II SA/Kr 106/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski / spr./ Sędziowie WSA Iwona Niżnik- Dobosz Jacek Bursa Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia 26.08.2013r., nr [...] na wniosek Wyższej Szkoły Zarządzania i Bankowości w K. orzekł o ustaleniu, warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową, garażem podziemnym i infrastrukturą techniczną (drogami wewnętrznymi) oraz budowa stacji trafo na dz. nr [...] i [...] obr. [...] przy ul. A. w K.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono między innymi, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzone zostało postępowanie w trybie art. 59 i nast. ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ I instancji wskazał, iż w toku postępowania uzyskano odpowiednie uzgodnienie i opinie, oraz że w przypadku planowanej inwestycji zostały spełnione warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, a ponadto projekt decyzji o warunkach zabudowy został przygotowany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] w K. podnosząc, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wiążąca dla organu wydającego pozwolenie na budowę, wobec czego błędnym jest pogląd, iż zagadnienia o charakterze techniczno - budowlanym, w tym również odnoszące się do zachowania odpowiednich odległości od granic nieruchomości sąsiednich, nie należą do zakresu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Odwołująca się Spółdzielnia zarzuciła również, że planowana inwestycja nie będzie stanowić kontynuacji rodzaju, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich, wobec czego naruszona została zasada "dobrego sąsiedztwa", a stan faktyczny sprawy nie został w sposób dokładny wyjaśniony. W odwołaniu zwrócono również uwagę na nieścisłości wniosku o ustalenie warunków zabudowy, w którym nawiązano do istniejącego budynku zlokalizowanego przy ul. A. podając, iż posiada on 11 kondygnacji, podczas gdy w rzeczywistości budynek ten składa się z 6 klatek o zróżnicowanej wysokości, przy czym część najbliżej sąsiadująca z terenem planowanej inwestycji posiada 9 kondygnacji. W ocenie odwołującej się Spółdzielni, zaskarżona decyzja nie uwzględnia także tego, że planowana inwestycja doprowadzi do naruszenia interesów osób trzecich, ponieważ jej realizacja doprowadzi do likwidacji lub zmniejszenia powierzchni terenów zielonych, wzmożenia natężenia ruchu kołowego, a co za tym idzie natężenia hałasu i emisji spalin, obniżenia dostępu światła dziennego do pomieszczeń mieszkalnych, zmniejszenia cyrkulacji powietrza oraz naruszenia gospodarki wód gruntowych. Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] zwróciła również uwagę na specyficzną pod względem geologicznym i hydrologicznym strukturę terenu (teren dawnej terasy rzecznej), co winno skutkować sporządzeniem odpowiedniej opinii, której zaskarżona decyzja nie zawiera. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], rozstrzygnięciem z dnia 8 listopada 2013r., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. poz. 647 z 2012r.) w zw. z § 1-10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie sposobu wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został sporządzony oraz podpisany przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów wraz z odpowiednią analizą warunków i zasad zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja, w załączniku nr 1, określa między innymi rodzaj inwestycji stwierdzając, iż ma ona polegać zgodnie z terminologią ustaloną rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. nr 164, poz. 1589) na zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, zabudowie usługowej drogach wewnętrznych i obiektach infrastruktury technicznej, która stanowić będzie kontynuację funkcji i formy architektonicznej, jaka już istnieje na działkach sąsiednich tj. działkach nr [...], [...], [...], i [...] obr. [...], które, jak wynika z materiałów sprawy, graniczą bezpośrednio z terenem inwestycji lub są położone w bliskim sąsiedztwie i w większości dostępne są z tej samej drogi publicznej tj. ulicy A.. Jednocześnie na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, tj. nr [...] i [...] występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zaś zabudowa usługowa na działkach nr [...] i[...], [...] i [...]. Niewątpliwe zatem, w ocenie SKO, planowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji zabudowy istniejącej na działkach sąsiednich, tym bardziej, że pojęcie "działki sąsiedniej" nie oznacza, iż musi to być działka także bezpośrednio granicząca z działką inwestora, lecz chodzi tu raczej o wyznaczenie pewnego obszaru tworzącego urbanistyczną całość, pozwalającą organowi administracji dokonać pełnej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania określonego rodzaju inwestycji. Taka szeroka interpretacja pojęcia "działki sąsiedniej" jest prezentowania zarówno przez komentatorów przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego, Wy d. C. H. Beck Warszawa 2006, str. 498 i nast.), jak i przez sądy administracyjne (...). W rezultacie zarzut podnoszony w tym zakresie przez odwołującą się Spółdzielnię, SKO uznało za nietrafny. W załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji wskazano również warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym także wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich oraz sporządzono załącznik nr 3, stanowiący część tekstową wyników analizy urbanistyczno-architektonicznej, jak również załączniki graficzne: nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy i nr 4, zawierający część graficzną wyników wyżej wspomnianej analizy. W dalszej części uzasadnienia podano, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wyżej wspomnianą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która opracowana została przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów i podaje ona sposób wyznaczenia granic obszaru analizowanego, który należy ocenić jako spełniający wymogi wynikające z przepisu § 3 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowiącego, że granice obszaru analizowanego wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Analiza podaje natomiast, że szerokość frontu terenu objętego wnioskiem od strony ul. A. wynosi 68 metrów, wobec czego jego trzykrotność to 204 metry od granic terenu objętego wnioskiem. W odniesieniu do dalszych parametrów, SKO uznało, że zostały one określone prawidłowo, z zachowaniem reguł przewidzianych przez § 5- § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy zaznaczył również, że w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji zostały także określone warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, w tym także wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich. W tym względzie wskazano między innymi, iż realizacja inwestycji nie może powodować ograniczenia w dopływie światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, jak również ograniczenia dostępu do drogi publicznej, czy też możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz ze środków łączności. Szczegółowe rozwiązania techniczne w tym zakresie, nastąpią jednak dopiero na etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia na budowę. W dalszej części uzasadnienia odniesiono się do pozostałych zawartych w odwołaniu zarzutów wskazując na ich bezzasadność. Skargę na ww. decyzję złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa im. [...] z siedzibą w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik postępowania, a w szczególności: a) art. 138 § 2 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta dnia 3 września 2013 roku wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w konsekwencji utrzymanie jej w mocy, podczas gdy skarżący zgłaszał naruszenia prawa materialnego uniemożliwiające wydanie decyzji o treści zgodnej z zaskarżoną; b) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia niniejszej sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a to w związku z brakiem podjęcia uzupełniającego postępowania celem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności: - art. 59 ust. 1 oraz art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. U.p.z.p., poprzez wydanie ustalenie warunków zabudowy poprzez błędne przyjęcie, spełnienia warunków koniecznych do wydania decyzji, a przede wszystkim w zakresie błędnego przyjęcia dostępności przedmiotowej nieruchomości do drogi publicznej, a także w zakresie kontynuacji rodzaju zabudowy. - art.64 w zw. z art.55 ww. ustawy, poprzez błędne przyjęcie, że przedmiotu postępowania w sprawie wydania decyzji o zabudowie nie stanowią zagadnienia techniczno budowlane, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy jest dla organu wydającego decyzję o pozwoleniu na budowę jest wiążąca, a zatem kwestie niedostatecznie rozstrzygnięte na obecnym etapie postępowania nie będą konwalidowane na dalszych etapach postępowania. - § 2 ust 7 lit a i b poprzez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja nie narusza interesów osób trzecich, podczas gdy biorąc pod uwagę zakres planowanych inwestycji, wystąpią uciążliwości związane z nadmiernym utrudnieniem w komunikacji w związku ze wzmożonym ruchem aut ciężarowych, a w przyszłości innych pojazdów oraz uciążliwości w postaci hałasu i wibracji będących następstwem prowadzonych prac budowlanych. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie decyzji organu l i II instancji w całości. W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowa decyzja wydana została bez podstawy prawnej. Zarzucono, że w części dotyczącej warunków ochrony zdrowia ludzi i środowiska nie rozpatruje się wpływu oraz ingerencji planowanej inwestycji ani na walory estetyczne okolicy, ani na negatywny wpływ na poziom hałasu i spalin. We wskazanej decyzji brak analizy w tym przedmiocie, została ona pominięta. W uzasadnieniu w/w decyzji, nie dokonano również szczegółowej analizy, uciążliwości dla osób trzecich, które powstaną w związku z realizacją planowanej inwestycji. Wskazać bowiem należy, że przedmiot prac budowlanych stanowić będzie budowę wielorodzinnego budynku mieszkalnego z częścią usługową wraz z garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu, budową infrastruktury technicznej (drogami wewnętrznymi) oraz budową stacji trafo na dz. nr [...] i [...] obr [...] przy ul. A. w K.. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, pozostaje fakt, że w wyniku zaplanowanych robót, w związku z koniecznością użycia ciężkiego sprzętu budowlanego, istnieje uzasadnione ryzyko powstania pozanormatywnego hałasu i stopnia wibracji, których konsekwencję stanowić może nie tylko dyskomfort mieszkańców sąsiednich budynków, ale przede wszystkim zagrożenia dla stabilności konstrukcji pobliskich obiektów. Ponadto strona skarżąca podkreśliła, że przedmiotowa inwestycja w przyszłości spowoduje obniżenie dostępu światła dziennego do sąsiednich budynków, zmniejszenie cyrkulacji powietrza oraz naruszenie gospodarki wód gruntowych w związku z planowaną budową garażu. Na żadnym zaś etapie postępowania nie przedłożono analiz wpływu planowanej inwestycji (pomimo, iż strona skarżąca wielokrotnie podnosiła powyższą kwestię), ani też nie sporządzono stosownej opinii w tym temacie mając przede wszystkim na względzie specyficzną strukturę terenu odpowiadającą dawnej terasie rzecznej, jednoznacznie stwierdzającej o braku destrukcyjnego wpływu na działki i wielorodzinne budynki mieszkalne zlokalizowane w najbliższym sąsiedztwie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalanie podtrzymując swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zaś w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 p.p.s.a.). Sąd rozpoznający sprawę nie orzeka i nie może orzekać merytorycznie w sprawie administracyjnej, nie może zmienić zaskarżonej decyzji (nie ma ku temu stosownych podstaw prawnych, a nadto wiązałoby się to z naruszeniem konstytucyjnej zasady trójpodziału władz), a jedynie uwzględniając skargę, Sąd uchyla ją bądź stwierdza jej nieważność, ewentualnie niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 tejże ustawy podlega oddaleniu. Wychodząc z tych przesłanek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uwzględnił skargi, gdyż stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, ani przepisów prawa materialnego. Przechodząc do oceny merytorycznej rozstrzygnięcia organu odwoławczego, należy zauważyć, iż przeprowadził one w niniejszej sprawie staranne postępowanie rozpoznawcze, w sposób wystarczająco wnikliwy ocenił zgromadzony materiał dowodowy, wydał trafną decyzję, którą wyczerpująco i przekonująco uzasadnił. Wobec tego Sąd upoważniony jest do stwierdzenia, iż w wyniku kontroli nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji niczego, co usprawiedliwiałoby zarzut błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Nadto Sąd nie dopatrzył się z urzędu w zaskarżonej decyzji niczego, co oznaczałoby naruszenie zasad bezstronności oraz obowiązku rozpatrzenia całości dowodów (bez naruszenia granic swobodnej oceny i w zgodzie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego). Decyzja zapadła zatem z poszanowaniem zasad przewidzianych w art. 7, 77 § 1 k.p.a. i 107 § 1 k.p.a. W związku z tym Sąd podzielił w pełni stanowisko organu odwoławczego odnośnie prawidłowości wydanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. poz. 647 z 2012 r.), zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Wskazać należy również, że ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji następuje w sytuacji spełnienia warunków zawartych w art. 61 ust. 1 w/w ustawy, w myśl którego wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w sytuacji, gdy: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2. teren ma dostęp do drogi publicznej, 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Natomiast sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, określił na podstawie upoważnienia zawartego w art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588) zwanego dalej rozporządzeniem, co też mam miejsce odnośnie przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd, o czym już była mowa, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie tej decyzji z obrotu prawnego podzielając stanowisko zaprezentowane przez organ odwoławczy. Mając to na uwadze konieczne stało się odniesienie do zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą. Za całkowicie nieuzasadnione należało uznać stanowisko skarżącej Spółdzielni, iż teren objęty wnioskiem nie posiada dostępu do drogi publicznej. Jak wynika z akt sprawy, w tym również opinii ZIKiT w K. z dnia 27.12.2012r. teren inwestycji przylega do pasa drogowego ul. A. i posiada własny wjazd, który odbywa się z ul. A. poprzez zatokę. Sąd nie podziela również zarzutu strony skarżącej, że rozstrzygnięcie o warunkach zabudowy narusza przepisy art. 59 i art. 61 ust. 1 cyt. ustawy, względnie, że zostało w ogóle podjęte bez podstawy prawnej. Organ odwoławczy, w zaskarżonym rozstrzygnięciu prawidłowo podał bowiem przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oraz wskazał, iż wymagania w zakresie nowej zabudowy ustalane są w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Ze sporządzonej w niniejszej sprawie analizy wynika, że istniejącymi funkcjami zabudowy w obszarze analizowanym jest zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (w dużym oddaleniu od terenu inwestycji), zabudowa usługowa, drogi wewnętrzne i publiczne oraz obiekty infrastruktury technicznej. Wynika z tego, że planowana inwestycja będzie stanowić kontynuację rodzaju i funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Za całkowicie nieuzasadnione należało uznać stanowisko skarżącej Spółdzielni, iż kwestia związana z odległością usytuowania obiektu budowlanego od granicy sąsiednich nieruchomości rozstrzygana jest na etapie postępowania o ustalenia warunków zabudowy. Dla porządku wskazać trzeba, jak słusznie podniósł organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że kwestie te nie są objęte w przedmiotowym postępowaniu (vide s. 10 -11 uzasadnienia) Z przepisu art.54 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, mającego odpowiednie zastosowanie do decyzji o warunkach zabudowy wynika, że decyzja taka winna określać wyłącznie linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na odpowiedniej mapie, a nie określać w sposób szczegółowy usytuowania planowanego obiektu w terenie. Tak właśnie czynią zaskarżone decyzje. Kwestionowane decyzje nie określają jakichkolwiek elementów, które pozwalałby ustalić precyzyjną lokalizację projektowanej inwestycji. Decyzje ustalają jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, a więc wskazują w jakich przestrzennych granicach powinna zawierać się inwestycja. To w żadnym razie nie przesądza w jakim miejscu owego obszaru inwestycja zostanie ostatecznie ulokowana. Stąd zarzuty skargi formułowane w powyższym zakresie są bezpodstawne. Kwestie związane z lokalizacją budynku w granicy działki są normowane przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które jest aktem wykonawczym do ustawy prawo budowlane i ma zastosowanie wyłącznie na etapie postępowania o pozwolenia na budowę. Dopiero właśnie w postępowaniu o pozwolenie na budowę inwestor konkretyzuje zamiar inwestycyjny i wskazuje dokładną lokalizację obiektu na terenie inwestycji. Tymczasem niniejsze postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Powołane wyżej rozporządzenie, ani żaden inny wydane na podstawie prawa budowlanego, nie miało i nie ma zastosowania w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, które to postępowanie poprzedza jedynie postępowanie o pozwolenie na budowę. W postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy mają zastosowanie wyłącznie akty wykonawcze do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dlatego też powyższy zarzut na tym etapie postępowania inwestycyjnego należy uznać co najmniej za przedwczesny. Natomiast kwestia ta będzie badana w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Istotną okolicznością jest to, że usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych stanowią, jako projekt zagospodarowania działki lub terenu, część projektu budowlanego (art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane). W postępowaniu o pozwolenie na budowę organ architektoniczno – budowlany, który zatwierdza przedłożony projekt budowlany, sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Kontrola ta obejmuje więc również prawidłowość usytuowania budynku na działce, zgodnie z wytycznymi zawartymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Tak więc rozstrzygnięcie o konkretnym usytuowaniu projektowanego obiektu może podjąć dopiero organ architektoniczno – budowlany zatwierdzając projekt budowlany i udzielając pozwolenia na budowę. Rozstrzyganie kwestii usytuowania obiektu budowlanego już w postępowaniu o ustaleniu warunków zabudowy byłoby sprzeczne z istotą tego postępowania i naruszałoby zarówno przepis art. 54 omawianej ustawy, jak i przepis art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2065/10, M. Bator, "Nowe Zeszyty Samorządowe" 2010, nr 6, poz. 105). Konkludując należy raz jeszcze wskazać, iż wszelkie kwestie związane z precyzyjnym określeniem położenia inwestycji w ramach terenu wyznaczonego przez linie rozgraniczające, winny być analizowane dopiero w ramach postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. Tym samym argumenty strony skarżącej odnoszące się do niezbadania przez organy administracyjne zagadnień techniczno budowlanych, w tym przepisów dotyczących odległości usytuowani budynków od granicy sąsiednich nieruchomości i szkodliwego wpływu owej inwestycji staną się aktualne dopiero wówczas, gdy inwestor zainicjuje postępowanie oparte o przepisy ustawy – Prawo budowlane. Podsumowując stwierdzić należy, że kwestia usytuowania obiektu budowlanego na działce budowlanej, a więc odległości od granic działki i odległości od innych obiektów, należą do organów wydających pozwolenie na budowę (vide: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3.08.2013r. II OSK 827/11). Odnosząc się do kolejnych zarzutów strony skarżącej, dotyczących naruszenia przez planowana inwestycję interesów osób trzecich (poprzez m.in. utrudnienia w komunikacji w związku ze wzmożonym ruchem aut ciężarowych, a w przyszłości innych pojazdów oraz uciążliwości w postaci hałasu i wibracji będących następstwem prowadzonych prac budowlanych), zdaniem Sądu należało uznać je za bezpodstawne. Ochrona interesów osób trzecich w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 64 ust. 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d) u.p.z.p.) może następować tylko w takim zakresie, w jakim nie jest objęta przepisami Prawa budowlanego. A zatem, celem decyzji o warunkach zabudowy jest przesądzenie o zgodności zamierzonej inwestycji z obowiązującym porządkiem prawnym, w tym z przepisami szczególnymi i z tego też względu ochrona interesów osób trzecich może być rozważana w tych właśnie granicach. Organ wydający decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może wkraczać w kognicję organów administracji architektoniczno – budowlanej. Z tego względu ochrona interesów osób trzecich na etapie określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu nie może być zapewniona całościowo i przejmować działań właściwych ochronie interesów osób trzecich na etapie pozwolenia na budowę, wobec czego nie może być tak konkretna i szczegółowo określona jak w pozwoleniu na budowę. Zakres ochrony przysługującej w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może być szerszy, niż przedmiot postępowania i zakres dopuszczalnego rozstrzygnięcia w decyzji kończącej postępowanie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 września 2001r. IV SA 1505/99, ONSA 2002/4/153, 3 września 2002r., IV SA 2372, M. Prawn. 2002/22/1011). Okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą (utrudnienia w komunikacji, obawa przez wzmożonym hałasem i wibracjami, wzmożony ruch samochodowy), dotyczą naruszeń wynikających z realizacji planowanej inwestycji chronionych odrębnymi przepisami prawa materialnego, w szczególności art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Ich wystąpienie albo niewystąpienie nie jest zatem przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy i nie może stanowić podstawy oceny legitymacji w kontrolowanej sprawie. Z tych względów skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu (art.151 p.p.s.a.).