II SA/Kr 1055/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2010 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolnej skargę oddala. Starosta K. po rozpatrzeniu wniosku A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. , działając na podstawie art. 4 pkt 11, 12 i 13, art. 5, art. 11 ust. 1, art. 7 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 roku Nr 121, poz. 1266 ze zm.), decyzją z dnia [...] lutego 2010 roku, znak [...], orzekł o odmowie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu o powierzchni 0,0006 ha, stanowiącego w użytki rolne w klasie R Ill b, wchodzącego w skład nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 położonej w miejscowości S. , gmina S. , przeznaczonego pod budowę wolnostojącego masztu do pomiaru siły wiatru. Organ I instancji w uzasadnieniu swej decyzji podniósł, że zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy S. , teren wymienionej działki w części przewidzianej do wyłączenia z produkcji rolniczej przedmiotowego gruntu przeznaczony jest pod uprawy rolne, zadrzewienia i zakrzewienia. Dalej organ stopnia podstawowego wyjaśnił, iż przez wyłączenie gruntów rolnych z produkcji należy rozumieć rozpoczęcie użytkowania gruntów innego niż rolnicze lub leśne, a takowe może nastąpić po uzyskaniu decyzji zezwalającej na wyłączenie owych gruntów, jeżeli będą przeznaczone na inne cele niż rolne i leśne w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego. Biorąc po uwagę ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy S. , odmówiono wyłączenia w/w gruntu z produkcji rolnej. Od decyzji tej odwołanie złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. działająca przez pełnomocnika M.S. . Strona skarżąca wyraziła swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia organu administracyjnego oraz wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Strona wskazała m.in. że "maszt aluminiowy służący do pomiaru wiatru o wys. 80 m objęty przedmiotową inwestycją, należy do urządzeń infrastruktury technicznej, o których mowa w § 52 ust. 3 powołanego przez organ miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" - a jako taki może być wybudowany na wnioskowanej nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 7 i 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz.U. 2004, Nr 121, poz. 1266 z późniejszymi zmianami) oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. 2000, Nr 98, poz. 1071 z późniejszymi zmianami), utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swego orzeczenia organ odwoławczy podkreślił, iż zgodnie z dyspozycją art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyłączenie z produkcji użytków rolnych, określonych we wskazanym przepisie, może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Wskazano, iż zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Celem prawidłowej oceny możliwości realizacji projektowanego obiektu na działce nr 1 obręb [...] należało odwołać się do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy na podstawie wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 29 lipca 2009 roku ustalił, iż działka nr 1 obręb [...] znajduje się w części na terenach oznaczonych symbolem "[...]" - grunty rolne, a w części na terenach oznaczonych symbolem [...]" - drogi i ulice publiczne. Zaś sam wolnostojący maszt do pomiaru siły wiatru projektowany był w części działki oznaczonej według planu symbolem "[...]" - tereny gruntów rolnych. Wskazano, iż zgodnie z zapisami planu - konkretnie § 52 ust. 2 planu - podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych symbolem "[...] - tereny gruntów rolnych, jest przeznaczenie pod uprawy rolne, zadrzewienia i zakrzewienia. W zapisie ust. 3 ww. paragrafu wyczerpująco zakreślono także zakres dopuszczalnego, poza podstawowym, przeznaczenia tego typu gruntów, wskazując iż dopuszcza się na nich także realizację m.in. obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Odnosząc się do argumentacji strony, iż planowany obiekt - tymczasowy wolnostojący maszt do pomiaru siły wiatru, w § 52 ust. 3 pkt 1 planu został określony jako "obiekty lub urządzenie infrastruktury technicznej", organ II instancji wskazał, iż przedłożonego przez stronę skarżącą projektu budowlanego wynika, iż przedmiotowy maszt nie jest infrastrukturą techniczną, do której ma zastosowanie § 52 ust. 3 pkt 1 planu. Maszt ten stanowić będzie tymczasowy obiekt budowlany. W świetle powyższego, za zupełnie nietrafione, w ocenie SKO, należało uznać argumenty przytoczone przez pełnomocnika strony, bowiem przedłożona przez niego dokumentacja projektowa wprost wyklucza wskazaną w odwołaniu interpretację. Skargę na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w W. działająca przez pełnomocnika radcę prawnego K.W. Strona skarżąca zarzucając naruszenie przepisów: - prawa materialnego, tj. art. 7 i 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 roku Nr 121, poz. 1266 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że wyłączenie z produkcji rolnej gruntu o powierzchni 6 m2 wymaga zgody na zmianę przeznaczenia przy sporządzaniu planu miejscowego; - prawa materialnego, tj. § 52 ust. 3 pkt 1 planu poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż wolnostojący maszt do pomiaru siły wiatru nie stanowi urządzeń infrastruktury technicznej i nie pozostaje w zgodzie z ustaleniami planu; - naruszenie art. 107 § 1 kpa, ponieważ decyzje nie zawierają wyczerpującej podstawy prawnej, ponieważ nie powołują § 52 ust. 3 pkt 1 planu; - naruszenie art. 7, 77 kpa, wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie. W uzasadnieniu skargi podano, powołując się na wykładnię a contrario przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, iż w przypadku gruntów o powierzchni poniżej 0,5 ha, zmiana przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze dokonywana w toku procedury uchwalania planu nie jest konieczna, choćby te grunty miały klasę I-III. Zarzucono organom, iż nie wzięły pod uwagę okoliczności, iż planowana inwestycja zajmuje tylko 6 m 2 działki nr 1 i wyłączenie z produkcji rolnej skrawka gruntu nie oznacza pozbawienia całej działki charakteru rolnego. Następnie podano, iż orzekające w sprawie organy administracyjne wykroczyły poza granice swojej właściwości błędnie stwierdzając, iż projektowany maszt nie może być zaliczany do infrastruktury technicznej, o której mowa w § 52 ust. 3 pkt 1 planu. Zdaniem strony skrzącej projektowana inwestycja zaliczona być jednak powinna do urządzeń infrastruktury technicznej. Wskazano, iż budowa masztu pomiarowego ma prowadzić w przyszłości do budowy siłowni wiatrowej, a miedzy jednym i drugim występuje związek funkcjonalny i gospodarczy. W ocenie skarżącej maszt ten należy zakwalifikować jako urządzenie elektryczne, które zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami należy zaliczać do urządzeń infrastruktury technicznej. W konkluzji swoich wywodów skarżąca wskazała, iż zaliczanie określonych terenów do kategorii funkcjonalnej użytków rolnych, nie stanowi przeszkody dla lokalizacji na nich urządzeń o właściwościach stacji bazowej telefonii komórkowej (właściwości takie posiada maszt do pomiaru siły wiatru), jeżeli w miejscowym planie przewidziano urządzenia infrastruktury technicznej (...). W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt. Zaskarżona decyzja prawa nie narusza, a zatem skargi na tę decyzję nie można uznać za zasadną. W przedmiotowej sprawie inwestor wystąpił o zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu o powierzchni 6, 16 m2, stanowiącego w użytki rolne w klasie [...], wchodzącego w skład nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1 położonej w miejscowości S. , gmina S. , przeznaczonego pod budowę wolnostojącego masztu do pomiaru siły wiatru. Instytucja wyłączenia gruntów z produkcji rolnej została uregulowana w art. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wyłączenie, rozumiane jako rozpoczęcie innego niż rolnicze użytkowania gruntów (art. 4 pkt 11 ustawy), może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej. Decyzję taką wydaje się przed uzyskaniem pozwolenia na budowę (art. 11 ust. 4). Obowiązek uzyskania takiej decyzji wynika z art. 11 ust. 1 i dotyczy gruntów o określonych w ustawie parametrach, np. w odniesieniu do użytków klasy I, II, III, IIIa, IIIb, wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego. W świetle przepisów ustawy użyte przez ustawodawcę w art. 11 ust. 1 pojęcie użytków, gruntów i gruntów leśnych "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" oznacza przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co wynika z art. 11 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i art. 28 ust. 2 ustawy. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem z przepisu tego wynika expressis verbis, że przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne poza planem zagospodarowania przestrzennego jest niemożliwe. Natomiast art. 28 ust. 2 ustawy przewiduje konsekwencje wyłączenia z produkcji gruntów przeznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na cele nierolnicze i nieleśne. W ocenie Sądu przyjęcie innej interpretacji pojęcia "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" nie byłoby uzasadnione i byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy, którego celem była ochrona gruntów rolnych i leśnych polegająca m.in. na ograniczaniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne (art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy). Z powyższego wynika, że nie ma w świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych możliwości zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu rolnego, jeżeli miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje takiej możliwości (por. wyrok NSA z 9.06.1998r., sygn. akt II SA 1746/97). Zatem za prawidłowy należało uznać pogląd wyrażony w zaskarżonej decyzji, że zezwolenie na wyłączenie z produkcji rolnej gruntu rolnego może być wydane tylko wtedy, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza taką możliwość. W sprawie niniejszej niesporne jest, że w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego z 29.06.2007r. przedmiotowa działka stanowiąca grunt rolny klasy III b znajduje się w części na terenach oznaczonych symbolem "[...]" - grunty rolne, a w części na terenach oznaczonych symbolem "[...] - drogi i ulice publiczne. Zaś sam wolnostojący maszt do pomiaru siły wiatru projektowany był w części działki oznaczonej według planu symbolem "[...]" - tereny gruntów rolnych. Zgodnie natomiast z zapisami planu - konkretnie § [...]- podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych symbolem "[...]" - tereny gruntów rolnych, jest przeznaczenie pod uprawy rolne, zadrzewienia i zakrzewienia. W ustępie 3 ww. paragrafu wyczerpująco zakreślono zakres dozwolonego poza podstawowym przeznaczenia tego typu gruntów, wskazując iż dopuszcza się na nich także realizację m.in. obiektów, urządzeń i sieci infrastruktury technicznej. Z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego (k. [...] , sporządzonego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane mgr inż. P.F. wprost wynika, iż "projektowany maszt aluminiowy służący do pomiaru wiatru, nie jest infrastrukturą techniczną, do której ma zastosowanie § 52 ust. 3 miejscowego planu (...). Maszt ten będzie tymczasowym obiektem budowlanym (...)." Ustalenia, iż projektowanego masztu nie można zaliczyć do urządzeń infrastruktury technicznej, organ administracyjny dokonał w oparciu o niebudzącą zastrzeżeń dokumentację projektową przedłożoną przez stronę skarżącą. Zgodnie z utrwaloną liną orzecznictwa, w sytuacji gdy organ wyprowadził określone ustalenia faktyczne z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia przez stronę dowodu przeciwnego. Co więcej planowanego obiektu nie można zakwalifikować ani jako urządzenia technicznego, ani jako infrastruktury technicznej w rozumieniu prawa budowlanego. Przedstawiona w skardze argumentacja strony stanowi polemikę z ustaleniami dokonanymi przez organ, nie popartą żadnymi dowodami, a sprowadzającą się jedynie do wyjaśnienia znaczenia "infrastruktura techniczna". Jak już wyżej zaznaczono organ poczynił ustalenia dotyczące stanu faktycznego w oparciu o twierdzenia specjalisty budowlanego, który stwierdził, iż planowanego obiektu nie zalicza się do infrastruktury technicznej. Nie mogły również przynieść zamierzonego rezultatu wywody strony odnośnie wykładni art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż przedmiotowa sprawa była rozpoznawana zgodnie z trybem określonym w przepisie art. 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a przepis art. 7 był powoływany posiłkowo w celu wykładni przepisu art. 11. Nietrafnie także strona skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu uchybienie przepisom procesowym, bowiem skarga nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby stanowić uzasadnioną podstawę dla sformułowania zarzutu naruszenia powołanych w niej przepisów k.p.a. W ocenie Sądu poczynione w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne, nie budzą żadnych zastrzeżeń i są zgodne z art. 7 i 77 kpa. W tym stanie rzeczy uznawszy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dniu jej wydania prawa, tym samym uznając, iż brak przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - na podstawie art. 151 skargę oddalono.