II SA/Kr 1058/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 14 czerwca 2024 r., znak: SKO.BP/4104/10/2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów oddala skargę. Przedmiotem skargi M. K. (dalej: skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z 14 czerwca 2024 r. znak SKO.BP/4104/10/2024 w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. W stanie faktycznym sprawy podaniem z 27 września 2023 r. skarżący zwrócił się o wydanie zezwolenia na zbierania określonych kategorii odpadów na działce nr [...] przy ul. [...] w B.. Starosta Powiatu Bocheńskiego decyzją z 21 grudnia 2023 r. znak: [...] orzekł o odmowie wydania zezwolenia. Organ stwierdził, że stan faktyczny przedstawiony we wniosku uległ daleko idącej zmianie, nie istnieje jako kontynuacja uprzednio prowadzonej działalności. Wprawdzie wnioskodawca wystąpił o trzecie z kolei zezwolenie, lecz ustalono, że całkowitej zmianie uległ obiekt budowlany, na którym było i ma być dalej prowadzone zbieranie. Zgodnie z decyzją z [...] lutego 2014 r. działalność w zakresie prowadzenia odpadów ma być prowadzona na terenie nieruchomości o nr [...] w B. na placu składowym o powierzchni 200 m i hali magazynowej o powierzchni 240 m2. Hala została już rozebrana w wyniku działania PINB. Starosta na wniosek strony zmienił zezwolenie, eliminując możliwość zbierania odpadów magazynowanych uprzednio w hali. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że wnioskodawca zmienił użytkowany plac i użytkuje obecnie punkt zbierania o powierzchni 795 m2 (bez uwzględnienia przebiegającej przez obszar działki powierzchni strefy kontrolowanej gazociągu). Plac powstał w wyniku rozebrania dotychczas istniejącej infrastruktury, głównie częściowego utwardzenia placu oraz powierzchni pod nieistniejącą już halą. Następnie wykonano nowe utwardzenie. Obecnie na terenie nowo wybudowanego, jednolitego i poszerzonego placu prowadzone jest zbieranie odpadów i jest to jedyna prowadzona tam działalność. Odpady magazynowane są tylko na części powierzchni placu, lecz pozostały teren również służy do zbierania odpadów, obejmując dwa wjazdy na teren działki, wagę samochodową oraz obszar komunikacyjny, a całość jest ogrodzona, stanowiąc powiązany funkcjonalnie ogrodzony punkt zbierania odpadów. Nie sposób zatem uznać, że działalność w zakresie zbierania odpadów prowadzona będzie na powierzchni 200 m2, podczas gdy zbieranie odpadów już obecnie odbywa się na nowym placu magazynowym o powierzchni 795 m2. W związku z tym konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie organu zbieranie odpadów to nie tylko ich magazynowanie, ale całość działań z tym związanych. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego wniesionego od tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z dnia [...] lutego 2024 znak sprawy: [...] uchyliło opisaną wyżej decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie Kolegium twierdzenie, iż w skarżący będzie zbierał odpady na powierzani większej niż wynika to z wniosku i niż wynikałoby to z ewentualnej decyzji o zezwoleniu, nie jest poparte żadnymi dowodami. Samo posiadanie nieruchomości o powierzchni większej niż wnioskowana do zagospodarowania w związku z magazynowaniem odpadów, samo w sobie nie oznacza, że posiadacz odpadów ma zamiar zbierać odpady niezgodnie ze swoim wnioskiem i zezwoleniem. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył sprzeciwem do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Prokurator Rejonowy w B., wnosząc o jej uchylenie. Wyrokiem z 26 kwietnia 2024 r. sygn. II SA/Kr 372/24 WSA w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu zasadnie ustalił organ I instancji, że nie sposób uznać, że działalność w zakresie zbierania prowadzona będzie (jak wskazano we wniosku) na powierzchni 200 m2, podczas gdy zbieranie już obecnie obywa się na nowym placu magazynowym o powierzchni 795 m2, stanowiącym funkcjonalną całość i wykorzystywaną wyłącznie do prowadzenia zbierania odpadów. Organ I instancji rozważył zebrane w sprawie dowody. Fakt, że wniosek obejmuje działalność prowadzoną na obszarze 200 m2 nie oznacza, że działalność nie ulegnie zmianie. Już obecnie zmiany takie zostały dokonane. Nawet wydzielenie z nowego powstałego placu powierzchni 200 m2 nie cofnie wdrożonych już wcześniej zmian. Wbrew stanowisku organu odwoławczego Starosta zebrał i ocenił kompletny materiał dowodowy, przyjmując za niewiarygodne twierdzenia wnioskodawcy, że prowadzona przez niego działalność nie ulegnie zmianie. Brak było podstaw do uchylenia tej decyzji, bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały ustalone. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium decyzją z [...] czerwca 2024 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwołał się do zapadłego wyroku WSA w Krakowie i stwierdził, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu są wiążące dla organu. W zapadłym wyroku WSA w Krakowie przesądził, iż ustalenia organu, że przedmiotowe miejsce zbierania odpadów zostało faktycznie zmienione (tj. uległo zmianie) są prawidłowe. W konsekwencji rację ma organ I instancji twierdząc, że skoro plac został całkowicie rozebrany, nie jest możliwe prowadzenie dotychczasowej działalności w ramach przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Sąd zaaprobował stanowisko, że nawet ograniczenie powierzchni do 200m2 nie spowoduje, że można uznać owe zamierzenie za przedsięwzięcie nieulegające zmianie w rozumieniu art. 72 ust. 2a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko, albowiem nie jest możliwe cofnięcie wdrożonych faktycznych już zmian. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzuty naruszenia: - art. 46 ust. 1 pkt. 3 ustawy o odpadach w zw. z art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez odmowę wydania zezwolenia, pomimo iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wykazał, że wniosek o wydanie zezwolenia dotyczył kolejnego zezwolenia dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie, zatem zamierzony sposób gospodarowania odpadami nie jest niezgodny z przepisami prawa. - art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu i błędne uznanie, iż brak hali magazynowej o powierzchni 240 m2 oraz zmiana utwardzenia działki stanowi "przedsięwzięcie ulegające zmianie" w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy wniosek dotyczy przedsięwzięcia gospodarczego nieulegającego zmianie tj. zbierania odpadów na powierzchni 200 m2 a tym samym jest zgodne z treścią poprzednio obowiązującego zezwolenia na zbieranie odpadów - art. 3 ust. 1 pkt 34 ustawy o odpadach w zw. z art. z art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko poprzez uznanie, iż terenem prowadzenia działalności w zakresie zbierania odpadów jest droga dojazdowa do miejsca magazynowania odpadów oraz miejsce parkowania pojazdów, podczas gdy, zgodnie z definicją ustawową zbieraniem odpadów jest wyłącznie gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b ustawy o odpadach - art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 6 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy decyzja odmawiająca wydania zezwolenia była wydana w sprzeczności z przepisami materialnymi i procedurą, a w konsekwencji orzeczenie o odmowie wydania zezwolenia, podczas gdy wniosek o wydanie zezwolenia zawierał treści zgodne z obowiązującymi przepisami, został pozytywnie zaopiniowany przez MWIOŚ w T. oraz Burmistrza Miasta B., a także spełnione zostały pozostałe przesłanki pozytywnego rozpoznania wniosku, zatem zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 KPA, organ nie mógł odmówić wydania decyzji o udzieleniu zezwolenia. - art. 80 KPA poprzez niedokonanie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceny czy udowodniono okoliczność zmiany przedsięwzięcia w stosunku do uprzednio obowiązującego zezwolenia oraz pominięcie w ocenie dowodu z postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 7.03.2024 r. pozytywnie opiniującego wniosek, pism Skarżącego z dnia [...] i [...] wraz ze szkicem sytuacyjnym wskazującego obszar, na którym była prowadzona i będzie prowadzona działalność dot. zbierania odpadów, wniosku skarżącego z dnia [...] "o zmianę decyzji Starosty B., w której udzielono zezwolenia na zbieranie odpadów" uwzględnionego decyzją Starosty B. z dnia [...].12.2020 r., w którym to wniosku wskazano miejsce zbierania odpadów - plac o powierzchni 200 m2 - art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, oraz art. 80 i art. 81 a § 1 KPA poprzez: • brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, co doprowadziło Organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji całkowicie dowolnych i nieuprawnionych ustaleń faktycznych polegających na błędnym ustaleniu, iż skarżący prowadzi oraz będzie prowadzić działalność na obszarze 795 m2, podczas gdy od ostatniej zmiany zezwolenia działalność jest prowadzona na powierzchni 200 m2 a Skarżący zarówno we wniosku jak i w dalszych pismach konsekwentnie wskazywał, iż dalsza działalność również będzie prowadzona na części placu składowego o powierzchni 200 m2 • dokonanie oceny dowodu z protokołu z oględzin miejsca zbierania odpadów z dnia 22.11.2023 r. sprzecznej z jego literalną treścią i błędne ustalenie, iż z protokołu tego wynika, że zbieranie odpadów odbywa się na powierzchni 795 m2, podczas gdy kontrolujący nie stwierdzili takiego faktu • dokonanie oceny dowodu z pisma Burmistrza Miasta B. z dnia [...].12.2023 r. sprzecznej z jego literalną treścią i błędne ustalenie na podstawie tego dowodu, iż Burmistrz wskazał na konieczność wydania decyzji środowiskowej, podczas gdy z pisma tego jednoznacznie wynika iż, "decyzja ta może nie być wymagana w przypadku ograniczenia działalności do posiadanego w chwili obecnej zezwolenia ti. 200 m2 powierzchni działki [...]" • zinterpretowanie wątpliwości co do stanu faktycznego i prawnego sprawy na niekorzyść strony skarżącej, co stanowiło oczywiste naruszenie zasady pierwszeństwa słusznego interesu strony, a w rezultacie doprowadziło do wadliwej odmowy wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. - art. 86 KPA poprzez nie przeprowadzenie z urzędu dowodu z przesłuchania strony, mimo iż po wyczerpaniu materiału dowodowego pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy a dotyczące faktycznego obszaru, na którym odbywa się zbieranie odpadów - art. 107 § 3 KPA poprzez brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, oraz poprzez brak wskazania dowodów, na których organ oparł swoje orzeczenie oraz przyczyn z powodu których odmówił wiarygodności dowodom z postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 7.03.2024 r., pism Skarżącego z dnia [...] i [...], wniosku M. K. z dnia [...] "o zmianę decyzji Starosty B., w której udzielono zezwolenia na zbieranie odpadów" uwzględnionego decyzją Starosty B. z dnia [...].12.2020 r. ([...]), co uniemożliwia właściwe zapoznanie się z motywami działania organu pierwszej instancji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji I instancji i zobowiązanie organu do wydania zezwolenia, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: postanowienia MWIOŚ w T. z dnia [...].03.2024 r. ([...]), pisma Burmistrza Miasta B. z dnia [...].12.2023 r., pismo skarżącego z dnia [...].02.2024 r. wraz z mapką, wniosku o zmianę decyzji Starosty B., w której udzielono zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia [...], decyzji Starosty B. z dnia [...].12.2020 r. ([...]), pisma Starosty B. do Prokuratury Okręgowej w T. z dnia [...].11.2023 r. Skarżący podniósł, że podstawową przyczyną odmowy wydania zezwolenia było uznanie, iż wniosek o zezwolenie dotyczy przedsięwzięcia, które uległo zmianie w stosunku do uprzedniej decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów. Dlatego też przed wydaniem decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów konieczne jest przedłożenie przez Skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z powyższym nie sposób się zgodzić. Skarżący prowadzi działalność polegającą na zbieraniu odpadów na podstawie decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów z dnia [...].02.2014 r., która była zmieniana w dniach [...].08.2019 oraz ostatnio [...].12.2020. Zatem przedmiotowy wniosek dotyczy kolejnego zezwolenia dla zrealizowanego przedsięwzięcia. Realizowane przedsięwzięcie nie uległo zmianie. Poprzedni wniosek wskazywał, iż działalność będzie prowadzona na obszarze 200 m2 i obecny wniosek wskazuje tę samą powierzchnię, to znaczy, że przedsięwzięcie nie uległo zmianie. Co prawda Organ prawidłowo ustalił, iż po wydaniu pierwotnej decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów (z dnia 21.02.2014 r.) rozebrana została hala magazynowa o powierzchni 240 m2 oraz wymieniono nawierzchnię na plac z kostki [...]. Zmiana ta nie jest jednakże jednoznaczna z rozszerzeniem powierzchni zbierania odpadów, a tym bardziej ze zmianą przedsięwzięcia, która wyklucza zastosowanie art. 72 ust. 2a pkt. 2 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Ponadto zmiana ta była już uwzględniona w decyzji zmieniającej pierwotną decyzję wydającą zezwolenie na zabieranie odpadów. Obecnie zatem zmiana już nie nastąpiła. Według skarżącego oceniając dowód z protokołu z oględzin Organ ustalił, iż "w istocie zbieranie odpadów będzie się odbywało na 795 m2". Tymczasem żaden fragment protokołu nie wskazuje na takie fakty. Przeciwnie, w protokole wskazane jest, że odpady zbierane są wyłącznie na placu zlokalizowanym w północno-wschodniej części budynku. Kontrolujący jedynie stwierdzili, iż w pozostałej części (od strony budynku) znajduje się wjazd na działkę a przy wjeździe zaparkowane są samochody. Jednakże fakt ten nie stanowi o tym, ze zbieranie odbywa się na obszarze większym niż 200 m2, a z pewnością o tym, że wniosek dotyczy przedsięwzięcia, które uległo zmianie. Jak podkreślił skarżący zbieraniem odpadów jest wyłącznie gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o którym mowa w pkt 5 lit. b. Prowadzenie działalności polegającej na zbieraniu odpadów odbywa się więc tylko w miejscach i na powierzchni, gdzie "zbieranie odpadów" się odbywa. Nie należą do takich miejsc drogi dojazdowe, wjazdy czy miejsca parkowania samochodów. Skarżący dodał, że błędnie został oceniony dowód z pisma Burmistrza Miasta B. z dnia [...].12.2023 r. Organ ustalił, że Burmistrz wskazał na konieczność wydania w przedmiotowej sprawie decyzji środowiskowej. Tymczasem brak jest takiego stwierdzenia w piśmie. Końcowo skarżący zaakcentował, że zobowiązany będzie zakończyć prowadzoną działalność gospodarczą. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Uczestnik postępowania, Prokurator Rejonowy w B. wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. W pierwszym rzędzie należy sięgnąć do przepisów, które mają zastosowanie w sprawie. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2023.1094 t.j., dalej "u.ś"): 1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. 2. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wedle § 3 ust. 1 pkt 83 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) - do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć: punkty do zbierania, w tym przeładunku: a) złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, b) odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Jak wynika z powyższego, punkty zbierania złomu co do zasady wymagają uzyskania decyzji środowiskowej, jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Wedle art. 72 ust. 1 pkt 21 u.ś.: wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem: - zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Wedle ust. 3 - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dołącza się do wniosku o wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1, oraz zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a. Złożenie wniosku lub dokonanie zgłoszenia następuje w terminie 6 lat od dnia, w którym decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stała się ostateczna, z zastrzeżeniem ust. 4 i 4b. Zgodnie z wyżej zacytowanymi przepisami, konieczną ( w wypadku punktu zbierania złomu) decyzję dołącza się do wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów. W ocenie Sądu, podobnie jak w przypadku decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (sygn. akt II OSK 917/21) czy pozwolenia na budowę ( sygn. akt II OSK 2350/23) – tak i w wypadku tego rodzaju wniosku, dołączenie tej decyzji ma charakter spełnienia koniecznej przesłanki materialnoprawnej, a więc jej brak powoduje konieczność odmowy udzielenia zezwolenia. Jednakże istnieje wyjątek od zasady, którą jest dołączenie tej decyzji do wniosku o zezwolenie na zbieranie odpadów (w tym przypadku złomu). Mianowicie zgodnie z art. 72 ust. 2a u.ś. wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem zezwoleń, o których mowa w ust. 1 pkt 21, nie stosuje się, w przypadku gdy: 1) zezwolenie dotyczy odzysku polegającego na przygotowaniu do ponownego użycia lub 2) jest to drugie lub kolejne zezwolenie dla zrealizowanego przedsięwzięcia nieulegającego zmianie. Skarżący złożył wniosek bez dołączenia decyzji środowiskowej i mimo poinformowania przez organ, że z tego powodu nie są spełnione przesłanki do uwzględnienia wniosku, decyzji tej ostatecznie nie przedłożył. Było to związane ze stanowiskiem skarżącego w sprawie, a mianowicie, że nie doszło do zmiany zrealizowanego przedsięwzięcia. Natomiast wedle organu, skarżący w poprzedniej decyzji uzyskał zezwolenie na zbieranie złomu na obszarze 200 m2. Tymczasem organ ustalił w sprawie, że działalność ta będzie wykonywana na placu o pow. około 795 m2. Wobec tego w ocenie organu I instancji nie można było powiedzieć, że działalność – w stosunku do poprzedniego zezwolenia – nie uległa zmianie; przeciwnie, do takiej zmiany doszło. Skutkowało to wydaniem decyzji odmownej. W przebiegu sprawy doszło do wydania decyzji kasacyjnej przez SKO w Tarnowie. Mianowicie SKO stwierdziło, że okoliczność, że M. K. będzie zbierał odpady na powierzchni większej niż wynika to z wniosku, nie jest wykazana i nie świadczy o tym posiadanie nieruchomości o powierzchni większej niż wnioskowana do zagospodarowania. Zdaniem SKO, gdy posiadacz zezwolenia magazynowałby odpady na powierzchni większej, niż wynika to z zezwolenia, wówczas istniałaby przesłanka do cofnięcia zezwolenia w oparciu o art. 47 ustawy o odpadach. W świetle tego, rację bytu miałoby ewentualne wezwanie wnioskodawcy do sprecyzowania wniosku i wskazanie konkretnie, w jakim miejscu nieruchomości będzie zlokalizowane składowisko odpadów. W związku z wniesieniem sprzeciwu przez Prokurator Rejonowy w B. od decyzji kasacyjnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 26.04.2024r. sygn. akt II SA/Kr 372/24 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał, że w związku z ubieganiem się o kolejne zezwolenie, kluczową kwestią w sprawie jest okoliczność, czy przedsięwzięcie polegające na zbieraniu odpadów – ulega zmianie. Sąd podkreślił, że organ I instancji ustalił, że wnioskodawca w wyniku przeprowadzonych (samowolnie) robót budowlanych istotnie zmienił użytkowany plac i użytkuje obecnie punkt o pow. 795 m2 ( bez uwzględnienia przebiegającej przez obszar działki strefy gazociągu). Sąd zauważył zatem, iż zasadnie ustalił organ I instancji, iż nie sposób uznać, że działalność w zakresie zbierania odpadów prowadzona będzie ( jak wskazano we wniosku) na powierzchni 200 m2, podczas gdy zbieranie już obecnie odbywa się na nowym placu magazynowym o powierzchni 795 m2, stanowiącym funkcjonalną całość i wykorzystywaną wyłącznie do prowadzenia zbierania odpadów. Sąd podkreślił, że już obecnie zmiany takie zostały dokonane i nawet wydzielenie z nowo powstałego placu powierzchni 200 m2 nie cofnie wprowadzonych już wcześniej zmian. Sąd konkludował, że wbrew stanowisku organu odwoławczego Starosta zebrał i ocenił kompletny materiał dowodowy, przyjmując za niewiarygodne twierdzenia wnioskodawcy, że prowadzona przez niego działalność nie ulegnie zmianie. Innymi słowy, Sąd stanowczo przesądził w omawianej sprawie sygn. akt II SA/Kr 372/24, że w świetle art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy środowiskowej przedsięwzięcie skarżącego, poprzez poszerzenie powierzchni, na której prowadzi działalność, uległo zmianie w stosunku do warunków wcześniejszych decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 153 p.p.s.a.: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przez "ocenę prawną", o której jest mowa w art. 153 p.p.s.a., rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego (np. braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego), wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. W zakresie oceny prawnej mieści się więc zarówno krytyka zaskarżonego rozstrzygnięcia w aspekcie prawnym (stosowania prawa), jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie to zostało w danym konkretnym przypadku uznane przez sąd administracyjny za błędne, i - wreszcie - jakie, zdaniem sądu, zastosowanie lub interpretacja przepisów prawnych powinny mieć miejsce, aby rozstrzygnięcie organu administracji publicznej mogło być uznane za zgodne z prawem ( wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 października 2022 r. I SA/Kr 795/22, LEX nr 3503420). Ocena prawna, o której mowa w art. 153 p.p.s.a., dotyczyć może w szczególności stanu faktycznego sprawy, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, kwestii zastosowania określonego przepisu do wydania danego rozstrzygnięcia. Związanie sądu w rozumieniu tego przepisu oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie ( wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2017 r. III SA/Wa 1790/16 LEX nr 2396017). Konsekwencją tego przepisu jest, że działania naruszające zasadę wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną przez sąd administracyjny. Zasadniczo ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia, zawierającego ocenę prawną. "Ustanowiona w art. 153 p.p.s.a. zasada związania powoduje, że skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie zostało wydane, postępowanie administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne, jak również wszystkie przyszłe postępowania administracyjne i sądowoadministracyjne dotyczące danej sprawy administracyjnej. Moc wiążąca prawomocnego wyroku sądu administracyjnego związana jest z tożsamością stosunku prawnego będącego przedmiotem sprawy" (tak wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2024 r. I GSK 530/24, LEX nr 3762394 ). Powyższe oznacza, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie jest związany wskazaniem i ustaleniem Sądu w sprawie sygn. akt II SA/Kr 372/24, że w świetle art. 72 ust. 2a pkt 2 ustawy środowiskowej przedsięwzięcie skarżącego, poprzez poszerzenie powierzchni, na której prowadzi działalność, uległo zmianie w stosunku do warunków wcześniejszych decyzji o zezwoleniu na zbieranie odpadów. Tym samym, skoro w takiej sytuacji konieczne było przedstawienie decyzji środowiskowej, która jest przesłanką materialną rozstrzygnięcia i skoro skarżący, pomimo pouczenia o skutkach, takiej decyzji nie przedstawił, przeto prawidłowo organ odwoławczy w oparciu o art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach utrzymał w mocy decyzję odmawiającą zezwolenia na zbieranie odpadów. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że wobec powyższych wskazań, wszystkie zarzuty skargi dotyczące błędnego ustalenia, że przedsięwzięcie uległo zmianie, tak w aspekcie stanu faktycznego, jak i zastosowanych przepisów – nie mogą być wzięte pod uwagę, jako że są powołane jako kontrargumenty do tezy, którą Sąd jest związany. Z tej przyczyny nie zachodzą naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazane w skardze. Na marginesie tylko godzi się zauważyć, że stanowisko Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska pozytywnie opiniujące wniosek /k.12 akt sądowych/ dotyczy innego aspektu oceny wniosku niż decyzja środowiskowa, jeśli jest ona wymagana i nie stanowi dla niej przeciwwagi. Również na marginesie zauważyć końcowo należy, że jakkolwiek Sąd nie opiera się na okolicznościach zaistniałych po wydaniu decyzji, to skoro skarżący twierdził we wniosku sporządzonym we wrześniu 2023, że będzie ( na przyszłość) prowadził działalność na obszarze 200 m2 na terenie działki nr [...] w B., to przeczy temu zdjęcie przedstawione przez Prokuratora /k. 83 akt sądowych/, które obrazuje stan działki oraz działek przyległych na październik 2024r. Na zdjęciu tym widać, że zakres powierzchniowy prowadzonej działalności jest dużo szerszy niż deklarowane 200 m2, co Sąd zauważa, jak to wskazano, na marginesie. Z wymienionych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.