II SA/Kr 1056/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Głowacki / spr. / Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Ewa Rynczak Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi Konsorcjum Inwestycyjnego "A." Sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody z dnia 25 lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę; skargę oddala. Decyzją z dnia 19 maja 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. 2006 nr 156, poz.1118 z późn. zm.) oraz na podstawie art. 104 k.p.a., Prezydenta Miasta K. odmówił [...] Konsorcjum Inwestycyjnemu "A. " sp. z o.o w K. zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budowa zespołu pięciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych z podziemnymi garażami wielostanowiskowymi z instalacjami wewnętrznymi: gazową, wód.-kań., elektryczną, wentylacją mechaniczną garaży, drogami wewnętrznymi, parkingami oraz wjazdem z ul. [...] w K. na dz. nr 1, 2, 3, 4 obręb [...]. Organ wskazał w uzasadnieniu, że w dniu 17.01.2008 r. wydana została decyzja o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, która decyzją z dnia 20.03.2008 r. została uchylona przez Wojewodę . Ponownie rozpoznając sprawę organ postanowieniem z dnia 5..05.2008r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości. Organ I instancji wskazał, że złożone uzupełnienia i wyjaśnienia projektanta nie wypełniają nałożonych na inwestora obowiązków. Przede wszystkim projekt budowlany nie został doprowadzony do zgodności z decyzją o ustaleniu warunków zabudowy w zakresie geometrii dachu. Organ l instancji szczegółowo wskazał, że w decyzji o wz, określono zasady kształtowania geometrii dachu: kąt nachylenia: w przedziale 30° - 45°, wysokość głównej kalenicy: maksymalnie do 13m, mierzona jako średnia arytmetyczna wysokości najwyższej i najniższej od projektowanego poziomu terenu, układ połaci dachowych: symetryczny dwuspadowy, czterospadowy, wielospadowy, wyklucza się dachy łamane. Kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki (ul. [...] oraz przedłużenia ul. [...]): prostopadły. Nie dopuszcza się lukarn, należy stosować okna połaciowe i okna w ścianach szczytowych. Wobec powyższego nie ustalono innej formy przekrycia, a w przedstawionym projekcie zastosowano dachy płaskie stanowiące ok. 50% powierzchni rzutu dachów budynków B1-B4. Organ wskazał, że zastosowane rozwiązanie projektowe, łączące geometrię dachu połaciowego z dachem płaskim, kształtuje formę zabudowy niezgodną z warunkami określonymi w decyzji WZ w punkcie II. l .d. określającym wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, gdzie ustalono poziom okapów do 8m; a także w punkcie II. I .f. . określającym inne cechy zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z analizy urbanistyczno - architektonicznej, gdzie zalecono m. in. wyraźne akcentowanie poziomów okapów. Dach połaciowy winien kończyć się okapami. Natomiast zaprojektowany dach z formy dwuspadowej przechodzi w płaszczyznę dachu płaskiego, a tym samym nie kończy się okapami, na wysokości określonej w decyzji WZ. Okapy na wysokości 8m zaprojektowano jedynie w odcinkach ok. 2,4m (w kontekście szerokości elewacji ok. 36m i 42m). Krawędź dachu połaciowego została natomiast rozwiązana na wysokości 10m. Została bowiem zastosowana jedynie "szczątkowa" forma dachu połaciowego. W związku z tym. przedstawione rozwiązanie projektowe polegające na połączeniu dachu połaciowego z dachem płaskim nie jest zgodne z ustaleniami decyzji WZ. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka [...] Konsorcjum Inwestycyjne "A. " sp. z o.o. zarzucając, że złożony przez inwestora projekt budowlany był już badany zarówno przez Prezydenta Miasta K. (przed wydaniem decyzji z dnia 17 stycznia 2008 r.), jak i Wojewodę (w związku z rozpatrywaniem odwołania od decyzji z dnia 17 stycznia 2008 r.) i żaden z tych organów nie podniósł zastrzeżeń co do geometrii dachu. Niedopuszczalne jest zdaniem strony odwołującej rozpatrywanie sprawy "na raty", tzn. wskazywanie w decyzji odmownej tylko części argumentów stanowiących odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto organ l instancji nie odniósł się do złożonego przez projektanta oświadczenia o zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy. Wojewoda decyzją z dnia 25 lipca 2008r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j.: Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118, z późn. zm.) oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 104 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił stanowisko organu l instancji i podał, że przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z ustaleniami decyzji o WZ, która wg pkt II e określała kształtowanie geometrii dachu poprzez określenie kąta nachylenia w przedziale 30°- 45 °. Zaprojektowane dachy każdego budynku to dachy, które nad częścią budynku są dachami płaskimi (o 3% spadku) i tylko w środkowej części traktu budynków jako dachy dwuspadowe o kącie nachylenia 40°. Ponieważ zapis decyzji o WZ nie dopuścił możliwości zastosowania dachów płaskich zatem tak zaprojektowane dachy nie mają wymaganego kąta nachylenia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu odwoławczym nie została objęta analizą organu II instancji geometria dachu projektowanych budynków i organ odwoławczy nie wypowiadał się w uzasadnieniu decyzji z 20 marca 2008 r., co do prawidłowości projektu budowlanego pod tym względem. Wskazane wtedy przez organ l instancji nieprawidłowości dotyczyły braku wyjaśnienia kwestii dojazdu do projektowanych obiektów. Inwestor uzupełnił wówczas akta sprawy zgodnie z żądaniem organu, załączył dodatkowo wykonaną koncepcję przebudowy i budowy ul. [...], pozytywnie zaopiniowaną przez Zarząd Komunalny. Postanowieniem z 17.12.2007 r. nie zażądano wówczas doprowadzenia do zgodności projektu z warunkami decyzji WZ, co nastąpiło dopiero na podstawie postanowienia z 5 maja 2008 r. Niezgodność projektu budowlanego z decyzją o WZ w zakresie geometrii dachu skutkowała odmową zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na nie usunięcie jej, pomimo żądania organu l instancji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła spółka [...] Konsorcjum Inwestycyjne "A. " sp. z o.o., podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 84 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie rozpatrzenia stanowiska zajętego w sprawie przez projektanta, w tym ewentualnie rozważenia potrzeby opinii biegłego; - art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 12 k.p.a. i art. 35 § 1 k.p.a. przez naruszenie zasady szybkości postępowania. .Uzasadniając zarzuty strona skarżąca wskazała, że z dołączonych do odwołania wyjaśnień projektanta wynika, że kwestionuje on w całości ustalenia organu l instancji co do naruszenia przez projekt ustaleń decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto organ l instancji rozpoznając wniosek inwestora dwukrotnie (postanowienia z dnia 17 grudnia 2007r. i 5 maja 2008r.) nakładał na niego obowiązek usunięcia dostrzeżonych niezgodności. Wynika z tego, że organ l instancji nie oceniał każdorazowo całokształtu dokumentów dołączonych do wniosku, a jedynie "etapami" zmierzał do wydania decyzji w sprawie. W ten sposób proces inwestycyjny został bezzasadnie wydłużony i trudno jest określić datę wydania decyzji, nawet przy uwzględnieniu terminu z art. 35 ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Powołując się na powyższe strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzeniem jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji, odpowiadają przepisom prawa. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, iż organy administracji architektoniczne - budowlanej uznając, iż projekt budowlany jest niezgodny w zakresie geometrii dachu z decyzją o WZ prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, to jest art. 35 ust. 1 pkt 1 oraz art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Sąd nie dopatrzył się również uchybień w stosowaniu przepisów postępowania, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie, poprzedzające wydanie kontrolowanych aktów administracyjnych, zostało przeprowadzone w sposób zgodny z przepisami procesowymi, zawartymi w k.p.a. Stronom - zgodnie z art. 10 k.p.a. zapewniono możliwość czynnego udziału w sprawie, zaś postępowanie wyjaśniające czyni zadość wymogom art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W szczególności zaskarżona decyzja organu II instancji spełnia wymogi zawarte w art. 107 § 3 k.p.a. w zakresie prawidłowości sporządzenia uzasadnienia i odniesienia się w nim do zarzutów zawartych w odwołaniu. W ocenie Sądu w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym nie doszło do naruszenia art. 84 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. Art. 84 § 1 k.p.a. określa przesłanki dopuszczenia w postępowaniu administracyjnym dowodu z opinii biegłego i zgodnie z tym przepisem dowód z opinii biegłego przeprowadza się, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. W rozpatrywanej sprawie art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane wprowadza wprost kompetencję organu administracji architektoniczne - budowlanej do badania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Nie można w związku z tym uznać tej kwestii za zagadnienie wymagające wiadomości specjalnych, wymagających zasięgnięcia opinii biegłego specjalisty. Sąd podziela w związku z tym pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 16 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 823/05, w którym stwierdzono, że "ani zgodność projektu budowlanego z prawem, ani naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być uznane za zagadnienie wymagające wiadomości specjalnych". W konsekwencji organy nie naruszyły powołanego w skardze art. 84 k.p.a., ani też art. 7 k.p.a., w tym zakresie, w którym naruszenie tego przepisu było uzasadnione brakiem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut nie rozpatrzenia stanowiska zajętego w sprawie przez projektanta. Po pierwsze uzasadnienie decyzji organu l instancji zawiera precyzyjne wskazanie niezgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie geometrii dachu. Ponadto badanie zgodności jest jak wyżej wskazano ustawową kompetencją organu wynikająca z art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane, a zatem kwestionowanie przez projektanta lub samego inwestora zakresu wezwania organu do usunięcia niezgodności może być de facto uznane jedynie za polemikę z rozstrzygnięciem organu. Sąd oddalił zgłoszony na rozprawie w dniu [...] stycznia 2009r. wniosek strony skarżącej o przeprowadzenie dowodu z opinii prywatnej przygotowanej przez projektanta na okoliczność jej treści. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest wyjątkiem od zasady i Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, tylko jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W rozpatrywanej sprawie projektant już w toku postępowania administracyjnego przedstawił ocenę zgodności własnego projektu z decyzją o WZ w zakresie geometrii dachu, zaś przeprowadzone w tym zakresie postępowanie nie nastręcza żadnych wątpliwości co do oczywistej sprzeczności zastosowanych w projekcie budowlanym odpowiednich rozwiązań z przewidzianymi w decyzji WZ. W kontrolowanym postępowaniu nie ma również podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w oparciu o podniesiony zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 12 i art. 35 § 1 k.p.a.). Po pierwsze zastrzeżony, w art. 35 ust. 6 i ust. 8 ustawy Prawo budowlane, 65-dniowy termin do rozpatrzenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę ma znaczenie jedynie w zakresie ewentualnego nałożenia przez organ wyższego stopnia na organ rozpoznający sprawę kary pieniężnej, a kwestia ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Ponadto uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. z 17.01.2008 r. mocą ostatecznej decyzji Wojewody z dnia 20.03.2008 r., oznacza, iż poprzednia decyzja organu l instancji została wyeliminowana z obrotu prawnego. W związku z tym rozpoznając ponownie sprawę organy administracyjne, dążąc do zrealizowania wynikającej z art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, zobligowane były do pełnego zbadania zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy. Powyższe działanie nie może zostać uznane za celowe naruszenie przez organ zastrzeżonego terminu do wydania decyzji lub za celowe "etapowe rozpoznawanie sprawy". Dostrzeżona niezgodność obligowała bowiem organ do wydania decyzji odmownej. Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.