II SA/Kr 1068/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 5 czerwca 2024 r. znak: WS-VI.7536.1.130.2023.PB w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia 6 grudnia 2023 r. znak: [...] Starosta [...], w oparciu o art. 124 ust. 1 w zw. z art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2023 r., poz. 344 ze zm.), orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] obręb [...] jednostka ewidencyjna [...], objętej księgą wieczystą nr [...], poprzez udzielenie P. Sp. z o.o. z siedzibą w T., zezwolenia na założenie i przeprowadzenie na ww. nieruchomości przewodów i urządzeń służących do przesyłania i dystrybucji gazu średniego ciśnienia dn 110PE o łącznej powierzchni 35,5 m2 według miejsca i lokalizacji oznaczonej na załączniku graficznym do ww. decyzji. M. S. złożył odwołanie od powyższej decyzji, kwestionując w szczególności zasadność i proporcjonalność nałożonego na niego ograniczenia, sprzeczność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego planowanej inwestycji, a ponadto podnosząc fikcyjność przeprowadzonych rokowań. Decyzją z dnia 5 czerwca 2024 r. znak WS-VI.7536.1.130.2023.BP Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem P., która wskazując na brak zgody skarżącego na przeprowadzenie inwestycji polegającej na budowie odcinka sieci gazowej, wystąpiła do Starosty [...] o ograniczenie sposobu korzystania z części należącej do niego nieruchomości. W powyższym piśmie wyjaśniono, że celem przebudowy gazowej sieci średniego ciśnienia jest rozbudowa istniejącej sieci gazowej umożliwiająca przyłączanie okolicznych posesji, zatem takie zamierzenie mieści się w pojęciu inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Do wniosku załączono pisma inwestora z 25 lutego 2022 r., 17 sierpnia 2022 r. i 13 września 2022 r. skierowane do skarżącego, z których wynika, że wnioskodawca występował skarżącego z prośbą o udostępnienie nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji, wyjaśniając szczegóły inwestycji oraz proponując określone wynagrodzenie z tego tytułu w wysokości 1 290,72 zł. Skarżący w piśmie z 14 października 2022 r. skierowanym do jednoznacznie odmówił jednak zgody na budowę sieci średniego ciśnienia na swojej działce, nie zgadzając się na ustanowienie służebności przesyłu dla projektowanej inwestycji. Na tle powyższych okoliczności Wojewoda uznał, że zostały spełnione wszystkie przesłanki zawarte w art. 124 ust. 1 oraz ust. 3 u.g.n. dot. ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Planowana inwestycja stanowi realizację celu publicznego i jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. – obszar "A", zatwierdzonym uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. Zgodnie z postanowieniami tego planu działka skarżącego – w części przeznaczonej pod budowę sieci gazowej średniego ciśnienia – położona jest w obszarze opisanym symbolem 43 MN, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Na tym obszarze ustala się natomiast możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 2 lit. e), z zastrzeżeniem § 22 pkt 3 (§ 26 ust. 3 pkt 2). Ponadto w § 16 ust. 2 uchwały jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze opracowania ustala się: 1) utrzymanie istniejących sieci, urządzeń i obiektów uzbrojenia, z możliwością ich rozbudowy i przebudowy; w tym zmiany trasy lub lokalizacji; 2) prowadzenie nowych sieci uzbrojenia oraz lokalizowanie obiektów i urządzeń w obrębie linii rozgraniczających istniejących i projektowanych dróg, ulic, ciągów pieszych i dróg dojazdowych pieszo – jezdnych; dopuszcza się inny przebieg sieci infrastruktury technicznej, pod warunkiem nienaruszania przepisów odrębnych pozostałych ustaleń planu. Wojewoda nie miał też wątpliwości co do tego, że zostały przeprowadzone faktyczne rokowania, które nie doprowadziły jednak do konsensusu. Jeżeli chodzi o zarzuty odwołania, to zostały one uznane za bezskuteczne. Nie znalazł uzasadnienia zarzut braku wskazania w sentencji decyzji rozmiarów ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Nowy odcinek gazociągu zostanie objęty strefą kontrolną o szerokości 1 m (po 0,5 m w każdą stronę od osi gazociągu). Powierzchnia pasa eksploatacyjnego pokrywa się zatem z powierzchnią strefy kontrolowanej. Również zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. nie został uwzględniony, bowiem z akt organu I instancji jasno wynikało, że skarżący o prawach wynikających z powyższego przepisu został poinformowany w piśmie organu I instancji z dnia 14 kwietnia 2023 r., które zostało wysłane na aktualny adres właściciela ww. nieruchomości i doręczone dorosłemu domownikowi w dniu 17 kwietnia 2023 r. Odnosząc się natomiast do podnoszonych w odwołaniu wątpliwości strony co do przebiegu projektowanej sieci gazowej, wskazano, że zgodnie z wyjaśnieniami przedstawiciela inwestora, posiadającego wiedzę fachową w tym zakresie, wybierając lokalizację gazociągu kierowano się minimalizacją uciążliwości, jak również aspektami technicznymi oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Projektowany gazociąg, jako obiekt infrastruktury podziemnej nie zmienia sposobu zagospodarowania działki, zaś trasa budowy gazociągu w niewielki sposób ogranicza możliwość zabudowy działki, ponieważ gazociąg jest zlokalizowany blisko granicy z drogą. Dodatkowo projektowana sieć gazowa będzie przebiegać po trasie istniejącego gazociągu (przebudowa). Inwestor ustosunkował się i złożył wyjaśnienia do zarzutów odwołującego w tym zakresie, wyjaśniając, że przeprowadzenie przewodów i urządzeń służących do przesyłania gazu jest rozwiązaniem optymalnym, uzasadnionym uwarunkowaniami technicznymi i ekonomicznymi oraz że poprowadzenie projektowanego gazociągu uwzględnia interesy właściciela nieruchomości. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku zobowiązania inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń objętych wnioskiem, wyjaśniono, że obowiązek ten wynika z mocy prawa, tj. art. 124 ust. 4 u.g.n., a art. 128 ust. 4 u.g.n. jest podstawą do żądania ewentualnego odszkodowania. Skargę na powyższą decyzję złożył M. S., zarzucając naruszenie: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, w tym brak merytorycznej analizy i oceny zasadności argumentacji podnoszonej przez skarżącego w toku postępowania w zakresie przyczyn odmowy wyrażenia zgody na proponowany przebieg inwestycji, rozstrzygnięcie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego, brak wyczerpującego i wszechstronnego rozważenia materiału zgromadzonego w sprawie, brak wskazania w uzasadnieniu skarżonej decyzji oceny zarzutów i twierdzeń prezentowanych przez strony postępowania; b. art. 8 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów władzy publicznej, tj. brak jakiegokolwiek odniesienia się i oceny argumentacji i twierdzeń przedstawianych przez skarżącego w toku postępowania, uwzględnienie interesu jedynie spółki P. przy ocenie zasadności złożonego wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego oraz poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w szczególności - przy ocenie twierdzeń podnoszonych przez strony w toku postępowania; c. art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wnioskujący o ograniczenie wykazał, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło w zakresie niezbędnym do wykonania inwestycji, jak również w sposób najmniej uciążliwy do korzystania z niej, podczas gdy możliwe do przeprowadzenia są alternatywne, mniej uciążliwe przebiegi inwestycji – wskazywane były w toku postępowania przez skarżącego, d. art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wnioskodawca przeprowadził ze skarżącymi rokowania, o których mowa w art. 124 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, podczas gdy rokowania te miały w istocie charakter pozorny; e. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego zawiadomienia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co skutkowało brakiem zapewnienia skarżącym czynnego udziału w każdym stadium postępowania; f. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Starosty [...] w sytuacji, gdy winna ona zostać zmieniona lub uchylona z uwagi na naruszenia przepisów wskazane w odwołaniu skarżącego, g. art. 140 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu skarżonej decyzji do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a. naruszenie przepisu art. 124 ust. 1 w zw. z art. 112 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego w formie przewidzianej decyzją Starosty z dnia 6 grudnia 2023 r. w sytuacji, gdy cel publiczny, dla którego realizacji wprowadzono to ograniczenie, może być osiągnięty w inny (przede wszystkim mniej uciążliwy) sposób, niż przewidziany tymże ograniczeniem; b. art. 124 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego w sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obejmujący m.in. nieruchomość skarżącego nie ustala precyzyjnie lokalizacji inwestycji celu publicznego w postaci rozbudowy sieci gazowej, podczas gdy aby miejscowy plan stwarzał podstawę do wydania skarżonej decyzji, musi taką lokalizację określać precyzyjnie (w tym musi określać, przez które nieruchomości inwestycja ma przebiegać); c. art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak ścisłego określenia zakresu ograniczenia praw skarżącego do nieruchomości, w tym brak wskazania podstawowych parametrów planowanej inwestycji w sentencji decyzji, takich jak: sposób posadowienia przewodów i innych urządzeń czy ich wysokość lub głębokość posadowienia; d. art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego bez jakiegokolwiek rozważenia i oceny zasadności argumentów podnoszonych przez skarżącego w trakcie postępowania, przemawiających za odmową wyrażenia zgody na proponowany przebieg inwestycji na ich nieruchomości, podczas gdy brzmienie wskazanego przepisu, w szczególności stwierdzenie: "Starosta (...) może ograniczyć (...) sposób korzystania z nieruchomości", wskazuje na fakultatywność działania Starosty w tym względzie i uzależnienie tego działania od wcześniejszego zbadania interesów stron postępowania, w tym w szczególności przyczyn i zasadności odmowy wyrażenia zgody na inwestycję przez właściciela nieruchomości; e. art. 124 ust. 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez brak zobowiązania inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po założeniu i przeprowadzeniu na nieruchomości przewodów i urządzeń objętych wnioskiem; f. art. 124 ust. 1 w zw. z ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego w sytuacji, gdy rokowania poprzedzające wniosek inicjujący postępowanie miały charakter jedynie pozorny i nie dotyczyły wszystkich kwestii, które winny być nimi objęte. Mając na uwadze powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Organ odwoławczy wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - kontrola sądowa działalności administracji publicznej sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji lub postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, jak i przepisami proceduralnymi. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według tak określonych kryteriów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie doszedł do wniosku, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2023, poz. 344 ze zmianami, dalej u.g.n.), w szczególności art. 124 ust. 1 i ust. 3 tej ustawy. Zgodnie z powołanym przepisem starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z art. 124 ust. 3 u.g.n. udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Przepisy art. 114 ust. 1 i 2 oraz art. 115 stosuje się odpowiednio. Z powołanych przepisów wynika, że ocena zgodności z prawem decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości powinna obejmować trzy aspekty: istnienie celu publicznego, prawidłowość rokowań i zgodność z m.p.z.p. Definicja celu publicznego znajduje się w art. 6 u.g.n. Nie każda realizacja celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. jest inwestycją celu publicznego. Wynika to z łącznego odczytywania powyższej przesłanki razem z tą, która ocenia, czy dane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym. Jednakże należy mieć na uwadze, iż doprowadzenie np. sieci gazowej do jednej nieruchomości nie stanowi inwestycji celu publicznego – w każdym przypadku należy badać, czy aktualnie zaspokojenie jednostki nie przyczynia się/nie stanowi realizacji szerokiego planu rozbudowy sieci, skutkującego poprawą funkcjonowania szerszej grupy odbiorców. Na pojęcie "inwestycji celu publicznego" składają się dwa elementy, których łączne wystąpienie jest warunkiem koniecznym takiego rodzaju inwestycji. Pierwszy element stanowi określenie przedmiotu inwestycji, jakim jest realizacja celu publicznego wskazanego w art. 6 u.g.n., a drugi element stanowi lokalne (gminne) lub ponad lokalne (powiatowe, wojewódzkie i krajowe) znaczenie inwestycji. Łączne spełnienie tych przesłanek przesądza, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi pozwalające na zaliczenie do inwestycji celu publicznego (tak wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 466/22). W orzecznictwie wypracowano stanowisko, zgodnie z którym zaliczenie inwestycji do celów, o których mowa w art. 6 u.g.n., nie pozwala jeszcze na uznanie, że mamy do czynienia z inwestycją celu publicznego. Konieczne jest również określenie, czy inwestycja wiązać się będzie z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym, powiatowym, wojewódzkim lub krajowym. Przy tym obejmowanie przez inwestycję jedynie wycinka terytorium gminy, a nie całego terytorium wspólnoty, nie dyskwalifikuje jej jako inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n (tak WSA w Lublinie w wyroku o sygn. akt II SA/Lu 33/23). Odnośnie do kwestii rokowań w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że ustawodawca nie wskazał konkretnie, w jaki sposób mają wyglądać rokowania, o których mowa w art. 124 u.g.n. Ponadto, sąd nie jest uprawniony do badania np. kwot wskazanych w rokowaniach. Jednakże istotne jest, iż możliwe jest dokonanie badania pozorności rokowań, a to ze względu na konieczność przedłożenia razem z wnioskiem dokumentów wskazujących na przeprowadzone rokowania. Wskazać należy na możliwość naruszenia art. 124 u.g.n. a to poprzez nadużywanie tego prawa i składanie drugiej stronie propozycji, która z oczywistych względów nie zostanie przyjęta (np. brak wskazania kwoty odszkodowania). Rokowania nie obejmujące wszystkich elementów przyszłej umowy należy uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. (E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2023, art. 124.) Aby rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, powinny obejmować wszystkie elementy przyszłej umowy. Inaczej rokowania można uznać za pozorne, a nieprawidłowe przeprowadzenie rokowań może prowadzić do zakwestionowania ich przeprowadzenia, a w konsekwencji – nie będzie spełniona podstawowa przesłanka wywłaszczenia warunkująca udzielenie zezwolenia w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Wykazanie zaistnienia przesłanek z art. 124 ust. 1 i ust. 3 u.g.n. powinno nastąpić zgodnie z zasadami ogólnymi prowadzenia postępowania administracyjnego określonymi w art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zgodnie zaś z art. 77 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy Sąd podzielił stanowisko organów, że spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 124 ust. 1 u.g.n., warunkujące wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości. W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na rozbudowie gazociągu, umożliwiającej przyłączenie sąsiednich nieruchomości, w świetle brzmienia przepisów prawa i ugruntowanego stanowiska judykatury, stanowi inwestycję celu publicznego. Również analiza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy Wieliczka – obszar "A", zatwierdzonego uchwałą Nr XLVI/763/2010 Rady Miejskiej w W. z dnia 10 listopada 2010 r. prowadzi do wniosku, że planowane zamierzenie inwestycyjne pozostaje w zgodzie z planem. Zgodnie z § 26 ust. 3 pkt 2 uchwały na całym obszarze zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symbol 43 MN) przewidziano możliwość lokalizacji obiektów i urządzeń, w tym: sieci i urządzeń infrastruktury technicznej innych niż wymienione w ust. 2 pkt 2 lit. e), z zastrzeżeniem § 22 pkt 3. Ponadto w § 16 ust. 2 uchwały jako generalne zasady obowiązujące w całym obszarze opracowania ustalono nie tylko utrzymanie istniejących sieci, ale również ich rozbudowę i przebudowę, nawet ze zmianą ich trasy lub lokalizacji. O sprzeczności z miejscowym planem nie świadczy fakt, że uchwała nie określała precyzyjnie lokalizacji inwestycji na działce skarżącego. Wbrew zarzutom skargi, takie precyzyjne ustalenie przebiegu sieci gazociągowej nie jest wymagane, a ogólne dopuszczenie lokalizacji, czy przebudowy sieci gazowej na wszystkich terenach zabudowy mieszkaniowej, oznacza, że późniejsza rozbudowa sieci na tym obszarze, jest zgodna z miejscowym planem. W opinii Sądu spełniony również został warunek wcześniejszych rokowań, a analiza dokumentów zawartych w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że rokowania te nie miały – jak zarzucał skarżący – charakteru pozornego. Art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wprowadza żadnych szczegółowych wymogów ani reguł co do formy i treści rokowań, co oznacza, że o formie i charakterze rokowań decyduje sam inwestor. Ważne jest jedynie, aby obowiązek zainicjowania takich rokowań został dochowany. Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, w tym w momencie, gdy jedna ze stron uzna, że nie ma szans na wypracowanie porozumienia. Organ - a za nim i sąd - ustala jedynie fakt istnienia rokowań, nie bada zaś przyczyn braku zgody stron (zob. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 3371/18). Nie podlega jednak już jego kontroli sam tryb prowadzenia rokowań, a także powody, dla których nie dochodzi do zawarcia porozumienia. Kwestie takie jak dobra albo zła wiara inwestora, czy też ekwiwalentność zaproponowanego świadczenia, pozostają poza zakresem kontroli organu administracji, a w konsekwencji także sądu administracyjnego (por. np. uzasadnienie do wyroku NSA z dnia 14 lipca 2021 r., sygn. I OSK 358/21). W przedmiotowej sprawie inwestor trzykrotnie zwrócił się do skarżącego z prośbą o udostępnienie nieruchomości na potrzeby planowanej inwestycji, wyjaśnił szczegóły inwestycji oraz – co istotne - zaproponował wynagrodzenie w wysokości 1290,72 zł (pisma z dnia 25 lutego 2022 r., 17 sierpnia 2022 r. i 13 września 2022 r.). W ten sposób w ofercie zawarte zostały wszystkie essentialia negotii zaproponowanej umowy. Powyższe propozycje dotarły do skarżącego, nie zostały jednak przez niego zaakceptowane, o czym świadczy jednoznaczny brak zgody skarżącego na budowę sieci gazowej, wyrażony w piśmie z dnia 14 października 2022 r. W świetle powyższego przeprowadzone rokowania okazały się nieskuteczne, nie można im jednak zarzucić pozorności. Inwestor przedstawił bowiem skarżącemu warunki inwestycji i zaoferował należne jego zdaniem wynagrodzenie. Propozycja ta została jednak przez skarżącego zdecydowanie odrzucona. Sąd nie dostrzegł w przebiegu powyższych rokowań żadnego elementu, który świadczyłby o ich pozorności. Skarżący zarzucał, że nałożone na niego ograniczenie było nieproporcjonalne, a cel publiczny uzasadniający to ograniczenie mógł być osiągnięty w inny sposób. I w tym zakresie Sąd nie zgodził się z przedstawioną argumentacją. O bezzasadności powyższego zarzutu świadczy zdaniem Sądu przede wszystkim fakt, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z budową nowej sieci gazowej (która nota bene też mogłaby powstać), ale z przebudową istniejącej infrastruktury. Chodzi zatem wyłącznie o modyfikację sieci, która już w chwili obecnej istnieje i funkcjonuje. Jak wyjaśnił inwestor, a nie ma podstaw, aby podważać wiarygodność jego twierdzeń, przebieg projektowanej sieci jest podyktowany aspektami technicznymi, obowiązującymi przepisami, a także minimalizacją uciążliwości. Trudno się z tym zapewnieniami nie zgodzić, jeżeli weźmiemy pod uwagę, że gazociąg zlokalizowany jest blisko granicy z działką drogową, w możliwie niewielkim stopniu ograniczając możliwość zabudowy działki skarżącego. Obowiązek dokonania analizy jak najmniejszej uciążliwości dla właściciela nieruchomości, wielokrotnie podkreślany w skardze, nie oznacza, że właściciel ten ma prawo zablokowania planowanej inwestycji, która wykracza poza jego partykularny interes, mając służyć szerszemu celowi publicznemu. Nie oznacza on także obowiązku uwzględnienia uwag co do lokalizacji danej inwestycji. Wbrew zarzutom skarżącego, inwestor ustosunkował się jednak merytorycznie do jego uwag. W opinii Sądu utrzymana w mocy decyzja organu I instancji zawierała wszystkie wymagane prawem elementy, a w załączniku graficznym przedstawiała przebieg planowanej inwestycji. Decyzja była zatem kompletna. Wbrew oczekiwaniom skarżącego, wyrażonym zarówno w odwołaniu, jak i w skardze, decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości nie musi zawierać takich elementów, jak sposób i głębokość posadowienia przewodów i innych urządzeń, czy też zobowiązanie inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Jak zasadnie wskazał Wojewoda, obowiązek ten wynika z mocy prawa (art. 124 ust. 4 u.g.n.) i nie musi być powtórzony w decyzji. Oddaleniu podlegały również podniesione w skardze zarzuty procesowe dot. naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 107 k.p.a., czy też art. 8 w zw. z art. 11 k.p.a. Zdaniem Sądu wyjaśniono wszelkie istotne okoliczności faktyczne, wyczerpująco i wszechstronnie rozważono też zgromadzony materiał dowodowy. Fakt, że organ odmiennie zinterpretował ustalone fakty oraz wydał niekorzystne dla skarżącego rozstrzygnięcie, nie świadczy o naruszeniu zasad prowadzenia postępowania, czy też zasady zaufania do organów administracyjnych. Przesłanki rozstrzygnięcia znalazły swoje odzwierciedlenie w prawidłowo skonstruowanej decyzji, w której ustosunkowano się do zarzutów odwołania. Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa, poprzez wydanie decyzji bez uprzedzenia skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, należy wskazać na utrwalony pogląd, zgodnie z którym "naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. ocenić należy z punktu widzenia uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Strona skarżąca, powołując się na zaniedbania organu w zakresie wykonywania obowiązków informacyjnych w toku postępowania, powinna więc wykazać, jakiej konkretnie czynności z tego powodu nie dokonała, jakich argumentów nie podniosła i jak wpłynęło to na wynik sprawy" (por. wyrok NSA z 6 czerwca 2023 r., sygn. akt II GSK 1536/21). Wobec tego, że skarżący w żadnej sposób nie wykazał, jakie czynności dowodowe po jego stronie zostały udaremnione, jego zarzut w tym zakresie jest bezskuteczny. W przedmiotowej sprawie należy wziąć dodatkowo pod uwagę fakt, że skarżący był aktywnym uczestnikiem postępowania, a zarzuty skargi powielały dokładnie zarzuty odwołania, co najlepiej świadczy o tym, że w sprawie nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które mogły wpłynąć na treść rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.