciągu istniejącej nartostrady. Zagadnienia ewentualnego nieuprawnionego wejścia na teren działek nie objętych inwestycją mają charakter typowo cywilno-prawny i roszczenia w tym zakresie skarżąca może kierować do sądu powszechnego z powództwa cywilnego, a nie do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Organ odniósł się także do zarzutów odwołania nie uwzględniając ich, podkreślając, iż w aktach sprawy dot. zmiany pozwolenia na budowę ( karty 15-21) znajduje się kserokopia przedłożonego dziennika budowy. Niezrozumiałe są zarzuty dotyczące między innymi: braku kompletnych dokumentów stanowiących załączniki do wniosku o pozwolenie na budowę, kompletnych projektów budowlanych ( podstawowego i zamiennego), decyzji środowiskowej, przy czym wyszczególnione przez skarżącą dokumenty wskazane zostały wraz z datą i znakiem sprawy. Kwestia ewentualnych zniszczeń na działkach skarżącej nie ma bezpośredniego znaczenia dla ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Bez wpływu na wynik sprawy ma również kwestia zarzutu, że w projekcie budowlanym nie oznaczono zaplecza budowy. Nie znajdują tu zastosowania przepisy § 13 i § 60 cytowanego rozporządzenia w kwestii zacieniania i ograniczenia nasłonecznienia. Przepisy regulujące kwestie przeciwpożarowe dotyczą sytuowania obiektów kubaturowych, także § 309 dotyczy projektowania i wykonywania budynków, a § 333 nie występuje. Bezzasadny jest zarzut w kwestii hałasu i drgań, gdyż wiadukt w sposób oczywisty takich nie generuje. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła A. K. – Ż. zarzucając naruszenie: - art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez: nie uwzględnienie dowodów z: a) podstawowego projektu budowlanego, a to z projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu branżowego - branża drogowomostowa i to w sytuacji gdy projekt zamienny nie zawiera części opisowej projektu zagospodarowania terenu, projektu architektoniczno-budowlanego ani projektu branżowego - branża drogowo-mostowa. b) projektu zamiennego. z których wynika, że projektowane nasypy i skarpy - stanowiące element wiaduktu - dochodzą do granic działek inwestora oddzielonych wąską polną drogą od działek skarżącej nr [...] i [...], a ponadto, że przebudowa sieci elektroenergetycznej, w tym jej skrzyżowania z gazociągiem została również zaprojektowana na działce skarżącej nr [...], nie uwzględnienie dowodów z których wynika, że roboty budowlane nie mogły być realizowane w żaden inny sposób niż z wykorzystaniem dziatek skarżącej i faktycznie odbywały się na tych działkach - co świadczy o tym, że już w projekcie budowlanym założono, że działki skarżącej zostaną włączone do terenu budowy. - art. 75 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez pominięcie wniosków dowoodowych skarżącej dotyczących dowodów istotnych dla rozstrzygnięcia, - art. 76 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie domniemania prawnego wynikającego z tego przepisu i przyjęcie wbrew dowodom w postaci map do celów projektowych zaopatrzonych w pieczęcie Starosty Nowosądeckiego – Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz Burmistrza Krynicy-Zdroju oraz daty i podpisy osób upoważnionych do działania w ich imieniu, że teren inwestycji nie obejmuje działek skarżącej. - art. 3 ust. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.), § 11, § 13, § 57, § 60, § 309, § 333 ust. 2, § 271-273 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 14.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1422) oraz art. 112 ustawy z dnia 27.04.2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., nr 25, poz. 150, ze zm.) poprzez nieuwzględnienie tego, że z tych przepisów wynika, iż skarżąca miała prawo do ochrony - poprzez uczestnictwo w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Nowosądeckiego nr [...] z dnia 21.02.2014 r. - swoich praw wynikających z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego nie tylko z uwagi na to, że inwestycja została zaprojektowana na terenie jej działek, ale również ze względu na ograniczenia w zagospodarowaniu jej działek zaistniałe z uwagi na realizację inwestycji. W uzasadnieniu podkreślono nie wykonanie wytycznych WSA w Krakowie oraz nie uwzględnienie map z których wynika iż inwestycja obejmuje działki skarżącej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Starosty Nowosądeckiego, odmawiającą po wznowieniu postępowania, uchylenia decyzji własnej o zmianie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wiaduktu, przebudowę drogi gminnej oraz przebudowę sieci elektroenergetycznej. Skarżąca podnosiła, iż przedmiotowa inwestycja zaplanowana i zrealizowana została w pobliżu działek skarżącej, nr [...] i [...], a mapy znajdujące się w aktach sprawy obejmują te działki jako teren inwestycji, czego dokładnego zbadania i zrealizowania wytycznych wyroku WSA w Krakowie z dnia 6.03.2017r. sygn. akt II SA/Kr 1185/16 nie wykonano, ponadto projektant nie przewidział, że działki te będą mogły być wykorzystywane jako tzw. teren zaplecza inwestycji, co z kolei prowadzi do ingerencji w działki skarżącej w postaci faktycznego wejścia na te działki. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę wszczynane jest w sprawie nowej w stosunku do rozstrzygniętej wcześniej decyzją o pozwoleniu na budowę i ograniczone merytorycznie tylko do zakresu dokonywanej zmiany projektu budowlanego i decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku zatem z faktem, iż rozstrzygnięcie dotyczące zmiany pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem administracyjnym, również obszar oddziaływania obiektu powinien, co do zasady, być ustalany odpowiednio do zakresu tejże zmiany. Oznacza to, że legitymację procesową w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 36a P.b. będą mieli, co do zasady, właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przedmiotowych zmian, o ile zmiany te będą wprowadzały ograniczenia lub uciążliwości w zgodnym z prawem zagospodarowaniu ich nieruchomości. Ponadto sprawa była przedmiotem rozpoznania przez WSA w Krakowie, który wyrokiem z 6 marca 2017 r. sygn. II SA/Kr 1185/16 uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 29 lipca 2016 r. i poprzedzającą ją decyzję I instancji. Zatem występuje związanie, o którym mowa w art. 153 p.p.s.a. W wyroku tym zawarto wyraźne wytyczne odnoszące się do zbadania czy obszar przedmiotowej inwestycji zamyka się tylko na działkach należących do inwestora (jak twierdził organ odwoławczy w uchylonej decyzji), czy obejmuje działkę skarżącej (nr [...]), ze względu na mapy i dowody przez nią przedłożone, na których przewidziano "teren budowy" obejmujący tę działkę w połączeniu z zarzutem wejście na teren działek skarżącej jako realizacji inwestycji. Wbrew zarzutom obecnej skargi, brak realizacji tych wytycznych, w ocenie Sądu nie zaistniał. Okoliczności wyżej wskazane w wiążącym organy wyroku sądu, zostały w odpowiedni sposób zbadane i ocenione w oparciu o uzupełnione postępowanie dowodowe. W szczególności poprzez uzyskanie wyjaśnienia inwestora i projektanta co do tego czy działki nr [...] i nr [...] zostały objęte przedmiotową inwestycją jako "teren budowy". Z dokumentów tych jasno wynika, iż zakres zmian pozwolenia na budowę obejmuje wyłącznie działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] w Krynicy-Zdroju, na których został usytuowany wiadukt (por. projekt zagospodarowania terenu dla projektu pierwotnego i dla projektu budowlanego zamiennego, wykonanych na mapie do celów projektowych, przyjętych do zasobów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w N. dnia 25.02.2013 r.). Inwestycja w żaden sposób nie obejmuje działek skarżącej, gdyż na dokumentach tych określono zakres projektowanej inwestycji poprzez linię koloru żółtego, która znajduje się poza działkami skarżącej. Należy wskazać przy tym, że organ odwoławczy słusznie stwierdził niespójności istniejące w projekcie budowlanym. Rzeczywiście na mapie sytuacyjnej w skali 1:500 stanowiącej załącznik graficzny do geotechnicznych warunków posadowienia przedmiotowego obiektu wpisano sformułowanie "teren budowy" na działce nr [...]. Ponadto na załączniku graficznym pn. "Projekt zagospodarowania terenu w obrębie wiaduktu" do decyzji Burmistrza Krynicy-Zdrój z 5 czerwca 2013 r. znak: [...], (strona 71-72 projektu budowlanego) wydanej w trybie art. 39 ust. 3 i 3a ustawy o drogach publicznych, również wskazano powyższą nieruchomość jako teren budowy. Są to niewątpliwe uchybienia, jednak nie mogły skutkować automatycznym objęciem działek skarżącej obszarem oddziaływania inwestycji. Część opisowa i rysunkowa projektu zagospodarowania terenu oraz część opisowa i graficzna projektu architektoniczno-budowlanego nie zawierały bowiem w swej treści tej niespójności. Jak wyżej wskazano inwestor również potwierdził, że działki skarżącej nie były objęte inwestycją i nie znajdował się na nich teren budowy. Nie zatwierdzono robót na działkach nr [...] i [...]. Zatem mimo ww. nieścisłości organ odwoławczy przekonująco wykazał, że określenie "teren budowy", zamieszczone na wskazanych wyżej mapach, został oznaczony omyłkowo. Wobec tego nie był zasadny zarzut skargi naruszenia art. 76 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie domniemania prawnego wynikającego z tego przepisu i przyjęcie, wbrew dowodom w postaci map do celów projektowych zaopatrzonych w pieczęcie Starosty Nowosądeckiego, Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej oraz Burmistrza Krynicy-Zdroju oraz daty i podpisy upoważnionych osób oraz w braku przeciwdowodów, że teren inwestycji nie obejmuje działek skarżącej. Domniemanie prawdziwości powyższych dokumentów nie ma charakteru absolutnego, a organy w sprawie wykazały, w odniesieniu do całokształtu materiału dowodowego, że dopiski "teren budowy" miały cechę omyłki. Organ odwoławczy prawidłowo nie stwierdził również istnienia żadnych przepisów wskazujących na to, że działki, których właścicielem jest skarżąca, znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Inwestor nie posiadał żadnego prawa do wejścia na teren tych działek i wykonywania na nich robót, czy wykorzystywania ich jako zaplecze dla postoju sprzętu, przejeżdżania przez nie - tak jak podnosi to skarżąca. Kwestia nieuprawnionego wejścia na działki nie objęte inwestycją winna być rozstrzygana na drodze cywilnoprawnej. Stąd też wszystkie zarzuty odnoszące się do pominięcia przez organy dowodów z tym związanych nie mają znaczenia w kwestii ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji. Powyższe nie potwierdza, by sporny teren działek skarżącej był objęty inwestycją, tym samym by stanowił teren budowy. Przebudowa drogi gminnej również nie obejmowała działek skarżącej gdyż roboty z tym związane były przewidziane pod wiaduktem. Powyższe dotyczy również przebudowy sieci elektroenergetycznej wyłącznie na działkach wskazanych w decyzji o pozwoleniu na budowę czy jego zmiany. Teren inwestycji zatem przebiega w znacznej odległości od działek skarżącej. W związku z tym organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przy budowie wiaduktu, przebudowie drogi gminnej i sieci elektroenergetycznej zgodnie z zatwierdzonym projektem nie dojdzie do żadnej ingerencji w będące własnością skarżącej działki o nr [...] i [...], w świetle przepisów określających przymiot strony w tym postępowaniu, tj. art. 28 ust. 2 P.b. Organ uwzględnił i szczegółowo opisał funkcję, formę i konstrukcję projektowanego obiektu budowlanego oraz jego cechy charakterystyczne. Wskazał także jasno przeznaczenie terenu znajdującego się w otoczeniu planowanej inwestycji, z uwzględnieniem jej wpływu na sąsiednie nieruchomości, w tym okoliczność oddzielenia terenu inwestycji pasem drogowym od działek skarżącej. Zatem organ odwoławczy, zgodnie z wytycznymi w/w wyroku z 6 marca 2017 r. sygn. II SA/Kr 1185/16, nie ograniczył się do stwierdzenia, że oddziaływanie zamierzonej inwestycji na nieruchomości sąsiednie nie przekracza ustalonych w tym względzie norm, uwzględniając w tym zakresie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., zgodnie z którym obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Działki inwestycyjne w tym teren objęty nasypami i skarpami, od działek skarżącej oddziela działka stanowiąca użytek drogowy, jak potwierdza sama skarżąca. Bez znaczenia jest przy tym wskazywana faktyczna szerokość drogi. Istotna jest bowiem szerokość działki drogowej nienależącej do skarżącej, oddzielającej jej działki od terenu inwestycji. Organ prawidłowo poddał analizie również kwestie projektu branży elektroenergetycznej, który pozostaje bez zmian w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego, w związku z powyższym przełożenie linii sieci energetycznej zostanie wykonane na podstawie pierwotnego pozwolenia na budowę z 23.07.2013 r. gdyż nie koliduje z zakresem projektowanych zmian zatwierdzonych decyzją z 21.02.2014 r. Nadto zgodnie z projektem budowlanym ta część sieci elektroenergetycznej, która podlega likwidacji pozostaje "do umartwienia", a nowa trasa kabla przebiegająca w kolizji z siecią gazową - znajduje się w znacznej odległości od działek skarżącej. Zatem nie były zasadne również pozostałe zarzuty naruszenia m.in. art. 7, art. 75, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustaleń w zakresie wskazywanym przez skarżącą. Poza zakresem postępowania administracyjnego zakończonego wydaną decyzją oraz kompetencjami organów administracji architektoniczno-budowlanej, pozostają kwestie ustaleń w zakresie dotyczącym zniszczeń na działce skarżącej czy organizacji przez inwestora zaplecza budowy. Zagadnienia te mają charakter typowo cywilnoprawny i roszczenia w tym zakresie skarżąca może kierować do sądu powszechnego. Podkreślić należy ponownie, że z projektu zagospodarowania terenu opracowanego dla inwestycji wynika, że inwestycja ta w żaden sposób nie obejmuje działek nr [...] i [...] będących własnością skarżącej. Nieścisłości i mylne opisanie na dwóch mapach działki nr [...] nie jest równoznaczne z zatwierdzeniem przez organy tak określonego terenu budowy, bowiem zarówno część opisowa, jak i graficzna projektu budowlanego, a także oświadczenie inwestora o prawie do dysponowania terenem na cele budowlane potwierdzają jednoznacznie, że inwestor nie posiada tytułu prawnego do celów budowlanych w odniesieniu do działki nr [...] i zakres jego zamierzenia inwestycyjnego zatwierdzonego przez organy nie obejmował działek skarżącej. Trafnie również ocenił organ odwoławczy, że w sprawie brak jest przepisu prawa materialnego, który wskazywałby, że działki skarżącej znajdują się w obszarze oddziaływania zaprojektowanych obiektów budowlanych. W szczególności nie znajdą tu zastosowania przepisy § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w kwestii zacieniania i ograniczenia nasłonecznienia, gdyż przepisy te odnoszą się do zacieniania konkretnych budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a nie jak wskazano w skardze ewentualnych wybudowanych w nieznanej przyszłości. Z kolei przepisy § 271-273 rozporządzenia, regulujące kwestie przeciwpożarowe, dotyczą sytuowania obiektów kubaturowych, którym wiadukt nie jest. Ponadto wiadukt nie został zaprojektowany z materiałów rozprzestrzeniających ogień. Z podobnych względów jako źródło interesu prawnego skarżącej nie mógł być uznany § 309 rozporządzenia, bowiem również ten przepis dotyczy projektowania i wykonywania budynków. Podobnie rzecz ma się do § 11, który odnosi się do budynku, zaś § 57 do nasłonecznienia pomieszczeń na pobyt ludzi, a nie tych potencjalnie możliwych do wybudowania przez skarżącą. Natomiast § 333 w rozporządzeniu nie występuje. Bezzasadny był również zarzut naruszenia § 11 rozporządzenia, w kwestii hałasu i drgań, bowiem zamierzeniem budowlanym w sprawie nie była lokalizacja nowej nartostrady, czy też wyciągu, ale wyłącznie wiaduktu nad istniejącą drogą gminną, który nie generuje hałasu, drgań czy wibracji. Nadto jak wyżej wskazano inwestycja nie została zaprojektowana na terenie spornych działek skarżącej, nie występują ograniczenia w zagospodarowaniu jej działek z uwagi na realizację tej inwestycji. W związku z powyższym za prawidłowe należało uznać rozstrzygnięcie o odmowie uchylenia dotychczasowej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. Kończąc należy wskazać, że pod sygnaturą II SA/Kr 351/18, toczyło się postępowanie ze skargi skarżącej, w którym Sąd oddalił jej skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 29 grudnia 2017 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania, pierwotnej decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, przy analogicznym stanie faktycznym, przedstawiając analogiczna argumentację jak Sąd w niniejszej sprawie. Postępowanie to dotyczyło natomiast decyzji obejmującej całe zamierzenie inwestycyjne, a nie jedynie jego niewielki fragment, jak to ma miejsce w kontrolowanej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.