II SA/Kr 1095/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Małgorzata Brachel-Ziaja (spr.) WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant: Anna Pałasz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2012 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w W. na decyzję Wojewody z dnia 6 czerwca 2012 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r, znak [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. jedn. 'Dz. U. z 2010 r. " Nr 243, póz. 1623) oraz art. 104 k.p.a., Prezydent Miasta K. wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez A. Sp. z o.o. w W. , robót budowlanych określonych jako montaż dwustronnej tablicy reklamowej o wymiarach (ekspozycji) 12m x 17m, o konstrukcji wsporczej przestrzennej na fundamencie wraz z oświetleniem; teren inwestycji: działki nr: [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji Prezydent wskazał, że inwestor zgłosił zamiar wykonania urządzenia reklamowego, zgodnie z dostarczonym szkicem, składającego się z przestrzennej konstrukcji wsporczej osadzonej na fundamentach (12 betonowych podstawach) wraz z dwustronną tablicą reklamową o wymiarach (ekspozycji) 12m x 17m oraz z instalacją oświetleniową - wg załączonego projektu. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane - pozwolenia na budowę nie wymaga instalowanie tablic i urządzeń reklamowych z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Jak z powyższego wynika ustawodawca objął zwolnieniem tylko prace polegające na instalowaniu. Prawo budowlane nie definiuje pojęcia "instalowanie". Jednakże posługując się słownikiem języka polskiego należy przyjąć, że są to roboty budowlane polegające na instalowaniu na istniejącym obiekcie w sposób rozłączny za pomocą śrub, wkrętów lub nierozłączny za pomocą spawu, nitów, klei itd. reklam, krat, anten i innych tego typu urządzeń i elementów. Natomiast wykonanie obiektu budowlanego w określonym miejscu stanowi budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego za "budowlę" uznaje się między innymi wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. W ocenie organu wnioskowana konstrukcja wsporcza osadzonej na fundamentach ( betonowych podstawach) wraz z dwustronną tablicą reklamową, trwale związana z gruntem jest budowlą i jej wykonania, nie można zrealizować metodą "instalacji" o której mowa w art. 29 ust.2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowe roboty budowlane nie mieszczą się w katalogu robót wymienionych w art. 29 ustawy Prawo budowlane zwolnionych od uzyskania pozwolenia na budowę. Zatem inwestor jest zobowiązany przed przystąpieniem do realizacji ww. zamierzenia budowlanego uzyskać pozwolenie na budowę, w formie decyzji administracyjnej. Prezydent zaznaczył też, że inwestor nie załączył do wniosku wszystkich wymaganych dokumentów, jednak w świetle powyższego bezzasadnym jest dalsze badanie kompletności przedmiotowego zgłoszenia.. We wniesionym w terminie odwołaniu od powyższej decyzji "A. Sp. z o.o", z siedzibą w W. , wniosła o uchylanie w całości zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania , a w szczególności ; - art. 30 ust 6 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez błędne jego zastosowanie i w konsekwencji niezasadne uznanie, iż inwestycja objęta zgłoszeniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. - art. 3 pkt. 1, 3 ,6, 7 i art. 29 ust. 2 pkt. 6 Prawa budowlanego przez uznanie, iż w zakresie instalacji nośnika reklamowego objętego zgłoszeniem wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę oraz błędne przyjęcie przez organ, iż zgłoszenie inwestora dotyczy budowli, a nie instalacji nośnika reklamowego niezwiązanego trwale z gruntem; - art. 6, art. 7, art 8, art. 10 , art. 40 par 1, art. 45, art. 77 i art. 107 k.p.a. . poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa, nienależyte uzasadnienie decyzji, niewłaściwe i nieskuteczne doręczenie decyzji, pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie normy prawa materialnego.. Ponadto odwołująca się Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja nie została prawidłowo jej doręczona, a tym samym nie wywołała skutków prawnych. Przesyłka zawierająca przedmiotową decyzję została wydana osobie, która nie jest umocowana do działania w imieniu spółki, zgodnie z odpisem KRS, ani też nie została umocowana do odbioru korespondencji w imieniu zgłaszającego. W świetle powyższego, w przedmiotowej sprawie, zasadnym jest przyjęcie, iż zaskarżona decyzja nie wywołała skutku prawnego. Pismem z dnia 11 maja 2012 r. zwrócono się do właściwego urzędu pocztowego, celem wyjaśnienia komu i na jakiej podstawie wydano zaskarżoną decyzję. Okazało się, odbiorcą nie była osoba kompetentna do odbioru pisma, gdyż w niniejszej sprawie S.P. jedyny członek zarządu spółki A. Sp. z o.o. nie wyznaczył pełnomocnika,, a przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję nie została odebrana przez niego.. Powyższe stanowi przedmiot" pisma skierowanego do właściwego urzędu pocztowego, które zostało skierowane również do wiadomości Urzędu. Zatem z dniem 6 maja 2012 r. Spółka, z uwagi na upływ terminu określonego w przepisie art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego, uzyskała milczącą zgodę na realizację inwestycji objętej zgłoszeniem z dnia 3 kwietnia 2012 r., złożonym w Urzędzie dnia 6 kwietnia 2012 r. .Nawet gdyby uznać, iż decyzja wnosząca sprzeciw została skutecznie doręczona, została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa gdyż art. 4 Prawa budowlanego wprowadził zasadę wolności budowlanej, zgodnie z którą każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co oznacza, iż podmiot uprawniony do dysponowania nieruchomością na cele budowlane ma możliwość podjęcia budowy jeżeli działa w zgodzie ze stosownymi przepisami, do których należy m.in. dokonanie zgłoszenia budowy przed jej podjęciem, jeżeli taki wymóg wynika z przepisów prawa, zaś właściwy organ nie wniesie od tego zgłoszenia skutecznego sprzeciwu. W przedmiotowej sprawie pismem z dnia 3 kwietnia 2012 roku, inwestor zgłosił zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu dwustronnej tablicy reklamowej wraz z oświetlaniem na wskazanym terenie, dopełniając tym samym wszelkich wymogów przewidzianych dl tego typu inwestycji. Załatwienie sprawy administracyjnej wywołanej zgłoszeniem robót budowlanych następuje albo w drodze milczenia organu (przyzwolenie na wykonanie robót po upływie 30 dni od zgłoszenia), albo negatywnie w drodze sprzeciwu w formie decyzji organu doręczonej stronie w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia oznaczającej zakaz przystąpienia do wykonania zamierzonych robót budowlanych Zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy, do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji, sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. W przedmiotowej sprawie brak było jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót, w oparciu o przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy P. bud.. W myśl ugruntowanej linii orzecznictwa sądów administracyjnych instalacja urządzeń reklamowych w tym budowa wolnostojących nośników reklamowych (takich jak w zgłoszeniu,) nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Konieczność uzyskania pozwolenia na budowę nie została uzależniona przez ustawodawcę od wielkości urządzeń reklamowych, ani też od tego czy dane urządzenie jest wkopane w ziemię, czy też jest to urządzenie ustawione na konstrukcji ziemnej. W przedmiotowej sprawie istotnym jest rozróżnienie instalacji urządzenia reklamowego od budowy takiego urządzenia. Organ błędnie uznaje, iż w niniejszej sprawie nie jest to instalacja urządzenia reklamowego, gdyż zgodnie z orzecznictwem, instalacja urządzenia reklamowego oznacza montaż elementów, łącznie tworzących urządzenie służące reklamie. Inaczej mówiąc, instalowanie urządzenia reklamowego polega na szeregu czynności montażowych prowadzących do umieszczenia urządzenia reklamowego. Organ błędnie przyjął, iż fakt posadowienia urządzenia reklamowego na fundamencie, przesądza iż jest to budowla wymagająca pozwolenia na budowę. Wobec powyższego, nie do przyjęcia jest pogląd organu że instalowanie urządzenia reklamowego nie wymaga pozwolenia na budowę, a wykonanie robót związanych z zamontowaniem konstrukcji pod urządzenie nie może korzystać ze zwolnienia od uzyskania pozwolenia na budowę, mimo iż stanowi element instalacji tego urządzenia, Zgodnie z przepisem art. 3 pkt 6 P. bud. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalacja to montaż wszystkich elementów urządzenia reklamowego. Inwestycja Spółki polega na instalacji urządzenia reklamowego nie związanego trwale z gruntem. W świetle powyższego, brak było jakichkolwiek podstaw do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw. Nie bez znaczenia pozostaje dla niniejszej sprawy skutek wniesienia odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw oraz charakter terminu określonego w przepisie art. 30 ust. 5 Pr. bud.. Do postępowania przed organem II instancji mają zastosowanie przepisy k.p.a., z tym iż nie będą one mogły faktycznie w całości być stosowane, ze względu na specyfikę instytucji sprzeciwu. Wniesienie odwołania od decyzji o sprzeciwie" nie powoduje przedłużenia materialnoprawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. Organ odwoławczy rozpoznając sprawę sprzeciwu nie może pominąć specyfiki instytucji zgłoszenia, w tym regulacji zawartej w przepisie art. 30 ust. 5 ustawy Pr. bud.. Zgodnie z treścią tego przepisu (zdanie drugie) - do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli w terminie 30 dni od dnia zgłoszenia właściwy organ nie wniesie, w drodze decyzji sprzeciwu i nie później niż po upływie 2 lat od określonego w zgłoszeniu terminu ich rozpoczęcia. Organy administracji publicznej ograniczone są czasowo do wniesienia sprzeciwu tracąc, po upływie 30 dni od doręczenia zgłoszenia, kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Gdy organ drugiej instancji uchyla decyzję o sprzeciwie organu pierwszej instancji i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, w sytuacji gdy upłynął już termin, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ww. ustawy, to organ pierwszej instancji traci już kompetencję do wydania decyzji o sprzeciwie. Organ odwoławczy nie może, na podstawie przepisu art. 138 par. 2 k.p.a. uchylić decyzji o wniesieniu sprzeciwu i przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, z możliwością ponownego wniesienia sprzeciwu, w sytuacji, gdy upłynął termin do wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w przepisie art. 30 ust. 5 ww. ustawy. W takim przypadku organ drugiej instancji powinien uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Strona skarżąca podniosła nadto, że decyzja, poza naruszeniami przepisów prawa materialnego, narusza szereg przepisów k.p.a., w tym ogólne zasady postępowania, których naruszenie stanowi kwalifikowaną wadę postępowania. Zgodnie z przepisem art. 7 k.p.a. organy administracji zobowiązane są podjąć wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaś przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ obowiązek rozpatrzenia w sposób wszechstronny i wyczerpujący całego materiału dowodowego. Powyższe zasady nie były przestrzegane przez organy orzekające w niniejszej sprawie. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja została doręczona osobie nieuprawnionej, a tym samym nie wywołała skutków prawnych. Z daleko posuniętej ostrożności procesowej, nawet gdyby założyć jedynie hipotetycznie, iż decyzja została skutecznie doręczona odwołującemu się, to organ dokonał błędnych ustaleń stanu faktycznego, co w konsekwencji skutkowało błędnym zastosowaniem normy prawa materialnego, i arbitralnie uznaniem* iż inwestycja objęta zgłoszeniem, wymaga pozwolenia na budowę. Organ dokonując powołanych wyżej ustaleń, pominął całkowicie udział strony w postępowaniu, naruszając tym samym zasadę wyrażoną w przepisie art. 10 k.p.a. Co więcej, organ mając wątpliwości i "snując" wnioski o charakterze inwestycji, przed wydaniem zaskarżonej decyzji winien wezwać stronę do złożenia w tym .zakresie wyjaśnień. W świetle przedłożonych wraz ze zgłoszeniem dokumentów, brak jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, iż inwestycja wymaga pozwolenia na budowę., Decyzją znak::[...], z dnia [...] czerwca 2012 r Wojewoda na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623, z późn.. zm./ oraz art. 138 par 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wniesiony przez organ l instancji sprzeciw został doręczony w terminie 30 dni od daty doręczenia zgłoszenia organowi l instancji, o którym mowa w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Nawet jeżeli decyzję odebrała, zgodnie ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru, pracownica Spółki, a nie jej prezes uprawniony do reprezentacji, to nie można twierdzić, że decyzji nie doręczono wnioskodawcy w terminie. Zgodnie z art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism. Przepis art. 44 k.p.a. stosuje się odpowiednio. Jak wynika z akt sprawy w dniu 6 kwietnia 2012 r. do organu l instancji zostało wniesione zgłoszenie o zamiarze wykonania ww. robót budowlanych. Organ l instancji w dniu 13 kwietnia 2012 r. wydał decyzję o wniesieniu sprzeciwu. Doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 2 maja 2012 r., tj. z zachowaniem trzydziestodniowego terminu wskazanego w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane - co oznacza, że wniesiony sprzeciw jest skuteczny. Wojewoda wskazał równocześnie, iż zgłoszeniu może podlegać wyłącznie instalowanie urządzeń reklamowych na obiektach budowlanych, co wynika z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane. Budowa natomiast obiektu z naruszeniem przepisu art. 28 ww. ustawy, tj. budowa bez wymaganego pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy jest wymagane pozwolenie budowlane "- jest naruszeniem prawa podlegającym postępowaniu przed właściwymi w sprawie organami nadzoru budowlanego. Zdaniem organu odwoławczego, przedmiotowe zgłoszenie obejmuje budowę urządzenia reklamowego, zgodnie z dołączonym do wniosku - zgłoszenia szkicem, (składającego się z przestrzennej konstrukcji wsporczej osadzonej na fundamentach, tj. dwunastu betonowych podstawach wraz z dwustronną tablicą reklamową o wymiarach ekspozycji 12 m x 17 m oraz instalacją oświetleniową - wg załączonego projektu), której wykonania nie można zrealizować metodą "instalacji", o jakiej mowa w art. 29 ust. 2 pkt 6 ww. ustawy, a tylko taka inwestycja byłaby zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego stanowiący, że: "Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym", ma wyłącznie zastosowanie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego ("Ilekroć w ustawie jest mowa o: budowli - należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem malej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową;"). Wykonanie obiektu budowlanego, tu budowli będącej wolno stojącym trwale związanym z gruntem urządzeniem reklamowym, w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament (także prefabrykowany), konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tej budowli, jako całości w danym miejscu jest budową (w odróżnieniu od instalacji), w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego (,, budowie — należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego "). Budowa urządzeń reklamowych wolno stojących trwale związanych z gruntem wymaga pozwolenia na budowę. Natomiast dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie - istotnym jest, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję. O tym czy dane urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem, czy też nie, nie decyduje technologia wykonania fundamentu oraz możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale wielkość konstrukcji i jej parametry techniczne, determinujące trwałość urządzenia reklamowego. Zgłoszony obiekt wymaga zatem, w celu jego realizacji, uzyskania pozwolenia na budowę w formie decyzji administracyjnej. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wniosła A. Sp. z o.o", z siedzibą w W. . domagając się jej uchylenia, jak również poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]. 04. 2012 r. . Skarżąca . zarzuciła obu decyzjom naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy poprzez; - błędne zastosowanie przepisu art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane i błędne uznanie, iż decyzja wnosząca sprzeciw odebrana przez osobę trzecią, wywołała skutek prawny wobec Inwestora, w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót, - błędne zastosowanie przepisu art. 30 ust. 6 pkt \ ustawy Prawo budowlane i orzeczenie o utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji, mimo iż inwestycji objęta zgłoszeniem nie stanowi budowli, naruszenie prawa materialnego, - poprzez błędną wykładnię przepisów ustawy Prawo budowlane tj. przepisów art. 3 pkt. l, 3 ,6, 7 i art. 29 ust. 2 pkt. 6 i uznanie, iż inwestycja objęta zgłoszeniem z dnia 3 kwietnia 2012 r. dotyczy budowli, a tym samym wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę dla jej realizacji, Nadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności art. art. 6, 7, 8, 11, 40 par 2, art 77 par 1, art. 80 i 107 oraz art. 138 par 1 pkt 1 k.p.a., polegające między innymi na dokonaniu zupełnie dowolnej i nie znajdującej oparcia w materiale dowodowym ocenie stanu faktycznego, błędne uznanie, 'iż doręczenie decyzji osobie trzeciej niepowiązanej z Inwestorem wywołało skutki prawne wobec spółki A. Sp. z o.o., niewłaściwe uzasadnienie decyzji, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez organ II instancji decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji organu l instancji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót, mimo licznych uchybień organu mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżącą w uzasadnieniu skargi powtórzyła obszerną argumentację podniesioną już w odwołaniu od decyzji organu l instancji, podkreślając, że na zgłoszone roboty nie jest wymagane pozwolenie na budowę gdyż zamierzone wolnostojące urządzenie reklamowe nie jest związane trwale z gruntem. Stanowi ono szereg czynności montażowych, w wyniku których powstaje urządzenie reklamowe, które można umieścić w dowolnym miejscu bez wykonywania robót budowlanych określonych mianem budowy, których to istota polega na wykonaniu obiektu budowlanego w określonym miejscu. Ponadto skarżąca ponownie podkreśliła iż błędnym jest stanowisko organu, jakoby pismo doręczone pracownikowi spółki było . zgodnie z przepisami k.p.a., Doręczenia pism dla spółki, winny następować na adres spółki, do rąk osób upoważnionych. W sytuacji gdy siedziba jednostki "jest zamknięta, bądź brak osoby upoważnionej do odbioru korespondencji, wówczas organ winien zastosować tryb przewidziany w przepisie art. 44 k.p.a. W przypadku, gdy pismo odbierane jest w polskiej placówce pocztowej, mają tu zastosowanie przepisy ustawy prawo pocztowego (art. 26). Powołana regulacja nie uprawnia wydania przesyłki osobie trzeciej nieupoważnionej w żaden sposób przez organy spółki. W konsekwencji, w niniejszej sprawie, Inwestor nie może ponosić negatywnych konsekwencji działania placówki pocztowej. Celem skutecznego doręczenia przesyłki, organ winien doręczyć ją do spółki, czego do dnia dzisiejszego nie uczynił. Nawet gdyby przyjąć, iż doszło do skutecznego doręczenia decyzji wnoszącej sprzeciw, to w myśl art. 28 ust. 1 Prawo budowlanego, do rozpoczęcia robót budowlanych wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Jedyne wyjątki od powyższej reguły wymieniono enumeratywnie w art. 29 -31 ustawy. Jeden z takich wyjątków przewiduje art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy, zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie .robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru .zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W przypadku zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących urządzeń reklamowych konieczne jest ustalenie przez organ architektoniczne- budowlany, czy zgłoszone roboty dotyczą "budowli", do których w myśl przepisu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego zalicza się wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, czy też prace te polegać będą jedynie na "instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych" w rozumieniu przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. W zależności od powyższych ustaleń na realizację urządzenia reklamowego wymagane będzie odpowiednio uzyskanie pozwolenia na budowę lub dokonanie zgłoszenia. Przepis art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, przewidujący wyjątek od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, ma zastosowanie wyłącznie do urządzeń reklamowych innych niż te, które są budowlami, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. W niniejszej sprawie, niewątpliwym jest, iż mamy do czynienia z instalacją urządzenia reklamowego wolnostojącego nie związanego trwale z gruntem. Inwestycja objęta zgłoszeniem z dnia 6 kwietnia 2012 r. nie wymaga jakichkolwiek robót ziemnych związanych z przygotowaniem podłoża, a tym samym brak podstaw do przyjęcia, iż jest ona trwale związana z gruntem, i wykluczenia możliwości zastosowania uproszczonej procedury zgłoszeniowej. Analiza obowiązujących przepisów prawa - ustawy Prawo budowlane - uprawnia do stwierdzenia, iż w aktualnych warunkach prawnych można wyróżnić urządzenia reklamowe wolnostojące trwale związane z gruntem (art. 3 pkt. 3 ww. ustawy) oraz urządzenia reklamowe, o których mowa w przepisie art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane tj. urządzenia reklamowe wolnostojące, ale nie związane trwale z gruntem. Tego typu rozróżnienie, dokonywane jest w oparciu o kryterium trwałości związania z gruntem. W przedmiotowej sprawie, bezspornym jest, iż zgłoszenie z dnia 6 kwietnia 2012 r. dotyczy urządzenia nie związanego trwale z gruntem. A tym samym nie może być kwalifikowane jako budowla wymagająca pozwolenia na budowę. Nie mamy również do czynienia w niniejszej sprawie z budowlą, co by obligowało Inwestora do uzyskania pozwolenia na budowę. . W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w osnowie decyzji i argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje :. Zgodnie z przepisem art. 3 par 1 ustawy z dnia 30.08. 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm./ zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów postępowania - o ile naruszenie ich mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 par 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. Zatem sąd administracyjny, nie będąc* związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze, jak i ponad te zarzuty razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przeprowadzona w myśl powyższych przepisów kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody nie dała podstawy do jej zakwestionowania. Zarówno zaskarżona decyzją jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji odpowiadają prawu. W pierwszym rzędzie trzeba stwierdzić, iż wbrew stanowisku skarżącej, organ l instancji wniósł sprzeciw w drodze decyzji z zachowaniem warunków przewidzianych przepisem art. 30 ust 5 w zw. z ust 6 pkt 1 ustawy Prawo Budowlane (dalej w skrócie Pr. bud.). Doręczenie skarżącej decyzji, jak trafnie stwierdza organ odwoławczy, nastąpiło z zastosowaniem przepisu art 44 k.p.a . Skarżąca Spółka wniosła w terminie odwołanie od decyzji organu l instancji i tym samym kwestia skuteczności doręczenia decyzji stała się bezprzedmiotowa. Bowiem fakt dokonania czynności prawnej w otwartym terminie (tu odwołania) oznacza, że przesyłka podjęta przez pracownika Spółki w Urzędzie Pocztowym dotarła do adresata, a zarzut nieskuteczności doręczenia decyzji jest chybiony. Bezsporną w sprawie jest okoliczność, że inwestor – A. Sp . z o.o. - zgłosił zamiar wykonania wolnostojącego urządzenia reklamowego, zgodnie z dostarczonym szkicem, składającego się z przestrzennej konstrukcji wsporczej osadzonej na fundamentach (12 betonowych podstawach) wraz z dwustronną tablicą reklamową o wymiarach rzeczywistej ekspozycji 12m x 17m wraz z instalacją oświetleniową - wg załączonego projektu na wskazanych działkach przy ul. [...] w K. . Z dołączonego szkicu tablicy reklamowej wynika, że miała ona zostać osadzona na konstrukcji wspornikowej posadowionej na betonowych fundamentach. Całkowita wysokość zamierzonego urządzenia od podstawy fundamentów miała wynosić 18 m ,2 m, a jej szerokość 19,Z m., rozstaw 12 betonowych fundamentów pod podstawy konstrukcji wspornikowej wynosi 8,1 m. ' Powierzchnia całkowita "rzeczywistej ekspozycji" czyli samej tablicy reklamowej wynosi 204 m2. W świetle powyższych informacji dotyczących parametrów i sposobu posadowienia zgłoszonego wolno stojącego obiektu jest oczywistym, że tego rodzaju urządzenie reklamowe jest budowlą o jakiej mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Przedmiotowe wolno stojące "urządzenie reklamowe" musi być stabilne, a więc w sposób trwały związane z gruntem, (co zresztą jest uwidocznione jest na dołączonym do zgłoszenia szkicu) gdyż inaczej nie mogło by się oprzeć naporowi wiatru i innych czynników atmosferycznych. Całkowita wielkość tego urządzenia odpowiada wielkości ściany co najmniej 6 piętrowego budynku, zatem związanie jej z gruntem w sposób zgodny ze sztuką budowlaną jest konieczny. W przedmiocie wolnostojących reklam istnieje już wypracowane jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodne z poglądami wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. / wyrok WSA w W -wie z dn. 29. 09. 2010 r. VII S.A./Wa 1120/10 , wyim NSA IIOSK 982/07 z dn. 2008 .09. 11. LEX nr 50 9507.., NSA z dn. 20. 06. 2008 r. IIOSK 680/07, LEX nr 4850056, wyrok NSA z dn. 10 03. 2008 r. II OSK 186/07 ., LEX nr 4637267 W świetle powyższego trzeba stwierdzić , że organy obu instancji prawidłowo ustaliły i przyjęły, że zgłoszony obiekt jest budowlą w postaci wolno stojącego urządzenia reklamowego- trwale związanego gruntem i w wyniku tej konstatacji słusznie wniosły sprzeciw . do zamiaru rozpoczęcia robót polegających na budowie urządzenia reklamowego wymagają bowiem pozwolenia na budowę. powyższe Sąd na podstawie art. 151 p oddalił skargę nie Tego rodzaju prace Biorąc pod uwagę znajdując podstaw do je;j uwzględnia.