II SA/Kr 1111/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: WSA Piotr Fronc ASR WSA Anna Kopeć Protokolant: starszy referent sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2024 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 lipca 2023 r. znak WI-I.7840.5.27.2023.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę. J. S. (dalej: skarżący) pismem z 11 sierpnia 2023 r. wniósł skargę na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 lipca 2023 r. znak WI-I.7840.5.27.2023.EU w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę. W stanie faktycznym sprawy decyzją Prezydenta Miasta Krakowa z 14 lutego 2023 r. znak AU-01-4.6740.1.2278.2020.MKY zatwierdzono projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielono inwestorowi R. L. - P. R. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami i garażem podziemnym, wewnętrznymi instalacjami wewnątrz budynku: wentylacji mechanicznej c.o., kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, elektrycznymi, wewnętrznymi instalacjami podziemnymi: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej ze zbiornikiem retencyjnym, elektrycznymi, wewnętrznym układem komunikacyjnym, przebudową sieci elektroenergetycznej SN z budową stacji TRAFO, rozbiórką istniejących budynków magazynowych z infrastrukturą techniczną (kanalizacja sanitarna, kanalizacja opadowa, wodociągowa, ciepłownicza, elektryczna, teletechniczna) na działkach nr [...], [...], [...], obr. [...] jedn. ewid. P. przy ul. [...] w K.. We wniesionym odwołaniu skarżący żądał uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania. Wskazał na naruszenie przepisów art. 28 ust. 2 Pb, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyznanie statusu strony osobie niebędącej użytkownikiem wieczystym nieruchomości, tj. J. S. i jednocześnie brak przyznania statusu strony użytkownikowi wieczystemu przedmiotowej nieruchomości, tj. J. S.. Ponadto wniósł o dopuszczenie go do udziału w prowadzonym postępowaniu w charakterze uczestnika z uwagi na okoliczność, iż jest On właścicielem dz.ew.nr [...], bezpośrednio graniczącej z dz.ew.nr [...], [...], [...], a co za tym idzie będącego w obszarze oddziaływania inwestycji. Odwołania od powyższej decyzji wniosły również trzy inne strony. Decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z 10 lipca 2023 r. W ocenie organu II instancji ustalony przez organ I instancji krąg stron jest prawidłowy i pozostaje niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego. Organ zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, organ II instancji podejmuje rozstrzygnięcia w trybie art. 138 Kpa oraz może podjąć postępowanie wyjaśniające w zakresie wskazanym w art. 136 Kpa. Pismami z 31 maja 2023 r. i 12 czerwca 2023 r. inwestor, zgodnie z art. 136 Kpa, uzupełnił materiał dowodowy, w zakresie: 1. przedłożenia oświadczenia właściciela obiektów, wybudowanych na dz.ew.nr [...], [...], [...], o wyrażeniu zgody na ich rozbiórkę; 2. uszczegółowienia kwestii odprowadzenia wód opadowych ze zbiornika retencyjnego wody deszczowej, tj. wskazanie odprowadzenia tych wód do kanalizacji miejskiej ogólnospławnej (str. 8 PAB); 3. skorygowania błędnego zapisu dotyczącego nazwy drogi publicznej (było "ul. [...]", wpisano "ul. [...]" – str. 3 PZT); 4. uzupełnienia zapisu dotyczącego rozwiązań technicznych zabezpieczających obiekty lokalizowane w strefie zagrożenia wodą stuletnią Q 1% i wodą tysiącletnią Q 0,1% (str. 4 PZT) oraz dołączenia, sporządzonego w tym zakresie, planu operacyjnego ochrony przed powodzią na czas budowy i eksploatacji budynku (załączniki str. 89-96); 5. uzupełnienia opisu systemu wentylacji mechanicznej zastosowanej w budynku (załączniki str. 97); 6. wpisania aktualnych przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, tj. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U.2022.1518) (str. 6 PZT); 7. skorygowania omyłki pisarskiej w zakresie wysokości budynku (było: 15,70 m, wpisano: 12 m), grupy wysokości budynku (było: średnio wysokie (SW), wpisano: niskie (N) – str. 6/7 PZT); 8. uzupełnienia część rysunkowej PZT o odległość balkonów budynku od granicy działki (str. 23 PZT); 9. uściślenia rysunku "Schemat zabezpieczenia wykopów" o zapis dotyczący palisady, tj. dodano zapis cyt.: "Linia palisady pokazana schematycznie. Palisada nie przekracza granicy. Dokładnie pokazano na rys. A-00, Rzut piwnic, str. 20 PAB" (str. 25 PZT); 10. uściślenia zapisu dotyczącego planowanych usług w budynku: wykreślono: gabinety lekarskie i doprecyzowano zapis wskazując "mała gastronomia" (str. 5 i 17/18 PAB); 11. uzupełnienia informacji o zasadniczych elementach wyposażenia instalacyjnego dodając zapis: "lokale użytkowe wyposażone w kurtyny powietrzne nad głównym wejściem" (str. 9 PAB); 12. uzupełnienia spisu treści załączników o dokumenty dołączone w postępowaniu odwoławczym (załączniki str. 1). Ponadto inwestor ustosunkował się do uwag stron zgłoszonych w odwołaniach (patrz pismo inwestora z 25 kwietnia 2023 r.). W świetle uzupełnionego materiału dowodowego, w tym PZT i PAB, organ II instancji nie znalazł okoliczności stanowiących o naruszeniu cytowanego powyżej przepisu art. 35 ust. 1 Pb. PZT oraz PAB są zgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z przepisami, w tym technicznobudowlanymi, w tym z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do projektu dołączono wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia. Odnosząc się do uwag skarżącego, organ wskazał, że nie znajduje okoliczności świadczących o naruszeniu przepisu art. 28 Pb, w zakresie zarówno J. S., jak i skarżącego. W prowadzonym postępowaniu administracyjnym ww. osobom przyznano przymiot strony, a co za tym idzie doręczane im były pisma, zawiadomienia oraz decyzja. Przymiot strony wobec J. S. wynika z treści księgi wieczystej nr [...] prowadzonej dla dz.ew.nr [...]. J. S. jest użytkownikiem wieczystym tej działki. Zatem w świetle cytowanego powyżej art. 28 ust. 3 i art. 3 pkt 20 Pb przysługuje mu przymiot strony w tym postępowaniu. Odnosząc się do skarżącego wskazać należy, iż ww. jest użytkownikiem wieczystym dz.ew.nr [...] i w prowadzonym postępowaniu zarówno przed organem I instancji, jak i organem odwoławczym, wyżej wymienionemu przysługiwał przymiot strony. Skarżący nie wyjaśnił okoliczności, którymi kieruje się twierdząc, że J. S. nie jest użytkownikiem wieczystym tej działki. Natomiast domniemywa się, że prawo jawne z księgi wieczystej jest wpisane zgodnie z rzeczywistym stanem prawnym. W dalszej części uzasadnienia organ odniósł się do pozostałych odwołań. W skardze na powyższą decyzję skarżący podniósł zarzuty naruszenia: 1. art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, poprzez niewyjaśnienie całości okoliczności sprawy oraz zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym zwłaszcza wydania decyzji przez Organ I instancji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy, uzupełniony dopiero na etapie postępowania odwoławczego; 2. art. 10 kpa poprzez brak zapewnienia stronie postępowania czynnego udziału w każdym stadium niniejszego postępowania, na skutek przekazania sprawy do Delegatury Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w N. co ze względu na zaawansowany wiek skarżącego (76 lat) pozbawiło go możliwości pełnego zapoznania oraz wypowiedzenia się względem zebranego materiału dowodowego; 3. art. 80 kpa poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów i wyciągniecie wniosków nie znajdujących oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Skarżący wniósł o uchylenie zapadłych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podkreślił, że organ II instancji nie odniósł się w należyty i wyczerpujący sposób do zarzutów odwołania, tj. decyzja o pozwoleniu na budowę winna zostać uchylona z uwagi na brak przysługiwania J. S. prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości o nr ewidencyjnym [...]. Czynność prawna, na podstawie której J. S. miał nabyć prawo użytkowania wieczystego nieruchomości jest bowiem obarczona wadą bezwzględnej nieważności. J. S. nie przysługuje więc status strony w niniejszym postępowaniu jako użytkownikowi wieczystemu, a zarzut ten nie został należycie zbadany przez Organ II instancji. Organ ten pominął przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w zakresie właściwego kręgu stron postępowania. Zdaniem skarżącego inwestycja ma bezpośredni wpływ na jego nieruchomość, tymczasem organ II instancji ograniczył się do stwierdzenia, iż brak jest podstaw do stwierdzenia, że uciążliwość związana z budową projektowanego budynku spowoduje negatywny wpływ na nieruchomości sąsiednie. Fakt ten nie został poparty jakimikolwiek wiadomościami specjalnymi wynikającymi z przeprowadzonego uzupełniającego postępowania dowodowego w tym zakresie. Takie stwierdzenia wysuwane mogą być wyłącznie na podstawie lub przez samych biegłych posiadających wiadomości specjalne w danej dziedzinie, a nie mogą stanowić wyłącznie opinii Organu, wydanej na podstawie zgromadzonego, uzupełnianego materiału dowodowego. Jak podał skarżący, w toku postępowania prowadzonego przed Organem II instancji inwestor odpowiednio pismami z dnia 25 kwietnia 2023 r., 31 maja 2023 r. oraz 12 czerwca 2023 r. ustosunkował się do uwag stron zgłoszonych w odwołaniach oraz uzupełnił materiał dowodowy. Zabieg ten wyraźnie uwidocznił szereg braków, których inwestor nie dopełnił na etapie gromadzenia materiału dowodowego przez Organ I instancji, co finalnie doprowadziło do wadliwego wydania decyzji, w oparciu o którą następnie orzekał Organ II instancji. Chociażby fakt uzupełnienia dopiero na etapie postępowania odwoławczego oświadczenia właściciela o wyrażeniu zgody na rozbiórkę pozwala na stwierdzenie, iż bez tego dokumentu decyzja Organu I instancji nie może zostać uznana za poprawnie wydaną, wobec czego istnieje konieczność ponownego rozpatrzenia niniejszej sprawy przez Organ I instancji. Skarżący podniósł również, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowi w rzeczywistości w większości sparafrazowanie treści przepisów, na których Organ oparł swoją decyzję oraz powtórzenie treści uzasadnienia decyzji Organu I instancji, chociażby w kwestii wskazywanego wyżej kręgu osób uznanych za Strony postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 15 listopada 2023 r. J. S. (dalej również: inwestor) wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 10 listopada 2023 roku, przedmiotowa decyzja została przeniesiona z R. L. na J. S.. Jak zaznaczył, Wojewoda Małopolski w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo ustosunkował się do zgłoszonego przez Skarżącego zarzutu niewyjaśnienia okoliczności sprawy. Zarzut skarżącego jest pokłosiem wieloletniego konfliktu rodzinnego pomiędzy nim a J. S.. Uwzględniając zakres przedmiotowy niniejszego postępowania, w pełni wystarczające jest odwołanie się przez inwestora do rękojmi wiary publicznej ksiąg wieczystych oraz widniejących w nich wpisów, zgodnie z którymi wyłącznym użytkownikiem wieczystym działki [...],[...] oraz [...] jest J. S., zaś właścicielem ich Skarb Państwa. Inwestor podkreślił również, że konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego. przez przeprowadzenie określonego dowodu, mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność decyzji kasacyjnej. Na etapie postępowania odwoławczego materiał dowodowy został uzupełniony w niewielkim bardzo stopniu. Za wyjątkiem jednego dokumentu (przywołanego w skardze oświadczenia właściciela obiektów o wyrażeniu zgody na ich rozbiórkę), pozostałe rzekome braki dokumentacji projektowej stanowią de facto uszczegółowienie lub korektę drobnych omyłek, w tym pisarskich. Inwestor dodał również, że poza swoim podeszłym wiekiem skarżący nie wskazuje jakiejkolwiek innej okoliczności faktycznej, mającej uzasadniać stawiany przez niego zarzut naruszenia normy wynikającej z art. 10 KPA. W świetle tego przepisu, kwestia wieku strony postępowania nie ma znaczenia prawnego. Co więcej, analiza akt sprawy wprost zaprzecza twierdzeniom Skarżącego. Skarżący w terminie złożył odwołanie od Decyzji, a następnie Skargę inicjującą niniejsze postępowanie. We wskazanych pismach podaje on dane identyfikujące Decyzję i Zaskarżoną Decyzję, potwierdzając tym samym znajomość ich treści. Inwestor wskazuje również, że zgodnie z Decyzją, lista stron postępowania wynika z odrębnego rozdzielnika znajdującego się w aktach sprawy, a nie bezpośrednio z jej treści. Skoro zatem Skarżący wie, że J. S. jest stroną postępowania (na tej okoliczności opiera swój podstawowy zarzut zawarty w Skardze), bez wątpienia miał zapewniony czynny udział w postępowaniu i znał akta sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Na wstępie wskazać trzeba, że decyzja Organu Odwoławczego jawi się jako obszerna, szczegółowo wyjaśniająca tak okoliczności sprawy, jak i przepisy zastosowane przez organ. Odwołując się zatem do jej treści, nie ma potrzeby powtarzania szeroko argumentacji organu, którą Sąd w pełni popiera i akceptuje. Odnosząc się wszelako do zarzutów skargi, należy je pokrótce skomentować. Pierwszy zarzut dotyczy tego, że zdaniem skarżącego inwestorowi J. S. nie przysługuje przymiot użytkownika wieczystego do nieruchomości nr [...] obj, Kw nr [...], albowiem jego zdaniem czynność prawna nabycia tego prawa ma być obarczona wadą bezwzględnej nieważności. Zarzut ten jest zupełnie bezzasadny. Po pierwsze, ze wskazanej księgi wieczystej wynika wprost, że J. S. jest użytkownikiem wieczystym tej nieruchomości, co także Sąd ustalił, badając księgę wieczystą. Po drugie, zarzut skarżącego pozostaje gołosłowny, skoro nie przedstawił dowodu podważającego treść księgi wieczystej ani konkretnych twierdzeń w tym zakresie. Po trzecie wreszcie, treść księgi wieczystej przesądza o uznaniu J. S. jako użytkownika wieczystego, gdyż nawet gdyby przeciwne twierdzenia zostały przedstawione, to Sąd Administracyjny ( ani organ) nie mają kompetencji do rozstrzygania sporów w tym zakresie, gdyż jest to domena prawa cywilnego. Mylne jest przeświadczenie skarżącego że w kwestii uciążliwości związanych z budową objętą projektem budowlanym mogą się tylko wypowiedzieć biegli posiadający wiadomości specjalne, a nie organy. Tymczasem w sprawach dotyczących zatwierdzenia projektów budowlanych organy architektoniczno – budowlane są wyspecjalizowane w zakresie ich kompetencji. Nie jest potrzebne zatem angażowanie biegłych w zakresie tego, co leży w kompetencji tych organów. Kolejnym zarzutem skarżącego (doprecyzowanym na rozprawie) jest to, że organ odwoławczy, jego zdaniem, naruszył zasadę dwuinstancyjności, przyjmując szereg uzupełnień projektu budowlanego w drugiej instancji. Wskazać trzeba, że badanie prawidłowości projektu budowlanego ogranicza się do zbadania jego kompletności. Oczekiwanie skarżącego, że organ ma obowiązek badania prawidłowości i zgodności dokumentacji ze stanem rzeczywistym nie ma podstaw prawnych. Zakres uprawnień organów w postępowaniu o pozwolenie na budowę jest ograniczony treścią art. 35 ust. 1 oraz art. 35 ust. 4 p.b. Nie przewiduje się tam możliwości weryfikacji złożonej dokumentacji projektowej ze stanem rzeczywistym. Projekt budowlany ma być kompletny i sporządzony przez wykwalifikowane osoby (art. 35 ust. 1 pkt 3 i pkt 4 p.b.). Za rozwiązania w nim przyjęte odpowiada wyłącznie projektant i to on ponosi pełną odpowiedzialność za wykazanie, że przyjęte rozwiązanie czy przedłożona dokumentacja są uzasadnione rzeczywistymi okolicznościami. Organ nie może wbrew oczekiwaniu skarżącego ingerować w rozwiązania projektowe (...). Skoro zostało to scedowane wyłącznie na projektanta to organy są w tym zakresie niewłaściwe ( por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2023 r. II OSK 1093/20, LEX nr 3576410). Zgodnie z art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., przesłanką wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest bezskuteczny upływ terminu na wykonanie nałożonego zobowiązania. W sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że wnioskodawca wykonał nałożone zobowiązanie przedkładając żądaną dokumentację, stwierdzenie, iż termin usunięcia nieprawidłowości upłynął bezskutecznie nie jest uzasadnione. Jeżeli przedłożona dokumentacja posiada nieprawidłowości, które nie były przedmiotem analizy organu, i których usunięcia od strony nie żądano, zaistnieć może podstawa do ponownego zobowiązania strony do usunięcia braków nowej dokumentacji. Za rozwiązaniem takim przemawia wykładnia celowościowa. Celem prowadzonego postępowania jest rozpatrzenie wniosku o wydanie pozwolenia na budowę. W interesie wnioskodawcy leży złożenie projektu budowlanego odpowiadającego wymogom prawa. Spełnienie tego warunku jest badane przez organ, który w razie naruszeń zobowiązuje stronę do ich usunięcia. Ponowienie tego trybu w takiej sytuacji nie naruszy interesów wnioskodawcy i zapobiegnie wszczynaniu kolejnego postępowania administracyjnego. Przepis art. 35 ust. 3 u.P.b. może być stosowany przez organ w jednej sprawie ponownie, w sytuacji gdy inwestor wykonał w terminie nałożone przez organ zobowiązanie odnośnie do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego przez złożenie stosownej dokumentacji, a dokumentacja ta posiada nieprawidłowości. Wydanie merytorycznej decyzji w sprawie pozwolenia na budowę bez prawidłowego wezwania do usunięcia naruszenia, o którym mowa w art. 35 ust. 3 u.P.b., stanowi nie tylko naruszenie prawa materialnego, ale jednocześnie narusza ogólne zasady postępowania administracyjnego, zwłaszcza wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadę prawdy obiektywnej i rozwijające tę zasadę przepisy art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. ( por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 lutego 2023 r. II SA/Ke 53/23 LEX nr 3506438). Jak chodzi o organ II instancji, to zasadą powinno być uzupełnienie postępowania dowodowego w toku postępowania odwoławczego i merytoryczne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Nawet konieczność przeprowadzenia kilku dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania. Organ administracji odstępując od możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego i wydając decyzję o odmowie wydania pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., powinien wskazać przyczyny niezastosowania art. 136 k.p.a. Oczywiście, każdorazowo podlega ocenie zakres przeprowadzonych uzupełnień przez organ II instancji, w świetle art. 15 k.p.a. Jest oczywistym, że w sytuacji, gdyby cały projekt uległ poprawieniu przed organem odwoławczym w taki sposób, że powstałby nowy projekt, to należałoby się zastanowić, czy wspomniana zasada nie doznała przełamania. Jednakże nie można wykluczyć sytuacji, w której w trakcie postępowania odwoławczego okaże się, że projekt budowlany obarczony jest wadami nieistotnymi, czyli wadami, które są związane z wymogami o charakterze formalnym, a które nie oznaczają istotnych naruszeń, o których mowa w art. 35 ust. 3 w związku z art. 35 ust. 1 p.b. Wówczas organ odwoławczy jest uprawniony, w ramach kompetencji wynikającej z art. 136 k.p.a., do podjęcia działań polegających na zobowiązaniu inwestora do sanowania nieistotnych nieprawidłowości projektu budowlanego. Jeśli inwestor usunie nieprawidłowości, decyzja organu drugiej instancji jest wydawana w warunkach istnienia sanowanego projektu budowlanego. Pamiętać trzeba, że pozwolenie na budowę wchodzi do obrotu prawnego po wydaniu decyzji ostatecznej ( tak wyrok NSA z dnia 16 października 2020 r. II OSK 2083/19, LEX nr 3098204 oraz z dnia 18 stycznia 2023 r. II OSK 2433/21, LEX nr 3502074). Sąd zatem w świetle powyższego ocenił zakres i ciężar gatunkowy poczynionych przed Organem Odwoławczym uzupełnień, które zostały wyszczególnione w części wstępnej uzasadnienia. W efekcie wskazać trzeba, że tylko 1 dokument był istotniejszej wagi, a mianowicie oświadczenie właściciela obiektów o wyrażeniu zgody na rozbiórkę. Pozostałe kwestie dotyczą w istocie uszczegółowienia lub korekty drobnych błędów lub omyłek, w tym pisarskich. W efekcie zakres uzupełnienia w żadnym razie nie prowadził, jak to sugerował skarżący, do powstania nowego projektu budowlanego, a przeciwnie, dotyczył poprawienia i uzupełnienia projektu podstawowego w niewielkim zakresie. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 15 k.p.a. Jeśli chodzi o zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez wskazanie, że sprawę w I instancji rozpatrywała Delegatura Wojewody w N. , co z powodu odległości nie zapewniło skarżącemu czynnego udziału w sprawie z uwagi na podeszły wiek, to również jest on bezzasadny. Przede wszystkim rozpoznanie sprawy przez Delegaturę znajduje oparcie w przepisach Regulaminu organizacyjnego Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie, który określa szczegółową organizację oraz tryb pracy Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie zgodnie z zarządzeniem (nr poz. rej. 79/20) Wojewody Małopolskiego z dnia 27 lutego 2020 r. w sprawie nadania Statutu Małopolskiemu Urzędowi Wojewódzkiemu w Krakowie. Zgodnie z § 11 Regulaminu: 1. Poza siedzibą Urzędu działają jego delegatury obejmujące swoim zasięgiem działania: 1) Delegatura w N. obszary powiatów: [...]; 2) Delegatura w T. obszary powiatów: [...] - z zastrzeżeniem ust. 2. 2. W uzasadnionych przypadkach, dla zapewnienia racjonalnej organizacji pracy oraz spełnienia wymogów sprawnego działania, pracownicy zatrudnieni w delegaturach mogą realizować zadania wydziału, wykraczające poza zasięg terytorialny delegatury. Tak więc rozpoznanie spraw przez daną Delegaturę spoza jej zasięgu terytorialnego może być uzasadnione potrzebą sprawności postępowania i znajduje prawne oparcie. Jeśli zatem dana jednostka administracji rządowej jest prawidłowo osadzona w ramach właściwości, to rozpoznanie przez nią sprawy nie może być kwestionowane w ramach art. 10 k.p.a,., który odnosi się do dyskrecjonalnych decyzji ale podejmowanych w ramach postępowania. Niezależnie od tego wskazać należy, że w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że strona stawiająca zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., uprawdopodabniając istotność wpływu tegoż uchybienia na wynik sprawy, winna wskazać, że to uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. (vide: wyrok NSA z dnia 18 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 831/05; postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 431/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W omawianym wypadku skarżący takich okoliczności nie wskazał. Wskazując na wady decyzji poprzez braki w uzasadnieniu i zarzucając naruszenie art. 107 § 3 k.p.a., skarżący stwierdził, że brak w skarżonej decyzji opisu toku rozumowania, oraz logicznego i czytelnego przedstawienia stanowiska. Tymczasem w ocenie Sądu, co już wyrażono na wstępie, skarżona decyzja jest w swej obszerności konkretna, spójna i logiczna; przedstawiona argumentacja jest przemyślana i przystępnie przedstawiona. Stąd ocena skarżącego nie ma odzwierciedlenia w rzeczywistości. Reasumując, nie zachodzą naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego, jak też przepisów prawa budowlanego. Wobec tego należało skargę oddalić, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.