II SA/Kr 1115/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia skargę oddala Wójt Gminy P. decyzją z 03.10.2012 r., na podstawie art. 71 ust. 2 pkt. 2), art. 75 ust. 1 pkt. 4), oraz art. 82 i art. 85 ust. 1 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199 poz.1227) oraz art. 3 ust.1 pkt. 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010r. (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, na wniosek inwestora J.S. prowadzącego działalność pod nazwą[...] , ustalił środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie stacji paliw płynnych w miejscowości S. w Gminie P. na działkach o numerach ewidencyjnych [...] oraz [...] obręb [...] wraz z budynkiem o przeznaczeniu usługowo-handlowym (parter) oraz z pomieszczeniami wypoczynkowymi dla personelu dyżurnego oraz dwoma zjazdami z drogi publicznej zlokalizowanymi na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] W uzasadnieniu organ podał, że postępowanie w sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z 14.06.2010 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. i Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdziły konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Postanowieniem z 10.08.2010r. Wójt Gminy P. nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie. W dniu 16.05.2011 r. inwestor przedłożył raport oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu 12.07.2011 r. zaopiniował pozytywnie pod względem higieniczno-sanitarnym środowiskowe uwarunkowania dla ww. przedsięwzięcia. Postanowieniem z 05.10.2011 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. uzgodnił pozytywnie i określił warunki w zakresie ochrony środowiska. WW. stanowiska zostały przez te organy podtrzymane w dalszym toku postępowania. Organ opisał zastrzeżenia jakie pod kątem inwestycji wyrazili okoliczni mieszkańcy. Zastrzeżenia ta dotyczyły: samowolnego wykonania murów oporowych, placów manewrowych na działkach nr ewid, [...] ,[...] , zajęcia terenu Skarbu Państwa RZGW w K. , wykonanie na nim zabezpieczenia placu i zawężenie koryta [...] rozbieżności w przebiegu granicy zawartej w mapie złożonej do Raportu i mapie dostarczonej przez F.T. , zagrożenia pożarowego, zagrożenia życia i zdrowia ludzkiego, wzrostu natężenia ruchu na drodze dojazdowej do projektowanej stacji paliw, poważnych awarii i zanieczyszczeń środowiska, wzrostu uciążliwości związanej z działalnością projektowanego obiektu, utworzeniu na przedmiotowych działkach "wysypiska odpadów", przeznaczenia działek pod przedmiotową inwestycję w Planach Zagospodarowania Przestrzennego oraz w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy P. oraz postępowań prowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. oraz Sąd Rejonowy w Z. Organ wskazał, że wszelkie obawy mieszkańców wsi S. poruszone w ww. pismach, nie zawierały jakichkolwiek dowodów i przesłanek podważających wiarygodność ustaleń Raportu i uzgodnień środowiskowych. Podnoszone zarzuty o braku pełnej informacji w toczącym się postępowaniu są bezzasadne, ponieważ na każde wpływające pismo była udzielana odpowiedź, każde pismo zostało prawidłowo dostarczone o czym świadczą zwrotki podpisane przez mieszkańców. Nadto informacje dotyczące przedmiotowego postępowania były publikowane zgodnie z wymogami ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Postępowania prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. oraz Sąd Rejonowy w Z. są niezależne i nie dotyczą rozstrzygnięcia w przedmiotowej decyzji środowiskowych uwarunkowań. Zarzut podnoszony przez F.T. dotyczący przebiegu granic działek, a tym samym ich własności nie wpływa na ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na zdrowie i życie ludzkie i ochronę środowiska. Oddziaływanie planowanej inwestycji nie będzie kumulowało się z oddziaływaniami podobnych obiektów (stacji paliw). Najbliższa stacja paliw znajduje się 2 km w linii prostej w kierunku południowym. Zebrane w toku postępowania informacje w tym raport, uzgodnienia raportu oraz wnioski mieszkańców pozwalają jednoznacznie stwierdzić skalę i sposób oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, życie i zdrowie ludzkie. Wynika z nich, iż negatywne oddziaływanie zamknie się w obrębie stacji paliw i nie będzie wychodziło poza obszar planowanej inwestycji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez SKO w N. w decyzji uchylającej poprzednio wydaną w sprawie decyzję, a w szczególności do niezgodności lokalizacji inwestycji z treścią uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z 27.02.2012 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu określającej minimalną odległość lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 25 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej - organ wskazał, że studium do obowiązującego planu zagospodarowania zostało zatwierdzone uchwałą z 26.06.1996r. nr [...] Rady Gminy P. czyli przed utworzeniem [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, wprowadzonego rozporządzeniem Nr [...] r. (Dz. Urz. Woj.[...]). Mając powyższe na uwadze oraz zapisy § 3 ust. 5 w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego wsi S. jednoznacznie dopuszczono lokalizowanie obiektów na działkach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie potoków pod warunkiem wykonania zabezpieczenia brzegów potoku na zasadach uzgodnionych z właściwym organem do spraw ochrony przeciwpowodziowej (§ 2 ust 6 uchwały nr [...] Rady Gminy P. z 06.08.1999). Przedmiotowa inwestycja zgodnie z art 3 ust. 1 pkt. 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010r. (Dz. U. Nr 213 poz. 1397 ze zm.) w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym istniała konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko. Z zebranego materiału, w tym z zawartych w raporcie obliczeń i symulacji wynika, że przedmiotowa inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu na środowisko w tym życie i zdrowie ludzkie. Raport, który został pozytywnie zaopiniowany przez RDOŚ w K. i PPIS w Z. nie potwierdził negatywnego wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. Zapisy MPZP dla wsi S. jasno stwierdzają, że dozwolone jest lokalizowanie przedsięwzięć związanych z nieuciążliwą działalnością handlową i gospodarczą, a w tym przypadku budowa stacji paliw nie może zostać uznana za inwestycję uciążliwą i negatywnie oddziaływującą na środowisko, zdrowie i życie ludzkie. Również emisja substancji do powietrza podczas budowy i eksploatacji stacji paliw nie będzie oddziaływać ponadnormatywnie na jakość powietrza. W zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza takich jak benzen, ksylen, toluen, węglowodory aromatyczne i alifatyczne oraz dwutlenek siarki, dwutlenek azotu, tlenek węgla i pył zawieszony projektowana stacja paliw nie będzie uciążliwa dla środowiska. Organ wskazał, że w trakcie budowy powinny być zastosowane odpowiednie rozwiązania organizacyjne, które zminimalizują ewentualny wpływ prac budowlanych na środowisko. Podczas normalnej pracy stacji paliw i budynku handlowo-usługowego emisja hałasu zamknie się w obrębie działek przeznaczonych pod inwestycję. Analiza oddziaływania stacji paliw i budynku handlowo-usługowego wykazała, że jej oddziaływanie akustyczne w porze dnia i w porze nocy nie będzie powodowało przekroczenia dopuszczalnej wartości równoważnego poziomu dźwięku na terenach chronionych akustycznie tj. na terenach mieszkaniowo-usługowych, w związku z czym nie zachodzi konieczność stosowania zabezpieczeń akustycznych. W zakresie gospodarki wodno-ściekowej należy odprowadzać ścieki bytowe do istniejącej kanalizacji sanitarnej. Wody opadowe, wody pochodzące z terenów utwardzonych, dachów oraz zadaszeń stacji odprowadzać do systemu kanalizacji burzowej. Ścieki opadowe i wody roztopowe z parkingu, placu manewrowego i rejonu dystrybutorów należy oczyszczać z substancji ropopochodnych oraz zawiesin przed odprowadzeniem ich do wód powierzchniowych. Rozwiązanie projektowe polegające na odprowadzaniu wód opadowych i roztopowych po ich oczyszczeniu do [...] należy uzgodnić z zarządcą Potoku i zagwarantować możliwość odpływu wód także przy wysokich stanach Potoku, eliminując przy tym prawdopodobieństwo zalania urządzeń oczyszczających wodami odbiornika. Wskazano, że jakość środowiska wodno-gruntowego w rejonie stacji paliw będzie monitorowana przy wykorzystaniu otworów pizometrycznych zlokalizowanych na kierunku spływu wód podziemnych, a pierwsza analiza jakości gruntu i wód podziemnych winna zostać wykonana przed oddaniem do użytkowania stacji paliw. Dodatkowo w miejscu ogólnodostępnym należy wyłożyć sorbent służący neutralizacji ewentualnych, awaryjnych rozlewisk paliw płynnych. Nie stwierdzono także zagrożenia środowiska poprzez emisję odpadów z budowy oraz odpadów komunalnych. Stacja paliw zlokalizowana zostanie w terenie zurbanizowanym, w miejscu już przekształconym antropogenicznie. Analiza możliwości negatywnego oddziaływania na obszar chroniony NATURA [..] " wykazała, iż przy zastosowaniu wszelkich dostępnych zabezpieczeń i rozwiązań technicznych nie wystąpi wpływ na środowisko przyrodnicze i przedmioty ochrony tego obszaru. Nie stwierdzono oddziaływania transgranicznego przedmiotowej inwestycji. Od powyższej decyzji odwołania wnieśli: Prokurator Prokuratury Rejonowej w N. , A.G. i F.T. Z wnioskiem o uchylenie decyzji zwróciła się także K.S. , która nie była adresatem ww. decyzji. A.G. wskazała, że wniosek o wszczęcie postępowania pochodzi od M.S. i J.S. i organ nie zweryfikował, czy które z nich złożyło nieczytelny podpis. W aktach sprawy nie ma żadnego dowodu wskazującego, że J.S. w obrocie gospodarczym działa pod firmą [...] Ponadto M.B. działający w imieniu inwestora nie legitymował się prawidłowym pełnomocnictwem. Odwołująca się zarzuciła również, że organ I instancji w sposób niewłaściwy określił krąg stron postępowania. W szczególności odnosi się to do spadkobierców po F.T. , i H.T. . Ponadto organ dokonał niewłaściwej wykładni tekstu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. , zwłaszcza jego § 6 ust. 2. Na terenie M.3 może być tu realizowana tylko i wyłącznie zabudowa mieszkalna, pensjonatowa, związana z nieuciążliwą działalności usługową i gospodarczą, rolnicza, niezbędne ulice dojazdowe i towarzysząca infrastruktura techniczna. Obiekty stacji paliw w postaci zbiorników paliw z instalacjami do pompowania paliw nie należą do żadnej z w/w kategorii. Poza tym stacja paliw jest działalnością o znacznej uciążliwości z uwagi np. na zapachy, o czym świadczy choćby to, że w jej przypadku zachodzi konieczność ustalenia uwarunkowań środowiskowych. Odwołująca się zarzuciła, że zakres zaskarżonej decyzji dotyczy innego przedmiotu niż określony został w postanowieniu Wójta Gminy P. z 10.08.2010 r. Wskazane postanowienie odnosi się tylko do działki nr [...] i tylko do stacji paliw płynnych. Nie obejmuje ono działki ewid. nr [...] i nie obejmuje budynku o przeznaczeniu usługowo- handlowym. Powiatowy Inspektor Sanitarno-Epidemiologiczny w Z. w piśmie z 14.08.2012 r. podtrzymał opinię sanitarną wyrażoną w postanowieniu z 12.07.2011 r. Tamto jednak postanowienie odnosi się do innego zakresu niż zakres, który określony został w zaskarżonej decyzji. Wreszcie odwołująca się wskazała, że inwestycja znajduje się w obszarze podlegającym przepisom uchwały Sejmiku Województwa z 27.02.2012 r. nr [...] w sprawie [...] Obszaru Chronionego wprowadzonego rozporządzeniem Wojewody N. z 01.10.1997 r. Przepisy te przewidują konieczność zachowania minimalnej 25 m odległości zabudowy od linii brzegowej m. in. rzek i ten warunek nie został spełniony. Nie ma zastosowania § 3 ust. 5 w/w uchwały, gdyż ani plan zagospodarowania przestrzennego ani też studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie przewidują w tym terenie lokalizacji takich obiektów, a w szczególności nie przewidują tego w sposób jednoznaczny. Poza tym plan zagospodarowania został na tym terenie wprowadzony po objęciu owego terenu przepisami o obszarach chronionych. Prokurator Rejonowy w N. wniósł o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędne prowadzenie postępowania na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 09.11.2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy, z uwagi na datę wniesienia wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego postępowanie w sprawie toczyć się powinno m.in. w oparciu o przepisy obowiązującego w chwili wniesienia wniosku tj. rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004 r. oraz naruszenie przepisu z art. 80 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu dodatkowo Prokurator podniósł, że zaskarżona decyzja dopuszcza lokalizację inwestycji wbrew przepisom uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z 06.08.1999 r., albowiem stacja paliw jest bardzo uciążliwą działalnością usługową i gospodarczą. Ponadto inwestycja narusza także zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 25 m od linii m.in. rzek, który to zakaz zawarty jest w rozporządzeniu Nr 92/06 Wojewody z 24.11.2006 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Organ pominął również fakt, że przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Z. toczy się postępowanie administracyjne w przedmiocie rozbiórki nielegalnie wykonanego muru oporowego i nasypu na działce ew. [...] i zjazdu z działki ew. [...] na drogę publiczną (działka ew. [...] Zatem wątpliwości nasuwa także okoliczność, czy uzgodnienia dotyczą działki nr [...] w stanie, jakim ona znajduje się w chwili obecnej - podniesiony teren na wysokość kilku metrów obłożony betonowymi płytami - czy też w stanie pierwotnym. F.T. domagał się stwierdzenia nieważności decyzji. Podniósł, że w dalszym ciągu inwestor nie uregulował granicy między działkami nr[...] i [...] , nie oddał części działki SP należącego do RZGW, nie rozebrał muru oporowego zrealizowanego nielegalnie. Ponadto inwestycja stwarza zagrożenie dla budynków drewnianych znajdujących się niewielkiej odległości, które to budynki są ujęte w rejestrze zabytków regionalnych. Wzrost natężenia ruchu stwarzać będzie zagrożenie dla życia i zdrowia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z 13.06.2013r., znak:[...] , na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 7, art. 10, art. 15, art 44 § 3, art. 77 § 1, art. 97 § 1 pkt 1 kpa, a także art. 33-38 i art. 59-86 ustawy z 03.10.2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) w związku z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397), uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w stanie faktycznym sprawy znajdują zastosowanie przepisy poprzednio obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z 9.11.2004 r. Zasadnie zatem przyjęto, że przedmiotem postępowania jest zamierzenie inwestycyjne wymienione w § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia. Zdaniem Kolegium w przeprowadzonym postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do naruszenia szeregu norm proceduralnych, które uzasadniają wydanie decyzji kasatoryjnej. Przede wszystkim organ odwoławczy zarzucił, że organ I instancji nie ustalił w sposób należyty kręgu stron prowadzonego postępowania administracyjnego. Dotyczy to w szczególności kręgu spadkobierców po zmarłej H.T. którzy wstąpili na miejsce zmarłej strony. Brak orzeczenia o stwierdzeniu nabycia spadku uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. Zarzut braku należytego ustalenia kręgu stron postępowania jest także uzasadniony w oparciu o analizę materiałów przedłożonych przez wnioskodawcę w dniu 3.07.2012r., tj. kopii mapy ewidencyjnej i wypisów z rejestru gruntów, dotyczących m.in. obszaru oddziaływania przedsięwzięcia. Organ I instancji za strony postępowania uznał bowiem wyłącznie właścicieli nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji, nie uwzględniając jednak np. właścicieli nieruchomości położonych w bliskim, choć niebezpośrednim sąsiedztwie, np. po drugiej stronie drogi, tj. naprzeciw miejsca planowanego przedsięwzięcia. Nie ulega zaś wątpliwości, że zasięg oddziaływania inwestycji, jaką jest stacja benzynowa jest znacznie szerszy niż inwestycji polegającej np. na budowie domu jednorodzinnego. Nadto doręczenia dokonywane przez Wójta Gminy P. w toku postępowania pierwszoinstancyjnego naruszały regułę wynikającą z art. 44 § 4 k.p.a. Zarzut ten dotyczy m.in. doręczenia zawiadomienia z 21.08.2012 r., wystosowanego w trybie art. 10 k.p.a. do Z.T. , A.T. , W.T., i J.T. . Wadliwość ta skutkuje zaś naruszeniem przez organ I instancji obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, wyrażonego w art. 10 i art. 81 k.p.a. Kolegium zarzuciło również, że organ I instancji przy ponownym rozpatrywaniu sprawy nie przeprowadził w ogóle postępowania z udziałem społeczeństwa, wskutek czego naruszył art. 33-37 ustawy środowiskowej. Nadto, zdaniem Kolegium, organ I instancji nadal nie zebrał materiału niezbędnego do ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie będzie wywierało "negatywny wpływ na środowisko", a zwłaszcza na jego bezpośrednie otoczenie, zmierzających do weryfikacji zgodności planowanego przedsięwzięcia z § 6 ust. 2 w związku z § 4 uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z 06.08.1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi S. w Gminie P. , a więc do wykazania istnienia przesłanki wydania decyzji środowiskowej, wynikającej z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. W ocenie Kolegium pojęcie "negatywnego wpływu na środowisko" można porównać z ukształtowanym na gruncie art. 144 Kc pojęciem niedozwolonych "immisji". Przez "negatywny wpływ na środowisko" w rozumieniu cytowanego wyżej postanowienia uchwały Nr [...] Rady Gminy P. należy więc uznać każde z ww. oddziaływań (immisji), związane z funkcjonowaniem planowanego przedsięwzięcia o charakterze inwestycyjnym, których intensywność spowoduje, że będzie ono trudne do zniesienia, przykre, męczące lub dokuczliwe dla otoczenia i to niezależnie od tego, czy parametry danego rodzaju oddziaływania (immisji) znajdują odzwierciedlenie w normach wyrażonych w przepisach obowiązującego prawa. Odmienna interpretacja § 6 ust. 2 w związku z § 4 uchwały Nr [...] Rady Gminy P. z 06.08.1999 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi Suche w Gminie P. prowadziłaby do kuriozalnego wniosku, iż w obszarze przeznaczonym zasadniczo pod zabudowę mieszkaniową i pensjonatową dopuszczalna byłaby lokalizacja np. inwestycji emitujących bardzo uciążliwe dla otoczenia zapachy (odory), które nie podlegają normatywnej parametryzacji. Organ II instancji zauważył także, że Raport jest dokumentem "prywatnym", który nie może być przyjmowany bezkrytycznie, lecz winien być poddany analizie, w związku z czym sporządzenie go nie zwalnia organu od czynienia własnych ustaleń zmierzających do weryfikacji przedstawionych danych. Organ I instancji nie zadośćuczynił zaś ww. obowiązkom, naruszając tym samym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Wreszcie sentencja zaskarżonej decyzji została też zredagowana w sposób nieprawidłowy, bez czytelnego wyodrębnienia warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy środowiskowej) od "wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym" (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy środowiskowej). Ponadto, w części poświęconej opisowi rodzaju i miejsca przedsięwzięcia zamieszczono jego charakterystykę, która powinna z kolei stanowić załącznik do decyzji, w wyniku czego naruszony został art. 82 ust. 3 ustawy środowiskowej. Odnosząc się do innych zarzutów, podnoszonych przez odwołujące się strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, iż "zgadza się z treścią wyjaśnień pełnomocnika inwestora, wyrażonych w piśmie z 11.01.2013 r., w zakresie wskazanym w punktach: I, 1.2,1.3,1.4,1.5, II.1, II.4, III.1, III.2, III.3, III.6, III.7 i III.8". Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. wniósł. JS. , domagając się uchylenia decyzji, przeprowadzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postępowania dowodowego w oparciu o art. 106 § 3 p.p.s.a. z wydruków ogłoszeń dokonywanych na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy P. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 28 kpa poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie miało miejsce naruszenie prawa stron do czynnego udziału w postępowaniu, - art. 15 kpa poprzez brak rozpatrzenia sprawy przez organ II instancji i ograniczenie się do samej weryfikacji prawidłowości wydania decyzji Wójta Gminy P, - art. 136 kpa poprzez brak przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. mimo zachodzenia ku temu przesłanek, - art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji Wójta Gminy P. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji, gdy nie zachodziła sytuacja naruszenia przepisów w stopniu, który miałby wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia i uniemożliwiałby jednocześnie wydanie decyzji o charakterze merytorycznym oraz poprzez zawarcie w treści uzasadnienia decyzji elementów rozstrzygnięcia co do meritum sprawy w sytuacji, gdy organ odwoławczy skorzystał z uprawnienia do wydania decyzji uchylającej oraz przekazującej sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia i uprawniony był jedynie do wskazania okoliczności, jakie należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, - art. 30 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono postępowania z udziałem społeczeństwa, w sytuacji, gdy spełnione zostały niezbędne wymogi w tym zakresie, - art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej poprzez wprowadzenie wymogów w zakresie treści decyzji, które nie wynikają z powołanego przepisu ustawy środowiskowej. - art. 82 ust. 3 ustawy środowiskowej poprzez nieprawidłowe uznanie, że wadą decyzji jest zawarcie w jej treści elementów, które winny zgodnie z przepisem stanowić załącznik do decyzji. W uzasadnieniu skarżący podał, że w orzecznictwie występują równolegle dwa poglądy co do obowiązków organu w przypadku stwierdzenia śmierci jednej ze stron. Według jednego w takiej sytuacji koniecznym jest zawieszenie prowadzonego postępowania do czasu wydania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku przez właściwy sąd cywilny, wg drugiego przepisy nie obligują do stwierdzenia okoliczności co do kręgu spadkobierców postanowieniem sądu, natomiast konieczność uzyskania postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku winna występować jedynie w przypadku istnienia wątpliwości co do kręgu spadkobierców. Tymczasem w przedmiotowej sprawie wątpliwości w tym zakresie nie występowały i nawet A.G. mimo, że wskazała na jej zdaniem nieprawidłowy sposób ustalenia spadkobierców po H.T. nie kwestionowała przy tym, że podane osoby faktycznie weszły jako strony postępowania w miejsce zmarłej. Ponadto skarżący zwrócił uwagę, że organ II instancji mimo, że stwierdził wystąpienia naruszenia art. 44 § 3 kpa poprzez brak ponownego awizowania przesyłek do Z .T. , A.T., W.T. , oraz J.T. , to nie wskazał na istnienie jakiegokolwiek wpływu tego naruszenia na wynik prowadzonego postępowania. Organ odwoławczy nie może ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu I instancji, lecz zobowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę, natomiast organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie stwierdził jedynie w sposób autorytatywny, iż krąg stron postępowania został ustalony w sposób nieprawidłowy, nie dokonując jednakże we własnym zakresie żadnych ustaleń co do interesu prawnego innych osób, rzekomo pominiętych przez Wójta Gminy P. Działanie takie uznać należy, zdaniem skarżącego, za naruszające zasadę dwuinstancyjności. Organ II instancji samodzielnie dokonać winien oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś w przypadku jego niekompletności na zasadzie art. 136 kpa może przeprowadzić uzupełniające czynności dowodowe, gdy uzna to za konieczne. Powyższe rozważania znajdą zastosowanie również do zarzutu w zakresie braku zebrania materiału niezbędnego do ustalenia, czy planowane przedsięwzięcie będzie wywierało negatywny wpływ na środowisko. SKO w N. nie sprecyzowało również jakiego rodzaju materiały miałyby dodatkowo pomóc w ocenie wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Nadto skarżący podniósł, że sprzeczne z treścią art. 138 § 2 kpa było zamieszczenie przez organ II instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji twierdzeń m.in. co do zdefiniowania "negatywnego wpływu na środowisko" poprzez odwołanie się do pojęcia "immisji" występującego w przepisach prawa cywilnego. Narzucanie organowi I instancji sposobu wykładni pojęć stosowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego na potrzeby wydania decyzji w przedmiotowej sprawie wykracza w sferę prawa materialnego, jest całkowicie niedopuszczalne w przypadku decyzji kasatoryjnej i przemawia za uznaniem tej decyzji za wadliwą również w zakresie jej uzasadnienia. W ocenie skarżącego, w przedmiotowym postępowaniu zapewniony został udział społeczeństwa w niezbędnym zakresie określonym obowiązującymi przepisami. W jego ramach dokonywano wywieszania stosownych ogłoszeń na tablicy ulokowanej w Urzędzie Gminy P. , jak również na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej o czym świadczą wnioskowane do przeprowadzenia dowody z dokumentów. Skarżący wskazał dalej, że art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej wprowadza jedynie wymóg, by w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określić warunki m.in. wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia oraz wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72. Powołany przepis nie statuuje jednakże obowiązku precyzyjnego rozróżnienia tych warunków np. poprzez ujęcie ich w treści decyzji w osobnych punktach. Z tego względu stawiany zarzut jest niezasadny i nie mógł stanowić podstawy uchylenia decyzji Wójta Gminy P. Organ II instancji zarzucił wreszcie, że charakterystyka przedsięwzięcia nie została umieszczona w załączniku do decyzji z 3 października 2012 r., lecz ujęto ją w części poświęconej opisowi rodzaju i miejsca przedsięwzięcia. Skarżący wskazał w związku z tym, że takie działanie nie doprowadziło do sytuacji, w której decyzja pozbawiona byłaby treści, które wymagane są przepisami ustawy środowiskowej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalność administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z 13 czerwca 2013 r. , uchylającą decyzję Wójta Gminy P. z 3 października 2012 r., którą na wniosek inwestora J.S. prowadzącego działalność pod nazwą [...] ustalono środowiskowe warunki realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie stacji paliw płynnych w miejscowości S. w Gminie P. na działkach o numerach ewid. [...] oraz [...] obręb [...] wraz z budynkiem o przeznaczeniu usługowo-handlowym (parter) oraz z pomieszczeniami wypoczynkowymi dla personelu dyżurnego oraz dwoma zjazdami z drogi publicznej zlokalizowanymi na działce o numerze ewidencyjnym [...] obręb [...] – i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przy stosowaniu ww. przepisu należy mieć na uwadze przepis art. 136 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Z powyższych przepisów wynika, że decyzja kasacyjna znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy organ I instancji z powodu naruszenia przepisów postępowania nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w zakresie mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, natomiast usunięcie tego naruszenia nie mieści się w kompetencjach organu odwoławczego zakreślonych w art. 136 kpa. Z taką sytuacją mamy do czynienia, gdy organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, albowiem wówczas wyłączona jest możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego przez organ odwoławczy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy i mając na uwadze, iż decyzja organu I instancji została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek kasacyjnej decyzji Kolegium z 17 maja 2012 r. , należy podzielić pogląd organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka warunkująca uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie Sądu Wójt Gminy P. nie uwzględnił wszystkich wskazań Kolegium zawartych w ww. decyzji kasacyjnej, a przede wszystkim nie ustalił prawidłowo kręgu stron w rozpatrywanej sprawie. Z przedłożonych akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że H.T. będąca stroną postępowania zmarła w dniu 9 kwietnia 2012 r. natomiast organ I instancji prowadząc ponownie postępowanie nie ustalił prawidłowo kręgu spadkobierców po zmarłej przyjmując, że po zmarłej H.T. spadkobiercami są obok. FT. , Z.T. , W.T., J.T., A.T. i J.T. , jakkolwiek z oświadczenia F.T. złożonego w dniu 4 lipca 2012 r. wynika, ze do czasu przeprowadzenia postępowania spadkowego nie wie on kto jest spadkobiercą zmarłej. Organ I instancji nie wyjaśnił również dlaczego ograniczył krąg stron w ten sposób, że pominął właścicieli działek nr [...] tj.D.P. , J.P. i T.P. , oraz właścicieli działki nr [...] tj.: S.D. i H.D. , jakkolwiek ww. działki położone są w sąsiedztwie działek nr[...] i [...] , a dokładnie po drugiej stronie drogi gminnej. Krąg stron w postępowaniu, którego przedmiotem jest sprawa wydania decyzji o środowiskowych warunkach realizacji przedsięwzięcia jest wyznaczany w oparciu o przepis art. 28 kpa, gdyż postępowanie to toczy się w indywidualnej sprawie administracyjnej, a przepisy szczególne nie wprowadzają odrębnej regulacji w kwestii ustalania kręgu stron postępowania (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., II OSK 1588/12, LEX nr 1218392). Zgodnie z przepisem art. 28 kpa. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Trzeba podkreślić, że przymiot strony nie zależy od jakiegokolwiek zainteresowania wynikiem sprawy, a jedynie od interesu prawnego, który należy rozumieć jako interes wynikający z normy prawa materialnego, przy czym aby interes ten stanowił podstawę zakwalifikowania określonego podmiotu jako stronę postępowania musi pozostawać w bezpośrednim, konkretnym, indywidualnym i aktualnym związku z postępowaniem w określonej sprawie administracyjnej. Stwierdzenie istnienia takiego interesu wymaga zaistnienia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa administracyjnego materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację prawną podmiotu w zakresie jego pozycji materialnoprawnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2000 r. sygn. akt III SA 1876/99). Podkreślić należy, że to przede wszystkim na organach administracji spoczywa obowiązek ustalenia w toku postępowania, kto ma przymiot strony postępowania w indywidualnej sprawie administracyjnej i komu należy zapewnić czynny udział w każdym stadium postępowania w tej sprawie. Jest zrozumiałe , że prawidłowe ustalanie kręgu stron postępowania może wymagać postępowania wyjaśniającego. I taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdzie organ I instancji obowiązany był zbadać, czy właścicielom działek położonych bezpośrednio po drugiej stronie drogi, z którą graniczą także działki inwestora mają interes prawny w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze, iż przedmiotowe postępowanie dotyczy ustalenia środowiskowych warunków dla przedsięwzięcia polegającego na realizacji stacji paliw płynnych, a więc będzie się wiązać m. in. ze zwiększonym ruchem na drodze publicznej i emisją spalin, a także innych substancji, a ww. działki nr [...] [...] są zabudowane budynkami mieszkalnymi ponownie rozpoznając sprawę organ powinien wyjaśnić czy, a jeśli tak – to w jakim zakresie istnieje możliwość wpływu przedmiotowego postępowania na interes prawny czy obowiązek właścicieli ww. działek np. w zakresie ich zagospodarowania czy szerzej wykonywania przysługującego im prawa własności. Należy przy tym wskazać, że źródłem interesu prawnego mogą być normy o charakterze materialnoprawnym także spoza szeroko rozumianego prawa administracyjnego. W szczególności interes prawny może wynikać z norm prawa cywilnego, w tym prawa sąsiedzkiego. Zgodnie z art. 140 k.c. w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Z przepisu tego wynika, że niedopuszczalne są bezpośrednie ingerencje w wykonywanie prawa własności przez właściciela, określane w literaturze jako tzw. immisje bezpośrednie. Immisje bezpośrednie polegają na celowym, bezpośrednim kierowaniu określonych substancji (wody, ścieków, pyłów) na inną nieruchomość za pomocą odpowiednich urządzeń (rowy, rury itp.). (por. E. Gniewek, Kodeks cywilny. Księga druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, do art. 144). Należy podkreślić, ze każde zatem - również niezabronione przepisami prawa cywilnego - zakłócenie przez inwestycję korzystania z nieruchomości powoduje, że jej właścicielowi przysługuje przymiot strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 kpa. Konsekwencją stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania jest uznanie, że cała decyzja wydana w takim wadliwym postępowaniu jest również obarczona wadą. Zwłaszcza uchybienia organu w zakresie ustalenia katalogu stron postępowania administracyjnego nie mogą prowadzić do wniosku, że decyzja jest z tego powodu dotknięta wadą tylko w części. Stwierdzenie istotnych uchybień procesowych oznacza, że akt administracyjny wydany w postępowaniu obarczonym takimi uchybieniami jest aktem wadliwym dlatego, że jest aktem przedwczesnym, którego treść mogłaby być inna, gdyby do uchybień procesowych nie doszło. Okoliczność, że w wyniku wyeliminowania tych uchybień w przyszłości może okazać się, że zapadłaby decyzja takiej samej treści, nie uzasadnia zmiany powyższego stanowiska, gdyż pozostawałoby to z istotą i celem gwarancji procesowych przyznanych stronom postępowania administracyjnego. ( wyrok WSA w Krakowie z 19. 02. 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1144/12). W orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę na to, że to organ administracji obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Nawet w przypadku wszczęcia postępowania na wniosek strony, organ administracyjny nie może tylko jej gwarantować udziału, lecz obowiązany jest ustalić, czy w danej sprawie mają prawnie chronione interesy również inne jednostki (wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z 26. 06. 1998 r., sygn.. akt I SA/Lu 684/97, wyrok NSA z 29. 04. 2010 r., I OSK 913/09) Podkreślenia zatem wymaga okoliczność, że obowiązkiem organu administracji publicznej rozstrzygającego indywidualną sprawę administracyjną jest zweryfikowanie z urzędu wszystkich elementów tej sprawy, tj. dokonanie ustaleń prawnych i podjęcie na ich podstawie rozstrzygnięcia na gruncie konkretnego stanu faktycznego. W tym zakresie mieści się również zweryfikowanie interesu prawnego poszczególnych osób i jego związku z konkretnym postępowaniem administracyjnym. Indywidualny charakter spraw administracyjnych wymaga każdorazowego zbadania, komu w postępowaniu obejmującym określoną sprawę administracyjną służy status strony ( wyrok WSA w Krakowie z 19. 02. 2013 r. sygn.. akt: II SA/Kr 1144/12). Z przedłożonych akt administracyjnych sprawy wynika, że właściciele działek nr ewid. [...] i [...] wskazywali na posiadanie interesu prawnego m. in. w pismach kierowanych do Wójta Gminy P. wskazując na zagrożenie ich interesu prawnego przez przedmiotową inwestycję (pisma z 26. maja 2011r. , 27 czerwca 2011 r., 25 lipca 2011 r. przedłożone do akt administracyjnych sprawy), natomiast organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania dowodowego w tym zakresie czym naruszył przepisy art. 28, art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Brak przeprowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia pełnego katalogu stron postępowania oznacza, że decyzja organu I instancji została wydana przedwcześnie przy czym organ odwoławczy słusznie uznał iż naruszenie to nie może być uzupełnione w ramach postępowania w oparciu o art. 136 kpa. Z innych uchybień proceduralnych należy wskazać na brak prawidłowego doręczenia zawiadomień kierowanych w trybie art. 10 § 1 kpa do Z.T. , A.T., W.T. i J.T. , Zawiadomienia te skierowane do ww. stron w dniu 21 sierpnia 2012 r. , nie były podwójnie awizowana jak tego wymaga art. 44 § 1-4 kpa. Ponadto należy się zgodzić z organem odwoławczym, że mimo ponownego rozpoznawania sprawy organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich istotnych kwestii, a przede wszystkim czy dla przedmiotowej stacji paliw płynnych wraz budynkiem o przeznaczeniu usługowo-handlowym na działkach nr [...] i [...] w m. S. może być wydana decyzja środowiskowa ze względu na normę z art. 80 ust. 2 zd. pierwsze ustawy 3. 10. 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.) , zgodnie z którą właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Zgodnie bowiem z postanowieniem § 6 pkt 2 obowiązującego planu miejscowego uchwalonego uchwałą nr [...] Rady Gminy z 6 sierpnia 1999 r. tereny oznaczone symbolem M3, na których znajdują się działki inwestora przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniowa, pensjonatową, związaną z nieuciążliwą działalnością usługowo-gospodarczą, w tym rolniczą oraz niezbędne ulice dojazdowe i towarzyszącą infrastrukturę techniczną. Mając to na uwadze organ powinien dokonać jednoznacznej oceny planowanego przedsięwzięcia pod tym względem, z uwzględnieniem raportu o oddziaływaniu na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ocenić jego poprawność, spójność i wiarygodność. Nadto organ powinien jednoznacznie wykazać, czy przedmiotowa stacja może być zrealizowana ze względu na zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w pasie szerokości 25 m od linii m.in. rzek, wprowadzony w rozporządzeniu Nr [...] Wojewody z 24.11.2006 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Nie można się bowiem zgodzić, że w odniesieniu do tej kwestii organ I instancji w sposób wystarczający wyjaśnił, iż przedmiotowa stacji paliw w sposób jednoznaczny kwalifikuje się w obowiązującym planie miejscowym jako nieuciążliwa działalność usługowa. Ponieważ w sprawie pojawiły się istotne rozbieżności w zakresie kwalifikowania przedmiotowej w aspekcie uciążliwości należy wątpliwości te wnikliwie rozpatrzyć. Rozpoznając ponownie sprawę rzeczą organu będzie także wyjaśnienie sprawy nielegalnie wzniesionego muru oporowego na działce nr [...] w związku z tym także przesunięcia linii brzegowej S. , na co wskazywały strony odwołujące się od decyzji I instancji. A zatem należy się zgodzić ze stanowiskiem organu odwoławczego, że sprawa wymaga ponownego rozpoznania przez organ I instancji gdyż naruszenie przepisów postępowania, w tym nieustalenie pełnego i prawidłowego katalogu stron postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż nie pozwoliło na rozważenie wszystkich interesów prawnych, których dotyczyło postępowanie w sprawie, co mogło wpłynąć na merytoryczną treść decyzji. Udział stron w postępowaniu ma bowiem z założenia służyć poprawności rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, gdyż w przeciwnym wypadku nie znajdowałby żadnego uzasadnienia. Niezależnie od tego należy jednoznacznie wyjaśnić wszystkie kwestie budzące wątpliwości w zakresie dopuszczalności realizacji inwestycji ze względu na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i oraz położenie miejsca lokalizacji w terenie [...] Obszaru Krajobrazu Chronionego i związanych z tym ograniczeń. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.