II SA/Kr 1092/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi A. T. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 26 czerwca 2025 r. znak: SKO-ZP-415-125/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Postanowieniem z dnia 7 maja 2025 r., znak: AGZ.6730.61.2025, działając na podstawie. art. 101 § 3, art. 123 § 1 k.p.a. w związku z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 z późn. zm., dalej: u.p.z.p.) Burmistrz Rabki – Zdroju zawiesił z urzędu do dnia 11 września 2026 r. postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną oraz budową garażu - na działkach nr ewid. [...], [...] położonych w R. (gmina R.-Z.). W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że wnioskiem z dnia 11 marca 2025 r. (zmienionym w dniu 2 kwietnia 2025 r. i uzupełnionym w dniu 17 kwietnia 2025 r.) A. T. zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyjątkiem od tej zasady powinno być określanie sposobów zagospodarowania terenu decyzjami administracyjnymi (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Z kolei zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego (pkt 1) albo w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany (pkt 2). Możliwość zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., ma za zadanie ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Organ ustalił, że na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju nr VI/39/19 z dnia 18 marca 2019 r. przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R., w gminie R.-Z.. Założenia ww. planu miejscowego są sprzeczne ze złożonym wnioskiem, ponieważ teren wnioskowanej inwestycji plan przeznacza na tereny rolne. Działki nr ewid. [...], [...] położone w R. (gmina R.-Z.), znajdują się w obszarze oznaczonym symbolem 4.R. Zgodnie z zapisami projektu planu miejscowego dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1.-24.R, 27.R-28.R ustala się: 1. Przeznaczenie podstawowe: tereny rolne. 2. Przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna. 3. Na terenach, o których mowa w ust. 1 ustala się następujące wskaźniki zagospodarowania terenu: minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej -95 %; 4. Wysokość do 7 m. Organ wyjaśnił, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R. w gminie R.-Z. jest w trakcie uzgadniania i opiniowania. Kolejnym etapem będzie procedura wyłożenia projektu planu, a następnie podjęte zostaną dalsze czynności w celu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Realizacja umowy na opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R. w gminie R.-Z. - łącznie z uchwaleniem planu i przedstawieniem dokumentacji Wojewodzie przewidziana jest na dzień wcześniejszy niż termin zawieszenia przedmiotowej sprawy. Planowana inwestycja jest sprzeczna z założeniami przyjętymi w projekcie planu, a prace nad opracowywaniem przedmiotowego planu są na tyle zaawansowane, że zachodzi prawdopodobieństwo jego uchwalenia w okresie, na który zawieszono postępowanie. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł A. T.. Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2025 r. znak: SKO-ZP-415-125/25, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 144 k.p.a., art. 62 ust. 1 u.p.zp. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Organ odwoławczy powołał treść art. 62 ust. 1 u.p.z.p. i wskazał, że organ gminy ma uprawnienie do zawieszenia postępowania nawet w sytuacji kiedy rada gminy jeszcze nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, a kompetencję do zawieszenia postępowania należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym organów gminy. Stanowisko organu odwoławczego poparte zostało orzecznictwem sądów administracyjnych. Organ odwoławczy opowiedział się za przyjęciem stanowiska, że badanie zasadności zawieszenia postępowania pod względem zgodności postanowień projektu planu miejscowego z zamierzeniem inwestora wyrażonym we wniosku nie znajduje uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe poglądy i okoliczność, że poza sporem teren inwestycji znajduje się w obszarze objętym pracami dotyczącymi uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, do których przystąpiono na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju nr VI/39/19 z dnia 18 marca 2019 r. organ odwoławczy uznał, że zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy do dnia 11 września 2026 r. jest zasadne. Organ odwoławczy dodał, że nawet gdyby przyjąć nieakceptowane przez niego poglądy orzecznictwa nakazujące wykazanie przez organ zasadności zawieszenia postępowanie, to w niniejszej sprawie te przesłanki takie zachodzą. Organ I instancji wykazał bowiem, że projektowana inwestycja będzie sprzeczna z ustaleniami ww. planu miejscowego. Na terenie działek nr [...] i [...] w R. inwestor planuje bowiem budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, podczas gdy projekt planu miejscowego, przewiduje w tym miejscu tereny o symbolu 4R - tereny rolne jako przeznaczenie podstawowe z dopuszczalną realizacja infrastruktury technicznej. Na powyższe postanowienie A. T. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając postanowieniu naruszenie przepisów: - art. 32 Konstytucji w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., gdyż w tak przyjętym stanie faktycznym i prawnym organ powinien zawieszać wszystkie postępowania w Gminie R. - Z., bowiem wszystkie nieruchomości na terenie miejscowości Gminy R. - Z. są pierwotnie rolne, niebudowlane, stanowią teren zieleni (jak w przypadku skarżącego), a w Gminie nie obowiązuje obecnie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego (dalej MPZP); ww. postanowieniem zostało naruszone prawo strony do równego traktowania w sprawach przed organem, - art. 62 ust. 1 u.p.zp. poprzez następujące okoliczności: organ może, a nie musi zawieszać przedmiotowego postępowania; wskazując, że priorytetem jest kształtowanie ładu przestrzennego na terenie gminy, organ powinien zawieszać wszystkie postępowania; organ odwoławczy nie odniósł się do ww. zarzutu, pomimo podniesienia go w treści zażalenia; uchwała Rady Miejskiej w Rabce - Zdroju nr VI/36/19 z dnia 18 marca 2019 r. jest procedowana od ponad 6 lat, a organ różnicuje i dyskryminuje skarżącego w zakresie takiego samego stanu faktycznego i prawnego jego i innych osób, którym postępowania nie są z urzędu zawieszane, także w ostatnich latach 2024 – 2025, - art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., gdyż w uzasadnieniu organ odwoławczy lakoniczne wskazał na uzasadnienia innych postanowień o zawieszeniu postępowania, a nie rozpoznał sprawy strony w sposób indywidualny; organ nie wyjaśnił dlaczego cel budowlany skarżącego uznaje za niemożliwy do spełnienia z uwagi na projekt m.p.z.p., podczas gdy wszystkie nieruchomości gruntowe na terenie Gminy R. - Z. mają obecnie charakter rolny, a więc wszystkie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy powinny być zawieszane; - art. 8 § 1 i 2 i art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania strony, a także nie stoi na straży dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności odnośnie podniesionych w treści zażalenia zarzutów; przy czym organ nie wyjaśnił, czy organ I instancji wprowadzał mieszkańców w błąd, zapewniając spotkaniach z mieszkańcami organizowanymi w 2025, że postępowania nie będą już zawieszane, a działania jego będą ukierunkowane na dobro i interes mieszkańców; - art. 15 w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak odrębnego, niezależnego przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego i przyjęcie przez organ II instancji ustaleń organu I instancji za własne, podczas gdy w sprawie nie zostały wyjaśniane istotne okoliczności w zakresie niestosowania do wszystkich mieszkańców procedury zawieszenia postępowania z urzędu, a SKO skupiło się jedynie na zacytowaniu orzecznictwa, - art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a także brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie; organ odwoławczy nie wykonał żadnych czynności w sprawie, nie zawnioskował o dokumenty wnioskowane przez skarżącego w treści zażalenia, które zobrazowałyby stan faktyczny w Gminie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. W związku z tym, że przedmiotem skargi było postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, sprawa niniejsza, zgodnie z art. 119 pkt 3 i 120 P.p.s.a, podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, jako że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Podstawą prawną zaskarżonego postanowienia jest art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2024 r., poz. 1130, dalej: u.p.z.p.). Przepis ten stanowi, że postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Uzasadnienia dla analizowanej instytucji fakultatywnego zawieszenia postępowania słusznie upatruje się w prymacie, który u.p.z.p. przyznaje miejscowemu planowi zagospodarowania przestrzennego w stosunku do decyzji o warunkach zabudowy. Na prymat ten wskazuje chociażby konstrukcja art. 59 ust. 1 u.p.z.p. wskazująca na wymóg wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do zmiany zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Na prymat ten wskazuje również treść art. 65 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 2 u.p.z.p., z którego wynika obowiązek stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji uchwalenia miejscowego planu, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji, w przypadku braku ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W odniesieniu do przesłanek zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. należy zwrócić uwagę, że przepis ten nie określa momentu zawieszenia postępowania. Zawieszenie na tej podstawie może zatem nastąpić po przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, czyli w trakcie procedury planistycznej. Zawieszenie postępowania może też nastąpić przed zainicjowaniem procedury planistycznej, na co wskazuje art. 62 ust. 1 zd. 2 pkt 1 u.p.z.p., który wprost odnosi się do przypadku braku uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego, zobowiązując wójta do podjęcia (zawieszonego – przyp. Sądu) postępowania i wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego. Co się tyczy przesłanek zawieszenia postępowania i okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania, należy zwrócić uwagę, że art. 62 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p. wyraża normę prawną dającą organowi upoważnienie do działania w ramach uznania administracyjnego, o czym świadczy użycie w ww. przepisie zwrotu, iż postępowanie "można zawiesić". W doktrynie uznaniem administracyjnym określa się przyznaną organowi administracyjnemu możliwość wyboru konsekwencji prawnych aktu administracyjnego, a ściślej możliwość wyboru spośród dwóch lub więcej dopuszczanych przez ustawę, a równowartościowych prawnie, rozwiązań (J. Zimmermann, Prawo administracyjne, Warszawa 2018, s. 409). Istotne jest przy tym, że wybór ten nie jest dowolny, swobodny, skoro w tym przypadku administracja "jest od początku do końca kierowana prawnie, ma się orientować na normy ustalone przez ustawę i polecenie działania oraz samodzielnie je wyważać w ramach upoważnienia" (J. Zimmermann, j.w., s. 413). W doktrynie podnosi się w tym kontekście szczególną rolę norm zadaniowych i konieczności ich właściwego odkodowania przez organ stosujący prawo w procesie stosowania prawa. Do norm tych można w pierwszej kolejności zaliczyć nakaz realizowania przez organy władzy publicznej interesu publicznego, który wynika z konstytucyjnej zasady dobra wspólnego (art. 1 Konstytucji RP) oraz zasady demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) (W. Jakimowicz, "Podstawy prawa administracyjnego", Warszawa 2025, s. 427). Sąd zauważa, że do norm zadaniowych, na gruncie rozpatrywanego przypadku, można i należy zaliczyć również normy zadaniowe zakodowane w u.p.z.p., ładu przestrzennego i zrównoważonego rozwoju (art. 1 ust. 1 u.p.z.p.). Istotne wydaje się również podkreślenie w tym kontekście znaczenia art. 7 k.p.a. i wynikającej z niego (in fine) zasady wyważania interesu publicznego (społecznego) i indywidualnego (słusznego interesu obywatela). Już z tych przyczyn nie sposób podzielić stanowiska Kolegium, które aprobując wyrażony w orzecznictwie pogląd o braku konieczności wykazania sprzeczności wnioskowanej inwestycji z projektem planu miejscowego, wyraziło stanowisko o braku konieczności "wykazania przez organ zawieszający zasadności tego zawieszenia". W ocenie Sądu z przywołanego w zaskarżonym postanowieniu wyroku WSA w Krakowie z 11 grudnia 2024 r., II SA/Kr 1203/24 oraz wyroku NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15 nie wynika pogląd o braku konieczności wykazania zasadności zawieszenia postępowania, ale pogląd wiążący kompetencję do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy z władztwem planistycznym przysługującym organom gminy oraz prymatem planu miejscowego nad decyzjami w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania przestrzennego. Pogląd ten, zdaniem Sądu obecnie orzekającego, nie zwalnia organu orzekającego uznaniowo od wykazania zasadności skorzystania z uznania administracyjnego w granicach określonych przez prawo, w tym wynikających z ww. norm zadaniowych. Odnosząc się też do stanowiska Kolegium, Sąd pragnie podkreślić, że nie sposób w sposób abstrakcyjny określić należytej argumentacji uzasadniającej zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy w każdym przypadku. Argumentacja uzasadniająca zawieszenie postępowania musi odpowiadać okolicznościom konkretnej sprawy. Potencjalnie mogą, zdaniem Sądu, uzasadniać zawieszenie postępowania podjęte przez organy gminy przygotowania do przystąpienia sporządzenia planu miejscowego; w takim przypadku rzeczywiście nie sposób argumentować zawieszenia postępowania nie znaną jeszcze treścią projektu planu miejscowego. W sytuacji jednak gdy procedura planistyczna została zainicjowana i został sporządzony projekt planu miejscowego zasadne wydaje się rozważenie zawieszenia postępowania z uwzględnieniem treści projektowanego planu. Zasadne może być wreszcie w okolicznościach konkretnej sprawy odwołanie się do stopnia zaawansowania prac planistycznych, a nawet do przewidywanego terminu uchwalenia planu miejscowego. Nie jest zatem wystarczające dla zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. samo tylko abstrakcyjne, oderwane od okoliczności sprawy, odwołanie się do władztwa planistycznego gminy. Takie stanowisko, przyjęte a priori, bez odniesienia i analizy okoliczności konkretnej sprawy, stanowiłoby niedopuszczalne automatyczne przedłożenie interesu publicznego nad interes indywidualny inwestora, który – co oczywiste – doznaje uszczerbku, jeśli wstrzymywane jest prowadzone na jego wniosek postępowanie. W wielokrotnie przywoływanym w orzecznictwie wyroku z 21 czerwca 2001 r., V SA 3718/2000, ONSA 2002/3 poz. 124) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził przekonująco, że "w państwie prawa nie ma miejsca dla mechanicznej i sztywno pojmowanej zasady nadrzędności interesu społecznego nad interesem indywidualnym (art. 7 kpa). Organ orzekający w każdym wypadku ma obowiązek wskazać, o jaki interes ogólny chodzi, i udowodnić, że jest on tak ważny i znaczący, iż bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych obywatela". Z obowiązku tego nie jest zwolniony organ orzekający w przedmiocie zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., a nawet, ze względu na element uznania administracyjnego, obowiązek ten trzeba uznać za donioślejszy. W nawiązaniu do powyższego należało zauważyć, że Burmistrz Rabki – Zdroju, orzekający jako organ pierwszej instancji, należycie przedstawił i przeanalizował w wydanym przez siebie postanowieniu okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania. Wskazał mianowicie, że na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Rabce-Zdroju nr VI/39/19 z dnia 18 marca 2019 r. przystąpiono do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Rdzawka, w gminie Rabka-Zdrój. Organ dostrzegł, że projektowana treść planu miejscowego jest sprzeczna ze złożonym wnioskiem, jako że działki nr [...], [...], położone w R. , stanowiące teren planowanej inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz garażu, znajdują się w projektowanym obszarze oznaczonym symbolem 4.R. Zgodnie z projektem planu miejscowego dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem 1.-24.R, 27.R-28.R ustala się: 1. Przeznaczenie podstawowe: tereny rolne. 2. Przeznaczenie dopuszczalne: infrastruktura techniczna. 3. Na terenach, o których mowa w ust. 1 ustala się następujące wskaźniki zagospodarowania terenu: minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej -95 %; 4. Wysokość do 7 m. Organ wyjaśnił też, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Rdzawka w gminie Rabka-Zdrój jest w trakcie uzgadniania i opiniowania. Kolejnym etapem będzie procedura wyłożenia projektu planu, a następnie podjęte zostaną dalsze czynności w celu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Realizacja umowy na opracowanie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi R. w gminie R.-Z. - łącznie z uchwaleniem planu i przedstawieniem dokumentacji Wojewodzie przewidziana jest na dzień wcześniejszy niż termin zawieszenia przedmiotowej sprawy. Organ wskazał też, że prace nad opracowywaniem przedmiotowego planu są na tyle zaawansowane, że zachodzi prawdopodobieństwo jego uchwalenia w okresie, na który zawieszono postępowanie. Zdaniem Sądu, przedstawiona przez organ pierwszej instancji argumentacja uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Co istotne, argumentacja w tym zakresie nie została podważona przez organ odwoławczy, który podzielił ustalenia organu pierwszej instancji odnoszące się do tego, że działki stanowiące teren inwestycji objęte są procedurą planistyczną, a planowana inwestycja jest sprzeczna z projektowanym przeznaczeniem terenu w projekcie planu miejscowego. Wobec tego Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przywołanych w skardze przepisów prawa. Sąd nie stwierdził w szczególności naruszenia art. 32 Konstytucji w zw. z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Ani ze skargi, ani z akt sprawy administracyjnej nie wynika jakoby zawieszając postępowanie w przedmiotowej sprawie organ dopuścił się naruszenia konstytucyjnej zasady równości. W szczególności nie wynika z dołączonego do skargi pisma Burmistrza Rabki-Zdroju z 26 czerwca 2025 r., by w co najmniej zbliżonych okolicznościach sprawy organ ten nie zawieszał postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, z czym skarżący zdaje się upatrywać nierównego traktowania wnioskujących o ustalenie warunków zabudowy na terenie gminy. Nie doszło również do naruszenia art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przez wadliwe skorzystanie z upoważnienia do uznania polegającego na możliwości zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na wniosek skarżącego. Jak wskazano powyżej, w zaskarżonym postanowieniu oraz w postanowieniu organu pierwszej instancji wykazano podstawy zawieszenia postępowania. Sąd miał przy tym na względzie ograniczone ramy kontroli aktów uznaniowych, która powinna zmierzać do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie aktu, czy organ przy jego wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się wadliwości. Nie doszło w przedmiotowej sprawie również do naruszenia przywołanych w skardze przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 77 §1, 78 i 80 k.p.a., art. 8 i 9 k.p.a., art. 124 § 2, art. 11 k.p.a., art. 15 k.p.a. Podkreślić wypada, że kwestionowane rozstrzygnięcie nie jest aktem kończącym postępowanie, ale aktem procesowym, rozstrzygającym kwestię wpadkową w toku postępowania. Zdaniem Sądu ustalenia dokonane zarówno przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji, były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiocie zawieszenia postępowania. Wobec tego Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.