II SA/Kr 1108/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Asesor WSA Anna Kopeć Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. C. oraz J. C. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 4 lipca 2025 r. znak WOB.7721.67.2025.JKUT w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 594/2025 z dnia 4 lipca 2025 r. znak: WOB.7721.67.2025.JKUT, stwierdzono niedopuszczalność odwołania M. C. i J. C.-M. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nr 33/25 z dnia 12 lutego 2025 r. znak: NB.5160.5.83.2020.ML w przedmiocie rozbiórki. Z uzasadnienia oraz akt sprawy wynika, że w związku z brakiem podpisów stron pod złożonym odwołaniem, organ wezwał odwołujących się do uzupełnienia tych braków formalnych w terminie 14 dni od daty otrzymania wezwania, pod rygorem stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Jak wynika z treści zwrotnych potwierdzeń odbioru, ww. wezwanie zostało skutecznie doręczone adresatom w dniu 15 kwietnia 2025 r. (k.10-11). W dniu 29 kwietnia 2025 r. do organu wpłynęło pismo wraz z odwołaniem, jednak podpis został złożony wyłącznie pod pismem przewodnim, natomiast załączone odwołanie nadal było nie podpisane. Wobec nieuzupełnienia braków formalnych odwołania, organ stwierdził na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) jego niedopuszczalność. Od powyższego postanowienia M. C.-M. oraz J. C.-M. złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zarzucili w niej, że ustalony stan faktyczny co do braku podpisów skarżących pod odwołaniem przesłanym za pismem z dnia 25 kwietnia 2025 r. jest sprzeczny z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, bowiem zarówno odwołanie, jak i pismo przewodnie zaopatrzone było w podpisy skarżących. Organ wniósł w odpowiedzi o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W myśl zaś art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, których przedmiotem jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania wydane na podstawie art. 134 k.p.a., który stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Jedną z przyczyn uznania odwołania za niedopuszczalne jest nieuzupełnienie jego braków formalnych w terminie. Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z art. 140 k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w art. 136-139 k.p.a. w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji, zatem m.in. przepisy art. 63 § 3 k.p.a. i art. 64 § 2 k.p.a. W myśl natomiast art. 63 § 3 k.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. Natomiast stosownie do art. 64 § 2 k.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożyli w dniu 27 lutego 2025 r. odwołanie od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem nr 33/25 z dnia 12 lutego 2025 r. znak: NB.5160.5.83.2020.ML w przedmiocie rozbiórki, które nie zostało jednak podpisane (k.6). Wobec powyższego wezwano skarżących do uzupełnienia braków formalnych odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania poprzez jego podpisanie (k.9). Skarżący odpowiedzieli na powyższe wezwanie, jednakże ich podpis znalazł się wyłącznie pod pismem przewodnim, do którego załączyli odwołania. Odwołanie pozostało jednak nadal nie podpisane (k.14-15). Odmienne twierdzenie zawarte w skardze nie znajduje poparcia w materiale dowodowym, brak podpisu pod odwołaniem znajdującym się w aktach sprawy jest bowiem ewidentny. W tej sytuacji organ zasadnie uznał, że skarżący nie uzupełnili braków formalnych odwołania. Nie można bowiem uznać, że podpis złożony pod pismem przewodnim obejmuje również załączone do niego odwołanie. W jednym z orzeczeń NSA wyjaśnił, że "przepisy prawa nie wskazują wprawdzie wprost na to, że podpis osoby wnoszącej podanie winien zostać złożony pod jego treścią, jednak – jak to już powiedziano - taka właśnie interpretacja powołanego wyżej przepisu wynika chociażby ze znaczenia treściowego, jakie powszechnie nadaje się słowu "podpisać" i jest podyktowana przede wszystkim koniecznością identyfikacji autora podania jako osoby, która potwierdza całą jego treść jako oświadczenie woli, złożone w swoim imieniu, bądź w przypadku umocowania procesowego - w imieniu mocodawcy, którego reprezentuje. Na podstawie podpisu widniejącego pod podaniem organ kwalifikuje je jako złożone przez stronę bądź jej pełnomocnika albo też jako pochodzące od osoby, która przymiotu strony (jej pełnomocnika) nie ma, co ma istotne znaczenie dla sposobu rozpatrzenia podania. Wreszcie złożenie podpisu pod treścią podania ma na celu uniemożliwienie (a co najmniej znaczne utrudnienie) poczynienia na nim dopisków lub adnotacji niezgodnych z wolą strony przez nieuprawnione osoby trzecie. Dlatego nie można zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym w skardze kasacyjnej, że nie ma większego znaczenia miejsce, w którym taki znak graficzny (własnoręczny podpis) się znajduje, a przyjęcie poglądu przeciwnego, zaprezentowanego w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, prowadzi do nadmiernego formalizmu wobec strony. Złożenie podpisu pod podaniem, a nie w jakimkolwiek innym miejscu, gwarantuje bowiem co do zasady, że organ rozpatrzy merytorycznie podanie pochodzące od strony, a nie od osoby nie będącej stroną i że przedmiotem rozstrzygnięcia uczyni stanowisko będące wyrazem jej woli" (por. wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 1580/17). Zatem prawidłowo organ ocenił, że strona nie uzupełniła braków formalnych odwołania, co pociągało za sobą konieczność uznania go za niedopuszczalne, o czym stanowi art. 134 k.p.a. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzeczono w sentencji wyroku.