II SA/Kr 1093/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: specjalista Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 30 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego skargę oddala. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki decyzją nr [....] z dnia 14 sierpnia 2014 roku, (znak: [....] ) zatwierdził inwestorowi [....] sp. z o.o. z siedzibą w K. projekt budowlany zamienny - dla inwestycji: zespołu 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, wodno-kanalizacyjnymi, c.o., gazowymi, częściowymi instalacjami klimatyzacji i wentylacji oraz przyłączami gazowymi i wod.-kan., na działkach nr nr [....] [....] obr. [....] przy ul. [....] w K. opracowany w maju 2013r. oraz udzielającej pozwolenia na wznowienie robót budowlanych przy realizacji przedmiotowej inwestycji zgodnie z przedłożonym i zatwierdzonym nin. decyzją projektem budowlanym zamiennym, a także nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i budynku wolnostojącego. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji, [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego rozstrzygnięciem z dnia 30 czerwca 2015r. ([....] ) utrzymał decyzję z PINB z dnia 14 sierpnia 2014 r. w mocy. Rozstrzygnięcie to zapadło na gruncie następujących ustaleń: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 11.09.2014 roku, sygn. akt: II SA/Kr 294/14, oddalił skargę A.B. od decyzji MWINB z dnia 10 grudnia 2013 roku, którą nałożono na obowiązek przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego dla ww. inwestycji. Przedmiotem postępowania w mniejszej sprawie była weryfikacja prawidłowości postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego dot. ww. zespołu 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej i budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Zobowiązanie polegające na obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego przez było efektem uprzedniego stwierdzenia, że w trakcie prowadzonej przez inwestora [....] sp. z o.o. z siedzibą w K. budowy spornej inwestycji w oparciu o decyzję Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 11 stycznia 2012 roku, pozwolenia na budowę, dokonano istotnych odstępstw od zatwierdzonego budowlanego (co zostało wykazane w prawomocnej decyzji MWINB z dnia 10 grudnia 2013 roku, znak: [....]). W realiach niniejszej sprawy, zastosowanie przewidzianej przez przepisy prawa procedury legalizacyjnej w odniesieniu do odstępstw istotnych od warunków określonych w pozwoleniu na budowę spornej inwestycji wymagało nałożenia na inwestorów obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, o którym mowa wprost w art. 51 ust. 1 pkt 3 u.p.b. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że przedmiotem decyzji wydawanej na podstawie art. 51 ust. 4 u.p.b. jest wyłącznie sprawdzenie, czy nałożony wcześniej przez organ nadzoru budowlanego obowiązek przedłożenia projektu budowlanego zamiennego (o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy) został wykonany. Dokonana przez organ odwoławczy analiza przedłożonego przez inwestora [....] sp. z o.o. projektu budowlanego zamiennego przez pryzmat przywołanych poniżej normatywnych wzorów kontroli wykazała, że dokument ten spełnia wymogi określone w przepisach prawa. Wyjaśniono, że projektowana inwestycja zlokalizowana jest na działkach ew. nr [....] do [....] obr. [....] w K. , które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podjętym uchwałą nr CX1/1118/06 Rady Miasta K. z dnia 7 czerwca 2006 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] w K. (dalej: m.p.z.p.) znajdują się w obszarze objętym symbolem 3MN i są przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Następnie wskazano, że zgodnie z art. 3 pkt 2a u.p.b. pod pojęciem "budynek mieszkalny jednorodzinny" należy rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielna całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Z projektu budowlanego zamiennego wynika, że przedmiotem inwestycji jest budowa 8 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi oraz jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego z wydzielonymi dwoma lokalami mieszkalnymi. Tym samym uznano, że budynki objęte projektem budowlanym, zamiennym nie naruszają § 4 pkt. 3 lit. "b" m.p.z.p. W § 3 pkt. 11 m.p.z.p. wskazano, że przez pojęcie "obowiązującej linii zabudowy" należy rozumieć linię, na której powinna się znaleźć elewacja frontowa budynku, lub jego narożnik, w przypadku gdy linia ta nie jest prostopadła do granic działki budowlanej poprzecznych w stosunku do drogi. Ustalono, że obowiązująca lina zabudowy, w tym przypadku, jest tożsama z nieprzekraczalną linią zabudowy. Natomiast w § 8 ust. 3 pkt. 1 lit. "a" m.p.z.p. umieszczono nakaz kształtowania uporządkowanej linii zabudowy wzdłuż ulic w nawiązaniu do wyznaczonych na rysunku planu obowiązujących linii zabudowy. Powyższe w ocenie MWINB oznacza, że nieprzekraczalną linią zabudowy dla omawianej inwestycji jest linia zabudowy wskazana w części rysunkowej planu. Organ odwoławczy wyjaśnił, że z projektu zagospodarowania terenu (k - 85 i 85A projektu) wynika, że nieprzekraczalna linia zabudowy została zachowana, tj. północno - wschodni narożnik budynku nr [....] znajduje na obowiązującej linii zabudowy tożsamej z nieprzekraczalną linia zabudowy. Wskazano, że § 8 ust. 3 pkt 1 lit. "c" m.p.z.p. nakazuje stosowanie dachów tradycyjnych (...) dwu lub wielospadowych, z kalenicą na osi budynku i symetrycznych spadkach połaci dachowych, o jednolitym kącie nachylenia tych połaci wynoszącym 40°, z tolerancją do 5° oraz o pokryciach ceramicznych w kolorze czerwonym, z dopuszczeniem tarasów (...). W tym zakresie organ nadzoru ustalił, że budynki mieszkalne będące przedmiotem postępowania posiadają dach dwuspadowy, z kalenicą na osi, o symetrycznych spadkach połaci i jednakowym kącie nachylenia wynoszącym 36° (k - 80 projektu). Dachówka będzie ceramiczna w kolorze czerwonym (k - 100, 208, 316, 424, 532 projektu). Zatem uznano, że ten zapis planu został przez inwestora spełniony. W § 8 ust. 3 pkt. 2 lit. "c" m.p.z.p. zakazano lokalizowania zabudowy, której elewacja frontowa (tj. elewacja budynku zwrócona w kierunku drogi publicznej - § 3 pkt 10 m.p.z.p.) przekracza 20,0m, a wysokość budynku mierzona od poziomu terenu do kalenicy dachu przekracza 11,0 m. MWINB wyjaśnił, że istniejąca zabudowa spełnia powyższe zapisy planu: długość elewacji frontowej dla poszczególnych budynków waha się od 9,07m do 9,14m (k - 81 projektu), a wysokość mierzona od poziomu terenu do kalenicy dachu nie przekracza 11,0 m (k.- 80, 101, 209, 317, 425, 533 projektu). Inwestor wezwany przez organ, w treści aktualnego projektu wskazał, że do obniżenia okapu do wartości zgodnej z m.p.z.p. dojdzie poprzez wydłużenie elementu konstrukcji budynku, który stanowi okap (k - 98, 107 do 1 13, 206, 215 do 221, 314, 323 do 329, 422, 431 do 437, 53 1 538 do 543 projektu). Powołując się na kolejny zapis planu wskazano, że w § 8 ust. 3 pkt 2 lit. " b" tiret trzecie m.p.z.p. zakazano zabudowy działki budowlanej w stopniu przekraczającym wartość wskaźnika powierzchni zabudowanej w rozumieniu § 3 pkt 9 (pod pojęciem "wskaźnik powierzchni zabudowanej" należy rozumieć: stosunek sumy powierzchni zabudowy wszystkich budynków lokalizowanych na działce lub na terenie, do powierzchni objętej projektem zagospodarowania działki lub terenu) ustaloną na poziomie 0,30 dla działek w terenach 3MN- 5MN i 6aMn. Z treści projektu budowlanego zamiennego wynika, że powierzchnia zabudowy budynku 36 wynosi 69,1 m2 (k - 100 projektu), budynku 36A - 69,1 m2 (k - 100 projektu), 36B - 69,5 m2 (k - 208 projektu), 36C - 69,4 m2 (k - 208 projektu), 36D - 69,3 m2 (k - 316 projektu), 36E - 69,2m2 (k - 316 projektu), 36F -69,3 m2 (k - 424 projektu), 36G - 68,8 m2 (k - 424 projektu), 36H - 75,8 m2 (k - 532 projektu). Zatem łączna powierzchnia zabudowy wynosi: 629,5 m2. Z kolei powierzchnia działki budowlanej objętej projektem zagospodarowania terenu wynosi: 2 474 m2. Zatem uznano, że stosunek ww. wielkości wynosi 0,2544 i jest zgodny z m.p.z.p. Nadmieniono przy tym, że w projekcie budowlanym zamiennym błędnie wskazano, że powierzchnia zabudowy istniejącej wynosi 628,7 m2 (k - 81 projektu), natomiast ww. błąd w porównaniu z poczynionymi przez tut. Organ wyliczeniami nie ma wpływu na zgodność projektu z m.p.z.p. Dalej wskazano, że w § 8 ust. 3 pkt 1 lit. "d" tiret trzecie m.p.z.p. nakazano zachowanie dla omawianej działki powierzchni biologicznie czynnej, w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (§ 3 pkt 22 Rozporządzenia w/s warunków technicznych: przez pojęcie "teren biologicznie czynny" rozumie się teren z nawierzchnią ziemną urządzoną w sposób zapewniający naturalną wegetację, a także 50 % powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią, nie mniej jednak niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie). Jak już ustalono 629,5m2 terenu działki budowlanej zajmuje powierzchnia zabudowy, dojścia do budynków zajmują 38,2m2, studzienki 4,45 m2, ogrodzenie od strony ulicy - 3,24 m2, pozostałe ogrodzenia -10,2 m2, skrzynki elektryczne 0,8 m2, dojazd 504,04 m2, miejsce postojowe i śmietnik - 26,6 m2, śmietniki (6szt.) - 1,5 m2, rezerwa pod rozwiązanie piesze - 12,14 m2. Łączna suma powyższych wartości wynosi: 1 230,67 m2, zatem teren powierzchni biologicznie czynnej wynosi 1 243,33m2 co stanowi 50,25% powierzchni działki. Do terenu powierzchni biologicznie czynnej nie można wliczyć przekrycia studzienek warstwą ziemi ogrodniczej umożliwiającej wegetację roślin. Zgodnie z cytowanym wyżej Rozporządzeniem do powierzchni biologicznie czynnej w 100% wlicza się tereny umożliwiające naturalną wegetację roślin, a w 50% powierzchnię tarasów i stropodachów umożliwiającą wegetację roślin o ile ich nawierzchnia nie wynosi mniej niż 10 m2. Ustawodawca nie przewidział wliczenia w powierzchnię biologicznie czynną powierzchni innych elementów zagospodarowania terenu, np. studzienek. Niezależnie jednak od wliczenia w powierzchnię biologicznie czynną powierzchni studzienek, spełnione są zapisy m.p.z.p. W § 11 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. wskazano, że ścieki winny być odprowadzane do kanalizacji sanitarnej, a w pkt. 5 wskazano, że dla całego obszaru sposób odprowadzania wód opadowych powinien pozostać dotychczasowy, tj. powierzchniowo do pobliskich rowów. Organ odwoławczy wyjaśnił tu, że z treści projektu budowlanego zamiennego wynika, że wody opadowe z utwardzonej kostką brukową części dojścia z funkcją dojazdu odprowadzane są na teren nawierzchni przepuszczalnej (tłuczniowej) i zagospodarowane na terenie inwestycji, a z dachów istniejących budynków przez rynny i rury spustowe na teren inwestycji, gdzie są wchłaniane do gruntu. Tym samym sposób odprowadzania wód opadowych jest zgodny z m.p.z.p. Natomiast z protokołów odbioru przyłącza wodociągowego i odcinka przyłącza kanalizacyjnego z dnia 6 listopada 2012 roku dla poszczególnych budynków (k - 47 do 51 projektu) wynika, że ścieki z budynków będą odprowadzane do kanalizacji sanitarnej. Wobec powyższego analiza zgodności przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego zamiennego pod kątem zgodności z zapisami m.p.z.p. dała wynik pozytywny. Tym samym MWINB podzielił zdanie PINB w zakresie zgodności projektu z m.p.z.p. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił szczegółowo dlaczego uznał, że projekt zamienny jest zgodny z przepisami, w tym z przepisami rozporządzenia w/s warunków technicznych. Podsumowując stwierdzono, że kontrolowany projekt budowlany zamienny zgodny jest z wymaganiami określonymi 34 ust. 2 i 3 u.p.b. Nadto zawiera wszystkie informacje, o których mowa w Rozporządzeniu w/s formy projektu: wypełnioną stronę tytułową, wszystkie rysunki są opisane i czytelne, karty projektu ponumerowane i spięte w sposób uniemożliwiający dekompletację. W projekcie budowlanym zamiennym zalegają również zaświadczenia projektantów o przynależności do stosownej izby oraz posiadaniu ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej. Nadto w dniu 1 czerwca 2015 roku inwestorzy załączyli do protokołu aktualne zaświadczenia projektantów, którzy nanieśli na projekt zagospodarowania terenu wymagane przepisami wartości (akta WINB k- 169, 169A i 169B). Kolejno, projektowane budynki nie zaliczają się do inwestycji oddziaływujących negatywnie na środowisko w myśli Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010 roku, nr 213, póz. 1397 z późn. zm.) i nie wymagają tym samym uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w oparciu o art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 roku, poz. 1235). Jednoznacznie zatem uznano, że projekt budowlany zamienny przedłożony przez inwestorów odpowiada prawu i może zostać zatwierdzony. W końcowej części uzasadnienia swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odpowiedział na podnoszone przez A.B. zarzuty. W skardze na ww. decyzję MWINB z [....] 2015 r. A.B. wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: art. 7, 77 § 1, § 2, 136 k.p.a., polegające na niewystarczającym zgromadzeniu materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przejawiające się ignorowaniem licznych wniosków dowodowych strony, a także na niewyczerpującym rozpatrzeniu sprawy i analizy zarzutów wniesionych w odwołaniu od decyzji [....] PINB. Materiały w aktach oraz uzasadnienie decyzji nie doprowadziły do wszechstronnej oceny istniejącego stanu faktycznego, które to ustalenia pozwoliłyby dopiero na wydanie prawidłowej decyzji w niniejszej sprawie. Skarżący zarzuca naruszenie art. 8, art. 107 § 3 i art. 80 k.p.a., przez dowolność w wydaniu decyzji oraz jej nienależyte uzasadnienie z uwagi na zawarcie zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa i uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji. Organ nie przedstawił uzasadnienia, dlaczego nie analizował niektórych dowodów bądź odmówił im wiarygodności mocy dowodowej. Organ naruszył art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, art. 6, 8, art. 107 § 3 k.p.a. i art. 80 k.p.a., przez błędną wykładnię, iż inwestycja objęta postępowaniem o zatwierdzenie projektu zamiennego położona jest na jednej działce budowlanej, a nie jak wskazuje stan faktyczny na dziewięciu, art. 9 oraz 11 k.p.a. poprzez niezapewnienie możliwości czynnego udziału stronom w postępowaniu, art. 106 § 1 k.p.a. poprzez zignorowanie rozlicznych wniosków strony o wyjaśnienie bezprawnego podziału działki [....] obr. [....] na działki [....] . Dokonano podziału działek w oparciu o błędną wykładnię prawa, tj. w oparciu o art. 95 pkt. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, art. 6 k.p.a. w zw. art. 106 § 1 k.p.a. oraz art. 157 § 2 k.p.a. w zw. z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zaniechanie czynności zmierzających do uprzedniego doprowadzenia ewidencji terenu inwestycji, tj. [....] obr [....] do stanu wymaganego przez prawo przed procedowaniem zależnej sprawy, tj. zatwierdzenia projektu zamiennego. Konieczność dotyczyła przeprowadzenia postępowania dot. stwierdzenia nieważności decyzji Wydziału Geodezji UMK dot. podziału działki [....] obr. [....] z dnia 4.10.2012, sygn. 767/2012. Nie zastosowano żadnych czynności wynikających choćby art. 136 k.p.a. oraz art. 97 § 1 pkt. 4 k.p.a., a procedowano sprawę przecząc zasadzie jednotorowości i orzekania na aktualnym stanie prawnym materiałów, art. 34 ust. 3 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 6 u.p.b. w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię wobec sporządzenia projektu zagospodarowania działki na nieaktualnej mapie oraz uchybienie wymaganiom prawa polegające na braku wskazania odległości budynku 36H do sąsiedniego budynku [....] na działce [....] , co uniemożliwia ocenę odległości położonych na działce obiektów od granic działek sąsiednich, a to z kolei uniemożliwia zapewnienie ochrony interesów osób trzecich, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości. Finalnie, naruszenie prawa poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że niekompletność projektu budowlanego zamiennego w zakresie projektu architektonicznego nie stanowi rażącego naruszenia prawa, naruszenia art.6 k.p.a. poprzez zastosowanie błędnej wykładni prawa w projekcie zamiennym w odniesieniu do § 18 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 201r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także naruszenie art.7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego w kwestii racjonalnego i odpowiedzialnego kształtowania urbanistyki miasta, spełniającego zasadnicze potrzeby społeczne podstawowe wymogi prawa budowlanego, tj. zapewnienia racjonalnej i wymaganej prawem ilości miejsc postojowych, art. 6 k.p.a. w związku nieuprawnionym zastosowaniem art. 136 k.p.a. niezgodnie z wykładnią prawa, tj. w sytuacji, gdy zgodnie art. 138 § 1 k.p.a. należało wydać stanowisko organu w decyzji, ponadto działanie w niezgodzie z art. 104 §1 k.p.a. poprzez umożliwienie w trakcie procedowania postępowania odwoławczego inwestorowi wykonanie zmian konstrukcyjnych w projekcie zamiennym zgodnie z zarządzonym przez organ MWINB przeprojektowanie więźby i pokrycia dachu, a zdarzenia miały miejsce w trakcie procedowania postępowania odwoławczego, art. 6 k.p.a. w zw. błędną wykładnią i nieuprawnionym użyciem art. 50 § 1 k.p.a., ponadto działanie wbrew temu, co stanowi art. 104. §1 k.p.a. poprzez wydanie nieformalnego rozstrzygnięcia w sprawie oraz moderowanie dokonywania kolejnych nieuprawnionych zmian na projekcie zamiennym będącym aktualnie przedmiotem analizy organu, art. 7, 77 § i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II-giej instancji z mocy art. 77 § 1 k.p.a. obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a.. Wniesiony sprzeciw - w kontekście wyliczenia bilansu terenów biologicznie czynnych w sposób zbyt niekompletny i zbyt ogólnikowy," przez co uniemożliwiający organowi nadzoru ani stronie dokonanie weryfikacji poprawności obliczeń, art. 6 k.p.a. w zw. z niesłusznym użyciem prawa § 14 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. w kontekście zastosowania dojścia prowadzącego do wielu budynków oraz naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie interesu społecznego w kwestii racjonalnego i odpowiedzialnego kształtowania urbanistyki miasta, spełniającego zasadnicze potrzeby społeczne i wymogi prawa budowlanego, art. 6 k.p.a. w zw. uznaniem pozornych rozwiązań mających na celu pozyskanie brakującej powierzchni terenów biologicznie czynnych, tym samym zarzuca się nieuzasadnione prawem naliczenie obszarów o przeznaczeniu czysto technicznym w bilans powierzchni biologicznie czynnej (rozwinięcie Ad. 12). art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych ku dokładnemu wyjaśnieniu stanu faktycznego i załatwieniu sprawy, ponadto naruszenie art. 8 i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji - w domenie zgłaszanej nieprawidłowości niezachowania warunku planu miejscowego obowiązującej linii zabudowy, art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., art. 107 § 2 i 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w odmówieniu mocy dowodowej dokumentowi opinii z dn. [....] .2014, sygn. [....] Biura Planowania Przestrzennego UMK pomimo, iż dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, w rezultacie wydaniu decyzji, z której nie wynika dlaczego organ MWINB stosuje własną interpretację dot. obliczania intensywności zabudowy stojącą w sprzeczności do zamysłu właściciela obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 15. art. 7, art. 80 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nie wyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz dowolnej jego ocenie wobec zgłaszanej przez wiele stron niezgodności odległości budynku [....] od granicy działki [....] , mimo przyznania się inwestora do niezgodności oraz implicite stwierdzenia tej niezgodności przez PINB, 16. art. 7, 8, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II-giej instancji na mocy art. 77 §1 k.p.a. obowiązkowi, w kontekście pominięcia oceny w sensie ilościowym dopuszczalności prawem rozwiązania służącego składowaniu odpadów komunalnych, 17. art. 6 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt. 1 jak również art. 81 ust. 1 pkt. a ustawy Prawo budowlane w związku z niezgodnością projektu zamiennego z wymaganiami miejscowego planu zagospodarowania w zakresie wymaganej wielkości działek budowlanych. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły tego rodzaju wady i uchybienia. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowił art. 51 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 3 cytowanej ustawy, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę – nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz w razie potrzeby – wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian. Zgodnie z art. 51 ust. 4 ww. ustawy, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, i wydaje decyzję w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych albo – jeżeli budowa została zakończona – o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego. W decyzji tej nakłada się obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Powołane wyżej przepisy, użyte w treści zaskarżonej decyzji, zakreślają granice rozpoznania sprawy przez organy nadzoru budowlanego, a następnie kontroli sprawowanej przez sąd administracyjny. Kontrola ta ma przede wszystkim prowadzić do ustalenia, czy roboty budowlane wykonane z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego, pomimo swej pierwotnej wadliwości, mogą być uznane za wykonane zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów prawa. Jeżeli jest to możliwe, właściwy organ – mając na uwadze zakres dokonanych samowolnie prac budowlanych – wzywa inwestora do przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, który oprócz dotychczas przyjętych rozwiązań wynikających z zatwierdzonego projektu, powinien zawierać naniesienie odpowiednich zmian w zakresie, który organ uzna za konieczny. Odpowiednie zastosowanie znajdują wówczas przepisy ustawy Prawo budowlane, dotyczące projektu budowlanego. Wykonanie obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego nie przesądza zatem jego zatwierdzenia. Przed wydaniem decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego organ nadzoru powinien działać stosownie do dyspozycji art. 35 Prawa budowlanego. Okolicznością bezsporną jest, że w przedmiotowej sprawie konieczność wykonania zamiennego projektu budowlanego wynikała z odstąpienia przez inwestora od warunków decyzji Prezydenta Miasta K. nr [....] z dnia 11 stycznia 2012r. o pozwoleniu na budowę. Faktem niebudzącym wątpliwości było wykonanie inwestycji z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego projektu budowlanego, co zostało wykazane w prawomocnym rozstrzygnięciu MWINB z dnia 10 grudnia 2013 roku, (znak: [....] . Inwestor w dniu 9 lipca 2013r. przedłożył projekt budowlany zamienny wyżej opisanej inwestycji. Przedłożony projekt zamienny został przez organ nadzoru poddany właściwej kontroli pod względem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletności, w tym w zakresie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (wedle wymagań określonych w przepisie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane). Procedura kontroli poszczególnych elementów projektu z zapisami planu została szczegółowo opisana w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organ dokonał także skrupulatnego sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z przepisami w tym techniczno-budowalnymi. Podkreślenia wymaga fakt, iż organ administracyjny jest obowiązany a jednocześnie uprawniony do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi jedynie w zakresie projektu zagospodarowania działki lub terenu. Jak zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 19 grudnia 2014 r. VII SA/Wa 1210/14 sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, jest ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych (LEX nr 1640814). Przypomnieć w tym miejscu należy, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 Prawa budowlanego w ustępie 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 ustawy. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 ust 1 ustawy wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy, obejmują sprawdzenie zgodności całego projektu budowlanego (a więc projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (o czym mowa wyżej) albo decyzji o warunkach zabudowy. Organ bada też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz, czy projekt budowlany został wykonany - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzony - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Jak mowa o tym wyżej sprawdzenie przez organ zgodności z projektu budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki. Organ przeprowadził także ocenę kompletności projektu budowlanego w tym posiadania wymaganych opinii i uzgodnień. Natomiast organ architektoniczno-budowlany prowadzący postepowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę lub zatwierdzenia projektu zamiennego nie może kwestionować przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań technicznych. Zdaniem sądu kontrola projektu budowlanego przeprowadzona przez organ była w tym zakresie wystarczająca. Jak wynika ze skargi, A.B. nie godząc się na tą inwestycję powołuje szereg szczegółowo opisanych w części wstępnej uzasadnienia zarzutów, mających na celu uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Dokonując ich uzasadnienia w skardze skarżący nie podjął się nawet próby wykazania związku pomiędzy podniesionymi zarzutami a swoim prawnie chronionym interesem prawnym, stawiając się jakby rzecznika interesu publicznego. Skarżący ani jednym zdaniem nie odniósł się do tego w jaki sposób wskazane przez niego naruszenia prawa (mające miejsce przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia) ugodziły w jego prawnie chroniony i uzasadniony interes strony postępowania. Wręcz przeciwnie zarzuty skarżącego odnoszą się do naruszenia ogólnego porządku prawnego albo do wskazywania potencjalnego naruszenia interesów innych osób np. zarzut ad.6, w którym podnoszone kwestie odnoszą się do uniemożliwienia oceny "odległości położonych na działce obiektów od granic osób trzecich, w tym właścicieli sąsiednich nieruchomości" (str. 2 i 12 skargi). Brak chociażby wskazania na istnienie powyższego związku, zwalnia Sąd od przeprowadzenia pełnej kontroli wskazanych przez skarżącego naruszeń. Osoby trzecie, którym przysługuje status strony w postepowaniu administracyjnym dotyczącym realizacji obiektu budowlanego wyłącznie z tej racji, iż są właścicielami nieruchomości sąsiedniej, mogą kwestionować poczynania inwestycyjne tylko wówczas i w takim zakresie, w jakim kolidują one z ich uzasadnionym interesem (art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego). Tylko wówczas mogą one wykazać w sprawie swój interes prawny w rozumieniu art.28 ust. 2 prawa budowlanego oraz w takim zakresie przysługuje im uprawnienie do wniesienia skargi do sadu administracyjnego (art. 50 p.p.s.a.) – zob. także wyrok NSA w Warszawie z 20 września 1999r., sygn. akt IV SA 1366/97. W związku z tym wskazać należy, że zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z kolei w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 tej samej ustawy, obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno - budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jak się przyjmuje w orzecznictwie (ustawodawca nie sprecyzował bowiem pojęcia uzasadnionych interesów) ochrona ta obejmuje w szczególności oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Podkreśla się jednak, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie faktycznych innych osób (por. Komentarz do art. 5 Prawa budowlanego pod. redakcją A. Glinieckiego, LexisNexis Warszawa 2012). Zatem w grę nie wchodzą wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych, innych osób. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowali będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Nie sposób zaaprobować też stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami Prawa budowlanego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2005 r., sygn. akt II OSK 672/05, publ: www.cbois.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, zarzuty podniesione w skardze pozostają bez wpływu na treść wydanego rozstrzygnięcia. W okolicznościach sprawy, organ nie miał podstaw do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego przedmiotowej inwestycji, zatem kontrolowaną decyzję należy ocenić jako prawidłową. W tym też kontekście ocenić należy jako niezasadne zarzuty dotyczące naruszenia zasad ogólnych k.p.a., a to z art.6, 7, 8 i 9 oraz 11 k.p.a. W szczególności, pomimo twierdzeń skarżącego, brak jest podstaw do przyjęcia naruszenia przez organ administracyjny zasady legalności, praworządności informowania stron, przekonywania (o czym świadczy szerokie uzasadnienie zaskarżonej decyzji), czy też zapewnienia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym (to zwłaszcza w kontekście uzasadnienia zarzutów podniesionych w ad. 3 skargi). Jako nie mające wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uznać także należy zarzuty związane podziałem działki nr [....] obr. [....] na działki nr [....] obr. [....] . Co więcej nie jest to również kwestia prejudycjalna dla niniejszej sprawy, a więc nie było podstaw do zawieszenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego z tego powodu. Z tych przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.