II SA/Kr 1118/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski NSA Anna Szkodzińska Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków [...]-M. G. sprawy ze skargi M. K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 13 czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala Decyzją z dnia 29 marca 2012 r. nr [....] znak [....] Starosta N. udzielił [....] Sp. z o.o. pozwolenia na wykonanie robót budowlanych polegających na: 1. budowie dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo - usługowym (handel, usługi nieuciążliwe) na działce nr ewid. [....] , kategoria obiektu budowlanego: XVII (...) wraz z zagospodarowaniem terenu, infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi, obejmującymi: przebudowę skrzyżowania ul. [....] na skrzyżowanie typu rondo wraz z oświetleniem i odwodnieniem drogowym; budowę dwóch zjazdów z w/w dróg; budowę przyłącza i instalacji wodociągowej; budowę przyłącza i instalacji kanalizacji sanitarnej; budowę przyłącza i instalacji kanalizacji opadowej; budowę przyłącza elektroenergetycznego - linie kablowe SN15 kY wraz z wbudowaną, w ww. budynek stacją transformatorową i oświetleniem terenu; budowę przyłącza telekomunikacyjnego; przebudowę sieci elektroenergetycznej, kolidującej z projektowaną inwestycją przebudowę sieci gazowej, kolidującej z projektowaną inwestycją przebudowę sieci teletechnicznej, kolidującej z projektowaną inwestycją na ww. dz. ewid. nr [....] oraz dz. ewid. nr nr [....] , (...) 2. rozbiórce starego budynku dworca autobusowego PKS i obiektów towarzyszących oraz istniejącej infrastruktury technicznej, (nieprzeznaczonej do dalszego użytkowania), kolidujących z projektowaną inwestycją na ww. dz. ewid. nr [....] oraz na części dz. ewid.nr nr [....] . W odwołaniu wniesionym od tej decyzji M.S. zarzucił rażące naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że nie przysługuje mu przymiot strony postępowania, oraz naruszenie gwarancji procesowych, o jakich mowa w art. 10 § 1 k.p.a. Odwołujący wyjaśnił, że po uzyskaniu wiedzy o toczącym się postępowaniu zgłosił swój udział jako strona wskazując, że jest właścicielem sąsiedniej działki nr [....] oraz, że pismem z dnia 27 stycznia 2012 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w Z. z wnioskiem o ustanowienie do swojej działki drogi koniecznej przebiegającej po działce nr [....] . Wskazał, że budowa obiektów i urządzeń budowlanych na działce nr [....] może zniweczyć jego starania o uzyskanie drogi konicznej. Odwołujący podkreślił, że wbrew stanowisku Starosty N. wyrażonemu w piśmie z dnia 29 marca 2012 r. droga konieczna może przebiegać tylko po działce nr [....] . Dalej podniósł, że organ I instancji nie wyznaczył w sposób prawidłowy obszaru oddziaływania obiektu. W aktach sprawy brak jest dokumentu z którego wynikałoby, że obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach ewidencyjnych działki nr [....] . Organ nie dokonał analizy przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki odwołującego, a zawłaszcza wynikających z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Tymczasem sposób zagospodarowania działki nr [....] ograniczy sposób zabudowy działki odwołującego. Obecnie na swojej działce może wybudować budynek z materiałów rozprzestrzeniających ogień i podłączyć go do studni z wodą pitną, a udzielenie pozwolenia na budowę tą możliwość mu odbierze. Mając na uwadze powyższe wniósł o uchylenie decyzji i orzeczenie co do istoty sprawny poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę albo uchylenia decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Odwołanie od powyższej decyzji Starosty wniósł także T.Z. podnosząc, że jest właścicielem działki nr [....] zlokalizowanej w bezpośrednim sąsiedztwie realizowanej inwestycji, a także, że pomiędzy nim, a inwestorem toczy się przed Sądem Rejonowym w N. sprawa o ustanowienie służebności drogi koniecznej. Z planu zagospodarowania terenu wynika, że teren realizacji inwestycji został zaprojektowany w ten sposób, aby uniemożliwić dojazd do nieruchomości wnioskodawcy. Ponadto w ocenie odwołującego obszar oddziaływania inwestycji o tak dużej skali powinien obejmować jak najszerszy zasięg z uwagi na fakt, iż powodować będzie znaczne utrudnienia w gospodarowaniu nieruchomościami sąsiednimi. Od decyzji Starosty N. z 29 marca 2012 r. nr [....] odwołał się także R.L. Decyzją z dnia 18 czerwca 2012 r. znak: [....] Wojewoda [....] stwierdził, że odwołania wniesione przez M.S. oraz T.Z. od ww. decyzji Starosty [....] zostały wniesione przez osoby nieposiadające przymiotu strony i umorzył postępowanie odwoławcze. Jako podstawę rozstrzygnięcia powołał art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. poz. 243 z 2013 r. - jednolity tekst)-dalej zwanej w skrócie k.p.a. oraz art. 80 ust. 1, 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. - jednolity tekst z późn. zm.) –dalej zwanej w skrócie p.b... W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w rozpatrywanej sprawie organ I instancji ustalił, iż obszar oddziaływania nie wykracza poza teren inwestycji. W związku z tym strony postępowania zostały ograniczone do właścicieli, zarządców, dzierżawców wieczystych nieruchomości objętych decyzją (terenu inwestycji), czyli inwestora (......Spółka z o.o. jest użytkownikiem wieczystym działki nr ewid. [....] , będącej własnością skarbu Państwa) oraz dla pozostałych działek objętych decyzją, zgodnie z treścią wypisów z rejestru gruntów włączonych do akt sprawy: Gminy M. N. (władający Burmistrz) Skarbu Państwa (władający odpowiednio: GDDKiA, Starosta N. i Urząd Miejski - Drogi Urządzone) oraz Zakład [....] S.A. Z akt sprawy wynika, że M.S. jest właścicielem działki nr [....] , a T.Z. działki nr [....] . Obie działki położone są na zachód od terenu inwestycji i graniczą bezpośrednio z działką inwestora nr [....] , na której zaprojektowano budowę dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo-usługowym. Jak wynika z materiału dowodowego, wszystkie ww. działki, znajdują się w obszarze KU1, - terenach obsługi komunikacji samochodowej, gdzie przeznaczeniem podstawowym są obiekty dworca autobusowego i urządzenia obsługi komunikacji - publicznego transportu zbiorowego w tym wiaty przystankowe, dla których jako przeznaczenie dopuszczalne ustala się usługi komercyjne i obiekty handlowe o powierzchni do 2000 m2, towarzyszące przeznaczeniu podstawowemu oraz zieleń urządzoną, obiekty i urządzenia komunikacji oraz infrastruktury technicznej. Organ wskazał, że działki odwołujących nie posiadają ustalonego, zagwarantowanego prawnie połączenia komunikacyjnego z drogami lądowymi. Odwołujący uważają z kolei, że z uwagi na bezpośrednie sąsiedztwo z terenem inwestycji oraz ewentualność ustanowienia drogi koniecznej po działce inwestycji winien być im przyznany przymiot stron postępowania (z wnioskiem do Sądu Rejonowego o ustanowienie drogi koniecznej po działce nr ewid [....] M.S. wystąpił w styczniu 2012 r,., natomiast T.Z. w kwietniu 2012 r.). M.S. ubiegał się o udział w postępowaniu na prawach strony, występował do organu I instancji jeszcze przed wydaniem decyzji. Starosta jednak nie uznał aby zaistniały przesłanki do zmiany ustalonego obszaru oddziaływania inwestycji (obiektu). Analiza akt sprawy dokonana przez organ odwoławczy potwierdziła stanowisko organu I instancji, iż brak jest przesłanek aby działki nr ewid [....] i nr ewid. [....] uznać za znajdujące się w obszarze oddziaływania inwestycji. Odwołujący nie wskazali jakie konkretnie ograniczenia w możliwości zagospodarowania ich terenu, wynikające z jakich konkretnych przepisów, może spowodować realizacja planowanej inwestycji. Odwołujący podnoszą ogólnie (hasłowo) sformułowane zarzuty o hałasie, zagrożeniu pożarowym, higienicznosanitarnym, bezpieczeństwa ludzi i mienia, ochrony środowiska nie wskazując przy tym żadnego konkretnego przepisu. Mając na uwadze gabaryty działki nr [....] (szerokość działki ok.5 m), zupełnie niezrozumiały jest argument zawarty w odwołaniu M.S. , że na swej działce może wybudować budynek RO i podłączyć go do studni z wodą pitną a udzielenie pozwolenia na budowę zaskarżoną decyzją tą możliwość mu odbierze. Na działce o szerokości 5 m, nieposiadającej połączenia z drogami publicznymi, praktycznie nie ma możliwości zlokalizować budynku NRO, a tym bardziej budynku RO. Wojewoda zauważył ponadto, że brak uregulowanego prawnie dostępu działek do drogi publicznej, pomimo tego, że działki znajdują się w terenach inwestycyjnych (KU1 zgodnie miejscowym planem), sprawia, że w myśl ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, działek tych nie można uznać za działki budowlane, na których możliwa jest realizacja jakiejkolwiek inwestycji. Dopiero prawne ustanowienie do niej drogi koniecznej umożliwi i otworzy dla nich możliwość ich ewentualnego zabudowania, na warunkach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu, na przedmiotowych działkach nie ma możliwości lokalizacji ani budynków mieszkalnych, ani rekreacyjnych, jedynie możliwe jest uzupełnienie urządzeń obsługi komunikacji publicznego transportu, usług komercyjnych i handlowych towarzyszących obiektowi dworca autobusowego, urządzeń infrastruktury technicznej, obiektów i urządzeń komunikacji oraz zieleni urządzonej. Organ odwoławczy nie znalazł okoliczności wskazujących na to, by przedmiotowa inwestycja, objęta kwestionowaną decyzją, wprowadzała ograniczenia w zagospodarowaniu działek nr [....] i nr [....] . Planowana inwestycja nie odbiera także dostępu do drogi publicznej przedmiotowym działkom, bowiem w obecnym stanie prawnym te ich nie posiadają. Okoliczność wniesienia wniosków o ustanowienie drogi koniecznej do sądu także nie stanowi przesłanki do uznania wnioskujących za strony postępowania. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M.S. zarzucając naruszenie art. 138§ 1 pkt 3 k.p.a. i art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 i art. 5 ust. 1 pkt 9 i ust. 2 p.b. poprzez przyjęcie, że skarżący jako właściciel nieruchomości położonej w N. działki ewid. nr [....] nie jest stroną postępowania i nie przysługuje mu prawo wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji i na tej podstawie umorzenie postępowania odwoławczego; naruszenie przepisów prawa procesowego t. j. przepisów art. 7 i 77 k.p.a. które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący podniósł, że jest właścicielem działki nr [....] , a działka ta graniczy z działką nr [....] , której dotyczy kwestionowane pozwolenie na budowę. Z wniosku skarżącego przed Sądem Rejonowym w N. pod sygn. akt I Ns 106/12 toczy się postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej do jego działki przy czym skarżący wskazuje szlak drożny mający przebiegać po działce nr [....] . Budowa obiektów i urządzeń, budowlanych na działce nr [....] może zniweczyć starania o uzyskanie drogi koniecznej. Ponadto skarżący zarzucił, że sposób zagospodarowania działki nr [....] generuje dla jego działki liczne ograniczenia, co do jej zabudowy, a wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. Przede wszystkim dotyczy to zachowania odległości od obiektów budowlanych, które zaprojektowane są na działce nr [....] . Obecnie takie ograniczenia nie występują, ale zaprojektowana zabudowa działki nr [....] ograniczenia takie przyniesie. Wskazał, także na przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane nakazujący poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, co ma znaczenie ze względu na toczące się postępowanie o ustanowienie służebności drogi koniecznej mające wieść po działce nr [....] . Skarżący wyjaśnił, że działka nr [....] wraz z działką nr [....] stanowiły jedną całość – działkę nr [....] , która miała dostęp do drogi publicznej - ul. [....] ona podziałowi na działki nr [....] nr [....] , po czym działka nr [....] została wywłaszczona na rzecz Skarbu Państwa i oddana w użytkowanie przekształcone później w użytkowanie wieczyste. Następnie została ona zniesiona do działki nr [....] . Według wyrysu z rysunku planu zagospodarowania przestrzennego m. N. działka skarżącego leży w terenie oznaczonym symbolem KU l, dla którego w § 47 tekstu planu przewidziano m. in. możliwość budowy dworca autobusowego wraz z obiektami obsługi komunikacji (ust. 2) oraz obiektów usług komercyjnych i obiektów handlowych (ust. 3). W zgodzie z przepisami urbanistycznymi skarżący może zatem na swej działce wybudować dowolny obiekt o przeznaczeniu wskazanym w w/w przepisach. Skarżący wskazał, że inwestor w odpowiedzi na wniosek o ustanowienie drogi koniecznej wskazał, że "na nieruchomości, na której wnioskodawca planuje ustanowić służebność Spółka realizuje inwestycję polegająca na budowie dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo-usługowym...". Wynika z tego, że w przypadku zrealizowania owej inwestycji skarżący zostanie pozbawiony możliwości uzyskania dostępu do drogi publicznej. Dalej skarżący podniósł, że definicję obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć w ten sposób, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwoleniu na budowę i to niezależnie od tego, czy projekt budowlany w ocenie organu spełnia wymagania określone przepisami prawa materialnego oraz aktów wykonawczych i czy zachowane są odległości nakazane stosownymi przepisami prawa. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 31.10.2012r., sygn. akt II SA/Kr 1167/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [....] z dnia 18 czerwca 2012 r. znak: [....] . W przedmiotowym wyroku Sąd podkreślił m.in., iż organ odwoławczy umarzając postępowanie odwoławcze nie przeprowadził żadnej analizy oddziaływania przyszłej inwestycji na działkę skarżącego i T.Z. a ograniczył się jedynie do podania okoliczności związanych z nieruchomościami będącymi ich własnością a dotyczących małych rozmiarów działek i braku skomunikowania z drogami lądowymi. Okoliczności te nie są jednak analizą obszaru oddziaływania przyszłej inwestycji na nieruchomość skarżącego i T.Z. Organ odwoławczy nie wskazał jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu i uciążliwości w stosunku do działek skarżącego i T.Z. są związane z realizacją przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego tak w całości tj. kompleksu jakim jest dworzec autobusowy, jak i poszczególnych obiektów wznoszonych w ramach tej inwestycji - w szczególności tych które będą znajdowały się w bliskiej odległości od nieruchomości skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zarzucił Wojewodzie [....] brak w tym zakresie jakiejkolwiek analizy obejmującej tak przepisy techniczno-budowlane i związane z nimi ograniczenia dotyczące zagospodarowania nieruchomości sąsiednich jak i przepisy z zakresu ochrony środowiska, ochrony przed hałasem oraz zagospodarowania przestrzennego. Należy zaznaczyć, iż w międzyczasie na skutek rozpatrzenia odwołania R.L. decyzja Starosty N. nr [....] z 29.03.2012 r" znak: [....] została decyzją Wojewody [....] z 20.06.2012 r., znak: [....] , uchylona w całości, a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja Wojewody [....] z 20.06.2012 r., eliminująca z obrotu prawnego ww. decyzję Starosty [....] nie została zaskarżona. Rozpoznając ponownie odwołania M.S. oraz T.Z. Wojewoda [....] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3, a także 105 § 1 k.p.a. oraz art. 80 ust. 1, 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 p.b. , decyzją z dnia 13.06.2013r. znak [....] ponownie umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte ww. odwołaniami. W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji Wojewoda [....] przedstawiając dotychczasową historię postępowania podkreślił, iż na skutek rozpatrzenia odwołania R.L. decyzja Starosty [....] nr [....] z 29.03.2012 r" znak: [....] została już decyzją Wojewody [....] z 20.06.2012 r., znak: [....] , uchylona w całości i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Decyzja Wojewody [....] z 20.06.2012 r., eliminująca z obrotu prawnego ww. decyzję Starosty [....] , znajduje się w obrocie prawnym. W związku z powyższym, zdaniem organu odwoławczego rozpatrywanie sprawy odwołań, wniesionych od tej decyzji, jest bezprzedmiotowe, z uwagi na brak w obrocie prawnym decyzji, której odwołania te dotyczą. Organ II instancji wskazał, iż bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem w rozpatrywanej sprawie jest konkretna decyzja której dotyczy odwołanie. Ponadto Wojewoda [....] podniósł m.in., iż komentarze i literatura, omawiające zasady stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wskazują, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. Prowadzi to do wniosku, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W opinii organu II instancji w niniejszej sprawie oczywista bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego wynika z faktu uchylenia, wyeliminowania z obrotu prawnego, decyzji Starosty, której dotyczą odwołania. Tym samym, brak jest (w obecnym stanie prawnym), jednego z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej - brak jest rozstrzygnięcia, które było przedmiotem zaskarżenia. Należy zatem uznać, że sprawa będąca przedmiotem postępowania odwoławczego, wszczętego odwołaniem M.S. z daty 17 kwietnia 2012r. oraz odwołania T.Z. z daty 17 kwietnia 2012 r., utraciła charakter sprawy administracyjnej, a postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Zdaniem organu odwoławczego w obecnym stanie prawnym, pomimo uchylenia decyzji Wojewody z 19.06.2012 r., postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty nr [....] , z 29.03.2012 r., musi zostać umorzone z uwagi na oczywistą bezprzedmiotowość postępowania. Dalsze prowadzenie postępowania odwoławczego w stosunku do decyzji, która została uchylona, byłoby sprzeczne z przepisami i zasadami prawa. Ponadto, Wojewoda przypomniał, iż po wydaniu ostatecznej decyzji Wojewody [....] z 20.06.2012 r., organ starostwa przeprowadził ponowne postępowanie w sprawie wnioskowanego pozwolenia na budowę i decyzją nr [....] , z dnia 03.08.2012 r., znak: [....] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Równocześnie Wojewoda zauważył, że od decyzji Starosty [....] nr [....] , z 03.08.2012 r. odwołali się ponownie T.Z. i M.S. Wojewoda [....] decyzją z 09.10.2012 r., znak: [....] (sprostowaną postanowieniem z 22.11.2012 r.), po stwierdzeniu, że odwołania wniesione zostały przez osoby nieposiadające przymiotu stron postępowania umorzył postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami T.Z. i M.S. Żadna ze stron nie wniosła odwołania od ww. decyzji Starosty. Na decyzję Wojewody z 09.10.2012 r. wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez M.S. i T.Z. . Przedmiotowa skarga została oddalona prawomocnym wyrokiem z 01.02.2013 r., sygn. akt II SA/Kr 1602/12. Wojewoda wskazał, iż Sąd podzielił stanowisko organów administracyjnych co do tego, iż w świetle zebranych dowodów brak przesłanek do uznania T.Z. i M.S. za strony postępowania w sprawie dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Stwierdzając, że inwestor zatem dysponuje ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, Wojewoda odwołał się do wyroku WSA w Bydgoszczy z 20.03.2012 r. sygn. akt: II SA/Bd 102/12, publ. LEX nr 1138305 gdzie ww. Sąd stwierdził m.in. że : dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tejże decyzji, (,) . Jednocześnie, powracając do stwierdzenia, iż w niniejszej decyzji nie ma możliwości rozpatrzenia merytorycznych uwag zawartych w odwołaniach i pismach uzupełniających odwołania Skargę na powyższą decyzję Wojewody [....] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M.S. zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego tj. przepisów art. 105 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Domagając się jej uchylenia skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł m.in., iż w dniu 2 lutego 2012 r. [....] sp. z o. o. złożyła u Starosty N. wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie jej pozwolenia' na budowę m. in. na działce ew. nr [....] dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo-usługowym wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną i uzyskała wnioskowane pozwolenie na budowę. Po uzyskaniu wiedzy o toczącym się postępowaniu w tej sprawie skarżący pismem z dnia [....] 2012 r. jako strona zgłosił się do udziału w tym postępowaniu wskazując, że będąc właścicielem sąsiedniej działki ew. nr [....] pismem z dnia [....] 2012 r. wystąpił do Sądu Rejonowego w N. z wnioskiem o ustanowienie do jego działki drogi koniecznej przebiegającej po działce ew. nr [....] . Stwierdził, że jego działka znajduje się w obszarze oddziaływania w/w obiektu przez co na zasadzie art. 28 ust. 2 p.b. przysługuje mu status strony w tym postępowaniu. Wskazał, że budowa obiektów i urządzeń budowlanych na działce ew. nr [....] może zniweczyć jego starania o uzyskanie drogi koniecznej. W dalszej części skargi skarżący przytaczając treść art.145 § 2 zd. 2 kc wskazał, że zważając na treść owego przepisu prawa poprowadzenie drogi koniecznej może nastąpić tylko po działce [....] . Zwrócił także uwagę na to, że ochronę dostępu do drogi publicznej zapewnia przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.. Niezależnie od tego M.S. podniósł, iż zaskarżoną decyzją Wojewoda [....] w K. orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. wskazując w uzasadnieniu, że postępowanie odwoławcze stało się bezprzedmiotowe a to wobec wcześniejszego uchylenia decyzji Starosty N. z dnia 29 marca 2012 r.. Zdaniem skarżącego uchylenie decyzji Starosty N. z dnia 29 marca 2012 r. orzeczone decyzją Wojewody [....] z dnia 20 czerwca 2013 r. jakkolwiek doprowadziło do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, to jednakże nie doprowadziło do ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w zakresie wnioskowanym w odwołaniu, jakie wniósł skarżący. Sprawa była ponownie rozstrzygana przez Starostę Nowotarskiego i ponownie od jego decyzji zostały wniesione odwołania. Zatem sprawa wówczas nie była bezprzedmiotowa i skarżącemu powinien być zapewniony udział w tym ponownie prowadzonym postępowaniu czego organy administracji obu instancji mu nie zagwarantowały. W ocenie skarżącego nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody [....] , że sprawa utraciła charakter sprawy administracyjnej i zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r. SA/Łd 2424/04 podlega umorzeniu. Wbrew temu twierdzeniu sprawa nie utraciła charakteru sprawy administracyjnej i nie można do niej odnosić powoływanego wyroku. Ta sprawa nadal ma charakter administracyjny (dotyczy stosunku administracyjnoprawnego opartego na przepisach prawa budowlanego oraz k.p.a.). Nie zachodzi także podnoszony przez Wojewodę [....] brak któregokolwiek z elementów materialno-prawnego stosunku prawnego. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody [....] że skarżącego nie można uznać za stronę postępowania. Zdaniem skarżącego aby odpowiedzieć na pytanie czy jest on, czy też nie jest stroną przytoczyć należy bezsporne fakty a mianowicie, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej w N. stanowiącej działkę ewid. nr [....] a działka ta graniczy z działką ewid. nr [....] położoną tamże, której dotyczy kwestionowane pozwolenie na budowę. Z wniosku skarżącego przed Sądem Rejonowym, w N. pod sygn. akt I Ns 106/12 toczy się postępowanie o ustanowienie drogi koniecznej do jego działki przy czym skarżący wskazuje szlak drożny mający przebiegać po działce ewid. nr [....]. Autor skargi zaznaczył także, iż według wyrysu z rysunku planu zagospodarowania przestrzennego m. N. działka skarżącego leży w terenie oznaczonym symbolem KU1, dla którego w § 47 tekstu planu przewidziano m. in. możliwość budowy dworca autobusowego wraz z obiektami obsługi komunikacji (ust. 2) oraz obiektów usług komercyjnych i obiektów handlowych (ust. 3). Skarżący zauważył, iż w zgodzie z przepisami urbanistycznymi może zatem na swej działce wybudować dowolny obiekt o przeznaczeniu wskazanym w w/w przepisach. Równocześnie M.S. podniósł, iż inwestor w odpowiedzi na wniosek o ustanowienie drogi koniecznej wskazał, że "na nieruchomości, na której wnioskodawca planuje ustanowić służebność Spółka realizuje inwestycję polegająca na budowie dworca autobusowego wraz z obiektem handlowo- usługowym..." . Zdaniem skarżącego wynika z tego, że w przypadku zrealizowania owej inwestycji zostanie on pozbawiony możliwości uzyskania dostępu do drogi publicznej. Trzeba bowiem wyeliminować warianty zasugerowane przez Inwestora a to poprowadzenie szlaku drożnego w kierunku ul. [....] , a to z tej przyczyny, że droga ta ma ulec likwidacji w związku z inwestycją zatwierdzoną w/w pozwoleniem na budowę oraz w kierunku ul [....] a to z tej przyczyny, że jest tam wysoka skarpa oraz zarządca drogi nie wyraża zgody na urządzenie zjazdu. W dalszej części uzasadnienia skargi, jej autor podniósł m.in., że w niniejszej sprawie trafnie organy obu instancji wskazały, iż krąg osób uprawnionych do występowania w charakterze stron należy ustalić z uwzględnieniem art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b.. Jednak jego zdaniem od razu też dostrzec trzeba, że jakkolwiek organy prawidłowo powołały powyższe regulacje prawne, jako mające zastosowanie w niniejszej sprawie, to stosownie do wymogów w nich określonych nie wytyczyły i nie określiły terenu w otoczeniu przedmiotowej inwestycji na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tą inwestycją ograniczenia w zagospodarowaniu innych nieruchomości, czyli nie ustaliły obszaru oddziaływania obiektu. Pamiętać trzeba, że organy orzekające obowiązane są samodzielnie ustalić strony prowadzonego postępowania, oceniając wpływ przedmiotowej inwestycji na otoczenie, a w konsekwencji legitymację skarżącego domagającego uchylenia decyzji, a w sprawie o pozwolenie na budowę i posiadania przez niego przymiotu strony. Organy budowlane obu instancji powinny były odnieść się do funkcji, konstrukcji i innych cech obiektu oraz ustalić, czy przedmiotowe obiekty budowlane sięgające granicy działki skarżącego należą do takiej kategorii inwestycji, z którą przepisy odrębne wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu znajdującego się w jego otoczeniu. Za niewystarczające w ocenie skarżącego uznać należy tylko odnotowanie przez organ I instancji i organ odwoławczy faktu, że w pozwoleniu na budowę uznano za stronę tylko inwestora, przy czym nie określono szczegółowo w jaki sposób ustalono obszar oddziaływania obiektu, w szczególności nie przywołano żadnych przepisów, które uzasadniałyby wyrażony pogląd w kwestii stron. Stroną w rozumieniu powołanego przepisu będzie tylko ten podmiot, któremu oddziaływanie zamierzonej inwestycji może ograniczyć prawo w zagospodarowaniu jego nieruchomości. Takiej okoliczności organy, uzasadniając swoje stanowisko, nie podały. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie poczynił żadnych ustaleń czy obiekty budowlane objęte pozwoleniem na budowę nie spowodują uciążliwości w zakresie emisji hałasu, wibracji czy promieniowania oraz skażenia powietrza, gleby a zwłaszcza nie pozbawią działki skarżącego dostępu do drogi publicznej. Stąd, zdaniem skarżącego, organy przedwcześnie przyjęły, że omówione obiekty nie będą niekorzystnie oddziaływać na działkę skarżącego i pozwolą na korzystanie z nich zgodnie z społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. W ocenie skarżącego, nie spełniono również wymogu wytyczenia i określenia przez organ obszaru oddziaływania obiektu. Organy nie dokonały szczegółowej analizy projektu budowlanego, jak też planu zagospodarowania działki i zgodnie przyjęły, że działka będąca własnością skarżącego położona jest poza obszarem oddziaływania inwestycji, chociaż z uzasadnień decyzji nie wynika, aby obszar ten został w postępowaniu w ogóle wyznaczony. Skarżący zaznaczył także, iż jakkolwiek WSA w Krakowie w wyroku z dnia 1 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Kr 1602/12 wskazał, ze Starosta Nowotarskie wydając decyzję z dnia 3 sierpnia 2012 r. przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji i wyjaśnił w uzasadnieniu dlaczego przyjął taki właśnie zakres tego obszaru. To jednakże owo twierdzenie pozostaje w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Zdaniem skarżącego bezpodstawne umorzenie postępowania odwoławczego i pozbawienie skarżącego jako strony możliwości obrony jego praw stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego - art. 138 § 1 pkt 3 kpa, a także naruszenie prawa materialnego - art.28 ust. 2 w zw. z art.3 pkt 20 p.b., a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik sprawy (vide wyrok WSA w Bydgoszczy z 12 kwietnia 2012 r. II SA/Bd 91/12). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja Wojewody [....] z dnia 13.06.2013r. znak [....] o umorzeniu postępowania odwoławczego wszczętego na skutek odwołań wniesionych przez M.S. oraz T.Z. nie narusza prawa materialnego, ani też przepisów postępowania administracyjnego. Należy przypomnieć, iż podstawą procesową będącej przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzji Wojewody [....] jest przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., a także art.105 § 1 k.p.a.. Mając na uwadze treść wskazanych przepisów należy przypomnieć, iż organ odwoławczy zobligowany jest do umorzenia postępowania odwoławczego w sytuacji gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. W tym miejscu należy odróżnić umorzenie postępowania w sprawie administracyjnej od umorzenia postępowania odwoławczego. W razie, gdy brak jest podstaw prawnych lub faktycznych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, a zatem gdy postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe, organ odwoławczy decyzją kasacyjną eliminuje decyzję organu I instancji i umarza postępowanie w sprawie. Umorzenie samego tylko postępowania odwoławczego będzie miało miejsce zaś tylko wówczas, gdy sprawa rozstrzygnięta zaskarżoną decyzją nie stała się bezprzedmiotowa, a bezprzedmiotowe stało się tylko postępowanie odwoławcze. Ponieważ przepis art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec tego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze treść art. 105 k.p.a. (por. wyrok NSA O.Z. w Poznaniu z dnia 25 października 1988 r., SA/Po 495/88). W doktrynie procedury administracyjnej podnosi się nadto, iż zakres stosowania w postępowaniu odwoławczym przepisu art. 105 k.p.a. ogranicza się do przypadków tzw. obiektywnej bezprzedmiotowości tego postępowania (Komentarz aktualizowany do art.138 Kodeksu postępowania administracyjnego Wyd. Lex/el.2013). W realiach niniejszej sprawy obiektywna bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego wynika z faktu uchylenia, wyeliminowania z obrotu prawnego, decyzji Starosty [....] z dnia 29 marca 2012 r. nr [....] znak: [....] . Powyższa bezprzedmiotowość ma charakter trwały albowiem decyzja Wojewody [....] z dnia 20.06.2012 r., znak: [....] B, która uchyliła w całości ww. decyzję Starosty N. do dnia dzisiejszego pozostaje w obrocie prawnym . Tym samym, brak jest w obecnym stanie prawnym rozstrzygnięcia, które było przedmiotem zaskarżenia odwołań M.S. i T.Z. (oba z daty 17 kwietnia 2012 r.). Zasadnie więc postąpił Wojewoda [....] kwalifikując przedmiotową okoliczność jako oczywistą przesłankę bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego, która w niniejszej sprawie z uwagi na treść art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. musiała zaskutkować umorzeniem postępowania odwoławczego . Mając na uwadze wszystkie przedstawione powyżej okoliczności stwierdzić należy, Wojewoda [....] prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa, co uzasadniało wydanie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Z tych względów, w oparciu o art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku .