VII SA/Wa 1210/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013r., poz. 267) - po rozpatrzeniu wniosku B.W. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...], odmawiającą stwierdzenia (na wniosek B.W.) nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013r., utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] , zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. W. pozwolenia na zmianę konstrukcji i pokrycia dachu wraz z przebudową budynku gospodarczo - inwentarskiego na działce o nr ew. [...] w B.. Organ wskazał, że inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane, spełniając tym samym obowiązek, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Podniósł, że projektowana inwestycja zlokalizowana została na działce objętej miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] - strefa oznaczona symbolem 27MN. Dla ww. terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako podstawową, przy czym na terenie tym dopuszczono usługi podstawowe, usługi komercyjne, zabudowę zagrodową, drobną wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, drogi dojazdowe, wewnętrzne, miejsca postojowe i garaże, jak również zieleń urządzoną, sieci i urządzenia infrastruktury technicznej oraz elementy małej infrastruktury. Natomiast jak wskazano w § 10 ust. 3 planu utrzymuje się istniejącą zabudowę zagrodową dopuszczając jej przebudowę, rozbudowę i budowę nowych obiektów budowlanych niezbędnych do funkcjonowania istniejącej zagrody. W § 10 ust. 4 pkt 2 przewidziano zaś możliwość istnienia wolnostojących pomieszczeń gospodarczych. Organ wskazał też, że w pkt 7 tego przepisu dopuszczono dla budynków gospodarczych i garażowych dachy jednospadowe o nachyleniu połaci min. 12°, a w pkt 8 określono minimalną wielkość powierzchni biologicznie czynnej terenu dla zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej - 40%, przy czym wskaźnik zainwestowania terenu powinien wynosić maksymalnie 60% terenu. Organ podniósł, że przedmiotem planowanego przedsięwzięcia jest zmiana konstrukcji i pokrycia dachu istniejącego budynku inwentarsko-gospodarczego, w wyniku której zmieniona zostanie konstrukcja więźby dachowej z dwuspadowej na jednospadową, ze spadkiem o nachyleniu połaci 12° skierowanym w stronę działki inwestycyjnej. Wraz ze zmianą konstrukcji więźby dachowej planowana jest rozbiórka części ściany zewnętrznej od strony wschodniej i ścian szczytowych - do poziomu belek stropu oraz wykonanie ściany tylnej - zachodniej w poziomie ponad belkami stropu, wykonanie ścian szczytowych o wysokości dostosowanej do spadku połaci dachowej. Organ stwierdził, że z uwagi na fakt, że w ramach realizacji planowanego przedsięwzięcia nie zmieni się lokalizacja ani powierzchnia zabudowy kwestionowanego budynku, nie wpłynie ono na wskaźnik zainwestowania terenu oraz na powierzchnię biologicznie czynną działki nr ew. [...]. Z tego względu organ uznał, że kwestionowany budynek nie narusza w sposób rażący ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego inwestycja nie narusza również rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu na dzień [...] czerwca 2012 r.), w szczególności § 12, § 13, § 29, § 57 i § 60 rozporządzenia. Organ wskazał, że roboty budowlane polegające na nieznacznym podniesieniu ściany od strony zachodniej, niezbędne do zmiany pokrycia dachu istniejącego budynku, usytuowanego w granicy nie naruszają rażąco § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia. Podniósł, że przepis ten odnosi się do budynków "sytuowanych", a więc zakres jego zastosowania dotyczy sytuacji projektowania i budowy nowych budynków oraz rozbudowy istniejących budynków (zmiana odległości budynku od granicy). Natomiast w niniejszej sprawie doszło jedynie do podwyższenia już istniejącej ściany usytuowanej w granicy, a zatem, zdaniem organu, przepis § 12 ust. 1 rozporządzenia nie ma zastosowania. Organ dodał również, że dzięki zmianie konstrukcji dachu z dwuspadowego na jednospadowy od strony granicy z działką nr [...] wysunięto ścianę oddzielenia pożarowego o 0,3 m poza lico ściany zewnętrznej, spełniając tym samym warunek określony w § 235 ust. 2 rozporządzenia, a wody opadowe przestały być kierowane na działkę sąsiednią nr ew. [...]. Jednocześnie organ wskazał, że nie dopatrzył się, aby przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwały, jak również, aby jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą. Skarżąca upatruje trwałej niewykonalności w złym stanie technicznym budynku oraz w konieczności wejścia na jej działkę przy prowadzeniu prac budowlanych. Organ podkreślił, że projektant, projektując zmianę konstrukcji i pokrycia dachu wraz z przebudową istniejącego budynku gospodarczo - inwentarskiego, przesądził, że objęty inwestycją budynek jest w stanie technicznym umożliwiającym wykonanie projektowanych prac. Odnosząc się zaś do konieczności wejścia na teren działki B.W., organ wyjaśnił, że art. 156 § 1 pkt 5 Kpa łączy niewykonalność decyzji z istnieniem przeszkód natury obiektywnej w jej wykonaniu i - co do zasady - nieusuwalnych przez cały czas. Podniósł, że nie stanowią o faktycznej niewykonalności decyzji różnego rodzaju trudności w wykonaniu obowiązku nałożonego decyzją. Wskazał też, że pozbawienie strony możliwości brania czynnego udziału w postępowaniu stanowi ewentualnie przesłankę do wznowienia postępowania (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa), a nie do stwierdzenia nieważności. Również podnoszona okoliczność poświadczenia nieprawdy w projekcie budowlanym dotycząca stanu technicznego obiektu może ewentualnie stanowić podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie organu decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 Kpa, należy zatem utrzymać w mocy decyzję GINB z dnia [...] lutego 2014 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji ww. Wojewody [...] na wniosek B.W.. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. złożyła B.W., zarzucając naruszenie art. 156 § 1, art. 7, art. 9, art. 14 § 1, art. 77, art. 104, art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Zarzuciła też rażące naruszenie § 2 w zw. z § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, polegające na przyjęciu, iż ograniczenia z § 12 nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, a także ograniczenie stosowania przepisów § 12 rozporządzenia tylko do budynków nowo powstałych. Wskazała, że rażąco naruszono również art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji poprzez ich niezastosowanie oraz art. 5 ust. 1, 2 w związku z art. 35 ust. 1 pkt 3 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez ich pominięcie w toku orzekania. W ocenie skarżącej doszło do naruszenia szeregu obowiązujących przepisów, w szczególności do rażącego § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a zatwierdzony projekt budowlany jest całkowicie niewykonalny, natomiast jego realizacja może doprowadzić do popełnienia czynu zagrożonego karą, tj. wykroczeń określonych w art. 93 Prawa Budowlanego. Realizacja przedmiotowej inwestycji w oparciu o udzielone pozwolenie na budowę, mając na uwadze obecny stan budynku, może, zdaniem skarżącej, prowadzić do powstania zagrożenia dla ludzi. O niewykonalności decyzji świadczą zeznania świadków w prowadzonym postępowaniu karnym. Skarżąca podniosła, że przedmiotowy budynek jest usytuowany w granicy działki, a jego ściana stojąca w granicy zgodnie z projektem ma zostać dodatkowo podwyższona o 160 cm. Ponadto budynek ten znajduje się w odległości 4,5 m od należącego do niej mieszkania, podczas, gdy minimalna odległość dla budynku gospodarczego to 8m. Zdaniem B.W. zatwierdzenie takiego projektu było całkowicie niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie prawa. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne B.W. podniosła, że zakres stosowania przepisu § 12 Rozporządzenia nie dotyczy jedynie projektowania i budowy nowych budynków, lecz również innych działań określonych w § 2 rozporządzenia, polegających między innymi na rozbudowie i przebudowie istniejącego budynku. Zdaniem B.W. w niniejszej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisu § 2 w zw. z § 12 ww. rozporządzenia, ponieważ przez sytuowanie budynku należy także rozumieć realizację przedmiotowej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny właściwy jest do kontroli decyzji administracyjnych tylko w oparciu o kryterium legalności, a więc zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi przez Sąd następuje jedynie w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły i w związku z tym skarga nie mogła zostać uwzględniona. Na wstępie podkreślić należy, iż instytucja stwierdzenia nieważności decyzji będąca nadzwyczajnym środkiem weryfikacji decyzji administracyjnych stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 16 Kpa, a służącej ochronie takich wartości, jak ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego. Z tego też powodu tryb ten może być stosowany tylko w sytuacji bezspornego ustalenia wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 pkt 1-7 Kpa, które to przesłanki z racji ich wyczerpującego wyliczenia nie mogą podlegać wykładni rozszerzającej. Kontrola decyzji w postępowaniu nieważnościowym sprowadza się jedynie do kwestii, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1. Wśród wad kwalifikowanych stanowiących przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji art. 156 § 1 pkt 2 Kpa wymienia rażące naruszenie prawa. Podkreślić jednocześnie należy, iż nie każde naruszenie prawa zasługuje na to, aby zakwalifikować je jako "rażące". Stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owo rozstrzygnięcie nie może być akceptowane jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 lipca 2014 r. I OSK 2832/12 Lex nr 1518037, z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 2226/10 Lex nr 824448, z dnia 8 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 170/10 Lex nr 672887, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2014 r. V SA/Wa 2594/13 Lex nr 1486536, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 maja 2014 r. I SA/Ol 160/14 Lex nr 1464864, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 grudnia 2005r. VII SA/Wa 706/05 Lex nr 196278). Wskazać również należy, że w postępowaniu toczącym się w trybie nieważnościowym organ nie rozstrzyga o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, lecz jego działanie ukierunkowane jest wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, działa więc jako organ kasacyjny i w oparciu o materiał dowodowy, który posłużył do wydania badanego orzeczenia. Charakter postępowania uniemożliwia bowiem gromadzenie nowych dowodów i czynienie nowych ustaleń faktycznych w sprawie. Stąd też organ orzekający w tym trybie oceny legalności decyzji dokonuje na podstawie akt postępowania zwykłego i nie może prowadzić postępowania w takim zakresie, w jakim ma to miejsce w postępowaniu zwykłym. Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, iż decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie narusza prawa, bowiem decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. nie jest dotknięta żadną wadą nieważności określoną w art. 156 Kpa. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] , zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą G. W. pozwolenia na zmianę konstrukcji i pokrycia dachu wraz z przebudową budynku gospodarczo - inwentarskiego na działce o nr ew. [...] w B.. Jak wynika z akt sprawy, G. W. złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] w B. na cele budowlane, spełniając wymóg określony w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest kompletny, został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, zawiera oświadczenie projektanta o zgodności projektu z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane). Inwestycja jest również zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w O. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Podzielić należy również stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2012 r., nie narusza też rażąco przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690 z późn. zm. wg stanu na dzień [...] czerwca 2012 r.), w szczególności § 12 rozporządzenia. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że przedmiotem postępowania była inwestycja polegająca na zmianie konstrukcji i pokrycia dachu istniejącego budynku inwentarsko gospodarczego, w wyniku której zmieniona zostanie konstrukcja więźby dachowej z dwuspadowej na jednospadową, ze spadkiem o nachyleniu połaci 12° skierowanym w stronę działki inwestycyjnej. Wraz ze zmianą konstrukcji więźby dachowej planowana jest rozbiórka części ściany zewnętrznej od strony wschodniej i ścian szczytowych - do poziomu belek stropu oraz wykonanie ściany tylnej - zachodniej w poziomie ponad belkami stropu, wykonanie ścian szczytowych o wysokości dostosowanej do spadku połaci dachowej. Podkreślenia wymaga, że planowana przebudowa budynku gospodarczo-inwentarskiego nie przewiduje zmiany jego usytuowania, w tym zmiany usytuowania ściany w granicy z działką sąsiednią, czy też zrealizowania w niej otworów okiennych lub drzwiowych. Uzasadnione zatem jest w niniejszej sprawie przyjęcie, że skoro inwestycja dotyczy istniejącego, czyli już zlokalizowanego budynku i nie przewiduje zmiany jego usytuowania czy lokalizacji nowych elementów budynku w odległościach niezgodnych z § 12, to brak jest tym samym podstaw do formułowania zarzutu rażącego naruszenia zapisów tego przepisu, dotyczących zachowania odpowiednich odległości zabudowy. Zauważyć jednocześnie trzeba, że § 12 cyt. rozporządzenia stanowi o "sytuowaniu" budynków, nie wynika zatem z niego w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do już istniejących obiektów (poza ust. 3 pkt 3, który wprost mówi o rozbudowie budynku istniejącego). Przypomnienia wobec tego wymaga, w związku z zarzutem wskazującym na rażące naruszenie omawianego przepisu, że dla oceny, czy decyzja jest dotknięta kwalifikowaną wadą w postaci rażącego naruszenia prawa, konieczne jest istnienie oczywistości tego naruszenia. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, a więc przepis jasno sformułowany, który nie wymaga dalszych wyjaśnień i stosowania wykładni prawa. Skoro zaś z przepisu § 12 rozporządzenia nie wynika wprost, że stosuje się go również do przebudowy istniejących obiektów, nie można zatem mówić o jego rażącym naruszeniu. Nie mogą też odnieść zamierzonego skutku zarzuty wskazujące na zły stan techniczny budynku i związaną z tym niewykonalność decyzji kontrolowanej w trybie nieważnościowym. Zauważyć bowiem trzeba, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. znajduje się ekspertyza techniczna, wykonana przez uprawnionego projektanta. W ekspertyzie tej stwierdzono dobry stan techniczny części nadziemnej budynku oraz możliwość wykonania zmiany konstrukcji i pokrycia dachu. Przypomnieć w tym miejscu należy, że w pierwotnym brzmieniu art. 35 Prawa budowlanego w ustępie 2 upoważniał organ do badania zgodności projektu budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, w zakresie określonym w art. 5 ustawy. Przepis ten został uchylony ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80, poz. 718), która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003 r. Obecnie zakres weryfikacji projektu budowlanego przez organ jest węższy, gdyż nie obejmuje oceny zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Wynika to z założenia ustawodawcy, że odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Dlatego też przepis art. 20 Prawa budowlanego wymaga, aby to projektant zapewnił sprawdzenie zgodności projektu architektoniczno-budowlanego z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności. Uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy, obejmują sprawdzenie zgodności całego projektu budowlanego (a więc projektu architektoniczno-budowlanego i projektu zagospodarowania działki) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska. Organ bada też kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, sprawdza również, czy projekt budowlany został wykonany – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzony – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane. Sprawdzenie przez organ zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało natomiast ograniczone wyłącznie do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego). Organ prowadzący postępowanie w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę nie może zatem kwestionować przyjętych w projekcie rozwiązań technicznych, jak również zapisów dotyczących stanu technicznego istniejącego obiektu w przypadku inwestycji polegających na rozbudowie czy przebudowie. Skoro zatem projekt budowlany spornej inwestycji jest kompletny, został sporządzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane, podobnie jak ekspertyza techniczna, z której wynikało, że stan techniczny spornego obiektu umożliwia zrealizowanie projektowanych prac, organ nie mógł odmówić udzielenia pozwolenia na budowę jedynie w oparciu o twierdzenia skarżącej o złym stanie technicznym budynku, nie poparte inną opinią sporządzoną przez osobę dysponującą stosownymi kwalifikacjami. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić należy, iż badana w trybie nadzorczym decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2012 r. nie jest dotknięta wadą nieważności określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Nie wystąpiły również pozostałe przesłanki wymienione w art. 156 § 1 Kpa, mogące stanowić podstawę do jej unieważnienia. Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. jest zatem zgodna z prawem. Mając powyższe na uwadze, wobec bezzasadności skargi, należało orzec, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270).