II SA/Kr 1119/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr) Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Piotr Głowacki Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2007 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Rady Miasta J. z dnia [...] 2006 r., nr [...] w zakresie § 30 ust. 3 pkt Itiret 3, § 30 ust. 3 pkt l tiret 4, § 30 ust.3 pkt l tiret 5, § 30 ust. 7 a także rysunku planu obejmującego obszar dróg dojazdowych KDD zlokalizowanych pomiędzy terenami MU 6 i MU l oraz pomiędzy terenami MU 6 i MNu 6 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta J. I stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w zakresie § 30 ust. 3 pkt l tiret 4, § 30 ust.3 pkt l tiret 5 w zakresie słów "za wyjątkiem przypadków szczególnie uzasadnionych - po uzyskaniu zgody zarządu drogi", § 30 ust. 7, a także rysunku planu obejmującego obszar dróg dojazdowych KDD zlokalizowanych pomiędzy terenami MU 6 i MU l oraz pomiędzy terenami MU 6 i MNu 6 II w pozostałym zakresie skargę oddala III określa , iż zaskarżona część uchwały nie może być wykonywana Wojewoda M. pismem z dnia [...] 2006r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. w części objętej: § 30 ust. 3 pkt 1 tritet 3 tekstu przedmiotowej uchwały w brzmieniu "włączenia dróg podporządkowanych ograniczone do ustalonych w planie", § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 4 tekstu przedmiotowej uchwały w brzmieniu "na terenach bezpośrednio sąsiadujących z drogą, lokalizacja obiektów przeznaczonych na działalność gospodarczą wymaga uzyskania opinii zarządu drogi", § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 5 tekstu przedmiotowej uchwały w brzmieniu "za wyjątkiem przypadków szczególnie uzasadnionych - po uzyskaniu zgody zarządu drogi", § 30 ust.7, a także stwierdzenie nieważności w zakresie tej części rysunku planu, który obejmuje obszar drogi dojazdowej oznaczony symbolem KDD zlokalizowanej pomiędzy terenami MU 6 i MU 1 oraz tej części rysunku planu, który obejmuje obszar drogi oznaczony symbolem KDD zlokalizowanej pomiędzy terenami MU 6 i MNu 6 W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwałą Nr [...] Rada Miejska w J. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miasta J. Zgodnie ze sprawowanym nadzorem przedmiotowa uchwała została oceniona w oparciu o przedstawioną dokumentację planistyczną pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). W § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 4 tekstu przedmiotowej uchwały Rada Miejska wprowadziła zapis w brzmieniu "na terenach bezpośrednio sąsiadujących z drogą lokalizacja obiektów przeznaczonych na działalność gospodarczą wymaga uzyskania opinii zarządu drogi", w § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 5 tekstu uchwały zapis w brzmieniu "za wyjątkiem przypadków szczególnie uzasadnionych - po uzyskaniu zgody zarządu drogi", zaś w § 30 ust.7 przedmiotowej uchwały postanowiono, iż "zamierzenia związane ze zmianą zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego, a w szczególności z budową obiektów lub zmiana sposobu użytkowania, wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi". Zdaniem organu nadzoru treść cytowanych zapisów przedmiotowej uchwały pozostaje w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym w szczególności z art.4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z przywołanymi normami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Zaś w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. I tak zgodnie z ust. 2 pkt 1 cytowanej normy w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Zgodnie zaś z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy zarządca drogi uzgadnia projekt planu miejscowego, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, poz. 2086 z późn. zm.) projekt planu powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zaś zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Kwestionowane zaś przez organ nadzoru regulacje wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych powyżej przepisach, nakładając dodatkowe wymogi, wykraczające poza powszechnie obowiązujące prawo i dopuszczające odstępstwa od ustaleń planu. Zarządca drogi uzgadnia bowiem sposób zagospodarowania terenów lub zmianę sposobu użytkowania na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tak więc zdaniem strony skarżącej nie znaleziono podstaw prawnych do zapisania w planie miejscowym wymogu dodatkowego uzgodniania z zarządcą drogi w powyższym zakresie, który wykracza poza wymagania określone normą art. 35 ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji niezgodne jest z przywołanymi powyżej normami, ustalenie w treści planu norm otwartych, uzależniających możliwość zmiany zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego oraz lokalizowania zjazdów z drogi krajowej do działek powstałych w wyniku wtórnego podziału - od uzyskania zgody zarządcy drogi. Zamieszczenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone. Organ nadzoru podniósł, iż Rada Miejska uchwalając przedmiotowy plan, nie spełniła warunków zawartych w postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] 2006 roku ( znak:[...] ), a tym samym nie spełniła wymogu wynikającego z art. 17 pkt 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, cyt. powyżej. Zgodnie bowiem z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz, prezydent, uzgadnia projekt planu z właściwym zarządcą drogi jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Strona skarżąca podniosła, iż Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na wniosek Burmistrza Miasta J., postanowieniem (znak:[...]) z dnia [...] 2006r., uzgodnił projekt miejscowego planu miasta J. pod warunkiem skorygowania projektu planu w zakresie: 1) wykluczenia włączenia drogi KDL do drogi krajowej nr 28; podłączenie może być realizowane po wykonaniu obwodnicy miasta R/KGP i obniżeniu kategorii i klasy technicznej drogi krajowej w dotychczasowym przebiegu, 2) wykluczenia włączenia dróg dojazdowych KDD do drogi krajowej nr 28 na odcinku jej przebiegu w serpentynach. Burmistrz Miasta J. pismem z dnia [...] 2006r. wystąpił do GDDKiA z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na powyższe GDDKiA postanowieniem (znak:[...] ) z dnia [...] 2006r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W przedmiotowym planie miejscowym uwzględniono warunek wykluczenia włączenia drogi KDL do drogi krajowej nr 28, jednakże Rada Miejska nie uwzględniła warunku dotyczącego wykluczenia włączenia do drogi krajowej nr 28, na odcinku jej przebiegu w serpentynach, dwóch dróg dojazdowych KDD znajdujących się: a) pomiędzy terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem działalności gospodarczej MNu 6 a terenem zabudowy mieszkaniowej i usługowej w obszarze śródmiejskim MU 6, oraz b) pomiędzy terenem MU 6 a terenem MU 1 - teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej w obszarze śródmiejskim. W oparciu o powyższe za naruszający ww. normy, należy uznać ten fragment rysunku planu oraz zapis zawarty w § 30 ust. 3 pkt 1 tiret 3 tekstu uchwały o treści: "włączenia dróg podporządkowanych ograniczone do ustalonych w planie", bowiem na rysunku planu ustalono kwestionowane włączenia. Tak więc Rada Miejska wprowadziła zapisy sprzeczne z warunkami przedmiotowego uzgodnienia. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta J. poinformowała, że "pozostawia rozstrzygnięcie skargi do uznania" Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie były zaskarżone przez organ nadzoru: § 30 ust. 3 pkt 1 tritet 3, § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 4, § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 5, § 30 ust.7 tekstu przedmiotowej uchwały oraz rysunek planu, który obejmuje obszar dróg dojazdowych oznaczonych symbolem KDD zlokalizowanych pomiędzy terenami MU 6 i MU 1 oraz pomiędzy terenami MU 6 i MNu 6. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust.8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podstawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podustawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, niezasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r., K 25/97, publ. OTK z 1997r., nr 3-4, poz.35). Stąd też unormowania zawarte w aktach prawa miejscowego – a takim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – muszą być jednoznaczne, a ze względu na zasady techniki legislacyjnej i przejrzystość (czytelności) aktu normatywnego nie powinny powielać regulacji zamieszczonych w obowiązujących ustawach lub rozporządzeniach. W konsekwencji podzielić należy stanowisko wojewody zawarte w skardze, iż zamieszczony § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 4 zapis w brzmieniu: "na terenach bezpośrednio sąsiadujących z drogą lokalizacja obiektów przeznaczonych na działalność gospodarczą wymaga uzyskania opinii zarządu drogi", w § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 5 zapis w brzmieniu: "za wyjątkiem przypadków szczególnie uzasadnionych - po uzyskaniu zgody zarządu drogi" oraz w § 30 ust.7 zapis w brzmieniu: "zamierzenia związane ze zmianą zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego, a w szczególności z budową obiektów lub zmiana sposobu użytkowania, wymagają uzgodnienia z zarządcą drogi" pozostają w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym w szczególności z art.4 ust. 1 oraz art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z przywołanymi normami w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje: ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Zaś w art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w sposób enumeratywny wymienia się materię podlegającą regulacji w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. I tak zgodnie z ust. 2 pkt 1 cytowanej normy w planie miejscowym określa się obowiązkowo przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, a także szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu. Zgodnie zaś z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym właściwy zarządca drogi uzgadnia projekt planu miejscowego, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. Nr 204, póz. 2086 z późn. zm.) projekt planu powinien być uzgodniony z właściwym zarządcą drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Zaś zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Natomiast wskazane wyżej regulacje zawarte w zaskarżonej uchwale wykraczają poza uprawnienia określone w przytoczonych przepisach. Nakładają one dodatkowe wymogi na podmioty stojące poza administracją, wykraczające poza powszechnie obowiązujące prawo i dopuszczają odstępstwa od ustaleń planu już po jego uchwaleniu. Zarządca drogi uzgadnia bowiem sposób zagospodarowania terenów lub zmianę sposobu użytkowania na etapie sporządzania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw prawnych do wyposażania zarządcy drogi przez radę gminy w kompetencje do dodatkowego uzgadniania poszczególnych inwestycji realizowanych na terenach przyległych do pasa drogowego (budowa obiektów lub zmiana sposobu użytkowania) już po uchwaleniu planu i poza procedurą planistyczną. Tego typu regulacje mogą być wprowadzane wyłącznie w drodze ustawy. Wskazane zapisy planu wykraczają poza wymagania określone normą art. 35 ustawy o drogach publicznych. W konsekwencji niezgodne jest z przywołanymi powyżej normami, ustalenie w treści planu norm otwartych, uzależniających możliwość zmiany zagospodarowania terenów przyległych do pasa drogowego oraz lokalizowania zjazdów z drogi krajowej do działek powstałych w wyniku wtórnego podziału - od uzyskania zgody zarządcy drogi. Zamieszczenie w treści planu norm otwartych, odsyłających do odrębnych i nie przewidzianych przepisami prawa procedur, jest niedopuszczalne z punktu widzenia obowiązującego porządku prawnego i powoduje, iż zamieszczone w planie normy prawa materialnego stają się w ten sposób niedookreślone. Podzielić także należy, że Rada Miejska uchwalając przedmiotowy plan, nie spełniła warunków zawartych w postanowieniu Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] 2006 roku ( znak:[...]), a tym samym nie spełniła wymogu wynikającego z art. 17 pkt 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie bowiem z art. 17 pkt. 7 lit. d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz, prezydent, uzgadnia projekt planu z właściwym zarządcą drogi jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu mogą mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę. Ponadto, zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad na wniosek Burmistrza Miasta J., postanowieniem (znak: [...]) z dnia [...] 2006r., uzgodnił projekt miejscowego planu miasta J. pod warunkiem skorygowania projektu planu w zakresie: 1) wykluczenia włączenia drogi KDL do drogi krajowej nr 28; podłączenie może być realizowane po wykonaniu obwodnicy miasta R/KGP i obniżeniu kategorii i klasy technicznej drogi krajowej w dotychczasowym przebiegu, 2) wykluczenia włączenia dróg dojazdowych KDD do drogi krajowej nr 28 na odcinku jej przebiegu w serpentynach. Burmistrz Miasta J. pismem z dnia [...] 2006r. wystąpił do GDDKiA z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na powyższe GDDKiA postanowieniem (znak: [...]) z dnia [...] 2006r. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W rysunku zaskarżonego planu miejscowego uwzględniono warunek wykluczenia włączenia drogi KDL do drogi krajowej nr 28, jednakże Rada Miejska nie uwzględniła warunku dotyczącego wykluczenia włączenia do drogi krajowej nr 28, na odcinku jej przebiegu w serpentynach, dwóch dróg dojazdowych KDD znajdujących się: a) pomiędzy terenem zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem działalności gospodarczej MNu 6 a terenem zabudowy mieszkaniowej i usługowej w obszarze śródmiejskim MU 6, oraz b) pomiędzy terenem MU 6 a terenem MU 1 - teren zabudowy mieszkaniowej i usługowej w obszarze śródmiejskim. W oparciu o powyższe za naruszający ww. normy, należy uznać ten fragment rysunku planu obejmujące wskazane wyżej dwie drogi dojazdowe KDD. Natomiast Sąd nie podzielił zarzutu wojewody odnośnie zapisu zawartego w § 30 ust. 3 pkt 1 tiret 3 tekstu uchwały o treści: "włączenia dróg podporządkowanych ograniczone do ustalonych w planie". Zapis ten nie narusza obowiązującej regulacji prawnej. Po stwierdzeniu nieważności wskazanej wyżej części rysunku planu obejmującej dwie drogi dojazdowe o symbolu KDD pozostałe drogi dojazdowe są zgodne z dokonanymi uzgodnieniami w procedurze planistycznej, zatem przytoczony zapis planu jest w pełni dopuszczalny. Dlatego też Sąd oddalił skargę wojewody w tym zakresie. Zaskarżone: § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 4 w brzmieniu "na terenach bezpośrednio sąsiadujących z drogą, lokalizacja obiektów przeznaczonych na działalność gospodarczą wymaga uzyskania opinii zarządu drogi", § 30 ust. 3 pkt 1, tiret 5 w brzmieniu "za wyjątkiem przypadków szczególnie uzasadnionych - po uzyskaniu zgody zarządu drogi", § 30 ust.7, a także części rysunku planu, który obejmuje obszar drogi dojazdowej oznaczony symbolem KDD zlokalizowanej pomiędzy terenami MU 6 i MU 1 oraz obszar drogi oznaczony symbolem KDD zlokalizowanej pomiędzy terenami MU 6 i MNu 6 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. zostały podjęte z przekroczeniem właściwości i posiadanym przez Radę Miejską w J. władztwem planistycznym i to uzasadnia zastosowanie art. 28 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a co za tym idzie uchwała ta w powyższym zakresie podlega stwierdzeniu nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z treścią art. 100 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, postępowanie sądowe w niniejszej sprawie jest wolne od opłat sądowych.