II SA/Kr 1120/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara Dubiel Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na Uchwałę nr XXXVIII/279/17 Rady Gminy Ochotnica Dolna z dnia 8 września 2017r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ochotnica Dolna dla obszarów położonych w sołectwach Ochotnica Dolna, Ochotnica Dolna Młynne, Ochotnica Górna, Tylmanowa skargę oddala. Wojewoda Małopolski działając w oparciu o swoje ustawowe upoważnienie na podstawie art. 93 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym ( Dz. U. z 2020 r. póz. 713) w związku z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2019 r. póz. 2325 z późn.zm.) wniósł skargę na Uchwałę Nr XXXVI 11/279/17 Rady Gminy Ochotnica Dolna z dnia 8 września 2017 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ochotnica Dolna dla obszarów położonych w sołectwach Ochotnica Dolna, Ochotnica Dolna Młynne, Ochotnica Górna, Tylmanowa. Wojewoda wniósł o stwierdzenie jej nieważności w całości oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Wskazanej uchwale Wojewoda zarzucił istotne naruszenie prawa, w szczególności: 1) art. 17 pkt 6 lit. a tiret drugi ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 293 z późn.zm.) w brzmieniu w dacie uchwalania rzeczonego planu miejscowego poprzez brak wystąpienia o opinię do Wójtów i Burmistrzów sąsiednich gmin odnośnie do projektu planu w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, 2) art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 293 z późn.zm.) w brzmieniu w dacie uchwalania rzeczonego planu miejscowego oraz art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( t.j. Dz.U. z 2017r., póz. 1161 ) w brzmieniu w dacie uchwalania rzeczonego planu miejscowego poprzez brak uzyskania tzw. zgody leśnej na przeznaczenie gruntów leśnych na nieleśne; 3) art. 16 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 293 z późn.zm.) w brzmieniu w dacie uchwalania rzeczonego planu miejscowego poprzez sporządzenie planu miejscowego na mapach nie będących urzędowymi kopiami map zasadniczych lub katastralnych pochodzących z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Nowotarskiego. W uzasadnieniu skargi wskazno, iż Rada Gminy Ochotnica Dolna w dniu 8 września 2017 r. uchwałą Nr XXXVI 11/279/17 uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy Ochotnica Dolna dla obszarów położonych w sołectwach Ochotnica Dolna, Ochotnica Dolna Młynne, Ochotnica Górna, Tylmanowa. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 12 października 2017 roku pod poz. 6403. W ramach oceny nadzorczej strona skarżąca sprawdziła przedłożone dokumenty planistyczne pod względem spełnienia wymogów prawa w zakresie dotyczącym zawartości i treści przedmiotowej uchwały, kompletności i zawartości dokumentacji prac planistycznych, a także prawidłowości wykonania czynności procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określonej w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku dokonywanej oceny stwierdzono, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 20 ust.1 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W wyniku przeprowadzonej oceny nadzorczej uchwały strona skarżąca stwierdziła, iż w jej ocenie przedmiotowa uchwałą została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania i trybu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie strony skarżącej nie spełniono w pełnym zakresie wymogów art. 17 pkt 6 lit. a tiret drugi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie podejmowania uchwały w sprawie planu miejscowego poprzez brak wystąpienia o opinię do Wójtów i Burmistrzów gmin sąsiednich odnośnie do projektu planu w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Zgodnie z art. 17 pkt 2 oraz art. 17 pkt 6 lit. a tiret drugi ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie podejmowania uchwały w sprawie planu miejscowego organ sporządzający plan w trakcie procedury planistycznej zobowiązany jest do zawiadomienia o przystąpieniu oraz uzyskania opinii wójtów, burmistrzów miast i gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Z analizy przedmiotowego planu oraz dokumentacji planistycznej wynika, że w trakcie procedury planistycznej Wójt Gminy Ochotnica Dolna zawiadomił Wójtów oraz Burmistrzów Gmin sąsiednich o przystąpieniu do sporządzenia przedmiotowego planu. Natomiast nie wystąpił o opinię do Wójta Gminy Łącko, Wójta Gminy Krościenko nad Dunajcem, Wójta Gminy Nowy Targ oraz Wójta Gminy Kamienica. Strona skarżąca wskazuje, że: obszar nr 4 i 11 położony jest bezpośrednio przy granicy z Gminą Ł. ; obszar nr 6 i 8 położony jest bezpośrednio przy granicy z Gminą [...] obszar nr 2, 3, 5 i 7 położony jest bezpośrednio przy granicy z Gminą N. T.; - obszar nr 1, 9 i 10 położony jest bezpośrednio przy granicy z G. K.. W związku z czym zasadne było wystąpienie o takie opinie w trakcie procedury. W dokumentacji planistycznej brak jest dowodów potwierdzających dokonanie ww. czynności planistycznej, w związku z czym należy stwierdzić, że przy sporządzaniu przedmiotowego planu doszło do naruszenia trybu sporządzania planu. Wskazać należy, że niewystąpienie przez organ wykonawczy o opinię odnośnie do projektu planu miejscowego, co do zasady prowadzi do wydania aktu prawa miejscowego z naruszeniem trybu jego sporządzenia mogącym skutkować stwierdzeniem jego nieważności. Naruszono ponadto art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie podejmowania uchwały w sprawie planu miejscowego oraz art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu w dacie podejmowania uchwały w sprawie planu miejscowego poprzez brak uzyskania tzw. zgody leśnej na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne. Zgodnie z art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu w dacie podejmowania uchwały w sprawie planu miejscowego Wójt Gminy zobowiązany był do wystąpienia o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli wymagają tego przepisy odrębne. Zgodnie z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w brzmieniu w dacie podejmowania uchwały w sprawie planu miejscowego przez przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze lub nieleśne - rozumie się przez to ustalenie innego niż rolniczy lub leśny sposobu użytkowania gruntów rolnych oraz innego niż leśny sposobu użytkowania gruntów leśnych. Z definicji tej wynika, że nie jest wymagana tzw. zgoda rolna w przypadku przeznaczania gruntów rolnych klas I-III pod lasy. Natomiast już wymagana jest tzw. zgoda leśna w przypadku przeznaczania gruntów leśnych na cele rolne, w związku z czym organy planistyczne gminy przeznaczając użytki leśne oznaczone symbolem Ls pod inne niż leśne przeznaczenie zobowiązane były uzyskać tzw. zgodę leśną. Mając na względzie powyższe uregulowania strona skarżąca wskazuje, że w trakcie procedury planistycznej Wójt Gminy nie wystąpił o taką zgodę do Ministra Środowiska lub Marszałka Województwa Małopolskiego. W przyjętym Uchwałą Nr XXXVI 11/279/17 planie miejscowym wyznaczono tereny rolne na gruntach oznaczonych na podkładzie ewidencyjnym jako użytek Ls, których przeznaczenie na cele nieleśne wymaga zgody właściwego organu (Ministra lub Marszałka). W ocenie skarżącej plan obejmuje tereny leśne, które przeznaczono w planie na tereny rolne. W związku z powyższym, w ocenie strony skarżącej, przy sporządzeniu przedmiotowego planu miejscowego, doszło do naruszenia zasad i naruszenia trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w odniesieniu do gruntów leśnych, znajdujących się w granicach przedmiotowego planu, dla których organ sporządzający plan miejscowy nie uzyskał stosownych zgód na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne. W odniesieniu do zasad sporządzania planu miejscowego strona skarżąca wskazuje na następujące istotne naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Wójt Gminy Ochotnica Dolna sporządzając plan miejscowy istotnie naruszył art. 16 ust. 1 poprzez sporządzenie planu na mapach nie będących urzędowymi kopiami map zasadniczych lub katastralnymi pochodzącymi z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Nowotarskiego. Zgodnie z §10 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych (np. mapy zasadnicze, które sporządza się na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne) wykorzystywane na potrzeby projektu planu powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzenia tego projektu. Tym samym powyższe naruszenie jest w ocenie strony skarżącej istotne. Na powyższe wskazuje m.in. fakt, że podkłady na których sporządzony jest plan miejscowy są nieczytelne oraz mogą zawierać nieprawdziwe informacje dotyczące przebiegu granic działek i użytków gruntowych, w tym lasów, dla których wymagane jest uzyskanie tzw. zgody leśnej. W odniesieniu do zasad sporządzania planu miejscowego wskazuje się ponadto na omyłki: - w tekście planu w §1 ust. 3 pkt 1 lit. a wskazano, że rysunek obowiązuje w zakresie granic obszaru objętego planem. Tymczasem na rysunkach granice zostały opisane jako "granica zmiany planu"- na załączniku graficznym nr 1 brakuje oznaczenia literowego dla terenu lasu 1.ZL Powyższe uchybienia w ocenie Wojewody uzasadniają przedmiotową skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie . Zdaniem organu zarzuty skargi są niezasadne, a nawet gdyby Sąd przyjął ich częściową zasadność, to żaden z nich nie może prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w całości. Przechodząc do analizy zgłoszonych zarzutów organ wskazał , iż są one niezasadne. art. 17 pkt 6 lit, a tiret drugi u.p.z.p. Nie jest zasadnym pierwszy z zarzutów skargi, albowiem zgodnie z treścią tego przepisu wójt występuje o opinię o projekcie planu do wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Przepis ten należy wykładać wąsko zgodnie z jego wykładnią językową, zatem opinia winna dotyczyć wyłącznie sytuacji, gdy plan dotyczy rozmieszczania inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, a zaskarżona Uchwała takiej regulacji nie wprowadza. Przedmiotowy plan miejscowy nie rozmieszcza inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, a zatem nie wystąpiła przesłanka do wystąpienia o stanowisko Wójta Gminy Łącko, Wójta Gminy Krościenko nad Dunajcem, Wójta Gminy Nowy Targ, Wójta Gminy Kamienica. Samo bezpośrednie położenie terenów objętych planem miejscowym z terenami gminy sąsiedniej nie stanowi przesłanki do wystąpienia o opinię organów wykonawczych gmin sąsiednich. Taką okolicznością jest jedynie lokalizacja celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Opiniowanie odnosi się zatem do inwestycji celu publicznego, które są rozmieszczane w planie miejscowym, a nie które mogą być lokalizowane na terenie gmin sąsiednich. Bez znaczenia dla kształtu planu miejscowego są inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym, które mogą być lokalizowane na terenie gminy sąsiedniej. Przyjęcie takiego rozumienia art. 17 prowadziłoby do wypaczenia władztwa planistycznego gminy i przeniesienia procesu projektowania na gminy sąsiednie. Nie bez znaczenia jest także fakt, że na gruncie art. 17 ust. 6 lit. a tiret drugi u.p.z.p. mamy do czynienia z opinią, a więc najsłabszą formą współdziałania organów na etapie procedury planistycznej, która co do zasady może być pominięta przez organ planistyczny. Co ważne dla niniejszej sprawy, organ sporządzający projekt planu wystąpił na początkowym etapie prac planistycznych do gmin sąsiednich informując o wszczęciu procedury planistycznej. Na powyższe wystąpienie nie wpłynęła żadna odpowiedź. Podnieść należy, ze również studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje obszarów, na których rozmieszczone będą inwestycje celu publicznego o znaczeniu lokalnym (art. 11 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.). art. 17 pkt 6 lit, c u.p.z.p. oraz art. 7 u.o.g.r.l. Nie jest zasadnym również drugi z zarzutów skargi, albowiem w ramach uchwalania przedmiotowego planu nie wystąpiła konieczność uzyskania decyzji Ministra Środowiska czy Marszałka Województwa Małopolskiego na wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nieleśne. Umieszczona w słowniczku Uchwały definicja przeznaczenia podstawowego uznaje za mieszczące się w przeznaczeniu podstawowym towarzyszące elementy zagospodarowania terenu tj. zieleń urządzoną oraz urządzenia i sieci infrastruktury technicznej. Co należy podkreślić w tym miejscu w pojęciu tym nie mieszczą się obiekty infrastruktury technicznej, które co do zasady wymagałyby uzyskania zgody właściwego organu na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Wskazać należy, że konieczność uzyskania decyzji wyrażającej zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne następuje w sytuacji, gdy planowane przeznaczenie tereny prowadzi do ustalenia niż leśny sposób użytkowania terenu. Lokalizacja sieci i urządzeń infrastruktury technicznej nie wyłącza leśnego sposobu użytkowania gruntów leśnych. Co ważne, brak wymienienia przez ustawodawcę sieci infrastruktury technicznej w definicji lasu przywołanej w skardze przez organ nadzoru nie jest wystarczającą przesłanką do żądania tzw. zgody leśnej. Wystarczy zwrócić uwagę na fragment tejże definicji, w ramach której ustawodawca uznaje za las tereny położone pod budynkami i budowlami, które związane są z gospodarką leśną. W ten zakres wchodzić będą chociażby nadleśnictwa czy obiekty mieszkalne dla pracowników nadleśnictw. Jak wiadomo, nie da się zrealizować ani oddać do użytkowania obiektów przeznaczonych na pobyt stały ludzi, jeśli budynek taki nie jest wyposażony w media w postaci wody, kanalizacji, energetyki (warunki techniczne). Trudno założyć, że racjonalny ustawodawca uznałby za teren leśny tereny pod budynkami czy budowlami, a pominął kwestię sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, w szczególności gdy tereny pod liniami energetycznymi uznał za teren lasu. Sam brak ujęcia sieci infrastruktury technicznej nie jest zatem wystarczającą przesłanką do twierdzenia, że organ sporządzający plan był zobowiązany do wystąpienia o zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Jedynym kryterium jakie ustanowił ustawodawca jest kryterium zmiany przeznaczenia terenu, a w tym przypadku taka zmiana nie wystąpi, gdyż organ nie przewidział realizacji obiektów infrastruktury technicznej, jak również wskazał że przeznaczeniem tych terenów są lasy. Dopuszczona realizacja sieci i urządzeń infrastruktury technicznej będzie musiała się mieścić w ustalonym przeznaczeniu. Należy przywołać w tym miejscu fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2264/14, CBOSA, w którym stwierdzono, że "Przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, to takie przeznaczenie, które wyklucza "leśny sposób użytkowania" tych gruntów. Wykluczenie takie nastąpi, gdy na określonym terenie wyłączona albo chociażby ograniczona zostanie możliwość utrzymywania na nim roślinności leśnej, względnie - w przypadku gruntów związanych z gospodarką leśną -gdy dany teren nie będzie mógł być wykorzystywany na potrzeby tej gospodarki albo możliwość takiego wykorzystania będzie ograniczona. W sytuacji, gdy projektowana linia kablowa stanowić ma linię podziemną umieszczoną w drodze leśnej oraz w pasie przeciwpożarowym, to leśne użytkowanie gruntu nie zostanie zakłócone. Droga leśna oraz pas przeciwpożarowy (linia podziału przestrzennego lasu) ze względu na umieszczenie w nich linii kablowej nie przestaną być wykorzystywane na cele gospodarki leśnej. A skoro tak, to grunty te nadal pozostaną "lasem" w rozumieniu ustawowym. Skoro nawet napowietrzne linie energetyczne nie stanowią przeszkody dla realizacji w ich pasie gospodarki leśnej, to tym bardziej można uznać, że linie podziemne w drogach leśnych i pasach przeciwpożarowych (a więc gruntach z zasady niepokrytych roślinnością leśną) także takiej gospodarki nie wykluczają.". Zbieżne stanowisko zostało wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt II OSK 567/08, CBOSA, gdzie sąd stwierdził: "Lokalizacja na gruncie rolnym obiektu małej architektury (...) ciągów pieszych i ścieżek rowerowych o nawierzchni nieutwardzonej, przebiegających po linii już istniejących ścieżek i dróg polnych (...) urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym, zwłaszcza jeżeli sieci te będą przebiegać pod powierzchnią ziemi (...), nie spowoduje zmiany ich przeznaczenia na cele nierolnicze. Ustalenie wskazanych powyżej funkcji terenów nie spowoduje zmiany ich przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne (...). Z rysunku planu wynika, iż tereny otwarte ZO i tereny leśne ZŁ, stanowiące przeważającą część obszaru objętego planem sąsiadują z kilkoma niewielkimi obszarami zabudowy mieszkaniowej (MN). Gmina ma obowiązek zapewnienia właścicielom nieruchomości położonych na tych obszarach możliwości korzystania z infrastruktury technicznej. W związku z tym konieczne jest dopuszczenie w planie możliwości lokalizacji na terenach otwartych i leśnych urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o znaczeniu lokalnym w przypadku, gdyby nie było innej technicznej możliwości przeprowadzenia tej infrastruktury na innym terenie, w szczególności na terenie położonym poza obszarem planu." W tym miejscu przywołać należy funkcjonujące powszechnie w samorządzie Zarządzenie nr 29 Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Warszawie z dnia 6 września 2011 r. w sprawie podziemnych inwestycji liniowych realizowanych na gruntach leśnych (ZZ-210-58/2011). Zarządzenie to nie ma statusu aktu prawnego, niemniej jednak jest to stanowisko organu specjalnego, w którego gestii pozostają zadania i kompetencje dotyczące gospodarki leśnej, w tym także dotyczące gruntów leśnych (art. 5 ust. l u.o.g.r.l.). W § l Zarządzenia wskazano, że realizacja podziemnych inwestycji liniowych w zakresie kablowych linii elektroenergetycznych i przyłączy nie powoduje wyłączenia gruntów leśnych z produkcji, jeżeli linie te zlokalizowane zostaną w drodze leśnej, w linii podziału powierzchniowego lasu lub przy ścianie drzewostanu w niezalesionym pasie do 2 m i nie jest planowane jest odnowienie/zalesienie, a grunt po zakończeniu realizacji inwestycji przywrócony zostanie do stanu poprzedniego. Z kolei z § 3 Zarządzenia (tiret trzecie) wynika, że do zmiany przeznaczenia gruntu leśnego w rozumieniu art. 7 u.o.g.r.l. dojdzie między innymi w sytuacji, gdy inwestycja wiązać się będzie z wycinką drzewostanu, uniemożliwi wegetację roślin albo spowoduje utrudnienia w prowadzeniu gospodarki leśnej lub brak możliwości jej prowadzenia. Zasadnym jest by wskazać na jeszcze jedną okoliczność, podnoszoną również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (w tym w przywołanym powyżej wyroku NSA), iż także wykładnia systemowa przemawia za uznaniem, iż w pewnych przypadkach wytyczenie infrastruktury takiej jak sieci energetyczne podziemne nie doprowadzi do zmiany przeznaczenia gruntu leśnego na cele nieleśne. Zwraca uwagę regulacja zawarta w art. 39a ust. 1 ustawy o lasach, w myśl którego "nadleśniczy może za zgodą dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych obciążyć, za wynagrodzeniem, nieruchomości pozostające w zarządzie Lasów Państwowych służebnością drogową lub służebnością przesyłu, z uwzględnieniem zasad gospodarki leśnej". Z kolei w myśl art. 39a ust. 3 ustawy o lasach "przedsiębiorca, na rzecz którego ustanowiono służebność przesytu, jest obowiązany do usuwania drzew, krzewów lub gałęzi zagrażających funkcjonowaniu urządzeń, o których mowa w art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego". Z przepisów tych wynika, że istnienie sieci przesyłowych w lasach jest rozwiązaniem dopuszczanym prawnie, nie stoi w żadnej sprzeczności z realizacją zasad gospodarki leśnej, a w każdym razie nie powoduje, że teren przez który wytyczona zostaje infrastruktura na zawsze automatycznie traci status lasu (jako gruntu "związanego z gospodarką leśną") i staje się gruntem przeznaczonym na cele "nieleśne". Dodać należy, że w planie przewidziano jedynie lokalizację infrastruktury technicznej o zasięgu lokalnym, bez możliwości realizacji sieci przesyłowych. W ocenie organu sporządzającego projekt planu, jedynie lokalizacja sieci i urządzeń infrastruktury przesyłowej, wymagałaby wskazania przebiegu w terenach leśnych i uzyskania stosowej zgody. Co nie może ujść uwadze przy ocenie powyższych rozwiązań to również kwestia charakteru terenu dla którego sporządzany był plan, a więc terenów górskich, o zabudowie oddalonej od siebie oraz trudnej pod względem zaprojektowania sieci, w szczególności możliwości przewidzenia jej dokładnych przebiegów na etapie sporządzania projektu planu miejscowego. Podsumowując, żadne tereny oznaczone jako użytek Ls nie zostały przeznczone w zaskarżonej Uchwale na cele nieleśne, zatem brak było konieczności uzyskiwania zgody właściwego organu. art. 16 ust.1 u.p.z.p. Plan przyjęty przez Radę Gminy Ochotnica Dolna zaskarżoną Uchwałą został sporządzony na aktualnych mapach oraz z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych, przy czym faktycznie jednak brak jest stosowanego ich oznaczenia, że pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego prowadzonego przez Starostę Nowotarskiego. Odpowiadają one jednak prawdzie i uchybienie to ma charakter stricte formalny i nie może skutkować sankcją nieważności. Nie sposób bowiem zgodzić się ze Skarżącym, że charakter powyższego naruszenia jest rażący i mający uzasadniać stwierdzenie nieważności zaskarżonej w Uchwały w całości. Uwzględniając powyższe, również trzeci z zarzutów postawionych przez Wojewodę Małopolskiego nie może zostać uznany za skuteczny w tym rozumieniu, aby miał prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały w całości. W ocenie organu nie można uznać, aby kwestie podniesione w skardze mogły stanowić o sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g., czy też nawet o nieistotnej sprzeczności z prawem w rozumieniu art. 91 ust. 4 u.s.g., gdyż wprowadzona regulacja podjęta została w ramach ustawowej kompetencji i jest zgodna z prawem. Nie sposób również zgodzić się ze Skarżącym organem nadzoru, że przy sporządzaniu zaskarżonego planu miałoby dojść do naruszeń, o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., albowiem nie doszło do żadnego istotnego naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego. Nadto w końcu, nie sposób uznać, aby podniesione przez Skarżącego zarzuty mogły prowadzić do stwierdzenia nieważności zaskarżonej Uchwały . Zatem zasadny jest wniosek o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm., dalej "u.s.g."), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p.") – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego przepisu u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Kontrolując zaskarżoną uchwałę zmieniającą z uwzględnieniem powyżej wskazanych reguł, Sąd ustalił co następuje: Niezależnie od zarzutów skargi Sąd szczegółowo badał w niniejszym postępowaniu całą procedurę planistyczną wymaganą zgodnie z art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obowiązującą w uchwalenia planu, i nie stwierdził istotnego naruszenia trybu postępowania w rozumieniu art. 28 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – przy ustalaniu kwestionowanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych w skardze zważyć należy, iż ustosunkowanie się do powyższych zarzutów zawarł organ w udzielonej odpowiedzi na skargę opisanej we wcześniejszej części uzasadnienia. Sąd przedstawione stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę podziela, uznając trafność argumentów tam zasadnych. Ich powtarzanie w tym miejscu uznać należy za niecelowe. Jedynie tytułem podkreślenia i uzupełnienia tej argumentacji wskazać należy, iż dwa pierwsze zarzuty skargi są całkowicie niezasadne. Kwestionowany plan miejscowy nie rozmieszcza inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym, a zatem nie wystąpiła przesłanka do wystąpienia o stanowisko Wójta Gminy Łącko, Wójta Gminy Krościenko nad Dunajcem, Wójta Gminy Nowy Targ, Wójta Gminy Kamienica. Samo bezpośrednie położenie terenów objętych planem miejscowym z terenami gminy sąsiedniej nie stanowi przesłanki do wystąpienia o opinię organów wykonawczych gmin sąsiednich. Taką okolicznością jest jedynie lokalizacja celu publicznego o znaczeniu lokalnym co wynika wprost z treści art. art. 17 pkt 6 lit. a tiret drugi ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 293 z późn.zm.) który wymaga wystąpienia o opinię do Wójtów i Burmistrzów sąsiednich gmin odnośnie do projektu planu w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Skoro plan takiej inwestycji nie rozmieszczał brak było konieczności zasięgania opinii w tym przedmiocie. Nadto wskazać należy też , iż właściwe organy gmin ościennych zostały powiadomione o przystąpieniu do procedury sporządzania planu, i nie złożyły żadnych zastrzeżeń. W ocenie Sądu również analiza załączników graficznych do części tekstowej planu nie pozwala na stwierdzenie, ażeby pewne tereny oznaczone jako użytek Ls zostały przeznczone w zaskarżonej Uchwale na cele nieleśne, zatem brak było konieczności uzyskiwania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nieleśne wymaganej art. 17 pkt 6 lit. c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 293 z późn.zm.) Jedynie zarzut naruszenia art. 16 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( t.j. Dz. U. z 2020 r. póz. 293 z późn.zm.) polegający na sporządzeniu planu miejscowego na mapach nie będących urzędowymi kopiami map zasadniczych lub katastralnych pochodzących z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego jest w niniejszej sprawie zasadnym, stąd też należy bliżej ocenić wagę powyższego naruszenia w kontekście oceny, czy dostrzeżone uchybienie skutkuje nieważnością całego planu. Niewątpliwie mapy, na których sporządzono część graficzną planu nie są opatrzone klauzulami, iż pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Niemniej jednak, jak w toku niniejszego postępowania sądowego ustalono, iż pochodzą one od uprawnionego organu, przez który zostały udostępnione. Nie odbiegają one w swojej treści od map zaklauzulowanych, zresztą takiego zarzutu niepoprawności map nie fomułuje nawet sama strona skarżąca. Istota zatem uchybienia niedostrzeżonego przez organ sprowadza się do braku stosownej urzędowej adnotacji na wykorzystanych mapach – tj. klauzuli, iż mapy pochodzą z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Jest to niewąpliwie brak formalny tych map, niemniej jednak nie jest on tożsamy w niniejszej sprawie z tym, że mapy są nieaktualne lub odbiegają w jakikolwiek sposób od oryginałów map, będących w posiadaniu starosty, a tworzących państwowy zasób geodezyjny i kartograficznego dla terenów objętych planem. W kontekście powyższego dostrzeżone uchybienie jakkolwiek stanowi naruszenie art. 16 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, niemniej jednak w ocenie Sądu nie jest to uchybienie na tyle istotne w realiach rozpoznawanej sprawy, które skutkuje nieważnością całej kwestionowanej Uchwały Nr XXXVI 11/279/17 Rady Gminy Ochotnica Dolna z dnia 8 września 2017 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Ochotnica Dolna dla obszarów położonych w sołectwach Ochotnica Dolna, Ochotnica Dolna Młynne, Ochotnica Górna, Tylmanowa. Dwie drobne omyłki, o których mowa w skardze, i na które wskazuje strona skarżąca również w żaden sposób nie wpływają na ważność planu, i nie budzą żadnych wątpliwości co do treści ani wątpliwości interpretacyjnych planu - o czym jak się wydaje przekonana jest sama skarżąca, skoro sama mówi o "omyłkach". Skarżąca w kwestii przedmiotowych omyłek podniosła, iż w tekście planu w §1 ust. 3 pkt 1 lit. a wskazano, że rysunek obowiązuje w zakresie granic obszaru objętego planem. Tymczasem na rysunkach granice zostały opisane jako "granica zmiany planu". Sąd nie podziela powyższej nieścisłości. W części graficznej planu w opisie legendy jest mowa każdorazowo o " granicy Planu", która zresztą nie budzi żadnych wątpliwości lub niejednoznaczności , co do swojego zakresu obszarowego. Z kolei , co do drugiej wskazanej omyłki polegającej na tym, iż na załączniku graficznym nr 1 brakuje oznaczenia literowego dla terenu lasu 1.ZL. wskazać należy , iż tereny 1.ZL są opisane nie tylko literowo, ale również graficznie kolorem zielonym na rysunku planu ( co wynika z mapy i jej legendy) i nie sposób mieć najmniejszych wątpliwości co zakresu i umiejscowienia przedmiotowego terenu lasu na obszarze objętym planem. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w wyroku.