II SA/Kr 1111/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Sędzia WSA Ewa Rynczak Protokolant : Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2012 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 12 kwietnia 2012 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary za usunięcie drzew skargę oddala W piśmie z dnia 19 listopada 2010 r. G. D. poinformowała Wójta Gminy, że E. D. dokonał wycinki drzew na działce nr [...] w miejscowości P.. Decyzją z dnia 29 grudnia 2011 r. znak: [...] Wójt Gminy orzekł w sprawie wymierzenia E. D. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie 2 sztuk drzew gatunku: topola mieszańcowa o obwodzie pnia 138,48 cm oraz olsza czarna o obwodzie pnia 80,54 cm bez wymaganego zezwolenia. Wysokość administracyjnej kary pieniężnej określono na kwotę 26.137,71 zł. Jako podstawę rozstrzygnięcia podano art. 88 ust. 1 pkt 2 i art. 89 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 z późn. zm.). Organ przeprowadził następujące postępowanie dowodowe: Dokonano oględzin miejsca wycinki na działce nr [...] w P. w dniu 7 grudnia 2010 roku. Ponadto w dniu 20 grudnia 2010 r., przy udziale biegłego E. M., dokonano pomiarów pozostałych po wycince pniaków. W związku z faktem, że brak było w aktach sprawy dowodu zawiadomienia o tej czynności Strony postępowania w osobie E. D., organ I instancji przeprowadził kolejne oględziny dnia 28 września 2011 r. Na podstawie opinii dendrologicznej z dnia 4 listopada 2011 r., sporządzonej na bazie materiałów zebranych w toku tych oględzin organ I instancji ustalił przynależność gatunkową wyciętych drzew, ich wiek (16 i 19 lat) oraz dane konieczne do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za wycięcie drzew bez stosownego zezwolenia. Organ I instancji dokonał również przesłuchania świadków, przeprowadzając w tym celu rozprawę administracyjną. Ustalono, że wycinki drzew dokonał E. D. współwłaściciel nieruchomości, działający bez zgody drugiego ze współwłaścicieli. Ustalono także (na podstawie oględzin, zeznań świadków i opinii biegłego), że na usunięcie przedmiotowych drzew wymagane było pozwolenie. Karę obliczono zgodnie z treścią art. 89 ust 3 ustawy o ochronie przyrody oraz w oparciu o stawki wynikające z § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 z późn. zm.), w związku z obwieszczeniem Ministra Środowiska z dnia 23 października 2009 r. w sprawie opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za niszczenie zieleni na rok 2010 (M.P. z 2010 r. Nr 69, poz. 894). Od powyżej wskazanej decyzji odwołanie, w ustawowym terminie złożył E. D.. W odwołaniu podniósł, że w zaskarżonej decyzji jest wiele nieścisłości, uchybień oraz brak jest poprawnej oceny wydarzeń, skutkujących wydaniem rozstrzygnięcia. Zdaniem odwołującego się nie wyjaśniono nieścisłości pomiędzy zeznaniami świadków w sprawie, którzy twierdzą, że dokonano usunięcia przedmiotowych drzew 15 listopada 2010 r., podczas gdy miałby dokonać tej czynności na przełomie sierpnia i września 2010 r., po powodzi. Strona zarzuciła także, że organ I. instancji wydając rozstrzygnięcie nie wziął pod uwagę jej pobudek, gdyż w dobrej wierze ściął przedmiotowe drzewa, celem ochrony przed bezpośrednim zagrożeniem życia ludzkiego i utraty mienia. W związku z powyższymi wniósł o umorzenie postępowania, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz odstąpienie od wymierzenia kary administracyjnej. W dniu 12 kwietnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało decyzję sygn. akt [...], w której utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 29 grudnia 2011 r. znak: [...], w której orzeczono o wymierzeniu E. D. administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie 2 sztuk drzew gatunku: topola mieszańcowa o obwodzie pnia 138,48 cm oraz olsza czarna o obwodzie pnia 80,54 cm bez wymaganego zezwolenia, w wysokości 26.137,71 zł. Podstawą prawną wydania decyzji był art. 88 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 , art. 89 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm.) oraz art. 139 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Organ II. instancji podzielił ustalenia faktyczne i ocenę prawną dokonaną przez organ I. instancji. Podano, że zgodnie z treścią przepisu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o ochronie przyrody wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Postępowanie administracyjne w tego typu sprawie polega więc na zebraniu materiału dowodowego, w świetle którego możliwym jest wykazanie, że dokonano usunięcia konkretnych drzew oraz że wycinki tej dokonano bez właściwego zezwolenia w okolicznościach, w których zezwolenie takie było wymagane. Podano, że przepis art. 83 ust 6 ustawy o ochronie przyrody, statuuje wyłączenia konieczności uprzedniego uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew. Zatem wydanie decyzji o nałożeniu kary poprzedzone zostać musi zebraniem materiału dowodowego, na podstawie którego możliwym będzie ustalenie, że w danej sprawie wymagane było uzyskanie zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów. Zebrany w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje w opinii Kolegium Odwoławczego, że dla usunięcia przedmiotowych drzew wymagane było wcześniejsze uzyskanie zezwolenia. E. D. składał wniosek w tym przedmiocie, jednakże został poinformowany, że może on zostać rozpoznany jedynie po uzyskaniu zgody współwłaściciela działki nr [...] – G. D.. Odwołujący się usunął przedmiotowe drzewa, co potwierdzają zeznania świadków, złożone w toku postępowania oraz oświadczenia E. D. złożone podczas oględzin dnia 7 grudnia 2010 r. W związku z tym organ I. instancji prawidłowo przyjął, że E. D. powinien zostać obciążony administracyjną karą pieniężną za usunięcie drzew bez wcześniejszego uzyskania zezwolenia. Przepis art. 83 ust. 1 pkt 1 o ochronie przyrody wymaga w tej materii uzyskania zgody pozostałych właścicieli gruntu. Zgody tej odwołujący się nie uzyskał, w związku z czym nie mógł skutecznie wnieść wniosku o wydanie zezwolenia, a zatem nie powinien także przystępować do usunięcia drzew. W sprawie nie ma znaczenia powód odmowy zgody na usunięcie drzewa, wyrażony przez innego współwłaściciela działki nr [...] – G. D.. Ponadto Kolegium Odwoławczego wyjaśniło, że okoliczności przytoczone przez odwołującego się w toku postępowania (ochrona życia ludzkiego i mienia) nie dają, na mocy obowiązującego prawa, podstaw do usunięcia drzewa bez zezwolenia. Zgodnie z art. 125 ustawy o ochronie przyrody można dokonać niszczenia roślin, a zatem i drzew z powodu ochrony bezpieczeństwa powszechnego, a także ochrony zdrowia i życia ludzkiego. Niemniej zgodnie z dyspozycją art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody do takiego niszczenia (usunięcia) może dojść jedynie po uzyskaniu stosownego zezwolenia, wydanego przez właściwy organ. Dalej Kolegium Odwoławcze wyjaśniło odnosząc się do argumentacji odwołania, że czyn o "małej szkodliwości społecznej" jest pojęciem prawa karnego, nieznany ustawie o ochronie przyrody. Okoliczności stanowiące o tym, czy usunięcie dwóch drzew bez zezwolenia jest czynem o małej szkodliwości społecznej ma znaczenie dla ewentualnego postępowania karnego, a nie postępowania w sprawie wymierzenia kary za usunięcie drzew bez zezwolenia. Odpowiedzialność wymierzana w tym postępowaniu jest odpowiedzialnością obiektywną. Wskazano w odwołaniu także na rozbieżności w przedmiocie ustalenia daty wycinki drzew. Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że z punktu widzenia przedmiotowej sprawy ważne było ustalenie, w którym roku doszło do usunięcia drzew, gdyż skutkuje to zastosowaniem odpowiednich stawek przy obliczaniu administracyjnej kary pieniężnej. Kolegium Odwoławcze wskazało, że stawki opłat zmieniają się corocznie zgodnie z obwieszczeniem Ministra Środowiska w sprawie opłat za usunięcie drzew i krzewów oraz kar za niszczenie zieleni na dany rok, które stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 13 października 2004 r. w sprawie opłat dla poszczególnych rodzajów i gatunków drzew (Dz. U. Nr 228, poz. 2306 z późn. zm.). Kolegium Odwoławczego przyznało jednak rację odwołującemu się, że drzewa usunięto na przełomie sierpnia i września 2010 r., dając wiarę w tym zakresie oświadczeniom E. D., a nie świadków, którzy nie byli świadkami naocznymi tego zdarzenia. Kolegium Odwoławczego wskazało, że organ I. instancji nieprawidłowo obliczył wysokość nałożonej kary. Kara administracyjna za usunięcie olchy czarnej o obwodzie pnia 80,54 cm bez zezwolenia powinna wynieść: 7.095,00 zł (12,39 zł stawki za usunięcie drzewa tego gatunku x 2,37 współczynnika różnicującego co do obwodu drzewa 80,54 cm x 3 za usunięcie bez zezwolenia), a za usunięcie topoli o obwodzie pnia 138,48 cm bez zezwolenia: 19.045,02 zł (12,39 zł stawki za usunięcie drzewa tego gatunku x 3,70 współczynnika różnicującego co do obwodu drzewa 138,48 cm x 3 za usunięcie bez zezwolenia). W sumie daje to kwotę: 26.140,02 zł. W decyzji orzeczono o wymierzeniu kary w wysokości 26.137,71 zł, w związku z tym Kolegium Odwoławczego doszło do wniosku, że różnica w wyliczeniach organu I instancji (2 złote i 31 groszy) mogła powstać w wyniku zaokrąglania końcówek kwot. W związku jednak z zakazem określonym w art. 139 K.p.a. Kolegium nie mogło zreformować zaskarżonej decyzji, gdyż byłaby to zmiana na niekorzyść strony, a zaskarżona decyzja w swym meritum jest prawidłowa, a ponadto różnica niecałych 3 złotych, o które mógłby się zwiększyć kara nie powoduje, że utrzymanie decyzji w mocy będzie rażąco naruszać interes społeczny. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję Kolegium wniósł w dniu 14 czerwca 2012 r. E. D.. Skarżący wniósł w niej o ponowne rozpatrzenie sprawy: oraz o jej umorzenie, uchylenie zaskarżonej decyzji, o odstąpienie od wymierzenia mu administracyjnej kary pieniężnej w oznaczonej w wysokości. W treści skargi przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz podniósł, że już na początku postępowania złożył oświadczenie, w którym dobrowolnie przyznał się do wycięcia drzewa. Niemniej jednak uczynił to z uwagi na stan wyższej konieczności, a to bezpośrednie zagrożenie dla życia i mienia stwarzane przez podmiotowe drzewa (korzenie drzew były podmyte i odsłonięte przez wody powodziowe, drzewa nie rokowały szans na przeżycie, w załączeniu do skargi skarżący załączył zdjęcia korzeni), co jego zdaniem powinno być potraktowane jako okoliczność łagodząca. W skardze stwierdził ponadto, że jego czyn był małej szkodliwości społecznej oraz że jego wyjaśnienia w sprawie stoją w sprzeczności z zeznaniami świadków. Zwrócił uwagę, że występował dwukrotnie z wnioskiem o wycięcie drzew, ale ze względu na brak zgody współwłaścicieli, zgoda ta nie została mu udzielona. Wyjaśnił, że usunięcia drzew dokonał zaraz po powodzi, by usunąć stan zagrożenia dla życia i mienia, dlatego też istotny jest czas, w jakim dokonał usunięcia drzew (było to na przełomie sierpnia i września 2010 r.). Powołując się na art. 83 ust. 1, art. 86 ust. 1 i art. 125 ustawy o ochronie przyrody oraz na to, że jego czyn stanowił czyn o małej szkodliwości społecznej, a także, że poczynił już odpowiednie zadośćuczynienie, wniósł jak na wstępie skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie. Kolegium Odwoławcze przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i prezentowane stanowiska stron. Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty - w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Kwestię dopuszczalności usuwania drzew i krzewów, zezwoleń, zasad uiszczania opłat oraz nakładania kar reguluje ustawa z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 92, poz. 880 z późn. zm.). Art. 88 ust. 1 pkt 2 tej ustawy stanowi, że wójt, burmistrz albo prezydent miasta wymierza administracyjną karę pieniężną za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia. Kara pieniężna za usunięcie drzew bez zezwolenia należy do kategorii tzw. deliktów administracyjnych, co oznacza, że jest wymierzana w razie zaistnienia takiego stanu faktycznego, z jakim ustawa wiąże odpowiedzialność. Organ administracji dokonuje jedynie stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa, ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Bez znaczenia dla bytu tej odpowiedzialności pozostają pobudki czy motywy, jakimi kieruje się osoba usuwająca drzewo, nie ma również znaczenia jej stan świadomości co do bezprawności takiego działania. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez wójta, burmistrza albo prezydenta miasta na wniosek posiadacza nieruchomości. Jeżeli posiadacz nieruchomości nie jest wyłącznym właścicielem - do wniosku dołącza się zgodę wszystkich współwłaścicieli. Z akt sprawy wynika, że skarżący takiej zgody nie posiadał i to stanowiło jedną z przesłanek uniemożliwiających uzyskanie zezwolenia przez E. D.. Przepisy obowiązującego prawa nie przewidują jednak możliwości odstąpienia od wymierzenia kary za usunięcie drzewa bez zezwolenia w przypadku braku zgody współwłaściciela. Art. 83 ust. 6 ustawy o ochronie przyrody wymienia przypadki, w których usunięcie drzewa nie wymaga zezwolenia. Zgodnie z tym przepisem nie jest wymagane uprzednie uzyskanie zezwolenia na uschnięcie drzewa w następujących przypadkach: a) usuwanie drzewa w lesie; b) usuwanie drzewa owocowego, z wyłączeniem drzewa owocowego rosnącego na terenie nieruchomości wpisanej do rejestru zabytków oraz drzewa owocowego w granicach parku narodowego lub rezerwatu przyrody - na obszarach nieobjętych ochroną krajobrazową; c) usuwanie drzewa na plantacjach drzew i krzewów; d) usuwanie drzewa, którego wiek nie przekracza 10 lat; e) usuwanie drzewa w związku z funkcjonowaniem ogrodu botanicznego lub zoologicznego; f) usuwanie drzewa na podstawie decyzji właściwego organu z obszaru położonego między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego, z wału przeciwpowodziowego i terenu w odległości mniejszej niż 3 metry od stopy wału; g) usuwanie drzewa, które utrudnia widoczność sygnalizatorów i pociągów, a także utrudnia eksploatację urządzeń kolejowych albo powoduje tworzenie na torowiskach zasp śnieżnych, usuwanych na podstawie decyzji właściwego organu; h) usuwanie drzewa stanowiącego przeszkodę lotniczą, usuwanego na podstawie decyzji właściwego organu; i) usuwanie drzewa na podstawie decyzji właściwego organu ze względu na potrzeby związane z utrzymaniem urządzeń melioracji wodnych szczegółowych. Przytoczony katalog przypadków, w których usuniecie drzewa nie wymaga uprzedniego uzyskania zezwolenia jest zamknięty i stanowi zbiór wyjątków od zasady wprowadzającej obowiązek uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew i krzewów. W rozpatrywanej sprawie żadna z powyższych okoliczności zwalniających z obowiązku uzyskania zezwolenia nie miała miejsca. Powoływanie się przez skarżącego na stan zagrażający życiu i mieniu, który mógł mieć miejsce w czasie powodzi i który uzasadniał usunięcie tych drzew, nie stanowi okoliczności zwalniającej z obowiązku uzyskania zezwolenia. Co najwyżej taka sytuacja mogłaby uzasadniać zwolnienie skarżącego od obowiązku uiszczenia opłaty za usuniecie drzewa na podstawie uprzednio uzyskanego zezwolenia. Uzyskując zezwolenie na usuniecie drzewa organ administracji najczęściej nalicza odpowiednią opłatę. Zgodnie zaś z art. 86 ust.1 pkt 4 ustawy o ochronie przyrody, nie pobiera się opłat za usunięcie drzew, które zagrażają bezpieczeństwu ludzi lub mienia w istniejących obiektach budowlanych. Takie zwolnienie od obowiązku uiszczenia opłaty nie zwalnia jednak od obowiązku uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew. Za taką wykładnią przepisów art. 86 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a co za tym idzie za wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach określonych w art. 86 ust. 1 ww. ustawy, opowiada się orzecznictwo i piśmiennictwo (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 stycznia 2008 r., sygn. akt II OSK 1970/06, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 2034/06). Z tych względów argumentacja skarżącego zmierzająca do wykazania, że usunięcie drzewa było usprawiedliwione ze względu na zagrożenie jakie stwarzało drzewo dla budynku skarżącego nie może być uznana za zasadną. Co do obliczenia kary za usuniecie drzewa Sąd podziela stanowisko zajęte w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. Rzeczywiście prawidłowo wyliczona kara powinna być o 2,31 zł większa niż kara ustalona przez organ I. instancji. Nie ma to jednak istotniejszego znaczenia w sprawie i Kolegium Odwoławcze zasadnie zastosowało art. 139 K.p.a., zakazujący wydawanie decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, za wyjątkiem sytuacji wydania decyzji rażąco naruszającej prawo. Decyzja organu I. instancji nie jest decyzją rażąco naruszającą prawo, ani rażąco naruszającą interes społeczny. W ocenie Sądu przedstawiony sposób obliczenia administracyjnej kary pieniężnej jest prawidłowy (poza pomyłką organu I. instancji na korzyść strony skarżącej o 2,31 zł) i odpowiadający wymogom ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 88 ust 3 ustawy o ochronie przyrody termin płatności administracyjnych kar pieniężnych wymierzonych na podstawie ust. 1 odracza się na okres 3 lat, jeżeli stopień uszkodzenia drzew lub krzewów nie wyklucza zachowania ich żywotności oraz możliwości odtworzenia korony drzewa i jeżeli posiadacz nieruchomości podjął działania w celu zachowania żywotności tych drzew lub krzewów. Z kolei art. 88 ust 4 ustawy o ochronie przyrody stanowi, że kara jest umarzana po upływie 3 lat od dnia wydania decyzji o odroczeniu kary i po stwierdzeniu zachowania żywotności drzewa lub krzewu albo odtworzeniu korony drzewa. Zastosowanie instytucji odroczenia wymierzonej kary i możliwość jej umorzenia, uwarunkowane jest zatem od spełnienia dwóch przesłanek, po pierwsze stopień uszkodzenia drzew nie wyklucza zachowania ich żywotności oraz możliwości odtworzenia korony drzewa, po drugie posiadacz nieruchomości podjął działania w celu zachowania żywotności tych drzew. Przepisy te nie mają zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż z materiału dowodowego jasno wynika, że dwa drzewa gatunku topola mieszańcowa o obwodzie pnia 138,48 cm oraz olsza czarna o obwodzie pnia 80,54 cm zostały usunięte (ścięte) bez wymaganego zezwolenia. Zdaniem Sądu organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy niezbędny do wydania decyzji. Organy przyjęły, że usunięcie drzew miało miejsce 15 listopada 2010 r. Przemawiają za tym okoliczności podawane przez osobę zgłaszającą fakt usunięcia tych drzew, jak i ustalenia dokonane na podstawie oględzin przeprowadzonych przez organ I. instancji. Z protokołu oględzin z dnia 7 grudnia 2010 r. wprost wynika, że przyjęto datę 15 listopada 2010 r. jako datę usunięcia drzew i podpisując ten protokół skarżący tej daty nie kwestionował. Tej okoliczności nie przeczą oświadczenia świadków (K. W. z dnia 28 grudnia 2010 r. i Z. J. z dnia 29 grudnia 2010 r.). Podnoszona w późniejszym okresie postępowania przez skarżącego inna data usunięcia drzew wynika jedynie z twierdzeń skarżącego i mogła być uznana przez organy administracji jako próba kwestionowania stanu faktycznego sprawy. Ważne jest i to, że niezależnie od tego, czy drzewa usunięto 15 listopada 2010 r., czy też na przełomie sierpnia i września 2010 r., wysokość kary byłaby taka sama. Nie jest to więc okoliczność mająca jakieś znaczenie w sprawie. Pozostałe argumenty zawarte w skardze także nie pozwalają na uchylenie zaskarżonej decyzji. Jak już zostało to wyjaśnione ewentualny stan wyższej konieczności, jak to określa skarżący, nie stanowił podstawy do odstąpienia od obowiązku uzyskania zezwolenia na usuniecie drzew. Kwestia małej szkodliwości społecznej czynu i nasadzeń w miejsce usuniętych drzew w ogóle nie mogły być brane pod uwagę przez organy administracji w tej sprawie. Organy administracji nie prowadziły bowiem postępowania karnego lub w sprawach o wykroczenia, gdzie okoliczności społecznej szkodliwości czynu może brać pod uwagę sąd karny. Ani wójt, ani Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie są sadem karnym. Okoliczność uprzedniego zwracania się o wydanie zezwolenia także nie stanowi przesłanki uzasadniającej uchylenie decyzji. Brak zgody współwłaściciela stanowił przesłankę odmowy uzyskania zezwolenia, ale skarżący mógł podjąć odpowiednie czynności przed sądem cywilnym celem uzyskania orzeczenia sądowego w zakresie zgody na rozporządzanie rzeczą wspólną. Skarżący mógł zwrócić się po poradę do profesjonalisty celem uzyskania wiadomości, jakie czynności należy podjąć w odrębnym postępowaniu sądowym, żeby można było uzyskać zgodę na podjęcie czynności nawet wbrew współwłaścicielowi. Sąd w tej sprawie nie ocenia jednak, dlaczego skarżący takich odrębnych czynności mnie podjął. Wobec powyższego, mając na uwadze brak naruszenia i przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego w tej sprawie, a także okoliczność, że zarzuty skarżącego są niezasadne, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. W takiej sytuacji Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddala.