II SA/Kr 110/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Paweł Darmoń (spr.) WSA Iwona Niżnik- Dobosz Protokolant: st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi M.P. i Naczelnej Rady Adwokackiej w W. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 2 grudnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. na rzecz skarżących M.P. i Naczelnej Rady Adwokackiej w W. solidarnie kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Adwokat M. P. działając w imieniu własnym oraz jako Przewodniczący Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 2 września 2014 roku złożył do Sądu Okręgowego w K. wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej: I. liczby spraw w przedmiocie zażaleń na postanowienia sądów rejonowych w okręgu sądowym Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, które wpłynęły do Sądu Okręgowego w latach 2010-2014, z podziałem na poszczególne lata, w tym odrębnie: 1. liczby zażaleń wniesionych przez obrońców; 2. liczby zażaleń wniesionych przez oskarżonych; 3. liczby zażaleń wniesionych przez podejrzanych; 4. liczby zażaleń wniesionych przez prokuratorów, II. liczby ww. spraw, które wpłynęły w latach 2010-2014, z podziałem na poszczególne lata, a w których uwzględniono zażalenia na postanowienia sądów rejonowych w okręgu sądowym Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, w tym odrębnie spraw, które zakończyły się wydaniem: 1. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez obrońcę poprzez odmowę zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 2. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez oskarżonego poprzez odmowę zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 3. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez podejrzanego poprzez odmowę zastosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 4. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez obrońcę poprzez odmowę przedłużenia okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 5. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez oskarżonego poprzez odmowę przedłużenia okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 6. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez podejrzanego poprzez odmowę przedłużenia okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 7. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez obrońcę poprzez zastosowanie środka zapobiegawczego o charakterze nieizolacyjnym; 8. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez oskarżonego poprzez zastosowanie środka zapobiegawczego o charakterze nieizolacyjnym; 9. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez podejrzanego poprzez zastosowanie środka zapobiegawczego o charakterze nieizolacyjnym; 10. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez obrońcę poprzez skrócenie okresu, na jaki zastosowano lub przedłużono okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 11. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez oskarżonego poprzez skrócenie okresu, na jaki zastosowano lub przedłużono okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 12. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez podejrzanego poprzez skrócenie okresu, na jaki zastosowano lub przedłużono okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 13. postanowienia o uchyleniu zaskarżonego przez obrońcę postanowienia w przedmiocie zastosowania, bądź przedłużenia okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 14. postanowienia o uchyleniu zaskarżonego przez oskarżonego postanowienia w przedmiocie zastosowania, bądź przedłużenia okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 15. postanowienia o uchyleniu zaskarżonego przez podejrzanego postanowienia w przedmiocie zastosowania, bądź przedłużenia okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 16. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez prokuratora poprzez zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 17. postanowienia o zmianie postanowienia zaskarżonego przez prokuratora poprzez przedłużenie okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 18. postanowienia o zmianie zaskarżonego przez prokuratora postanowienia poprzez przedłużenie okresu, na jaki zastosowany został środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania lub na jaki przedłużony został okres stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania; 19. postanowienia o uchyleniu zaskarżonego przez prokuratora postanowienia w przedmiocie odmowy zastosowania, bądź przedłużenia okresu stosowania środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, III. liczby ww. spraw, które wpłynęły do Sądu Okręgowego w K. w latach 2010-2014 z podziałem na poszczególne lata, a w których nie uwzględniono zażaleń i utrzymano w mocy postanowienia sądów rejonowych w okręgu sądowym Sądu Okręgowego w K. w przedmiocie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania, w tym odrębnie: 1. liczby zażaleń wniesionych przez obrońców; 2. liczby zażaleń wniesionych przez oskarżonych; 3. liczby zażaleń wniesionych przez podejrzanych; 4. liczby zażaleń wniesionych przez prokuratorów, IV. liczby ww. spraw, które wpłynęły w latach 2010-2014 z podziałem na poszczególne lata, znajdujących się w referatach sędziów Sądu Okręgowego w K., z podziałem na poszczególne referaty i poszczególne miesiące w tym okresie. Pismem z dnia 19 września 2014 roku wnioskodawca został poinformowany przez Prezesa Sądu Okręgowego w K., że podanie danych zgodnie ze złożonym wnioskiem wiązałoby się z koniecznością przetworzenia danych, co oznacza, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z o dostępie do informacji publicznej, że na stronie wnioskującej spoczywa obowiązek wykazania szczególnego interesu prawnego. W odpowiedzi M. P. podtrzymał swój wniosek wskazując, że otrzymanie informacji ma szczególne znaczenie dla interesu publicznego, gdyż zadaniem Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W., której jest Przewodniczącym, jest identyfikowanie naruszeń praw człowieka we współczesnym życiu społecznym i wskazywanie środków usunięcia tych naruszeń. Decyzją z dnia 16 października 2014 roku Prezes Sądu Okręgowego w K. odmówił udostępnienia informacji publicznej w kształcie żądanym przez wnioskodawcę. W uzasadnieniu przywołując art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej uznał, że informacja publiczna, której udzielenia domaga się wnioskodawca nie mieści się w kategorii informacji istotnej dla interesu publicznego w stopniu szczególnym a jest informacją przetworzoną. Zdaniem Prezesa Sądu Okręgowego w K. uzyskanie żądanej przez wnioskodawcę informacji będzie służyć tylko indywidualnemu interesowi, a co najwyżej interesowi publicznemu, ale nie w szczególnym stopniu. Wnioskodawca uzyskując, bowiem wnioskowane przez niego informacje nie jest w stanie w sposób konkretny i realny usprawnić funkcjonowania Państwa, jego organów, a w szczególności działania Sądu Okręgowego w K.. Według organu I instancji żądana informacja nie odzwierciedla mechanizmów prawnych stosowania tymczasowego aresztowania a wnioskowane dane nie są w stanie rozwiać wątpliwości wnioskodawcy w kwestii skuteczności środków odwoławczych dotyczących rozstrzygnięć w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania przez sądy okręgowe. W ocenie Prezesa Sądu Okręgowego w K. samo odwołanie się przez wnioskodawcę do ogólnych zadań Adwokatury, czy Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej, bez wykazania jak wnioskowana informacja publiczna usprawni funkcjonowanie Państwa jest niewystarczające. Wnioskodawca złożył odwołanie od decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w K. wnosząc o jej uchylenie w całości i nakazanie organowi I instancji udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazanym w złożonym przez niego wniosku. Zaskarżonej decyzji zarzucił, naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej polegające na błędnym przyjęciu, że nie wykazał on, że za udostępnieniem mu żądanej informacji publicznej przemawia szczególny interes publiczny. Wnioskodawca powtórzył, że głównym zadaniem Komisji Praw Człowiek przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. jest identyfikowanie naruszeń praw człowieka we współczesnym życiu społecznym i wskazywanie środków usunięcia tych naruszeń. Przywołał zadania Adwokatury określone w ustawie z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze podkreślając, że wszelkie działania Komisji Prawa Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej podejmowane są w interesie publicznym. Zaznaczył, że od pewnego czasu członkowie Adwokatury sygnalizują wątpliwości dotyczące skuteczności środków odwoławczych dotyczących rozstrzygnięć w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania przez sądy okręgowe i sądy apelacyjne, w związku z czym uzyskanie wnioskowanej informacji jest niezbędne dla ustalenia praktyki orzeczniczej sądów w tym zakresie. Zauważył, że otrzymał wnioskowane informacje z innych sądów, do których zwrócił się z podobnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Podniósł, że Komisja Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. zamierza w tym roku przedłożyć, wzorem roku ubiegłego, Komitetowi Rady Ministrów Rady Europy sprawozdanie z wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu odnoszące się do problematyki tymczasowego aresztowania. Dodał, że Komisja Praw Człowiek przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. angażuje się także w prace ustawodawcze oraz czynnie uczestniczy w dyskusjach dotyczących praktyki funkcjonowania przepisów prawa karnego. Prezes Sądu Apelacyjnego w K. decyzją z dnia 2 grudnia 2014 roku, znak [...] na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, póz. 1198 z późn. zrn.) w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 póz. 267) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Ustosunkowując się do meritum odwołania stanowiącego odpowiedź na pytanie, czy uzyskanie przez niego żądanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, stosownie do zapisu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prezes Sądu Apelacyjnego podzielił argumentację organu I instancji zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wnioskodawca w złożonym odwołaniu nie kwestionuje ustalenia, iż żądana przez niego informacja ma charakter informacji przetworzonej. Również nie budzi wątpliwości kwestia, iż wnioskowana informacja może mieć znaczenie dla interesu publicznego. Świadczą o tym przywoływane przez wnioskodawcę zadania Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W., której celem jest, jak wskazuje wnioskodawca, identyfikowanie naruszeń praw człowieka we współczesnym życiu społecznym i wskazywanie środków usunięcia tych naruszeń. Nadto wnioskodawca argumentując zasadność złożonego wniosku powołał się na zadania Adwokatury określone w ustawie z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze zaznaczając przy tym, że wszelkie działania Komisji podejmowane są w interesie publicznym. Następnie podkreślił, że aby wniosek o udzielenie przetworzonej informacji publicznej był skuteczny żądana informacja musi być szczególnie istotna dla interesu publicznego. Niewystarczające jest zatem ustalenie, że wnioskowana informacja może być przydatna dla interesu publicznego. Każde bowiem działanie w interesie ogółu jako określonej wspólnoty publicznoprawnej, takiej jak Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W., jest działaniem w interesie publicznym, w związku z czym działanie "szczególnie istotne" musi charakteryzować się dodatkową kwalifikacją z punktu widzenia interesu ogółu. Jak zauważa Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w jednym ze swych orzeczeń - prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej, (wyrok NSA w Warszawie z dn. 10.01.2014 r.,I OSK 2111/13, Lex nr 1477545; wyrok WSA w Bydgoszczy z dn. 11.06.2013 r., II SA/Bd 955/12, Lex nr 1351604). W rezultacie nie może być postrzegana, jako nadająca wnioskowi M. P. waloru szczególnej istotności żądanej przez niego informacji dla porządku publicznego jego argumentacja, że Komisja Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. zamierza przedłożyć Komitetowi Rady Ministrów Rady Europy sprawozdanie z wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu odnoszące się do problematyki tymczasowego aresztowania. Takie działania Komisji, której przewodniczy wnioskodawca, bez wątpienia mają charakter działań publicznych, jednak nie stanowią równocześnie realizacji wspomnianego dodatkowego wymogu w zakresie szczególnej istotności wnioskowanej informacji dla ogółu. Przywoływane przez Komisję działania dotyczące przygotowania sprawozdania z wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu nie mogą być identyfikowane jako w wystarczającym stopniu indywidualne, realne i konkretne, aby przyjąć, że żądana informacja zostanie wykorzystana dla dobra publicznego. Charakter podejmowanych przez wnioskodawcę działań oraz ich etap w trakcie przyszłych, ewentualnych zamierzeń ustawodawczych są na tyle nieskonkretyzowane, że nie mogą być postrzegane jako realna możliwość wykorzystania żądanych informacji dla dobra publicznego. Tymczasem w powoływanym w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej - udostępnienie określonej informacji przetworzonej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego wtedy, gdy może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w określonej dziedzinie życia społecznego i może wpływać na poprawę, usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego danej społeczności (zob. wyrok NSA w Warszawie z dn. 3.08.2010 r., I OSK 787/10, Lex nr 737510; wyrok WSA w Białymstoku zdn. 11.06.2013 r., II SA/Bk 230/13, Lex nr 1328565). O tym, czy wniosek o udostępnienie informacji publicznej spełnia wymóg szczególnej istotności dla interesu publicznego, w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje także istota i charakter żądanej informacji. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w K. wnioskodawca poprzez uzyskanie żądanej przez niego informacji nie zrealizuje przesłanki szczególnej wagi dla interesu publicznego wnioskowanej przez niego informacji polegającej choćby na poprawie pracy Sądu Okręgowego w K.. Informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca nie odzwierciedla mechanizmów prawnych stosowania tymczasowego aresztowania, a wnioskowane dane nie są w stanie rozwiać wątpliwości wnioskodawcy w kwestii skuteczności środków odwoławczych dotyczących rozstrzygnięć w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania przez sądy w okręgu krakowskim. W związku z tym przyjęto, że wnioskodawca faktycznie nie wykazał, że żądana informacja zostanie wykorzystana w celu usprawnienia funkcjonowania organów państwa (por. wyrok NSA w Warszawie z dn. 7.12.2011 r., I OSK 1737/11, Lex nr 1149235). Przywoływane przez wnioskodawcę ogólne twierdzenia, że Komisja Praw Człowiek przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. angażuje się w prace ustawodawcze oraz czynnie uczestniczy w dyskusjach dotyczących praktyki funkcjonowania przepisów prawa karnego same w sobie nie oznaczają., że informacja której domaga się wnioskodawca może mieć jakikolwiek konkretne i indywidualne znaczenie dla funkcjonowania określonych organów państwowych. Samo sygnalizowanie możliwości wpływu na proces legislacyjny nie oznacza realnego wpływu na poszczególne zamierzenia ustawodawcze. Nadto ogólnikowe twierdzenia wnioskodawcy dotyczące praktyki orzeczniczej sądów i możliwości wpływania na nią zamierzonymi, ale jednocześnie nieskonkretyzowanymi, działaniami na polu ustawodawczym nie korespondują z zasadami niezależności Sądów i niezawisłości sędziów zawartych w art. 173 i art. 178 Konstytucji RP. Dotyczy to także przywoływanych przez wnioskodawcę wątpliwości członków Adwokatury w zakresie skuteczności środków odwoławczych dotyczących rozstrzygnięć w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania przez sądy okręgowe i sądy apelacyjne. Fakt, że wnioskodawca w odpowiedzi na skierowane wnioski uzyskał żądane informacje od innych Sądów nie stanowi wystarczającego argumentu mającego przemawiać za tym, iż jego wniosek zasługuje na aprobatę i winien zostać uwzględniony również przez inne organy. W konsekwencji w ocenie Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. informacja publiczna, której udostępnienia domaga się wnioskodawca, mimo, iż ma znaczenie dla interesu publicznego, nie może zostać udzielona. Wnioskodawca nie wykazał bowiem, iż uzyskanie przez niego żądanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co stanowi warunek sine qua non udzielenia informacji publicznej przetworzonej na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z powyższych względów Prezes Sądu Apelacyjnego w K. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Sądu Okręgowego w K.. Decyzję tą zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Adwokat M. P. i Naczelna Rada Adwokacka w W. reprezentowana przez adw. M. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego, w postaci art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2014 r., póz. 782 ze zm., dalej: "u.d.i.p."), polegające na błędnym przyjęciu, że brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskodawcom żądanej informacji publicznej, co stanowi warunek udzielenia informacji publicznej przetworzonej, podczas gdy wnioskodawcy w sposób wyczerpujący i prawidłowy wykazali, z jakich powodów udzielenie im przetworzonej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wskazując cel i sposób wykorzystania żądanej informacji. W oparciu o powyższy zarzut, na podstawie art. 145 § i pkt i lit a) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 2 grudnia 2014 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 października 2014 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a także o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę podniesiono, że zaskarżona decyzja Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. z dnia 2 grudnia 2014 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezesa Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 października 2014 r. o odmowie udostępnienia informacji, została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. polegało na błędnym przyjęciu, że brak jest szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu wnioskodawcom żądanej informacji publicznej, co stanowi warunek udzielenia informacji publicznej przetworzonej. Wykazano w sposób wyczerpujący i prawidłowy, z jakich powodów udzielenie przetworzonej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wskazując cel i sposób wykorzystania wnioskowanej informacji. Skarżący nie kwestionują tego, że żądana przez nich informacja publiczna jest informacją przetworzoną. W ocenie skarżących, już na etapie postępowania przed Organem I instancji, tj. Prezesem Sądu Okręgowego w K., wykazali spełnienie przesłanki istnienia szczególnie istotnego interesu publicznego w udostępnieniu żądanej informacji, wskazując zadania podmiotu wnioskującego o udostępnienie informacji, a także podstawowy cel i sposób wykorzystania wnioskowanej informacji publicznej. Jednocześnie wbrew twierdzeniom obu Sądów nie ma możliwości, aby w sposób precyzyjny i enumeratywny wskazać, jak zostanie wykorzystana informacja. Wskazany został podstawowy zakładany cel. Niemniej jednak sposób wykorzystania informacji ostatecznie ukształtuje się po udostępnieniu informacji i zależny będzie od treści tej informacji. W odpowiedzi na stanowisko przedstawione przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. podkreślono, że celem uzyskania wnioskowanych danych jest przeprowadzenie analizy mającej na celu ustalenie, a przynajmniej wstępne zidentyfikowanie, problematyki skuteczności środków odwoławczych w sprawach dotyczących stosowania bądź przedłużania stosowania w postępowaniu karnym najbardziej dolegliwego środka zapobiegawczego, tj. tymczasowego aresztowania. Powodem, jaki legł u podstaw wystąpienia z wnioskiem do wszystkich sądów okręgowych i apelacyjnych w Polsce - były sygnalizowane przez członków Adwokatury wątpliwości dotyczące skuteczności środków odwoławczych, dotyczących rozstrzygnięć w przedmiocie stosowania i przedłużania tymczasowego aresztowania przez sądy okręgowe i sądy apelacyjne w różnych okręgach i apelacjach w Polsce. Drugim, równoważnym pierwszemu, powodem, jaki legł u podstaw wystąpienia z wnioskiem do wszystkich sądów okręgowych i apelacyjnych w Polsce, było zebranie danych statystycznych koniecznych do sporządzenia przez Komisję Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej sprawozdania z wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu, odnoszącego się do problematyki tymczasowego aresztowania i dostrzeżonych przez Komitet Ministrów Rady Europy braków w procedurze weryfikacji zgodności z prawem tymczasowego aresztowania (por. T. przeciwko Polsce, skarga nr [...]). Konieczność zebrania danych statystycznych na potrzeby opracowania sprawozdania była i jest oczywista, gdyż dane statystyczne, czego dowodzi stanowisko Ministerstwa Spraw Zagranicznych, mogą stanowić jeden z podstawowych mierników, w oparciu o które weryfikowane jest stosowanie tymczasowego aresztowania w Polsce w świetle standardów wypracowanych w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w polskich sprawach. Znajduje to uzasadnienie w treści raportu Ministerstwa Spraw Zagranicznych w sprawie wykonania wyroków z grupy T. przeciwko Polsce. Wskazane powody, jakie legły u podstaw wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie mu informacji publicznej w żądanym zakresie były doskonale wiadome Organom I oraz II instancji rozpoznającym wniosek. Podobnie, także cel i sposób wykorzystania żądanej informacji był tym organom wiadomy. Powinno to skutkować przyjęciem, że przesłanka "szczególnej istotności dla interesu publicznego" została wykazana, a w konsekwencji, udostępnieniem skarżącym żądanych danych. Nieudostępnienie wnioskowanych danych z powodu przyjęcia, iż braku spełnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego", stanowi oczywiste naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Skarżący podkreślili, że identyczne jak wystosowane do Prezesa Sądu Okręgowego w K., wnioski o udostępnienie informacji publicznej zostały skierowane do wszystkich sądów okręgowych i sądów apelacyjnych w Polsce. Dlatego też szczególny interes publiczny, który zrealizowany zostanie w związku z udostępnieniem informacji publicznej nie będzie ograniczał się tylko do działalności Sądu Okręgowego w K.. Działania podjęte przez skarżących mają charakter uniwersalny i prowadzone są one na skalę ogólnopolską. Skarżący otrzymali wyczerpujące odpowiedzi z 39 sądów okręgowych i 8 sądów apelacyjnych w całej Polsce. Podkreślono, że wykazanie przez niego spełnienia przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" nie było w ogromnej większości przypadków w ogóle kwestionowane przez Prezesów Sądów Okręgowych i Prezesów Sądów Apelacyjnych. Co więcej, postępowanie administracyjne przed Prezesem Sądu Okręgowego w K., a następnie Prezesem Sądu Apelacyjnego w K. jest pierwszym i jak dotąd jedynym postępowaniem, w którym na mocy ostatecznej decyzji administracyjnej odmówiono udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej. Skarżący podkreślili, że ustalenie praktyki orzeczniczej Sądu Okręgowego w K. jest możliwe w oparciu o dane liczbowe, chociażby przez ustalenie wartości procentowych, w jakich zażalenia w sprawach dotyczących tymczasowego aresztowania są uwzględniane, z podziałem na charakter rozstrzygnięć Sądu Okręgowego oraz podmioty je wnoszące. Wiedza na temat ilości spraw aresztowych, znajdujących się w referatach poszczególnych sędziów Sądu Okręgowego w K. może pozwolić na ustalenie, w jakim stopniu sędziowie tego Sądu są obciążeni pracą, a przez to pośrednio także na to, w jakim stopniu dysponują możliwością wyczerpującego zapoznania się z aktami rozpoznawanych spraw. Skarżący mają pełną świadomość, że wnioskowane dane nie mogą być podstawą do kategorycznych i jednoznacznych wniosków dotyczących praktyki orzeczniczej sądów w sprawach dotyczących tymczasowego aresztowania. W ocenie skarżących uzyskanie wnioskowanych danych z całą pewnością pozwoli jednak na chociażby wstępne ustalenie skali badanego zjawiska, a w konsekwencji podjęcie decyzji o konieczność jego bardziej dogłębnego badania i jego kierunków. Dane statystyczne zgromadzone przez skarżących do chwili wniesienia niniejszej skargi całkowicie to potwierdzają. Skuteczność zażaleń na postanowienia Sądów Rejonowych w Polsce (bez podziału na podmiot je wnoszący) waha się pomiędzy 3 % a 28%, a pewnej zaś części różnice te są jeszcze bardziej wyraźne, gdy odrębnie podda się analizie skuteczność środków odwoławczych w zależności od podmiotów je wnoszących, w szczególności przez porównanie skuteczności zażaleń wnoszonych przez obrońców i prokuratorów. Dodatkowo, na tle uzyskanych przez Wnioskodawcę danych statystycznych daje się wstępnie zaobserwować, że praktyka orzecznicza w zakresie spraw, które zakończyły się uwzględnieniem wniesionego zażalenia nie jest jednolita, zaś obciążenie sędziów sprawami aresztowymi, zarówno w obrębie poszczególnych sądów, jako wyrażone w wartościach bezwzględnych, jest bardzo zróżnicowane. Skarżący sprzeciwili się przedstawionej przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w K. ocenie, wskazującej, że przedstawili jedynie ogólnikowe twierdzenia dotyczące praktyki orzeczniczej sądów i możliwości wpływania na nią zamierzonymi, ale jednocześnie nieskonkretyzowanymi działaniami na polu ustawodawczym, które nie korespondują z zasadami niezależności Sądów i niezawisłości sędziów zawartych w art. 173 i art. 178 Konstytucji RP. Celem złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej do Sądu Okręgowego w K. nie było i nigdy nie będzie wpływanie na niezawisłość tego Sądu i niezależność orzekających w nim sędziów, ani też sędziów jakiegokolwiek innego Sądu. Celem złożonego wniosku było i pozostaje uzyskanie danych statystycznych w zakresie odnoszącym się do danych liczbowych dotyczących orzeczeń Sądu wydawanych w przedmiocie zastosowania lub przedłużenia okresu tymczasowego aresztowania. Odwołując się do okoliczności, że Komisja Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej od wielu lat angażuje się w prace ustawodawcze oraz czynnie uczestniczy w dyskusjach dotyczących praktyki funkcjonowania przepisów prawa karnego, wnioskodawca miał na celu jedynie podkreślenie, że stanowisko Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej stanowi ważny i słyszalny głos w publicznej debacie o funkcjonowaniu przepisów prawa i wymiaru sprawiedliwości w Polsce. Okoliczność ta przemawia za udostępnieniem wnioskowanych danych, gdyż wnioski z przeprowadzonej analizy w zakresie skuteczności środków odwoławczych w sprawach aresztowych będą mogły zostać przedstawione na szerokim forum publicznym, co w sposób oczywisty leży w interesie publicznym, to jest całego społeczeństwa, nie tylko zaś w interesie Sądu Okręgowego w K.. Podobnie, przedstawienie przez Komisję Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej sprawozdania Komitetowi Ministrów Rady Europy będzie leżeć w interesie publicznym, wzmacniając nadzór tego organu nad wykonywaniem orzeczeń Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w polskich sprawach. Poziom ochrony praw i wolności człowieka gwarantowanych przez Europejską Konwencję Praw Człowieka i ciągłe jego podnoszenie, leży w interesie całego społeczeństwa. Wnioskodawca podkreśla, że uzyskanie wnioskowanych danych jest niezbędne w celu przedstawienia przez Komisję Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej sprawozdania z wykonania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w sprawie grupy spraw T. przeciwko Polsce, przez odniesienie się do dostrzeżonych przez Komitet Ministrów Rady Europy braków w procedurze weryfikacji zgodności z prawem decyzji dotyczących tymczasowego aresztowania. Informacje dotyczące mechanizmów i praktyki orzeczniczej w sprawach aresztowych, w tym dane statystyczne, nie zostały dotychczas zgromadzone, ani przekazane opinii publicznej przez żaden podmiot władzy publicznej, w tym Ministerstwo Spraw Zagranicznych zajmujące się współpracą z Komitetem Ministrów Rady Europy i opracowywaniem corocznych raportów z wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przez Polskę. W ocenie skarżących, wykazanie przesłanki szczególnej istotności dla interesu publicznego zostało przez nich dokonane w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Odnosząc się do przywołanego w decyzji Sądu Apelacyjnego w K. orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym w szczególności wyroku NSA z dnia 10 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt / OSK 2111/12, skarżący wskazują, że wykazali w chwili składania wniosku - swoje indywidualne, realne i konkretne możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej i uczynienia z niej użytku w taki sposób, który nie jest dostępny dla każdego posiadacza informacji publicznej. Skarżący zwrócili uwagę, że stosownie do reguły 9 rozdziału 2 Regulaminu Komitetu Ministrów w sprawie nadzoru nad wykonywaniem wyroków i warunków ugód, uprawnieniem do złożenia omawianego sprawozdania z wykonania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka dysponuje ograniczony krąg podmiotów, tj., poza podmiotami składającymi skargi do Trybunału oraz Rządem Polskim, organizacje pozarządowe oraz krajowe instytucje zajmujące się promocją i ochrony praw człowieka, do których zalicza się Komisja Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej, której Wnioskodawca jest Przewodniczącym. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r pełnomocnik skarżących wyjaśnił że wniosek z dnia 22 sierpnia 2014 r o udzielenie informacji publicznej został złożony jednocześnie przez dwa podmioty: Adwokata M.P. – osobę fizyczną oraz Naczelną Radę Adwokacką w W. – osobę prawną , którą reprezentował adwokat M. P.. Umocowanie adwokata M. P. do wystąpienia o udzielenie informacji publicznej wynikało z pełnomocnictwa udzielonego przez Prezydium Naczelnej Rady Adwokackiej w W.. Umocowanie to nie miało formy pisemnej, natomiast podmiot wezwany o udzielenie informacji publicznej o wykazanie takiego umocowania nie wzywał. ( k – 53 ) W piśmie uzupełniającym z dnia 7 kwietnia 2015 r skarżący odwołali się do art. 61 ust 1 Konstytucji RP i art. 10 ust 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności a także poglądów doktryny i orzecznictwa sądowego wskazali, że informacja posłuży do realizacji interesu ogólnego wyrażającego się w prawidłowym wykonaniu wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i podnoszeniu standardu ochrony praw i wolności człowieka na gruncie art. 5 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Naczelna Rada Adwokacka w W. poprzez podejmowane inicjatywy ma realny wpływ na funkcjonowanie struktur państwa i ma możliwość wykorzystania informacji publicznej dla realizacji interesu publicznego, bowiem jej przedstawiciele działający w Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej zapraszani są do udziału w posiedzeniach międzyresortowego Zespołu do spraw Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Sejmowej Stałej Podkomisji ds. wykonywania przez Polskę wyroków ETPC oraz Senackiej Komisji Praw Człowieka Praworządności i Petycji. Naczelna Rada Adwokacka w W. zalicza się do podmiotów dysponujących uprawnieniami do przedłożenia sprawozdania z wykonywania wyroków ETPC w oparciu o art. 46 ust 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności Komitetowi Ministrów Rady Europy. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) . Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych, postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, postanowień rozstrzygających sprawę co do istoty, postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, innych niż wskazane wyżej aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - dalej "p.p.s.a.". Skarga jest zasadna. Wydane decyzje pomijają fakt, że z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej wystąpiły dwa podmioty: M. P. i Naczelna Rada Adwokacka w W.. Określenie adresata wydanych przez organy decyzji jest niepełne, co powoduje że obie decyzje organu I i II instancji dotknięte są wadami formalnymi. Następnie wskazać należy, że każda osoba posiadająca interes prawny uprawniona jest do samodzielnego wniesienia i popierania skargi przed sądem administracyjnym, co związane jest z posiadaniem tzw. legitymacji skargowej ( a wynika wprost z art. 50 p.p.s.a). Naczelna Rada Adwokacka w W. działa we własnym imieniu i posiada aktualny interes prawny w postępowaniu sądowym wynikający wprost z przepisów powszechnie obowiązujących w szczególności z art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2014 r , poz. 782 ze zm). Adwokat M. P. w postępowaniu administracyjnym działał w imieniu własnym i jako Przewodniczący Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. reprezentując tą osobę prawną. Tego podwójnego charakteru jego działania organy nie dostrzegły i w decyzjach, jako ich adresata wskazały jedynie M. P. działającego, jako osoba fizyczna. Przy czym już na etapie doręczania obu decyzji pojawiły się wątpliwości, gdyż doręczano je M. P. działającemu, jako Przewodniczy Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W.. Skarga zasługuje na uwzględnienie również z powodów materialnoprawnych, bowiem wniosek spełnia przesłankę szczególnie istotnego interesu publicznego z art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2014 r , poz. 782 ze zm) - do uzyskania informacji publicznej przetworzonej w żądanym zakresie. Prawo do informacji zostało zagwarantowane w art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r ( Dz. U. z dnia 16 lipca 1997 r ) . Obejmuje ono, między innymi, dostęp do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w odrębnych ustawach przesłanki dotyczące ochrony wolności i praw innych osób oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). W myśl art. 61 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, tryb udzielania informacji, o których mowa w tym artykule określają ustawy i realizację powyższego przepisu stanowi właśnie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wszelkie wątpliwości powinny przemawiać na rzecz dostępu do informacji. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej ( t.j. Dz. U. z 2014 r , poz. 782 ze zm) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2004 r., II SAB/Wa 166/04, opub. w LEX nr 164699). Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2005 r., II SA/Wa 1009/05, opub. w LEX nr 188310) . Stosownie do art. 3 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej - prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sama ustawa nie zawiera definicji pojęcia " informacja przetworzona ", jednak w niniejszej sprawie ani skarżący ani organ rozpoznający sprawę nie mieli wątpliwości że wniosek z dnia 22 sierpnia 2014 r dotyczy tzw. informacji przetworzonej. Jej wytworzenie związane jest, bowiem z potrzebą zebrania i opracowania niezbędnych danych, co wymaga stosownej operacji intelektualnej, w wyniku której powstaje nowa informacja w nieistniejącej dotychczas postaci. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera również definicji pojęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego". Posiłkując się dorobkiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego i poglądami doktryny można wyprowadzić wniosek, że interes publiczny dotyczy szeroko rozumianych spraw związanych z funkcjonowaniem państwa i innych podmiotów publicznych. Istotne przy tym jest czy uzyskanie informacji przetworzonej może mieć realne znaczenie dla funkcjonowania określonych struktur publicznych w konkretnej dziedzinie życia społecznego i wpływać na usprawnienie wykonywania zadań publicznych dla dobra wspólnego społeczności. Wnioskodawca powinien przede wszystkim wykazać, że informacja , której się domaga, jest ważna dla dużego kręgu potencjalnych odbiorców i nie dotyczy wyłącznie jego interesu. ( Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Irena Kamińska i Mirosława Rozbicka – Ostrowska, Wydanie 2 , LexisNexis Warszawa 2012, str 54 i 55) Taka wykładnia pojęcia "szczególnej istotności dla interesu publicznego " uprawnia do stanowczego stwierdzenia ze uzyskanie informacji statystycznych dotyczących tymczasowego aresztowania w różnych konfiguracjach może mieć szczególnie istotne znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa biorąc pod uwagę, że wnioskodawcy : adwokat i osoba czynna w Komisji Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. a także sama Naczelna Rada Adwokacka w W. mają rzeczywistą możliwość wykorzystania informacji publicznych w celu usprawnienia funkcjonowania odpowiednich organów. Przemawiają za tym zarówno wskazany przez wnioskodawców cel, ale także istota i charakter żądanej informacji. Wniosek zmierzał do zbadania praktyki orzeczniczej wszystkich sądów okręgowych i apelacyjnych w Polsce w kontekście skuteczności wnoszonych środków odwoławczych w sprawach dotyczących stosowania lub przedłużania tymczasowego aresztowania ( w całości i w zależności od podmiotów je wnoszących) a to z uwagi na zgłaszane wątpliwości, co do ich skuteczności przez Adwokaturę i potrzebę przedstawienia ich na forum publicznym w interesie społecznym, w tym mając na uwadze zaangażowanie Adwokatury w prace ustawodawcze. Jednocześnie wnioskowana informacja służyć ma zebraniu danych statystycznych koniecznych do sporządzenia przez Komisję Praw Człowieka przy Naczelnej Radzie Adwokackiej w W. sprawozdania z wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu odnoszącego się do tymczasowego aresztowania i dostrzeżonych przez Komitet Rady Ministrów Rady Europy braków w procedurze weryfikacji zgodności z prawem tymczasowego aresztowania ( w sprawie T. przeciwko Polsce) Rzeczypospolita Polska, jako członek Rady Europy jest obowiązana do respektowania wszystkich podjętych i wiążących zobowiązań traktatowych w tym Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r zwanej Europejską Konwencją Praw Człowieka ( Dz. U. z dnia 10 lipca 1993 r ). Stosownie do art. 46 ust 2 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka ostateczny wyrok Trybunału przekazuje się Komitetowi Ministrów, który czuwa nad jego wykonaniem. Art. 15 pkt b Statutu Rady Europy z 5 maja 1949 r (Dz. U. z dnia 9 listopada 1994 r) stanowi o tym, że ustalenia Komitetu Ministrów mogą przybierać formę zaleceń dla rządów członków. Komitet może zwracać się do rządów członków o informacje o działaniach przez nich podjętych w związku z tymi zaleceniami. Według art. 9 ust 2 Regulaminu Komitetu Ministrów w sprawie nadzorowania wykonywania wyroków oraz warunków ugód z 10 maja 2006 r - Komitet Ministrów jest uprawniony do zbadania każdego zawiadomienia ze strony organizacji pozarządowych , jak również krajowych instytucji zajmujących się promowaniem i ochroną praw człowieka, dotyczącego wykonywania wyroków w myśl art. 46 ust 2 Konwencji. Komitet Ministrów RE wydaje zalecenia mające na celu zapewnienie efektywności wdrażania EKPC na poziomie krajowym i europejskim. Dotychczas nie zostały zebrane materiały na ten temat. Naczelna Rada Adwokacka w W. zaliczająca się do instytucji zajmujących się promocją i ochroną praw człowieka jest uprawniona do przesyłania zawiadomień dotyczących wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Ten szczególnie istotny interes publiczny należało ocenić indywidualnie a w okolicznościach niniejszej sprawy zasługuje on na ochronę tym bardziej, że wyprowadzany jest z wiążących Polskę zobowiązań międzynarodowych. Naczelna Rada Adwokacka w W. może samodzielnie dokonywać zgłoszeń Komitetowi Ministrów a poza tym jest zapraszana na posiedzenia plenarne o rozszerzonej formule - międzyresortowego zespołu do spraw Międzynarodowego Trybunału Praw Człowieka przy Ministerstwie Spraw Zagranicznych w W. zajmującego się monitorowaniem i raportowaniem wykonywania wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przez Polskę ( w tym zjawiska przewlekłości tymczasowego aresztowania, na co zwrócono uwagę w wyroku T. przeciwko Polsce). Raporty z wykonywania wyroków ETPC są sporządzane corocznie i upubliczniane. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270) w związku z art. 135 p.p.s.a. Jednocześnie należy zaznaczyć, że możliwość udostępnienia informacji publicznej ma jedynie podmiot, który jest w posiadaniu takiej informacji. Samo udostępnienie informacji nie wymaga wydania decyzji administracyjnej, a wyłącznie dokonania czynności materialno-technicznej. W pkt II wyroku zasądzono na rzecz skarżących od organu koszty postępowania w postaci wpisu od skargi na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 202 § 2 p.p.s.a., stosownie do ostatecznie sprecyzowanego pismem z dnia 7 kwietnia 2015 r wniosku o zasądzenie kosztów postępowania - bez kosztów zastępstwa procesowego.