II SA/Kr 1101/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) WSA Jacek Bursa Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2011 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 kwietnia 2011 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia 4 kwietnia 2011 r. znak: [....] Wojewoda [....] utrzymał w mocy decyzję Starosty K. nr [....] , znak: [....] z dnia 27 kwietnia 2010 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [....] S.A. ul. [....] pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budowa laboratorium testowego centrum badawczo-rozwojowego zautomatyzowanych urządzeń pocztowych grupy [....] S.A. z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., gaz, energia elektryczna), drogi wewnętrzne i miejsca postojowe, przyłącz kanalizacji deszczowej wraz ze zbiornikiem na wody opadowe na dz. nr [....], rozbiórka obiektów nr 7-11 i nieczynnej infrastruktury technicznej oraz budowa odcinków wewnętrznych instalacji: wód.-kań., gazu i energetycznych na dz. nr nr [....] w miejscowości Z. , gmina Z. W uzasadnieniu wskazano, że Starosta K. zaskarżoną decyzją z dnia 27 kwietnia 2010r., znak: [....] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Od decyzji Starosty K. w ustawowym terminie odwołała się M.M. Odwołująca zarzuciła ww. decyzji: "naruszenie art. 10 § 1 w związku z art. 8 K.p.a., poprzez niezapewnienie odwołującej czynnego udziału w postępowaniu, na etapie wydawania przedmiotowej decyzji i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, co do zebranych dowodów i materiałów wprowadzonym postępowaniu administracyjnym i tym samym prowadzenie postępowania w sposób naruszający normę wynikającą z dyspozycji art. 8 K.p.a., tj. w sposób budzący wątpliwości co do zaufania do organów administracyjnych przez Odwołującej. Ponadto M.M. w odwołaniu zarzuciła organowi I instancji: "naruszenie przepisów procedury administracyjnej, tj. art. 7 w związku z art. 77 K.p.a. poprzez nie podjęcie przez organ l instancji wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i nie zebrania w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do pobieżnych ustaleń faktycznych, przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia". M.M. wskazała, iż wyjaśnienia inwestora, będące odpowiedzią na wystąpienie odwołującej (pismem z dnia 25 marca 2010 r.), na które powołano się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Starosty K. mają charakter hasłowy i lapidarny. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy, po dokonaniu analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie uznał, iż zaskarżona decyzja została wydana prawidłowo, a przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie administracyjne nie zawiera uchybień powodujących konieczność uchylenia tej decyzji. Wskazano, iż pismo inwestora z dnia 6 kwietnia 2010 r., w którym zawarto odpowiedzi na zadane przez M.M. pytania jest krótkie, jednak znajduje oparcie w całości dokumentacji projektowej, zwłaszcza w świetle dokonanych, zleconych przez organ I instancji w postanowieniu z dnia 15 marca 2010 r., uzupełnień w zakresie kompletności projektu budowlanego oraz posiadanych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Dodatkowo, w toku postępowania odwoławczego dokonano uzupełnienia materiału dowodowego, zgodnie ze wskazaniami spisanymi w protokole z dnia [....] lutego 2011 r.: uwierzytelniono kserokopię mapy zasadniczej, na której został wykonany projekt zagospodarowania terenu, oraz potwierdzono za zgodność z oryginałem kserokopie wszystkich dołączonych do akt sprawy dokumentów. Ponadto pełnomocnik inwestora uzupełnił dokumentację sprawy o szczegółowy opis funkcji projektowanego obiektu: funkcja obiektu przewiduje prace biurowe, projektowe i testowe (...) w procesie technologicznym projektowo-produkcyjnym nie będą występowały czynniki uciążliwe i szkodliwe dla środowiska. Podniesiono, że po uzupełnieniu przez inwestora materiału dowodowego, organ II instancji w dniu 1 marca 2011 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z całą dokumentacją sprawy. W wyznaczonym terminie, w dniu [....] marca 2011 r. stawił się ojciec M.M. i w jej imieniu zapoznał z uzupełnionymi aktami sprawy, nie wnosząc uwag. Pozostałe strony postępowania nie stawiły się, jak również nie wniosły uwag na piśmie. Organ odwoławczy, na podstawie zebranych dokumentów stwierdził, że teren inwestycji objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Z. Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. i oznaczony jest w planie symbolem "UMC". Przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 24 marca 2010 r., znak: [....] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, spełnia wymogi zawarte w ww. planie zagospodarowania przestrzennego i nie będzie oddziaływać szkodliwie na środowisko. Ponadto stwierdzono, że projekt jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzone zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.). Wobec spełnienia wymogów określonych w art. 32 ust. 4, art. 34 ust 1-3 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane: " W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę". Zatem w związku ze spełnieniem przez inwestora wszystkich wymagań określonych w ustawie Prawo budowlane w ocenie organu należało udzielić wnioskującemu pozwolenia na budowę. Odpowiadając na zarzuty odwołania, dotyczące braku zawiadomienia strony przez organ I instancji o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, przytoczono tezę do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009 r. III SA/Kr 1055/08 LEX nr 478703. Podniesiono, że M.M. nie była pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu przed organem I instancji. Strona otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 16 marca 2010 r. Strona miała zapewniony udział w toczącym się postępowaniu administracyjnym, co potwierdza złożone przez odwołującą, w trakcie postępowania pismo z dnia [....] marca 2010 r. (datowane na 25 marca 2010 r.), którym wniosła o wyjaśnienie kilku zagadnień, dotyczących zakresu planowanej inwestycji. Wskazano, że strona mogła w każdej chwili zapoznać się z materiałem dowodowym w sprawie, w związku z czym nie można mówić, że został naruszony art. 10 K.p.a. Z powyższą decyzją nie zgodziła się M.M. wnosząc do sądu administracyjnego skargę na opisaną wyżej decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów procesowych, a to : - art. 7 w związku z art. 77 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez nie rozpatrzenie przez organ odwoławczy wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, jak również nie zawarcie w treści uzasadnienia powodów dla których pominął, czy uznał nieuzasadnione zarzuty przeciw decyzji. - art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości co do zaufania uczestnika postępowania jakim jest skarżąca w stosunku do władzy publicznej tj. Wojewody [....] , który świadomie pominął zarzuty zawarte w odwołaniu, ignorując je, a wyraz temu dał poprzez nie ustosunkowanie się do nich i autorytatywne przyjęcie decyzji I instancji jako zgodnej z prawem. Wskazując na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [....] oraz decyzji Starosty K. z dnia 27 kwietnia 2010 r. Nr [....] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła przedstawione powyżej zarzuty. Dalej skarżąca podniosła, iż nie został jej zapewniony czynny udział w sprawie, gdyż organ nie informował jej na bieżąco o podejmowanych działaniach, jak np. o uzupełnieniu materiału dowodowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje stanowisko zawarte uzasadnianiu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, a to stosownie do treści art. 134 § 1 P.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 P.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Skarga podlega oddaleniu, bowiem kontrola sądowa zakwestionowanych decyzji dokonana przez pryzmat zgodności z prawem dała podstawę do stwierdzenia, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie należy wskazać, że istotnie organ I instancji nie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i możliwości złożenia wniosków zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Nie jest to jednak wada powodująca uchylenie decyzji, gdyż jak wynika z akt sprawy strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania, jak i jako strona uczestniczyła aktywnie w postępowaniu wnosząc pismo. Dodatkowo organ II instancji, który przeprowadził postępowanie uzupełniające poinformował stronę o przysługujących jej możliwościach zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a., z czego strona skorzystała nie wnosząc żadnych wniosków czy uwag. Sąd podziela stanowisko wyrażone w tezie do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 stycznia 2009 r. III SA/Kr 1055/08 LEX nr 478703, w której stwierdzono, że "w sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych, koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p. a.". M.M. nie wskazała jakich konkretnie czynności zamierzała dokonać, a organ poprzez nie zawiadomienie o zebraniu materiału dowodowego jej to uniemożliwił. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu nie jest dochowana wtedy, gdy strona jest jedynie obecna przy dokonywaniu czynności procesowych przez organ administracji publicznej, ale wtedy, gdy organ administracji zapewni warunki realizacji przez stronę jej uprawnień do podejmowania czynności procesowych. Zasada ta polega zatem na tym, że organ zawiadamia stronę o prowadzonym postępowaniu, umożliwia stronie np. zapoznanie się z aktami w dogodnym terminie, składanie wniosków dowodowych, zawiadamia o zebraniu materiału dowodowego, a nie na informowaniu strony o każdej swojej czynności, gdyż ani nie ma takiego obowiązku, ani też nie służyłoby to szybkości prowadzonego postępowania. Żadne przy tym uprawnienia stron nie doznają uszczerbku, jeżeli organ prowadzący postępowanie nie informuje stron o przeprowadzeniu każdej czynności procesowej. Strona bowiem zapoznając się z aktami sprawy, uzyskuje również informacje o przeprowadzonych czynnościach (znajdujących odzwierciedlenie w protokołach bądź w notatkach służbowych) i w każdej chwili może zgłosić swoje uwagi, zastrzeżenia bądź wnioski. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, z czego zresztą skorzystała. Odnosząc się do kwestii badania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i o pozwoleniu na budowę pod kątem spełnienia wymagań z art. 28 i następne ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), go należy wskazać, że zaskarżone decyzje są prawidłowe. Ustawa Prawo budowlane w art. 28 stanowi, że rozpoczęcie robót budowlanych może nastąpić tylko na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Pozwolenia udziela się na wniosek inwestora, który musi spełniać wymagania z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, tzn. musi przedstawić cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, aktualnym na dzień opracowania projektu; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W przedmiotowej sprawie niniejsze wymagania zostały spełnione. Inwestor nie musiał przedkładać decyzji o warunkach zabudowy, gdyż działka inwestycyjna objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Z. zatwierdzonym Uchwałą Rady Gminy Z. Nr XII/64/03 z dnia 30 maja 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw Kochanów i Zabierzów w Gminie Zabierzów. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim: 1) przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów. Nadto zgodnie z art. 32 ust. 4 ww. ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedmiotowe przedsięwzięcie, zgodnie z decyzją Wójta Gminy Z. z dnia 24 marca 2010 r. znak: [....] o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, nie będzie oddziaływać szkodliwie na środowisko i tą decyzję posiadały organy administracji orzekające w tej sprawie. Nie mogły więc organy wbrew treści ww. decyzji z 24 marca 2010 r. uznać, że inwestycja ta będzie szkodliwie oddziaływać na środowisko naturalne. W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ww. ustawy). Teren objęty wnioskiem jest objęty uchwałą Rady Gminy Z. z dnia 30 maja 2003r. Nr XII/64/03 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw K. i Z. w Gminie Z. i oznaczony jest w planie symbolem "UCM". Przedłożony projekt jest zgodny z ustaleniami powołanego planu, gdyż § 11 przedmiotowej uchwały dla terenów oznaczonych UCM jako przeznaczenie terenów wskazano tereny usług z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej na cele nieuciążliwej działalności usługowej, rzemieślniczej, produkcyjnej realizowanej w budynkach użyteczności publicznej, biurowych, produkcyjnych, gospodarczych. Jako przeznaczenie dopuszczalne wskazano lokalizację budynków gospodarczych. Nadto przedłożony projekt budowlany jest kompletny i został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną. Zawiera wszystkie niezbędne uzgodnienia i opinie. Wobec spełnienia wymogów określonych w art. 32 ust. 4, art. 34 ust 1-3 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego organ był zobligowany do wydania decyzji pozytywnej o pozwoleniu na budowę zamierzonej inwestycji. Organ I instancji w swojej decyzji odniósł się do zastrzeżeń skarżącej co do ewentualnego hałasu, odprowadzania wody z dachu, oddziaływania w zakresie pyłów i gazów, wentylacji, zaciemniania sąsiednich działek, gospodarki odpadami wskazując, że projektowana inwestycja nie będzie emitować hałasu, pyłów i gazów, a w pozostałych kwestiach spełnia wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.). Zaznaczyć należy, że rzeczywiście ma rację strona skarżąca zarzucając ogóle odniesienie się przez organ odwoławczy do zarzutów zawartych w odwołaniu. Należało bardziej precyzyjnie ustosunkować się do zarzutów odwołania. Wskazać należy na przyszłość, by organy bardziej wyczerpująco wyjaśniały w uzasadnieniu decyzji stronom motywy rozstrzygnięcia, tak by strony nie tylko zrozumiały jego treść jak i powody wydania, ale także zostały przekonane o jego zasadności i rzetelności przeprowadzonego postępowania zgodnie z zasadą przekonywania wyrażoną w art. 11 K.p.a. oraz art. 103 ust. 3 K.p.a. Tym niemniej słuszny skądinąd zarzut zawarty w tym zakresie w skardze, nie może odnieść zamierzonego przez skarżącą skutku – tzn. doprowadzić do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wynika to bowiem z tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji chociaż zbyt skrótowe w zakresie ustosunkowania się do uwag odwołania a nawet dość lakoniczne, jest jednak uzasadnieniem potwierdzającym wydanie prawidłowej decyzji, jaka była decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Sąd administracyjny tylko wówczas uchyla zaskarżoną decyzję, jeżeli stwierdza naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). Takiego zaś naruszenia przepisów postępowania Sąd nie dopatrzył się kontrolując zaskarżoną decyzję i poprzedzające jej wydanie postępowanie administracyjne. Nie jest zasadny zarzut nieprawidłowego pominięcia 44 stron projektu budowlanego. Strony te znajdują się w aktach sprawy, aczkolwiek widnieje na nich adnotacja o ich anulowaniu. Strony te obejmowały dodatkowy obiekt budowlany, który prawdopodobnie inwestor zamierzał zawrzeć we wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, ale jednak swój wniosek ograniczył tylko do budowy laboratorium testowego centrum badawczo-rozwojowego zautomatyzowanych urządzeń pocztowych grupy [....] S.A. z instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., c.o., gaz, energia elektryczna), drogami wewnętrznymi i miejscami postojowymi oraz pozostałą infrastrukturą techniczną wraz z rozbiórką obiektów. Projektowany obiekt znajduje się w odległości 3 metrów i 7 centymetrów od granicy z działką skarżącej i taka odległość jest zgodna z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Rozporządzenie to w § 12 ust. 1 pkt 2 określa taką odległość na 3 metry - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy – ale tylko w przypadku, gdy działka sąsiednia jest działką budowlaną. Dodatkowo § 12 ust. 6 ww. rozporządzenia określa, że budynek gospodarczy nie może być sytuowany ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w odległości mniejszej niż 8 m od ściany istniejącego na sąsiedniej działce budowlanej budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego lub budynku użyteczności publicznej, lub takiego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Na działce sąsiedniej (należącej do skarżącej) nie ma takiego budynku. Okoliczność że w jakimś zakresie może nawet dojść do zaciemnienia działki skarżącej, aczkolwiek porównując wysokość projektowanego obiektu (7,93 metra przy ścianie szczytowej i 8,55 metra w kalenicy dachu) i odległość od działki sąsiedniej (3,07 metra), zaciemnienie to nie powinno stwarzać uciążliwości przez zagospodarowanie działki skarżącej – należy stwierdzić, że realizacja obiektów budowlanych z reguły może prowadzić do tego typu oddziaływania na działki sąsiednie zwłaszcza, gdy konfiguracja działki zbliżona jest do figury geometrycznej prostokąta i jej rozmiary nie są duże. Jest to powszechnie znana niedogodność w procesie zabudowy terenów zurbanizowanych lub urbanizowanych. Jeżeli jednak takie zaciemnienie nie przekracza dopuszczalnych wielkości – nie powoduje to istotnego ograniczenia w zagospodarowaniu działek sąsiednich. Projekt budowlany określa, że nie nastąpi żadne oddziaływanie projektowanej inwestycji na teren sąsiedni w zakresie czy to emisji hałasu, pyłów bądź innego oddziaływania. Mając na uwadze także okoliczność, że organy administracyjne w dacie wydania decyzji dysponowały decyzją umarzającą postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację ww. przedsięwzięcia – ani starosta ani wojewoda nie mogli uzależniać wydania pozwolenia na budowę od spełnienia jakiś dodatkowych warunków, nie znanych obowiązującemu prawu. Tym niemniej należy wskazać, że inwestor będzie musiał przestrzegać obowiązujących przepisów również w zakresie ochrony środowiska naturalnego i jego elementów także w okresie eksploatacji wybudowanego budynku. W każdej bowiem chwili będzie bowiem mogło być wszczęte postępowanie administracyjne celem zbadania faktycznego oddziaływania na te elementy środowiska naturalnego, które są prawnie chronione. Sąd dostrzega również zbyt długie prowadzenie postępowania odwoławczego, jednakże w tej sprawie ta okoliczność nie ma już znaczenia. Bezczynność w tym zakresie została bowiem zakończona wydaniem zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna i stosownie do art. 151 P.p.s.a., należało ją oddalić.