II SA/Kr 1130/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie: NSA Joanna Tuszyńska NSA Anna Szkodzińska Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2016 r. sprawy ze skarg N. K., A. K., i innych na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. odrzuca skargi A. M., J. M., A. M., Z. K., Z. S., K. S., P. S., K. S., P. K., B. T., I. J., J. J., A. P. i J. G.; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżących N. K., A. K., P. K. kwotę 200,00 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego P. C. kwotę 457,00 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; V. zwraca skarżącym A. M., I. J. i A. P., każdej osobie z osobna kwotę po 200,00 złotych (dwieście złotych) tytułem zwrotu uiszczonych wpisów od skarg. ,UZASADNIENIE Decyzją z dnia 4 września 2014 r. znak: [...] wydaną po rozpatrzeniu wniosku Zarządu Powiatu T. , Burmistrz Miasta Z. określił środowiskowe uwarunkowania zgody dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie obwodnicy Z. - połączenie drogi powiatowej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] , w ten sposób, że w pkt I ppkt 1 sentencji przedmiotowej decyzji organ pierwszej instancji w sposób szczegółowy określił rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, a w pkt I ppkt 2 określił warunki wykorzystania terenu przedsięwzięcia w fazie jego realizacji oraz eksploatacji. W kolejnym podpunkcie (pkt I ppkt 3) zawarto rozstrzygnięcia w zakresie wymagań dotyczących ochrony środowiska koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji - projekcie budowlanym oraz (w pkt I ppkt 4) zawarto rozstrzygnięcia dotyczące przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, przy czym stosowne wymogi organ pierwszej instancji określił wyłącznie w przypadku pierwszego z wymienionych rozstrzygnięć. Organ nie stwierdził konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej (pkt II sentencji decyzji) wyjaśniając jednocześnie, że teren inwestycji w zachodniej części, położony jest w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, jednak zakazy obowiązujące na tym obszarze, zgodnie z art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) nie obejmują inwestycji celu publicznego. Organ wskazał, że realizacja inwestycji nie wpłynie znacząco negatywnie na przedmioty ochrony obszaru Natura [...] , znajdującego się około 750 metrów na południe od terenu inwestycji. W pkt III sentencji decyzji organ nałożył obowiązek zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wskazując, że zostanie on zrealizowany poprzez zastosowanie rozwiązań chroniących środowisko wymienionych w pkt I ppkt 2, ppkt 2a i ppkt 2b oraz ppkt 3 decyzji. W pkt IV sentencji decyzji zatytułowanym "stwierdzenie konieczności utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania" organ wskazał, że uzyskane wyniki analizy klimatu akustycznego wskazują przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu dla terenów chronionych, dlatego istnieje potrzeba podjęcia działań ograniczających negatywny wpływ tego czynnika. Organ podał, że inwestor przewiduje zastosowanie zabezpieczeń akustycznych typu cicha nawierzchnia, odpowiednia organizacja ruchu, ekrany akustyczne. Na ostateczny zasięg hałasu wokół analizowanego odcinka drogi duży wpływ będą mieć dodatkowe czynniki takie jak dbałość o stan nawierzchni jezdni i wydajne, zoptymalizowane zarządzanie ruchem drogowym, poprzez właściwe sterowanie sygnalizacją świetlną. Powyższe dane mogą być zweryfikowane w analizie porealizacyjnej, której konieczność wykonania organ stwierdził w wydanej decyzji. W przypadku wystąpienia przekroczeń norm w zakresie emisji hałasu ustalonych dla terenów chronionych akustycznie zarządca drogi zobowiązany będzie do wprowadzenia dodatkowych zabezpieczeń, celem zminimalizowania ponadnormatywnego oddziaływania. W przypadku braku technicznych możliwości ograniczania negatywnego oddziaływania dla terenu, dla którego nie będą dochowane standardy środowiska, ze względu na klimat akustyczny, inwestor w analizie porealizacyjnej winien wskazać teren, który będzie objęty obszarem ograniczonego użytkowania. W pkt V sentencji decyzji organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Kolejno w pkt VI sentencji decyzji organ stwierdził brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, wskazując, że inwestycja nie jest zlokalizowana w terenie przygranicznym, w związku z tym nie występuje oddziaływanie na środowisko naturalne innych krajów. W pkt VII sentencji decyzji organ pierwszej instancji stwierdził konieczność wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie oceny skuteczności zastosowanych rozwiązań, mających na celu dotrzymanie poza terenem budowli standardów jakości środowiska, w tym: ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem i zanieczyszczeniem powietrza uwzględniającej rzeczywiste oddziaływanie akustyczne drogi; funkcjonowanie zastosowanych przepustów, obiektów mostowych stanowiących przejścia dla zwierząt - pod względem zapewnienia migracji zwierząt; wykazujących brak negatywnego oddziaływania na klimat akustyczny i jakość powietrza lub konieczność zastosowania dodatkowych ograniczeń na przedmiotowym odcinku drogi. Organ wskazał, że pomiary i badania powinny określić skuteczność przyjętych zabezpieczeń oraz praktycznie zweryfikować oddziaływanie drogi i ewentualnie wykazać miejsca, dla których należy wykonać dodatkowe zabezpieczenia lub utworzyć obszar ograniczonego użytkowania. Nadto organ zobowiązał inwestora do przedłożenia analizy porealizacyjnej organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, Staroście T. oraz Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w K. w terminie 18 miesięcy od oddania inwestycji do użytkowania. W pkt VIII sentencji decyzji organ orzekł o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uwzględniając w tym zakresie wnioski pełnomocnika inwestora zawarte w pismach z dnia 20 czerwca 2012 r. oraz z dnia 13 czerwca 2014 r. i wskazując, że nadanie rygoru przyspieszy proces przygotowania i realizacji inwestycji i wpłynie korzystnie na poprawę bezpieczeństwa uczestników ruchu i mieszkańców. Z kolei w załączniku nr 1 do decyzji organ zawarł charakterystykę przedsięwzięcia, o czym wzmiankę uczynił w pkt IX sentencji decyzji. Załącznikami do decyzji oznaczonymi kolejno nr 2, 3 i 4, a stanowiącymi jej integralną część, organ pierwszej instancji uczynił rysunek poglądowy z przebiegiem wszystkich wariantów inwestycji oraz kopie dwóch map ewidencyjnych: jedną dla obszaru Gminy K. , drugą dla obszaru Gminy Miasto Z. z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie i terenem, na który będzie ono oddziaływać. W uzasadnieniu opisanej wyżej decyzji organ pierwszej instancji na wstępie przytoczył treść przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "ustawą" lub "ustawa środowiskową", stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia. Następnie organ pierwszej wyjaśnił, że postępowanie w przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte na wniosek Zarządu Powiatu T. (zwanego "wnioskodawcą") reprezentowanego przez pełnomocnika J.W. z dnia 27 maja 2011 r. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia dla zadania pod nazwą: "budowa obwodnicy Z. - połączenie drogi powiatowej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] ", do którego dołączono dokumenty wymagane zgodnie z art. 74 ustawy środowiskowej. Organ wskazał, że opisane wyżej przedsięwzięcie - zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej - zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, które mogą wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Organ wyjaśnił też, że planowana obwodnica położona jest na terenie Gminy Miasto Z. i Gminy K. , dla których uchwalono miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego. Następnie organ szczegółowo przedstawił przebieg przeprowadzonego w niniejszej sprawie postępowania wyjaśniającego. W tym zakresie organ wyjaśnił, że za strony postępowania uznano właścicieli nieruchomości, na których będzie realizowane przedsięwzięcie oraz nieruchomości, na które będzie ono oddziaływać, zgodnie z oznaczonym przez inwestora - na załączonych do wniosku o wydanie decyzji kopiach map ewidencyjnych - terenem realizacji przedsięwzięcia oraz obszarem jego oddziaływania. Kolejno organ wskazał, że postanowieniem z dnia 3 listopada 2011 r. znak: [...] stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz określił zakres sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zaś wydanie przedmiotowego postanowienia zostało poprzedzone uzyskaniem opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. z dnia 27 lipca 2011 r. znak:[...] który wskazał na konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i sporządzenia raportu. Nadto wydanie ww. postanowienia poprzedziło również uzyskanie opinii sanitarnej Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 sierpnia 2011 r. znak: [...] który uznał, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu w zakresie ochrony życia i zdrowia. Powyższa opinia sanitarna została jednakże - w dniu 6 września 2011 r. - z urzędu uchylona przez organ, który ją wydał z jednoczesnym wskazaniem, że właściwym do wydania opinii w przedmiotowej sprawie jest [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. W konsekwencji, opinią sanitarną z dnia 13 września 2011 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. stwierdził, że dla przedsięwzięcia nie jest wymagane przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i opracowania raportu uwzględniającego wpływ inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi. Dalej podano, że w dniu 12 stycznia 2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył organowi pierwszej instancji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (zwany dalej w skrócie "raportem"), zaś w dniach 18 i 24 stycznia 2012 r. uzupełnił wniosek o wypisy z rejestru gruntów obejmujące przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar na który będzie ono oddziaływać. W związku z przedłożeniem raportu przez wnioskodawcę, organ pierwszej instancji - jak dalej, wywodzi - podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym informację o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ogłoszenia. Organ wyjaśnił jednakże, że we wskazanym terminie nie wpłynęły żadne uwagi zastrzeżenia stron, społeczeństwa ani organizacji społecznych. Następnie organ podał, że w toku postępowania uzyskał opinię sanitarną [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 5 marca 2012 r. znak: [...] , pozytywnie opiniującą realizację przedsięwzięcia w zakresie sanitarno-higienicznym, przy uwzględnieniu wskazanych w opinii warunków jego realizacji, jak też postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 maja 2012 r. znak: [...] , którym organ ten pozytywnie uzgodnił realizację przedsięwzięcia w zakresie ochrony środowiska, pod warunkiem wprowadzenia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podanych warunków jego realizacji. Nadto organ wskazał, że projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został również pozytywnie zaopiniowany przez Wójta Gminy K. postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2012 r. znak:[...] . W międzyczasie, pismem z dnia 20 czerwca 2012 r. pełnomocnik wnioskodawcy złożył wniosek o nadanie decyzji kończącej postępowanie w sprawie, rygoru natychmiastowej wykonalności. Do organu wpłynęło również pismo proboszcza i kustosza Sanktuarium [...] w Z. zawierające wniosek o analizę możliwości korekty przebiegu obwodnicy, celem ograniczenia ingerencji w istniejące i planowane zabudowania, które organ przekazał do Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. z prośbą o zajęcie stanowiska. Postanowieniem z dnia 25 października 2012 r. znak:[...] organ pierwszej instancji, w związku z wnioskami pełnomocnika wnioskodawcy oraz Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. , zawiesił postępowanie w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 8 lipca 2013 r. pełnomocnik wnioskodawcy złożył wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania, przedkładając organowi raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko uwzględniający tzw. wariant IV społeczny inwestycji. W związku z powyższym postanowieniem z dnia 30 lipca 2013 r. znak:[...] organ pierwszej instancji podjął zawieszone postępowanie. Z kolei pismem z dnia 19 sierpnia 2013 r. organ wystąpił do pełnomocnika wnioskodawcy o doprecyzowanie wniosku z dnia 27 maja 2011 r. ze wskazaniem, czy wariant IV społeczny jest wariantem przedsięwzięcia preferowanym do realizacji, na co otrzymał odpowiedź, że materiały przedłożone za pismem z 8 lipca 2013 r. są wynikiem konsultacji społecznych, zaś wariantem preferowanym w dalszym ciągu jest tzw. wariant czerwony. Jak podaje organ w piśmie tym pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, czyli np. w wariancie wynikającym z wniosku z konsultacji społecznych (wniosek księdza M.M. ), tj. w wariancie IV społecznym, to w imieniu wnioskodawcy wyraża zgodę na wskazanie tego wariantu jako wariantu do realizacji. Dalej organ wyjaśnił, że pismem z dnia 2 października 2013 r. zawiadomiono strony postępowania o poszerzeniu zakresu przedsięwzięcia o wariant IV, zaś w dniu 7 października 2013 r. organ ponownie wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii co do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalenia ewentualnego zakresu raportu oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia. W następstwie powyższego pismem z dnia 11 października 2013 r. znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Jednocześnie z uwagi na fakt, że dla przedsięwzięcia byt wykonany raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska dopuścił możliwość wykorzystania tej dokumentacji po dokonaniu stosownych uzupełnień i uaktualnień sporządzonych w formie aneksu do powyższego raportu. Z kolei opinią sanitarną z dnia 14 listopada 2013 r. znak: [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że dla inwestycji wymagane jest przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko i opracowanie raportu w zakresie określonym w art. 66 ustawy środowiskowej, uwzględniającego wpływ inwestycji na zdrowie i warunki życia ludzi. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. znak: [...] Burmistrz Miasta Z. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie zakres raportu. Kolejno organ wskazał, że pismem z dnia 3 grudnia 2013 r. pełnomocnik wnioskodawcy poinformował organ, że uzupełniające materiały do raportu przedłożone wraz z pismem z dnia 8 lipca 2013 r. są aktualne, obowiązujące i spełniają wymogi organów opiniujących, tj. Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego. W związku z powyższym w dniu 10 grudnia 2013 r. organ pierwszej instancji ponownie podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, informując między innymi o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ogłoszenia. Jednocześnie organ wyjaśnił, że we wskazanym terminie nie wpłynęły żadne uwagi i zastrzeżenia stron, społeczeństwa, ani organizacji społecznych. Następnie w dniu 10 stycznia 2014 r. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydał opinię sanitarną znak: [...] , którą zaopiniował pozytywnie realizację przedsięwzięcia w zakresie sanitarno-higienicznym pod wskazanymi w opinii warunkami, które zostały przez organ uwzględnione w decyzji. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska, po uprzednim wezwaniu inwestora do uszczegółowienia zapisów raportu, postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. znak: [...] uzgodnił pozytywnie warunki realizacji przedsięwzięcia. Organ wskazał przy tym, że przedłożył [...] Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu ww. uszczegółowienie zapisów raportu, zwracając się jednocześnie do tego organu o zajęcie stanowiska, czy ww. dokument wpływa na zapisy opinii sanitarnej znak: [...] z dnia 10 stycznia 2014 r. W odpowiedzi z dnia 16 czerwca 2014 r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny wskazał, że powyższe uszczegółowienie zapisów raportu nie wpływa na treść wydanej opinii sanitarnej. W ocenie organu, uzupełnienie (uszczegółowienie) raportu spowodowało, że niezbędne stało się przeprowadzenie ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Stąd też, zawiadomieniem z dnia 27 maja 2014 r. Burmistrz Miasta Z. podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym informację o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty ogłoszenia, jednakże, że we wskazanym wyżej terminie do organu nie wpłynęły żadne uwagi i zastrzeżenia. Nadto organ podał, że pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. pełnomocnik wnioskodawcy ponowił wniosek o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ wyjaśnił, że o każdej czynności prowadzonego postępowania, strony zawiadamiano zamieszczając wydawane przez organ zawiadomienia i postanowienia na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Z. i Urzędu Gminy K. , a nadto umieszczając je na stronach internetowych Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Z. oraz Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy K. , jak również w miejscu planowanej realizacji inwestycji przy ul. [...] oraz przy ul. [...] w Z. Następnie organ wskazał, że po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji dotyczącej zamierzonego przedsięwzięcia, w tym raportu wraz z jego uszczegółowieniem, z którego wynika, że przy uwzględnieniu wszystkich założeń zawartych w tym opracowaniu oraz spełnieniu wytycznych zawartych w uzgodnieniach właściwych organów biorących udział w postępowaniu środowiskowym, analizowana inwestycja spełni wymogi aktualnie obowiązujących przepisów ochrony środowiska, w wydanej decyzji określono warunki jakie winno spełniać przedmiotowe przedsięwzięcie w fazie realizacji i eksploatacji. W szczególności - jak wyjaśnia organ - zobowiązano wnioskodawcę do zachowania wszystkich zaleceń i zapisów zawartych w raporcie oraz w warunkach realizacji przedsięwzięcia podanych w postanowieniach Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, jak też określono wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Organ nie stwierdził konieczności wykonania kompensacji przyrodniczej, bowiem z oceny oddziaływania na środowisko nie wynika jego zdaniem potrzeba jej zastosowania. Organ nie stwierdził konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji ZRID, albowiem - jak wyjaśnił - raport wykonany przez Inwestora w 2013 r. oraz jego uszczegółowienie z 2014 r. pozwalają na odstąpienie od przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko na etapie wydania tej decyzji, a przedstawione obecnie, wstępne rozwiązania projektowe pozwalają na określenie dodatkowych warunków, które winny być uwzględnione w opracowywanym projekcie budowlanym. Organ stwierdził nadto konieczność wykonania analizy porealizacyjnej uwzględniającej rzeczywiste oddziaływanie akustyczne drogi, funkcjonowanie zastosowanych przepustów, obiektów mostowych dostosowanych jako przejść dla zwierząt, pod względem zapewnienia migracji zwierząt oraz wykazującej brak negatywnego oddziaływania na klimat akustyczny lub konieczność zastosowania dodatkowych ograniczeń na przedmiotowym odcinku drogi. W dalszej części uzasadnienia decyzji (str.[...] ) organ odniósł się do wariantów realizacji przedsięwzięcia przedstawionych w dokumentacji złożonej przez inwestora w toku postępowania. W tym zakresie organ opisał: wariant proponowany przez inwestora oznaczony jako wariant I "czerwony" oraz trzy racjonalne warianty alternatywne oznaczone odpowiednio jako: wariant II "niebieski", wariant III "pomarańczowy" oraz wariant IV "żółty", wskazując jednocześnie na zasadnicze różnice pomiędzy nimi. W tym zakresie organ wskazał, że w wariancie I "czerwonym" projektowana droga ma długość około 0,86 km, zaś tarcza skrzyżowania z drogą powiatową zlokalizowana jest w odległości około 212 metrów od granicy pomiędzy Gminami K. i Z. Trasa przekracza jeden raz potok [...] i dwa razy jego dopływy. Rozwiązanie to przewiduje wyburzenie dwóch budynków letniskowych zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] w Gminie K. , jak również koliduje z nowopowstającą zabudową mieszkaniową wielolokalową. Projektowana droga w wariancie II "niebieskim" ma długość około 0,86 km, tarcza skrzyżowania z drogą powiatową zlokalizowana jest w odległości około 72 metrów od granicy pomiędzy Gminami K. i Z. , zaś trasa drogi przekracza trzy razy potok [...] i raz jego dopływ, jak też zlokalizowana jest najbliżej koryta potoku [...] gdzie znajdują się gatunki parzydła leśnego oraz kopytnika zwyczajnego. W wariancie III "pomarańczowym" projektowana droga ma długość około 0,91 km, a tarcza skrzyżowania z drogą powiatową zlokalizowana jest w odległości około 230 metrów od granicy pomiędzy Gminami K. i Z . W tym wariancie, trasa przekracza trzy razy potok [...] i jeden raz jego dopływ. Rozwiązanie to przewiduje również wyburzenie budynku nr [...] zlokalizowanego na działce nr [...] w Z . Z kolei wariant IV "żółty" określany przez organ również mianem "społecznego" ma długość około 0,87 km. W wariancie tym tarcza skrzyżowania z drogą powiatową zlokalizowana jest w odległości około 221 metrów od granicy pomiędzy Gminami K. i Z. i jeden raz przekracza potok [...] , zaś dwa razy jego dopływ. Nadto organ wskazał, że rozwiązanie to przewiduje wyburzenie dwóch budynków letniskowych zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] w Gminie K. , omijając jednakże nowopowstającą zabudowę mieszkaniową wielolokalową. Za wariant najkorzystniejszy dla środowiska organ pierwszej instancji uznał wariant oznaczony jako wariant IV "żółty". Ważnym elementem wpływającym na powyższą ocenę jest zdaniem organu przebieg odcinka projektowanej drogi w pobliżu cieku [...] z którym związane są najcenniejsze przyrodniczo stanowiska roślin. W tym zakresie organ wskazał, że wariant IV, podobnie jak wariant I, przecina koryto ww. cieku jedynie raz, natomiast warianty II i III przekraczają go trzy razy, co oznacza, że oddziaływanie jest w tym przypadku wyższe aniżeli w przypadku wariantów I i IV. Organ podał też, że wykonanie wysokich nasypów przy realizacji wariantów II i III wiążących się z dużą powierzchnią roboczą spowoduje na odcinku od pierwszego przecięcia cieku [...] do trzeciego degradację środowiska roślinnego o wysokich walorach przyrodniczych. Dodatkowo organ wskazał, że korytarz wariantów II i III przebiega w niedalekiej odległości od chronionych dwóch stanowisk roślin tj. parzydła leśnego występującego na zboczach doliny [...] , w centralnej części obszaru oraz kopytnika zwyczajnego występującego na tym samym odcinku doliny. W ocenie organu, ww. gatunki roślin mogą być zagrożone projektowanym przebiegiem wariantów II i III, jak i w trakcie fazy realizacji inwestycji. Wariant IV - zdaniem organu - pozwala także ominąć powstającą zabudowę mieszkaniową wielolokalową. Przebieg wariantów II i III z uwagi na liczne przejścia przez potok [...] oraz wysokie nasypy znacząco wpłynie na stosunki wodne centralnej części doliny [...] , co w konsekwencji mogłoby w ocenie organu spowodować ekstynkcje gatunków roślin, którym odpowiadają obecne warunki. Dalej organ podał, że wariant III jest najdłuższym wariantem co oznacza największą zajętość powierzchni biologicznie czynnej. Z kolei wariant II ma taką samą długość jak warianty I i IV, jednak z uwagi na przewidywane wykonanie wysokich nasypów będzie on posiadał większą powierzchnię zajętości terenu niż warianty I i IV. Kolejno organ wyjaśnił, że oddziaływania w zakresie emisji zanieczyszczeń będą najbardziej znaczące w wariancie III z uwagi na jego największą długość oraz bliskie sąsiedztwo względem cennych przyrodniczo gatunków roślin. Najmniejsze oddziaływanie związane będzie z przebiegiem wariantów I i IV, które są wariantami krótszymi oraz przebiegają w bezpiecznej odległości od gatunków chronionych. Oceniając oddziaływanie na ludzi analizowanych wariantów organ wskazał, że oddziaływanie takie nie będzie zachodziło z uwagi na brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów emisji poszczególnych substancji. Odnosząc się do oddziaływania akustycznego organ stwierdził, że uciążliwość jest w tym aspekcie na podobnym poziomie z uwagi na koncentrację budynków mieszkalnych w początkowym odcinku projektowanej obwodnicy tj. skrzyżowanie obejścia z[...] , który jest taki sam dla wszystkich czterech wariantów. Nadto organ podkreślił, że każdy z wariantów przewiduje zastosowanie systemu urządzeń podczyszczających typu osadnik, separator co zabezpiecza środowisko gruntowo-wodne przed przedostawaniem się zanieczyszczeń pochodzących z jezdni, jednakże większe zagrożenie wystąpieniem skażenia wód powierzchniowych występuje przy wyborze wariantu II i III z uwagi na przebieg drogi w bliskim sąsiedztwie cieku [...] i jego potrójne przecięcie. W ocenie organu, biorąc po uwagę uwarunkowania terenowe i środowiskowe warianty I i IV należy uznać za rozwiązania zbliżone i pokrywające się w znacznej części swojego przebiegu. Organ uznał jednakże, że wariant IV będzie wywoływał zdecydowanie mniejsze konflikty społeczne niż wariant I, który koliduje z planowaną zabudową mieszkaniową wielolokalową. Oceniając tzw. wariant zerowy, organ wskazał, że w przypadku zaniechania realizacji inwestycji, w perspektywie czasu, niektóre elementy środowiska przyrodniczego w centrum miasta Z. mogą ulec znacznemu pogorszeniu w stosunku do stanu istniejącego z uwagi na zwiększające się natężenie ruchu spowodowane brakiem dróg alternatywnych. Powyższe może dotyczyć w szczególności stanu powietrza atmosferycznego, hałasu drogowego, jak też stanu wód powierzchniowych i gleby. W ocenie organu zaniechanie projektowanej inwestycji będzie miało niewątpliwie wpływ na ludzi nie tylko poprzez wzrost oddziaływania zanieczyszczeń oraz hałasu, ale także poprzez pogorszenie bezpieczeństwa, gdyż zwiększy się ilość pojazdów oraz ulegnie degradacji istniejący układ drogowy, co zwiększy prawdopodobieństwo awarii i wypadków. Jak podał organ, już obecnie drogi w centrum miasta są wystarczająco obciążone ruchem drogowym powodującym emisję zanieczyszczeń i hałasu oraz sprzyjają powstawaniu wypadków drogowych. Odnosząc się do rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wskazał, że w tym zakresie uwzględniono wnioski pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 20 czerwca 2012 r. oraz z dnia 13 czerwca 2014, a za nałożeniem takiego rygoru w okolicznościach niniejszej sprawy przemawiał - w ocenie organu - interes społeczny w rozumieniu art. 108 § 1 K.p.a. Przedmiotowa inwestycja - jak wyjaśnił organ - usprawni układ komunikacyjny Z . W szczególności ma na celu między innymi domknięcie północno-zachodniego układu obwodowego miasta Z. , co spowoduje poprawę warunków ruchowych i wpłynie na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego (kierujących i pieszych) oraz jakości życia mieszkańców zabudowy sąsiadującej z przedmiotowym odcinkiem istniejącej drogi. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności przyspieszy również zdaniem organu proces przygotowania i realizacji inwestycji i wpłynie korzystnie na poprawę bezpieczeństwa uczestników ruchu i mieszkańców Podsumowując organ wskazał, że inwestycja wykonana zgodnie z zapisami raportu, założeniami projektowymi (zrealizowaniu rozwiązań technicznych), sztuką budowlaną, przepisami prawa oraz przy uwzględnieniu wymogów wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zachowaniu wszystkich warunków narzuconych wydanymi dotychczas aktami prawnymi dotyczącymi przedmiotowej inwestycji (postanowienia, uzgodnienia), nie będzie powodować ponadnormatywnych uciążliwości dla środowiska i zdrowia ludzi. Od powyższej decyzji Burmistrza Miasta Z. odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. złożyły 22 osoby fizyczne będące stronami niniejszego postępowania. W odwołaniu M.M. z dnia 6 października 2014 r. oraz we wspólnym odwołaniu A.M. i J.M. z dnia 6 października 2014 r. wskazano jedynie, że po zapoznaniu się z częścią koncepcji projektu obwodnicy Z. w sąsiedztwie Sanktuarium [...] i domów odwołujących się, nie wyrażają oni zgody na zaproponowane rozwiązanie. W odwołaniu B.T. z dnia 29 września 2014 r. zarzucono, że decyzja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odwołująca podniosła, że pomimo, iż planowana inwestycja "wchodzi" w jej działkę na obszarze kilkuset metrów, nie przeprowadzono z nią żadnych konsultacji. Odwołująca wywodziła, że część jej działki jest zalesiona i bezpośrednio przylega do potoku [...] . Na obszarze tym rosną co najmniej trzy gatunki roślin ściśle chronionych, jak też pasą się sarny i inne dzikie zwierzęta. W ocenie odwołującej planowana w obrębie jej i sąsiedniej nieruchomości zatoka autobusowa prawdopodobnie godzi więc w środowisko naturalne. Odwołująca zwróciła też uwagę, że mapa inwestycji dołączona do decyzji oparta jest na nieaktualnych numerach działek, zaś informacja o przedsięwzięciu wywieszona była na słupie przy drodze wjazdowej na parking przykościelny, w sposób uniemożliwiający jej przeczytanie. Odwołujący P.K. - w odwołaniu z dnia 1 października 2014 r. - wskazał i zarzucił między innymi, że obszar planowanej inwestycji w zdecydowanej większości stanowi enklawę dla zwierząt, teren nie był analizowany przyrodniczo, jak też nie zostały przeprowadzone konsultacje z osobami najbardziej zainteresowanymi. Nadto odwołujący zarzucił, że inwestycja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś przerzucenie ruchu pojazdów ciężkich na obwodnicę wiązać się będzie z generowaniem hałasu i zanieczyszczeń co może źle wpłynąć na faunę i florę Doliny [...] . W ocenie odwołującego droga - łącznik ulic [...] i [...] , wybudowana w kształcie wynikającym z planu miejscowego doskonale spełniałaby swoją rolę, a zacisze Doliny [...] wraz z bogactwem przyrodniczym i komfortem życia mieszkańców nie zostałoby naruszone. Z.K. oraz Z.S. , K.S. , P.S. i K.S. we wspólnym odwołaniu opatrzonym datą 1 października 2014 r. wskazywali, że są współwłaścicielami działek nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] obr. [...] , których bezpośrednio dotyka planowana inwestycja. Podnosili, że część z ich gruntów znajduje się na terenie o szczególnych walorach przyrodniczych, oddalonym o około 700 metrów od [...] Parku Narodowego. Na terenie tym powszechnie obserwowana jest migracja zwierząt, a pasące się sarny wpisały się w tą enklawę ciszy w rejonie cieków [...] i potoku [...] . Odwołujący nie wiedzą, czy powyższa kwestia została odnotowana w raporcie, który jak podnoszą - nie został udostępniony. Odwołujący w wątpliwość poddają również prawidłowość sporządzenia raportu. Dalej odwołujący podnieśli, że nie zostały przeprowadzone konsultacje z mieszkańcami, a zaskarżona decyzja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowana przestrzennego z 2012 r., który nie dopuszcza budowy drogi na terenie, którego dotyczy decyzja. W zawierających identyczną treść odwołaniach P.C. z dnia 26 września 2014 r., M.C. i P.C. z dnia 25 września 2014 r. oraz M.K. (działającego w imieniu własnym oraz z imieniu A.K. i M.K. z dnia 27 września 2014 r. zarzucono między innymi, że na obszarze planowanej inwestycji nie dokonano analizy botanicznej pod kątem występowania gatunków znajdujących się pod ścisłą ochroną, jak też, że decyzja jest niezgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wyżej wymienieni odwołujący zarzucili też, że wbrew podanej w decyzji informacji o rzekomym przeprowadzeniu konsultacji, konsultacje takie w ogóle przeprowadzone. Odwołujący podnosi również, że zawiadomienie o decyzji winno było być opublikowane w lokalnej prasie - Tygodniku [...] , na stronie z ogłoszeniami Urzędu Miasta, jednak w wydaniu z dnia 11 września 2014 r. (pierwszym po wywieszeniu decyzji w Urzędzie Miasta), taka informacja się nie ukazała. Dalej odwołujący podnosili, że zaskarżana decyzja dotyczy planu budowy drogi (łącznika) łączącej ul. [...] od wysokości numeru [...] do ul. [...] , co jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonym w dniu 12 stycznia 2012 r. W szczególności plan ten przewiduje realizację drogi (łącznika) od wysokości numeru [...] ul. [...] , które to rozwiązanie nie spowoduje degradacji terenów biegnących wzdłuż potoku [...] stanowiących siedliska ptactwa (w tym gatunków ściśle chronionych) oraz enklawę dla zwierząt. W ocenie odwołujących, rozwiązanie ujęte w planie miejscowym ma racjonalne podstawy i sens, gdyż dodatkowo skraca przestrzeń, na której emitowany jest hałas i spaliny. Odwołujący wskazali też, że łącznik od wysokości nr [...] ul. [...] wykorzystuje już istniejącą drogę na odcinku ponad 50% całej planowanej długości drogi. W ocenie odwołujących nie jest zasadna budowa łącznika w innym miejscu niż zostało to ujęte w planie miejscowym, gdyż rozwiązanie przewidziane w planie doskonale spełni funkcję odciążenia zabytkowej ulicy [...] bowiem zaczyna się przed nią i tym samym spełnia założoną funkcję. Odwołujący wskazali, że przy ul. [...] praktycznie nie ma zabudowy historyczno-zabytkowej, a znajdują się przy niej w większości nowe obiekty (w tym tzw. deweloperka mieszkaniowa) oraz obiekty przemysłowe ([...] , hurtownia, sklepy). Również z finansowego punktu widzenia budowa łącznika prawie 4-krotnie dłuższego niż pierwotnie planowany jest w ocenie odwołujących bezsensowna i bezzasadna, albowiem koszty jego wykonania i środki przeznaczane przy wywłaszczeniach będą wielokrotnie i niewspółmiernie większe. Zdaniem odwołujących, niedopuszczalne i moralnie naganne jest to, że plan zagospodarowania przestrzennego uchwalono w styczniu 2012 r. po wielu latach opracowań i kompromisów społecznych i tenże plan (zawierający już drogowy łącznik łączący ul. [...] z ul. [...] ) próbuje się zmieniać "za plecami" społeczności wykorzystując tzw. "specustawę". W ocenie odwołujących godzi to w porządek społeczny i pokazuje, że władza nie liczy się z lokalną społecznością, wcześniejszymi ustaleniami i nie bacząc na nic foruje po cichu zaskarżane rozwiązanie. Odwołujący wskazali przy tym, że wielu właścicieli działek dowiedziało się o planowanej inwestycji drogowej i możliwości wywłaszczenia w ostatnich kilku dniach, co ich zdaniem dowodzi, iż projekt był ukrywany. Odwołujący wywodzili, że prace nad warunkami środowiskowymi dla drogi - łącznika ul.[...] z ul.[...] rozpoczęły się w roku 2011 (bądź nawet wcześniej) i musiały dotyczyć rozwiązania, które zawiera aktualny plan zagospodarowania przestrzennego bowiem został on uchwalony później - w styczniu 2012 r. Odwołujący wskazali też, że Rada Miasta Z. w załączniku nr 2 do uchwały Nr [...] rozstrzygnęła kwestię w planie miejscowym. Obecnie zaś zdaniem odwołujących łamie się wypracowywany przez wiele lat kompromis jakim jest aktualnie obowiązujący plan miejscowy dla tej części Z. W ocenie stron składających odwołanie, taki sposób postępowania tworzy niebezpieczny precedens i rodzi obawy dla każdego mieszkańca Z. , bowiem w każdej chwili może się okazać, że plan miejscowy dla którejkolwiek części miasta może być w dowolny sposób zmieniany bądź modyfikowany i nikt nie będzie miał na to wpływu. Wszystkie powyższe zarzuty - poza zarzutem braku przeprowadzenia na obszarze inwestycji analizy botanicznej pod kątem występowania gatunków objętych ścisłą ochroną - podniósł również w swoim odwołaniu z dnia 29 września 2014 r. J.G., W odwołaniu N.K. , A.K. i A.K. z dnia 26 września 2014 r. wskazano, że decyzja organu pierwszej instancji niechlubnie wpisuje się w praktykowaną od dawna w Z. tendencję zabudowywania każdego niezabudowanego jeszcze miejsca, w szczególności jakże już nielicznych zielonych terenów i gruntów. Odwołujący wskazali, że Dolina [...] jest unikatowym w skali miasta niezamieszkałym i wolnym od ruchu turystycznego miejscem, które od zawsze było obszarem naturalnej migracji zwierząt i siedliskiem ptaków, porośniętym bujną, naturalną roślinnością, w części pod ochroną, wiecznie podmokłym i grząskim. W ocenie odwołujących nie trzeba być przyrodnikiem ani specjalistą ochrony środowiska, żeby mieć świadomość, że wszystkie żyjące w tym miejscu zwierzęta w starciu z ciężkim sprzętem użytym do budowy czeka zagłada. Dalej odwołujący podnieśli, że Z. położone w niecce cierpi od dawna na zalegający nad nim w bezwietrzne dni smog, a takie zielone, niezabudowane obszary są temu miastu potrzebne jak tlen, gdyż stanowią naturalne miejsce oczyszczania powietrza, nie wymagające nakładów ani zachodu, lecz spokoju i zachowania ich w nienaruszonym stanie. Takim miejscem jest zdaniem odwołujących [...] która oddziela gęsto zabudowaną część [...] z ulicą [...] od równoległej do nich ulicy [...] z równie gęstą zabudową i dużym natężeniem ruchu. Połączenie tych dwóch ulic spowoduje zaś w ocenie odwołujących zniszczenie naturalnej, zielonej przestrzeni między nimi. Dodatkowo odwołujący podnieśli, że skumulowanie ogromnego ruchu samochodowego nastąpi w miejscu odległym zaledwie kilkaset metrów od otuliny [...] Parku Narodowego i obszaru chronionego krajobrazu Natura 2000. Odwołujący nie zgadzają się z opinią zawartą w kwestionowanej decyzji, że realizacja inwestycji nie wpłynie znacząco negatywnie na przedmioty ochrony obszaru Natura 2000. Kolejno odwołujący zarzucili, że pomimo złożonego wniosku, nie został im udostępniony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Odwołującym nie jest te wiadome, czy został sporządzony jakikolwiek raport ornitologiczny, gdyż wymagałoby to wielokrotnych wizyt w Dolinie [...] , które na pewno nie miały miejsca. Następnie odwołujący zwrócili uwagę, że zakończeniem obwodnicy na ulicy [...] ma być rondo, które połączy obwodnicę z tą ulicą poniżej Sanktuarium [...] . Zdaniem odwołujących skierowanie w to miejsce wzmożonego ruchu samochodów, w szczególności autokarów spowoduje drastyczny wzrost zanieczyszczenia powietrza, poziomu hałasu, drgań i temu podobnych uciążliwych i szkodliwych czynników środowiskowych, które już teraz - przy jednej ulicy - są na granicy dopuszczalności, a co dopiero po oddaniu drugiej. Odwołujący nie kwestionują, że zawarte w decyzji organu pierwszej instancji szczegółowe zalecenia dotyczące sposobu prowadzenia prac budowlanych są jak najbardziej słuszne i konieczne, ale w ich ocenie nijak się one mają do prawdziwej rzeczywistości, która towarzyszy tego typu inwestycjom, przy których koszty budowy, harmonogram prac, terminy, pogoda i wiele innych czynników stają się zawsze ważniejsze od poszanowania prawa, a często nawet zdrowego rozsądku. O negatywnej ocenie decyzji organu pierwszej instancji przez odwołujących zdecydowała również analiza przebiegu projektowanej trasy, z której - ich zdaniem - wynika brak dbałości o sytuację mieszkańców tego rejonu, których budynki mieszkalne będą się znajdowały w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji. Odwołujących nie przekonuje również, zawarta w kwestionowanej decyzji argumentacja dotycząca celowości realizacji inwestycji, w której wskazano na zamiar odciążenia ulicy [...] . Odwołujący wskazali, że przewidziany w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pierwotny przebieg obwodnicy (łącznika między ulicą [...] i [...] ) - krótszy i kończący się w okolicy mleczarni na S. - z całą pewnością byłby uzasadnieniem dla chęci odciążenia starej części ulicy [...] od nadmiernego ruchu. Nie stanowiłby również zagrożenia dla Doliny [...] , albowiem by ją omijał. W ten krótszy i tańszy sposób cele przedsięwzięcia zostałyby zdaniem odwołujących osiągnięte i nie miałaby miejsca planowana obecnie dewastacja doliny. Jak wskazują odwołujący pierwotna koncepcja obwodnicy upadła w tajemnicy w lipcu 2012 r., czyli już po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na skutek pisma proboszcza Sanktuarium [...] , który - rzekomo - po konsultacjach społecznych wystąpił o zmianę przebiegu trasy. Odwołujący zarzucają, że rzekome konsultacje społeczne nie obejmowały w ogóle osób najbardziej "dotkniętych" inwestycją oraz że nikt nie upoważniał do zabierania głosu w imieniu tych osób proboszcza Sanktuarium [...] . Odwołujących bulwersuje, że pismo proboszcza Sanktuarium na K. skutkuje porzuceniem pierwotnej koncepcji trasy i uruchamia na nowo całą procedurę administracyjną, środowiskową i projektową angażując środki publiczne i powoduje, że powiatowi i miejscy urzędnicy odkładając na bok wszelkie ograniczenia starają się wyjść jak najbardziej naprzeciw megalomańskim zamysłom tej osoby zapominając, że nie po to zostali wybrani. Dalej odwołujący podnieśli, że jeżeli obwodnica ma w zamyśle usprawnić ruch samochodowy w tej części miasta wydaje się to całkowicie niemożliwe skoro już obecnie okolica Sanktuarium [...] jest od wielu lat wąskim gardłem na tej trasie, gdyż wjeżdżające na jego parking i wyjeżdżające z niego autokary tamują skutecznie ruch w obie strony. Kolejno odwołujący zarzucili, że cała procedura środowiskowa w niniejszej sprawie została sprytnie ukryta przed zainteresowanymi mieszkańcami na stronach Urzędu Miasta pewnie po to, by nie wzbudzać przedwcześnie emocji, które byłyby temu urzędowi nie na rękę. Wskazując na powyższe zastrzeżenia odwołujący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji i zobowiązania Burmistrza Miasta Z. do przeprowadzenia i przedstawienia społeczności ponownej, wiarygodnej i dogłębnej oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu planowanej inwestycji na środowisko naturalne w tym rejonie, ze szczególnym uwzględnieniem i odpowiednim udokumentowaniem wpływu tej inwestycji na warunki życia ludzi i ich dobra materialne w najbliższej i dalszej przyszłości. Odwołujący wskazywali nadto, że konieczne jest także uwzględnienie realnej możliwości kumulowania się opisanych powyżej negatywnych wpływów inwestycji na środowisko i mieszkańców wobec informacji o kolejnych planowanych w tym rejonie przedsięwzięciach, które niewątpliwie obecny stan i stan po oddaniu obwodnicy jeszcze pogorszą. Odwołujący domagali się również rzetelnego i przystającego do współczesnych realiów informowania zainteresowanych mieszkańców o losach inwestycji i uwzględnianie w jej planowaniu nie tylko głosów wybrańców, ale ogółu obywateli. I.J. i J.J. w odwołaniu z dnia 8 października 2014 r. wskazali, że są właścicielami działek o nr [...] i [...] położonych w Z. oraz działek o nr [...] ,[...] , położonych w K. , na których jest planowana inwestycja. Jak podają odwołujący, teren ten jest bardzo urokliwy, zadrzewiony, jest oazą ciszy i spokoju. Dalej odwołujący podali, że na potoku [...] wielokrotnie obserwowali pływające kaczki, na dowód czego załączyli do odwołania ich fotografie. Na terenie planowanej inwestycji gniazda lęgowe ma też sójka, występują łasice będące gatunkiem objętym ścisłą ochroną, jak również lisy, bociany i sarny, co - zdaniem odwołujących - potwierdza, iż jest to teren przyjazny dla zwierząt, odwiedzany przez nie, gdzie szukają one pokarmu i czują się bezpiecznie. Nadto odwołujący wskazali, że na terenie planowanej inwestycji występuje też wiele gatunków roślin i żyją płazy. W ocenie odwołujących planowana obwodnica Z. zniszczy florę i faunę tego miejsca. Odwołujący wskazali, że w zaskarżonej decyzji określono warunki techniczne realizacji inwestycji, które w ich ocenie stanowią jedynie pobożne życzenia i praktyce nie mają szans realizacji, podobnie wynikające z tej decyzji abstrakcyjne warunki eksploatacji drogi. Cytując warunki określone w skarżonej decyzji, odwołujący wskazali, że wynika z nich, iż inwestycja w ogóle nie powinna powstać. W dalszej części swego odwołania, I.J. i J.J. odnieśli się do części uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji zawierającej opis przewidywanych skutków dla środowiska w razie niepodejmowania przedsięwzięcia. W ocenie odwołujących się stron ilość spalin oraz hałasu jaka jest w chwili obecnej w tej okolicy, jest i będzie zawsze taka sama bez względu na to, czy projektowana droga powstanie, czy nie. Zdaniem I.J. i J.J. planowana droga w żaden sposób nie spowoduje, że ruch kołowy w tej okolicy się zmniejszy, czy zostanie "wyprowadzony" poza Z. Nadto odwołujący podali, że planie miejscowym został uwzględniona droga - łącznik drogowy ul. [...] i ul. [...] o długości około 200-300 metrów, przebiegający w większości po trasie istniejącej już drogi. Wariant ten jest rozwiązaniem tańszym oraz mniej uciążliwym dla mieszkańców i środowiska naturalnego. W ocenie odwołujących planowana inwestycja w żaden sposób nie rozwiązuje problemów komunikacyjnych Z. , a nazwanie jej obwodnicą oszustwem i nieporozumieniem. Kolejno odwołujący wskazali na przeznaczenie terenów planowanej inwestycji w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wskazując przy tym, że przepisy tego planu są bardzo rygorystyczne i nie dopuszczają żadnej zabudowy, nawet urządzenia dróg wewnętrznych. Jednocześnie odwołujący podali, że inwestycja taka została przewidziana planie miejscowym w innej lokalizacji tj. od ul. [...] w kierunku ul. [...] powyżej [...] , na terenach przemysłowych, gdzie nie byłaby ona tak uciążliwa dla środowiska, byłaby tańsza i spełniałaby funkcję jaką założył inwestor. Odwołujący poddają również w wątpliwość celowość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując, że obecny układ komunikacyjny funkcjonuje od wielu lat i jak do tej pory nie zagrażał życiu, czy zdrowiu ludzi przebywających na tym terenie. W ocenie odwołujących jedynym beneficjentem forsowanej koncepcji jest inwestor planowanej inwestycji - Centrum Edukacyjno-Formacyjnego im. [...] W szczególności projektowana droga ma w ocenie odwołujących rozwiązać problemy komunikacyjne powstającego Centrum, jak też "załatwia" kwestię parkingów dla tej inwestycji. Odwołujący wskazali nadto, że o inwestycji dowiedzieli się w ostatniej chwili i bulwersuje ich, że była ona utrzymywana w ścisłej tajemnicy przed mieszkańcami, a jedynym społecznym konsultantem w postępowaniu był proboszcz Sanktuarium [...] . Podsumowując odwołujący zarzucili, że zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem obowiązującego prawa, w oparciu o dane nie mające miejsca w rzeczywistości (np. konsultacje społeczne). Odwołujący podnieśli przy tym, że inwestycja była ukrywana przed społeczeństwem, a przede wszystkim osobami zainteresowanymi - stronami postępowania. Odwołujący domagali się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W związku z faktem, że odwołanie M.K. działającego w imieniu własnym oraz z imieniu A.K. i M.K. z dnia 27 września 2014 r. oraz odwołanie P.K. z dnia 1 października 2014 r. zawierały braki formalne, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. dwoma pismami z dnia 5 stycznia 2015 r. znak: [...] oraz [...] , wezwało M.K. do usunięcia braków formalnych odwołań złożonych odpowiednio w imieniu A.K. oraz M.K. , zaś pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. wezwało P.K. znak: [...] do usunięcia braków formalnych jego własnego odwołania. W odpowiedzi na powyższe wezwania, każdy z wezwanych dokonał skutecznego usunięcia wskazanych braków formalnych. Nadto pismem z dnia 5 stycznia 2015 r. znak:[...] , wezwało również Z.K. do wskazania adresów Z.S. , K.S. , P.S. oraz K.S. którzy razem z wezwaną złożyli wspólne odwołanie z dnia 1 października 2014 r., celem uzyskania możliwości wezwania ww. osób do usunięcia braków formalnych odwołania złożonego przez te osoby, poprzez jego podpisanie. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Z.K. wskazała organowi odwoławczemu wspólny adres zamieszkania Z.S. , K.S. ,P.S. oraz K.S. przysyłając jednocześnie egzemplarz odwołania podpisany przez wszystkich ww. odwołujących. Decyzją z dnia 2 lipca 2015 r. znak:[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. , działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1, art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), art. 1 ust. 1, art. 17, art. 18 ust. 1, art. 19 oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.), a także art. 59 ust. 1 pkt 2, art. 61 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 62 ust. 1, art. 66, art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 1 i ust. 3, art. 75 ust. 1 pkt 4 i ust. 4, art. 77 ust. 1 i 2, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 1, ust. 2 i ust. 3, art. 83 ust. 1, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.) oraz § 3 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta Z z . dnia 4 września 2014 r. znak: [...] określającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "budowa obwodnicy Z. - połączenie drogi powiatowej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] ". W uzasadnieniu decyzji organ ustalił dotychczasowy stan faktyczny tożsamy z ustaleniami organu I instancji. Na wstępie dalszych rozważań wskazano, iż postępowanie administracyjne, zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, prowadzone było (w aspekcie materialnoprawnym) w oparciu o przepisy działu V ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z późn. zm.), zatytułowanego "Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000". Organ przytoczył treść art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje ww. przedsięwzięć określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.). Zgodnie zaś z § 3 pkt 60 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należą między innymi drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Nie budzi przy tym wątpliwości Kolegium Odwoławczego prawidłowość zaliczenia przedsięwzięcia planowanego przez inwestora do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w cytowanym przepisie rozporządzenia, z uwagi na fakt, że przedmiotowa inwestycja pomimo, iż dotyczy budowy drogi o długości mniejszej niż 1 km, to obejmuje również budowę obiektów mostowych, co w wystarczającym stopniu uzasadnia powyższą kwalifikację przedsięwzięcia. Przechodząc do analizy dalszych przepisów regulujących postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest warunkiem koniecznym dla możliwości ubiegania się o uzyskanie decyzji, koncesji lub zezwolenia wymienionego w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, względnie dokonania skutecznego zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1a tego artykułu. Organem właściwym do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest - w przypadku przedsięwzięć takich jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, a tym samym nie zaliczającym się do żadnego z przedsięwzięć wskazanych w art. 75 ust. 1 pkt 1-3 ustawy środowiskowej - wójt burmistrz, prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 ustawy środowiskowej), przy czym stosownie do art. 75 ust. 5 ustawy środowiskowej w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, wykraczającego poza obszar jednej gminy decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje wójt, burmistrz, prezydent miasta, na którego obszarze właściwości znajduje się największa część terenu, na którym ma być realizowane to przedsięwzięcie, w porozumieniu z zainteresowanymi wójtami, burmistrzami, prezydentami miast. Stosownie do dyspozycji art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej, postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczyna się zawsze (za wyjątkiem jedynie przypadku określonego w ust. 2 ww. artykułu, który nie zachodzi w stanie faktycznym niniejszej sprawy) na wniosek podmiotu planującego realizację przedsięwzięcia, co oznacza jednocześnie, iż wyznacza on przedmiot tego postępowania w sposób wiążący dla organów administracji publicznej. Wniosek winien spełniać ogólne wymogi formalne podania, wynikające z art. 63 K.p.a., a także szczególne wymogi formalne określone w art. 74 ust. 1 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć: w przypadku przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko - raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku, gdy wnioskodawca wystąpił o ustalenie zakresu raportu w trybie art. 69 - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 1), w przypadku przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - kartę informacyjną przedsięwzięcia (pkt 2), a ponadto poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 3), a także wypis z rejestru gruntów obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie (pkt 6). Jeżeli wniosek strony spełnia wymogi formalne, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązany jest w pierwszym rzędzie do ustalenia kręgu stron przedmiotowego postępowania administracyjnego, wyznaczonego według kryteriów wskazanych w art. 28 K.p.a. i zawiadomienia tych podmiotów o wszczęciu procedury środowiskowej, zgodnie z art. 61 § 4 w związku z art. 10 K.p.a. Wskazano, że z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej wynika, że w sytuacji gdy ustalona przez organ liczba stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 20, organ ma obowiązek stosować art. 49 K.p.a., w myśl którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W dalszej kolejności, w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, organ zobowiązany jest do zweryfikowania - w oparciu o uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 pkt 1-3 ustawy środowiskowej - zasadności przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przez którą - zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej - rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia obejmujące w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. W wyniku tej weryfikacji, po otrzymaniu stanowisk właściwych organów opiniujących (art. 64 ustawy środowiskowej), organ wydaje stosownej treści postanowienie, w którym albo stwierdza potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i określa zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który w celu dalszego procedowania będzie musiał zostać przedstawiony przez wnioskodawcę, albo też nie stwierdza potrzeby przeprowadzenia takiej oceny środowiskowej (art. 63 i art. 65 ustawy środowiskowej). W przypadku stwierdzenia potrzeby przeprowadzenia oceny środowiskowej organ pierwszej instancji zawiesza prowadzone postępowanie do czasu przedłożenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Po jego przedłożeniu przez wnioskodawcę, organ pierwszej instancji podejmuje zawieszone postępowanie i przystępuje do analizy raportu, występując równocześnie o wyrażenie stanowiska przez organy współdziałające, o których mowa w art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, zgodnie z którym jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: 1) uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i, w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego, 2) zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78, w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19 ustawy. Na tym etapie organ zobowiązany jest do zapewnienia możliwości czynnego udziału nie tylko wszystkim stronom przedmiotowego postępowania (na zasadach ogólnych), ale - zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej - również szeroko rozumianemu "społeczeństwu" (na zasadach określonych w art. art. 33-38 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej). Następnie wskazano, że - zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej - jeżeli ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy środowiskowej) została przeprowadzona, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Natomiast zgodnie z ust. 2 ww. przepisu właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Nie dotyczy to decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej, dla linii kolejowej, dla przedsięwzięć Euro 2012, dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, dla inwestycji w zakresie terminalu, dla inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oraz dla inwestycji w zakresie budowy obiektów energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszących. Z kolei w myśl art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy, odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Konieczne elementy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa z kolei art. 82 ust. 1 ustawy stanowiąc, iż w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ: 1) określa: a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia, b) warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich, c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, f) gotowość instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW; 2) w przypadku gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba: a) wykonania kompensacji przyrodniczej - stwierdza konieczność wykonania tej kompensacji, b) zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - nakłada obowiązek tych działań; 3) w przypadku, o którym mowa w art. 135 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, stwierdza konieczność utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania; 4) przedstawia stanowisko w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18 (...), 5) może nałożyć na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej, określając jej zakres i termin przedstawienia. Z kolei z ust. 3 ww. artykułu wynika, że załącznikiem ww. decyzji jest charakterystyka przedsięwzięcia. Ustawa środowiskowa - w art. 85 ust. 2 - formułuje względem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dodatkowe wymagania związane ze sposobem jej uzasadnienia, wskazując, że - niezależnie od wymagań wynikających z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego - powinno ono zawierać również: 1) w przypadku gdy została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko: a) informacje o przeprowadzonym postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę, i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa, b) informacje, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione: - ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, - uzgodnienia regionalnego dyrektora ochrony środowiska oraz opinie organu, o którym mowa w art. 78, - wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone, c) uzasadnienie stanowiska, o którym mowa w art. 82 ust. 1 pkt 4; 2) w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odnosząc powyższe rozważania prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy stwierdzono, że przedmiotem niniejszego postępowania jest ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację planowanego przedsięwzięcia, wskazanego przez wnioskodawcę, polegającego na "budowie obwodnicy Z. - połączenia drogi powiatowej nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] " . Celem niniejszego postępowania była zatem identyfikacja środowiskowych zagrożeń związanych z planowaną inwestycją rozbudowy przedmiotowej drogi na wskazanym przez inwestora odcinku i wskazanie środków wykluczających, bądź minimalizujących wystąpienie potencjalnie negatywnych skutków jej realizacji dla środowiska, rozumianego jako ogół elementów przyrodniczych, w tym także przekształconych w wyniku działalności człowieka, a w szczególności powierzchnię ziemi, kopaliny, wody, powietrze, krajobraz, klimat oraz pozostałe elementy różnorodności biologicznej, a także wzajemne oddziaływania pomiędzy tymi elementami (art. 3 ust. 1 pkt 15 ustawy środowiskowej w związku z art. 3 pkt 39 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska). W następstwie przeprowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stwierdziło, że wydanie przez Burmistrza Miasta Z. kwestionowanej decyzji z dnia 4 września 2014 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach było uzasadnione w stanie faktycznym sprawy, zaś zarzuty podniesione przez odwołujące się strony nie zasługiwały na uwzględnienie. Podkreślono, że - z uwagi na wyrażoną w art. 128 K.p.a. zasadę ograniczonego formalizmu odwołania - w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. dokonało weryfikacji zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego ją postępowania organu pierwszej instancji w całej rozciągłości, niezależnie od zakresu zarzutów zawartych w odwołaniach złożonych przez strony (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 658/08), mając jednocześnie na względzie zasadę wyrażoną w art. 139 K.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. W ocenie Kolegium Odwoławczego decyzja Burmistrza Miasta Z. z dnia 4 września 2014 r. znak: [...] została wydana w następstwie prawidłowego i zgodnego z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawy środowiskowej, postępowania administracyjnego. W szczególności wydanie przedmiotowej decyzji, dotyczącej - jak wskazano wyżej - przedsięwzięcia zaliczającego się jedynie do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - zostało poprzedzone przeprowadzoną w pełnym zakresie oceną oddziaływania na środowisko, która w przypadku takich przedsięwzięć ma jedynie charakter fakultatywny. Pomimo zatem, że sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, nie było w sprawie niniejszej obowiązkiem, organy uzgadniające, a w konsekwencji organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. znak: [...] , zobowiązał inwestora do przedłożenia takiego raportu - i to sporządzonego w pełnym zakresie wynikającym z art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej. Pozytywnie oceniono postępowanie organu pierwszej instancji i czynności podejmowane w jego ramach, które miały miejsce po przedłożeniu przez wnioskodawcę raportu autorstwa mgr inż. A.W. (występującej jednocześnie w niniejszym postępowaniu w charakterze pełnomocnika wnioskodawcy), mgr inż. S.W. , mgr inż. P.G. mgr A.B. i dr K.B. z Pracowni Inżynierskiej [...] z K. , jak również jego dalszych uzupełnień polegających na weryfikacji tych dokumentów, uzyskaniu wymaganych prawem uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i opinii [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz zapewnieniu możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Wszelkie te działania organu pierwszej instancji, w ocenie Kolegium Odwoławczego, zasługują na akceptację jako przeprowadzone wszechstronnie i kompleksowo. Jak wynika z akt sprawy inwestycja stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania polegać ma na budowie odcinka obwodnicy Z. , łączącego drogę powiatową nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] . Planowanym miejscem realizacji przedsięwzięcia jest obszar dwóch Gmin: Z. i K. , przy czym w przeważającej części inwestycja ma zostać zrealizowana na obszarze Gminy Z. zaś na terenie Gminy K. zostanie zlokalizowany odcinek projektowanej drogi wynoszący około 290 metrów. Analizowana inwestycja zakłada połączenie dwóch ulic położonych na terenie Z. , a to ul. [...] z ul. [...] , trasą biegnącą od [...] przez Dolinę potoku [...] w rejon Sanktuarium [...] . Celem przedmiotowej inwestycji - zgodnie z treścią raportu w wersji z lipca 2013 r. - jest usunięcie ruchu tranzytowego z centrum miasta, a tym samym poprawa bezpieczeństwa ruchu kołowego oraz pieszych. Łączna powierzchnia terenu zajętego pod realizację inwestycji wynieść ma ok 2 ha. Planowana inwestycja przebiega głównie po chronionych akustycznie terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Przecina także tereny zieleni o podwyższonym reżimie ochronnym, tereny leśne oraz ciek wodny [...] i jego dopływy. Otoczenie terenu inwestycji stanowią tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, mieszkaniowo-usługowej oraz kultu religijnego. W wariancie dopuszczonym do realizacji zaskarżoną decyzją środowiskową, projektowana droga ma mieć długość około 860 metrów. Będzie to droga klasy G (głównej), jednojezdniowa, dwupasowa, dwukierunkowa, z jezdnią bitumiczną o szerokości 7 metrów i prędkością projektową 60 km/h. Oprócz budowy nowego odcinka drogi, oceniana inwestycja obejmować będzie także budowę nowych skrzyżowań, systemu odwadniającego wraz z niezbędnymi urządzeniami, jak również budowę oraz przebudowę obiektów inżynieryjnych, chodników, schodów terenowych oraz pochylni, zatok autobusowych, zjazdów indywidualnych i publicznych, oświetlenia ulicznego. Nadto, w ramach realizacji przedsięwzięcia przewidziana jest też przebudowa lub zabezpieczenie kolidującej, istniejącej infrastruktury technicznej w postaci sieci teletechnicznej, wodociągowej, gazowej, ciepłociągowej i energetycznej, w tym wysokiego napięcia, która wykonana zostanie na podstawie uzyskanych warunków technicznych otrzymanych od właścicieli sieci, jak też rozbiórka istniejącej zabudowy, czy korekta potoków. W wariancie dopuszczonym do realizacji opisanym w dokumentach inwestora jako wariant IV (określanym również niezbyt trafnie mianem "wariantu społecznego"), inwestycja obejmuje między innymi realizację trzech obiektów mostowych na ciekach, które przecinać będzie trasa planowanej drogi, a to: na potoku [...] (występującym również w pierwotnej dokumentacji inwestorskiej pod nazwą potok [...] ), na potoku [...] oraz na potoku [...] (błędnie opisanym w pierwotnej dokumentacji inwestorskiej jako potok [...] ). Z akt sprawy wynika, że inwestycja ma zostać zrealizowana na terenach objętych miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, a to: "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] " zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Z. nr [...] z dnia 12 stycznia 2012 r. oraz "Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego [...] " zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta Z. Nr [...] z dnia 9 września 2010 r., przy czym - jak wskazał autor raportu (str. 12) - projektowana droga nie została uwzględniona w przepisach tych planów. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu podniesionego przez większość odwołujących się stron o niezgodności inwestycji z przepisami obowiązującego planu miejscowego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie nie zachodziła konieczność badania zgodności inwestycji z planem miejscowym. Stosownie do zacytowanego na wstępie art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Powyższe nie dotyczy jednak decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej dla drogi publicznej. Co za tym idzie, w razie obowiązywania na danym obszarze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane stwierdzenie przez organ właściwy zgodności przedsięwzięcia z tym planem przy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej między innymi dla drogi publicznej. Wydając zaskarżoną decyzję Burmistrz Miasta Z. był zatem zwolniony z badania założeń planowanej inwestycji pod kątem zgodności z ustaleniami obowiązujących dla tego terenu planów miejscowych. Nie ulega przy tym wątpliwości Kolegium Odwoławczego, że zaskarżona w sprawie decyzja środowiskowa została wydana m.in. w oparciu o dyspozycje z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej, z którego wynika możliwość wyboru - za zgodą wnioskodawcy – innego wariantu realizacji przedsięwzięcia niż ten zaproponowany we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Możliwość zastosowana powyższej regulacji jest przy tym uwarunkowana stwierdzeniem przez organ wydający decyzję, że w okolicznościach stanu faktycznego występuje "zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę". W stanie faktycznym przesłanki wynikające z przywołanego przepisu zostały spełnione. W szczególności z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że wariantem bardziej korzystniejszym dla środowiska niż wariant preferowany przez inwestora oznaczony w dokumentacji inwestorskiej jako wariant I "czerwony", jest jeden z wariantów alternatywnych opisany jako wariant IV, który jakkolwiek jest bardzo zbliżony do wariantu inwestorskiego w zakresie oddziaływań na poszczególne komponenty środowiska, to jednak w przeciwieństwie do wariantu inwestorskiego, nie koliduje z nowopowstająca zabudową mieszkaniową. Z analizy materiałów dołączonych do akt sprawy wynika przy tym, że w tym wypadku chodzi przede wszystkim o inwestycję realizowaną na podstawie ostatecznej decyzji nr [...] Starosty T. z dnia 25 lutego 2011 r. znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkaniowo-usługowych na działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] z których jeden położony jest w osi projektowanej drogi w wariancie I, co zostało uwidocznione miedzy innymi na mapach i szkicu dołączonych do pisma pełnomocnika inwestora z dnia 19 września 2013 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] . Mając zaś na uwadze, że w piśmie z dnia 22 sierpnia 2013 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] pełnomocnik wnioskodawcy wyraził zgodę na wskazanie w decyzji kończącej postępowanie wariantu IV jako wariantu dopuszczonego do realizacji, należało uznać że przesłanki z art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej zostały spełnione. W ocenie Kolegium Odwoławczego, raport w wersji z lipca 2013 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] oraz jego uszczegółowienie z kwietnia 2014 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] ) stanowiące odpowiedź na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 21 stycznia 2014 r. znak: [...] (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ) będące w stanie faktycznym podstawą przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem kompletnym, spójnym i wiarygodnym. Zawiera wszystkie elementy wymienione w art 66 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz w całości uwzględnia zakres wskazany w postanowieniu organu pierwszej instancji z dnia 29 listopada 2013 r. znak: [...] , zobowiązującym do jego sporządzenia. Analizowany raport uwzględnia wszelkie istotne aspekty technologiczne, prawne, organizacyjne i logistyczne inwestycji, w tym między innymi porównuje różne warianty budowy drogi ze wskazaniem na wariant optymalny z jego szczegółowym uzasadnieniem, zaś ilość wariantowań w stanie faktycznym wykracza poza wymagane przez ustawodawcę trzy propozycje, obrazując tym samym wszechstronne zbadanie wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Nadto, w opracowaniu opisano między innymi przewidywane oddziaływania na środowiskowo planowanego przedsięwzięcia na etapie jego realizacji i funkcjonowania, zakres przewidywanych działań zapobiegawczych, ograniczających lub kompensujących negatywne oddziaływanie na środowisko w poszczególnych fazach (realizacji i eksploatacji) oraz ocenę skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, przy czym opis tych zagadnień należy uznać za rzetelny i wiarygodny. Odnośnie zarzutów odwołujących się stron, w których wskazywano na zagrożenia dla środowiska przyrodniczego Doliny [...] związane z realizacją inwestycji, wskazać w pierwszej kolejności należy, że ani inwestor, ani organy orzekające w niniejszej sprawie nie kwestionują faktu, że inwestycja ma powstać na terenach o wysokich walorach przyrodniczych a jej realizacja będzie miała znaczący wpływ na środowisko. Wskazać bowiem należy, iż z samej treści raportu wynika miedzy innymi, że na etapie realizacji, inwestycja będzie w sposób znaczący oddziaływać na powierzchnię ziemi i glebę, na przyrodę ożywioną oraz na walory krajobrazu naturalnego i kulturowego. W szczególności w wyniku realizacji przedsięwzięcia, przekształcona i nieodwracalnie zajęta zostanie powierzchnia ok. 2 ha. Zniszczeniu ulegnie powierzchnia biologicznie czynna składająca się głównie z roślinności polnej i łąkowej oraz cenniejszej przyrodniczo w pobliżu cieku [...] , jak też dojdzie do naruszenia struktury gleby i zmiany jej cech. Budowa drogi spowoduje straty przyrodnicze i znaczącą dewastację walorów krajobrazowych, w tym ekologicznych i widokowych, z których największe będą związane ze zniszczeniem obszarów zadrzewień łęgowych i zboczowych, zlokalizowanych w dolinie [...] i tym samym z przerwaniem ciągłości korytarza ekologicznego doliny. Straty obejmą ekosystemy łąkowe, nastąpi fragmentacja siedlisk, zwiększenie synantropizacji flory i fauny, zwiększenie negatywnych efektów zjawiska styku w ekotonach ekosystemów naturalnych i seminaturalnych z infrastrukturalnymi drogi. Realizacja przedsięwzięcia obejmować będzie też wycięcie zadrzewień i zakrzaczeń w obrębie korytarza drogi (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] , raport strony nr [...] . Niemniej jednak wskazać należy, że w sprawach dotyczących wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, rolą organów prowadzących to postępowanie jest zbadanie, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach oraz czy przy dopełnieniu odpowiednich warunków nie prowadzi do zagrożenia stanu środowiska. Jeżeli oddziaływanie zamierzonej inwestycji nie przekracza wyznaczonych przepisami standardów, a takie wnioski wynikają z ustalonego w niniejszej sprawie stanu faktycznego i przepisów prawa, brak podstaw do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Zważyć należy, że decyzja o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia może być wydana jedynie w przypadkach enumeratywnie określonych w ustawie środowiskowej. Przesłanki odmowy zgody polegać przy tym mogą wyłącznie na: niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej), odmowie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający (art. 80 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej), braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w innym wariancie niż proponowany przez wnioskodawcę, w sytuacji, gdy organ skorzysta z możliwości określonej w art. 81 ust. 1 ustawy (art. 81 ust. 1 ustawy środowiskowej), wykazaniu znaczącego negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej), wykazaniu, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza, przy jednoczesnym braku spełnienia przesłanek z art. 38j ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej). O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. Z kolei jak potwierdziło postępowanie przeprowadzone w sprawie, w stanie faktycznym żadna z powyższych okoliczności nie występuje. W sytuacji zaś, gdy obowiązujące przepisy prawa nie zakazują - co do zasady - realizacji określonego rodzaju inwestycji, należy uznać, że przy spełnieniu określonych owymi przepisami warunków realizacja takich inwestycji jest możliwa. W kwestiach dotyczących oddziaływania przedsięwzięcia na powietrze atmosferyczne i klimat akustyczny oraz zarzutów w tym zakresie zawartych w odwołaniach stron, Kolegium Odwoławcze wskazuje, że założenia ochrony powietrza i klimatu akustycznego zostały w sposób należyty uwzględnione w raporcie inwestora (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] , raport strony nr [...] ) oraz w załącznikach do raportu. Kwestia ochrony przed hałasem była też szczegółowo analizowana przez RDOŚ i MPWIS, a w decyzji określono szczegółowy zakres obowiązków inwestora w tym zakresie (pkt I ppkt 2 część A - "w zakresie ochrony przed hałasem" oraz pkt IV i VII sentencji decyzji). Przeprowadzona ocena oddziaływania inwestycji na powietrze atmosferyczne wykazała, że przedsięwzięcie na etapie jego realizacji będzie powodować emisję zanieczyszczeń powietrza związanych miedzy innymi z ruchem pojazdów ciężkich oraz pracą maszyn i urządzeń budowlanych, jednak będą to oddziaływania okresowe i zanikną po ukończeniu prac. Na etapie eksploatacji przedsięwzięcia źródłem takiego oddziaływania będzie ruch drogowy, jednak analiza wykonanych obliczeń emisji zanieczyszczeń wykazała, że w roku oddania drogi do użytku oraz dziesięcioletnim okresie eksploatacji nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych stężeń substancji w powietrzu w zakresie analizowanych substancji oraz emisja maksymalnych stężeń nie będzie wykraczać poza pas drogowy oddziałując na działki sąsiednie. Jeśli chodzi o oddziaływanie przedsięwzięcia na klimat akustyczny, należy zauważyć, że z raportu wynika, iż w roku oddania drogi do użytku oraz dziesięcioletnim okresie eksploatacji dojdzie do przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach chronionych akustycznie, co obligowało organ pierwszej instancji do określenia w wydanej decyzji warunków środowiskowych służących zminimalizowaniu takiego oddziaływania takich jak wskazano wyżej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, na gruncie stanu faktycznego sprawy zasadnym było skorzystanie przez organ pierwszej instancji z instytucji zawartej w przepisie art. 82 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, z którego wynika możliwość nałożenia na wnioskodawcę w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach obowiązku przedstawienia analizy porealizacyjnej. Organ pierwszej instancji uwzględniając w tym zakresie uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. znak: [...] oraz opinię sanitarną [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 10 stycznia 2014 r. znak: [...] , w pkt VII sentencji decyzji słusznie skorzystał z instytucji zawartej w ww. przepisie, ponieważ, nałożona na inwestora analiza porealizacyjna będzie skupiała się przede wszystkim na porównaniu ustaleń określonych w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. To właśnie wyniki analizy porealizacyjnej będą najwłaściwszym sposobem zweryfikowania konieczności zastosowania dodatkowych urządzeń ochrony środowiska, tj. innych niż te, które zostały dotychczas określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wskazać przy tym należy, że nałożenie w stanie faktycznym obowiązku analizy porealizacyjnej nie oznacza, że procedura oceny oddziaływania na środowisko została przeprowadzona w sposób niewłaściwy, czy też wadliwy. Należy mieć na względzie, że prowadzenie w ramach przedmiotowej procedury szczegółowych analiz oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska oraz modelowanie stanu środowiska w kolejnych horyzontach czasowych, nigdy nie pozwoli uzyskać idealnie precyzyjnego odwzorowania wielkości oddziaływań, które będą miały miejsce w rzeczywistości. Pamiętać trzeba, że ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko poprzedza nie tylko użytkowanie, ale i realizację przedsięwzięcia, toteż musi opierać się na hipotezach czy na prognozach dotyczących rodzaju i wielkości oddziaływań, jakie dopiero wystąpią w obu tych fazach. Bezsprzecznie rzeczywiste oddziaływania nie mogą ściśle pokrywać się z tymi zakładanymi na etapie planowania inwestycji. Usunięciu dysproporcji w tym zakresie, także poprzez nałożenie kolejnych obowiązków na inwestora, służy analiza porealizacyjna, mająca charakter następczy i umożliwiająca wyciągnięcie wniosków empirycznych, nie spekulatywnych. Zgodnie z art. 83 ust. 1 ustawy środowiskowej podczas analizy dokonuje się porównania ustaleń zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w szczególności dotyczących przewidywanego charakteru i zakresu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz planowanych działań zapobiegawczych z rzeczywistym oddziaływaniem przedsięwzięcia na środowisko i działaniami podjętymi dla jego ograniczenia. W związku z faktem, że teren planowanej inwestycji wykracza poza obszar Gminy Z. i obejmuje również grunty położone na obszarze Gminy K. , Burmistrz Miasta Z. wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach miał obowiązek wynikający z art. 75 ust. 4 ustawy środowiskowej - działać w porozumieniu z Wójtem Gminy K. W ocenie Kolegium Odwoławczego organ pierwszej instancji w ramach niniejszego sprostał obowiązkowi wydania decyzji w porozumieniu z Wójtem Gminy K. Świadczy o tym przede wszystkim treść postanowienia Wójta Gminy K. z dnia 6 sierpnia 2014 r. znak:[...] którym organ ten pozytywnie ocenił przedłożony mu przez Burmistrza Miasta Z. - za pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. znak:[...] - projekt decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dotyczący przedmiotowej inwestycji. Analizując szczegółowo warunki określone w kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta Z. , Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że co najmniej w kilku przypadkach zostały one przez organ pierwszej instancji określone w sposób nie do końca prawidłowy. W szczególności cechuje je zbytnia ogólnikowość i lakoniczność. Powyższe dotyczy zwłaszcza określonych w pkt I ppkt 2 sentencji trzech warunków wykorzystania terenu w fazie eksploatacji przedsięwzięcia, w myśl których inwestycja nie może negatywnie wpływać na tereny sąsiednie (działki), a w szczególności nie może zakłócać stosunków wodnych i powodować przekroczeń dopuszczalnych poziomów akustycznych, inwestycja nie może mieć negatywnego wpływu na środowisko oraz inwestycja nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby. W ocenie Kolegium Odwoławczego zawarcie w sentencji decyzji środowiskowej tego typu abstrakcyjnych i nieweryfikowalnych warunków, posługujących się szeregiem nieostrych sformułowań należy uznać za nieprawidłowe. Istotą decyzji środowiskowej jest bowiem ustanowienie konkretnych, egzekwowalnych warunków, wymagań i obowiązków, wynikających z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, które będą miały realny wpływ na realizację planowanego przedsięwzięcia m.in. poprzez wpływ na kształt innych decyzji administracyjnych (art. 86 ustawy środowiskowej). Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2319/10 celem postępowania, w którym wydaje się decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, jest możliwie najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji. Z tego względu postanowienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach winny być sformułowane w sposób jasny i konkretny. Zacytowane wyżej warunki określone w kwestionowanej decyzji Burmistrza Miasta Z. wymogu konkretności i jasności, zdaniem Kolegium Odwoławczego, zasadniczo nie spełniają. Tym samym warunki te nie powinny w ogóle znaleźć się w sentencji wydanej decyzji. Jednocześnie jednak zważyć należy, że odwołania w niniejszej sprawie złożyły inne niż inwestor strony postępowania, w których interesie z całą pewnością leży by decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach w sposób możliwie najpełniejszy zabezpieczała ich interesy. Z kolei ewentualne reformatoryjne orzeczenie przez Kolegium Odwoławcze, a to orzeczenie o uchyleniu zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty poprzez określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia z wyłączeniem cytowanych wyżej warunków, byłoby de facto orzeczeniem na niekorzyść odwołujących się stron, co z kolei naruszałoby zasadę orzekania na niekorzyść wyrażoną w art. 139 K.p.a. Z powyższych względów stwierdzając powyższe uchybienie, organ II instancji mając na względnie ww. zasadę procesową, zaniechał orzekania w niniejszej sprawie w trybie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Odnośnie zarzutów dotyczących roli jaką w toku niniejszego postępowania miał odegrać proboszcz Sanktuarium [...] w Z. , Kolegium Odwoławcze w składzie wydającym niniejszą decyzję uznało, że zarzuty te nie mogły zostać uwzględnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że do akt sprawy rzeczywiście zostało dołączone pismo z dnia 19 lipca 2012 r. skierowane przez księdza M.M. , proboszcza i kustosza Sanktuarium [...] w Z. do Burmistrza Miasta Z. Zważyć należy, że w rzeczonym piśmie ww. osoba zwróciła się do organu lI tylko o przeanalizowanie możliwości korekty przebiegu obwodnicy, celem ograniczenia ingerencji w istniejące i planowane zabudowania. Jest to jedyne pismo złożone przez ww. osobę w przedmiotowej sprawie. W tym stanie wbrew zarzutom odwołujących się stron, proboszcz Sanktuarium [...] w swym wystąpieniu skierowanym w toku sprawy do organu pierwszej instancji nie powoływał się na fakt przeprowadzenia jakichkolwiek konsultacji społecznych z mieszkańcami, jak też nie wskazywał by składając do pismo był jakimkolwiek reprezentantem społeczności lokalnej. Po drugie, nie jest prawdą twierdzenie zawarte w odwołaniu N.K. , P.K. i A.K. , którzy wskazywali, że pierwotna koncepcja obwodnicy Z. - łącznika ulic. [...] i [...] przewidziana w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego z 12 stycznia 2012 r. - po uchwaleniu tego planu - "upadła" w lipcu 2012 r. na skutek pisma proboszcza Sanktuarium [...] . Postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji zostało wszczęte w dniu 1 czerwca 2011 r. (data doręczenia wniosku z dnia 27 maja 2011 r. organowi pierwszej instancji) i - jak wynika z karty informacyjnej przedsięwzięcia dołączonej do wniosku - wariant ówcześnie preferowany do realizacji przez inwestora wariant I "czerwony" był identyczny z tym opisanym następnie w raporcie z lipca 2013 r. Z kolei wariant dopuszczony do realizacji, a to wariant IV jedynie nieznacznie różni się od wspomnianego wariantu inwestorskiego. Z całą natomiast pewnością nie jest tak jak sugerują odwołujący, że na etapie wszczęcia postępowania wariant preferowany przez inwestora do realizacji był zgodny z przepisami planu miejscowego, na który powołują się oni w swym odwołaniu, albowiem z treści karty informacyjnej przedsięwzięcia wprost wynika, że wszystkie przedstawione wtedy warianty przebiegu drogi miały swój początek po południowo-wschodniej stronie Sanktuarium [...] , a nie w okolicach mleczarni przy ul. [...] położonej o kilkaset metrów dalej w kierunku północno-wschodnim. Odrębną kwestią jest natomiast to, że w następstwie wspomnianego wyżej wystąpienia proboszcza Sanktuarium [...] inwestor zaproponował dodatkowy, alternatywny wariant realizacji przedsięwzięcia, a to wariant IV, który z bliżej niezrozumiałych przyczyn w dokumentacji projektowej i treści zaskarżonej decyzji został nazwany wariantem "społecznym". Nie zasługiwały również na uwzględnienie zarzuty odwołujących się stron, w których wskazywały one niedostateczne informowanie o prowadzonym postępowaniu w przedmiotowej sprawie. W pierwszym rzędzie zauważyć bowiem należy, że z uwagi na to, iż ustalona przez organ liczba stron prowadzonego postępowania - do których zaliczają się osoby będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych na terenie planowanej inwestycji i na obszarze jego oddziaływania - wynosi znacznie więcej osób niż 20, organ był zobowiązany - zgodnie z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej -stosować w toku postępowania art. 49 K.p.a., w myśl którego strony mogą być zawiadamiane o decyzjach i innych czynnościach organów administracji publicznej przez obwieszczenie lub w inny zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości sposób publicznego ogłaszania, jeżeli przepis szczególny tak stanowi; w tych przypadkach zawiadomienie bądź doręczenie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia publicznego ogłoszenia. W ocenie składu Kolegium Odwoławczego wydającego niniejszą decyzję, postępowanie organu pierwszej instancji na przestrzeni prowadzonego przeszło 3 lata postępowania czyni zadość powyższym regulacjom. W szczególności z akt niniejszej sprawy wynika, że organ pierwszej instancji o każdej istotnej czynności procesowej w sprawie zawiadamiał strony w drodze obwieszczeń wywieszanych na tablicach Urzędu Miasta Z. i Urzędu Gminy K. , umieszczanych na stronach Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta Z. i Urzędu Gminy K. , jak również wywieszanych w pobliżu miejsca planowanej inwestycji. Organ w sposób prawidłowy przeprowadził również w toku niniejszej sprawy postępowanie z udziałem szeroko rozumianego społeczeństwa, do czego obligował go przepis art. 79 ust. 1 ustawy środowiskowej. W szczególności z akt przedmiotowej sprawy wynika, że organ de facto trzykrotnie podawał do publicznej wiadomości informację o przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w każdym z tych przypadków postępowanie organu należy uznać za zgodne z art. 33 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy środowiskowej. W szczególności po raz pierwszy informację taką organ opublikował w dniu 7 lutego 2012 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] ), po raz drugi w dniu 10 grudnia 2013 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] ) i wreszcie po raz trzeci w dniu 27 maja 2014 r. (akta administracyjne sprawy, karty nr [...] . W treści wszystkich tych zawiadomień organ zawierał przy tym informację zarówno o przedmiocie prowadzonego postępowania i organie właściwym do wydania decyzji, jak i o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy oraz o możliwości, sposobie, miejscu i terminie składania uwag i wniosków. O skuteczności i prawidłowości opisanych wyżej czynności procesowych organu świadczy zaś fakt, że w odpowiedzi na powyższe zawiadomienia do organu pierwszej instancji wpłynęły między innymi pismo Z.K. , P.K. i T.R. z dnia 29 lipca 2011 r., czy też pismo S.Ł. z dnia 7 lutego 2012 r. W tym stanie zarzuty odwołujących się o "ukrywaniu" informacji o toczącym się postępowaniu należy uznać za nieuzasadnione. Kolegium Odwoławcze wskazuje też, że jakkolwiek podzielić należało zastrzeżenia I.J. i J.J. zgłoszone w przedmiocie rozstrzygnięcia zawartego w pkt VIII sentencji decyzji, tj. rozstrzygnięcia w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, co do braku należytego uzasadnienia przez organ pierwszej instancji wystąpienia w stanie faktycznym przesłanki interesu społecznego uzasadniającego nadanie takiego rygoru, tym niemniej Kolegium Odwoławcze nie uchyliło rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji w ramach wstępnego badania sprawy, mając na uwadze, że zarzuty podniesione przez odwołujące się strony nie uzasadniały wysokiego prawdopodobieństwa jej uchylenia. W ocenie składu orzekającego Kolegium Odwoławczego, decyzję Burmistrza Miasta Z. i poprzedzające jej wydanie postępowanie, poza nielicznymi, opisanymi wyżej i pozostającymi bez wpływu na wynik niniejszej sprawy uchybieniami, należy uznać za prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. W szczególności wydając zaskarżoną decyzję organ pierwszej instancji zgodnie - z zasadami wynikającymi z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. - zgromadził i rozpatrzył kompletny materiał dowodowy sprawy, pozwalający na wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia. Przede wszystkim, wydanie decyzji zostało poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, która to ocena odnosiła się do całego przedsięwzięcia. W ramach tej oceny organ dokonał kompleksowej i prawidłowej weryfikacji raportu przedłożonego przez inwestora, co znalazło swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Organ uzyskał wymagane przepisami ustawy środowiskowej uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i pozytywną opinię [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, zaś treść decyzji organu pierwszej instancji nie pozostawia wątpliwości, że wskazania i wytyczne zawarte w postanowieniach i opiniach organów uzgadniających zostały przez organ uwzględnione w całości. W ocenie organu odwoławczego Burmistrz Miasta Z. w sposób należyty zagwarantował również szeroko rozumianemu społeczeństwu udział w wydaniu decyzji. Postępowanie pierwszoinstancyjne, wbrew zarzutom odwołujących się stron, należy przy tym uznać za zgodne z zasadami ogólnymi wyrażonymi w art. 6 - 12 K.p.a., w tym między innymi zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu. Nadto w uzasadnieniu wydanej decyzji organ odniósł się w sposób wyczerpujący do licznych zarzutów zgłaszanych przez strony postępowania, prawidłowo uzasadnił podjętą decyzję oraz wnikliwie i trafnie przeanalizował wszystkie zebrane w sprawie dokumenty i dowody w kontekście możliwości wydania zgodnej z prawem decyzji środowiskowej. Ocenę tą skład Kolegium Odwoławczego wydający niniejszą decyzję podziela w całej rozciągłości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę, że postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia dotyczy jedynie potencjalnego wpływu danego zamierzenia na środowisko, a zatem jest jednym z etapów prowadzących do realizacji inwestycji. Określenie przedmiotu postępowania należy do podmiotu występującego z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, a zatem to inwestor wyznacza zakres inwestycji, zaś organy administracji, z uwagi na wnioskowy charakter postępowania, nie mogą ingerować w jego treść. Powyższą decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie: N.K. , A.K. , P.K. , A.M. , J.M. , A.M. Z.K. , Z.S. , K.S. , P.S. , K.S. , P.K. B.T. , J.J. , I.J. , , A.P. , J.G. , P.C. N.K. , A.K. , P.K. w swojej skardze podnieśli, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa i nie uwzględnia w sposób obiektywny podniesionych w odwołaniu zarzutów. Na tej podstawie wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zdaniem skarżących w postępowaniu naruszono art. 35 i 36 § 1 i 2 K.p.a. Wbrew stanowisku Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie jest bez znaczenia dla postępowania środowiskowego występowanie w nim księdza M. M - proboszcza Sanktuarium [...] , choćby w pojedynczym piśmie skierowanym do burmistrza miasta. Oznacza to bowiem dopuszczenie do sprawy w charakterze strony osoby, która stroną formalnie nie jest. Takie umiejscowienie z pozoru nieistotnego pisma księdza M. ujawnia bowiem skrywaną przez władze miasta i powiatu faktyczną wagę tej osoby w postępowaniu projektowym i stanowi jedynie element prowadzonej już poza protokołem jego działalności, w tym stałego uczestnictwa w organizowanych przez starostwo naradach poświęconych obwodnicy. Kolegium Odwoławcze zauważyło słusznie, że to wystąpienie księdza M. skutkuje - z bliżej niezrozumiałych przyczyn - wprowadzeniem przez wnioskodawcę dodatkowego, alternatywnego wariantu przedsięwzięcia nazwanego - wariantem społecznym. Bliżej niezrozumiałe przyczyny takiej decyzji inwestora stają się zrozumiałe, jeśli dołączyć do nich wniosek księdza M. z konsultacji społecznych złożony inwestorowi i wielokrotne zapewnienia poprzedniego starosty [...] i samego księdza M. pojawiające się w artykułach prasowych z okresu protestów społecznych we wrześniu i październiku 2014 r. o przeprowadzeniu przezeń konsultacji z mieszkańcami ([...] ). Podkreślono, że takie konsultacje nigdy nie miały miejsca. Nieprawdziwe - w związku z tym - jest więc stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego na stronie 28 decyzji, że proboszcz Sanktuarium w swoim wystąpieniu do Burmistrza Miasta Z. nie powoływał się na fakt przeprowadzenia jakichkolwiek konsultacji społecznych z mieszkańcami, gdyż pozostaje takie stwierdzenie w jawnej sprzeczności ze znajdującymi się na stronie 16 decyzji środowiskowej informacjami J.W. (pełnomocnika wnioskodawcy). Mimo wszelkich starań autorów decyzji środowiskowej nie da się oddzielić tej inwestycji drogowej od planowanej i zatwierdzonej już inwestycji kościoła na K. (Centrum Edukacyjne [...] . Nie jest dziełem przypadku, że projekt tej kościelnej inwestycji z 2010 r. (Pracownia Projektowa [...] z W. ) zawiera w sobie wyraźne fragmenty zarówno nowej drogi, jak i towarzyszące budowie parkingi, które w projekcie obwodnicy widnieją już jako punkt odniesienia wokół ronda przy Sanktuarium mimo, że tereny, na których leżą nie stanowią do tej pory własności kościoła. Zawłaszczanie przez kościół już w 2010 r. terenów do niego nienależących (choćby tylko dla celów projektowych) pokazuje niezbicie faktyczne i mocno skrywane powiązanie obu inwestycji, wskazuje w dodatku, że zasadniczym beneficjantem całego postępowania i budowy drogi za 90 milionów oraz trudnych do wycenienia konsekwencji środowiskowych i społecznych jest właśnie reprezentujący oo. [...] ksiądz M. . Stopień ogólnikowości warunków wykorzystania terenu planowanej inwestycji zarówno w okresie jej powstawania, jak i w fazie eksploatacji odnotowany również przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze (chociaż bagatelizowany), jest na tyle duży, że z pewnością nie zabezpiecza środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji, zwłaszcza, że większość tych warunków kwalifikuje się raczej do nazwania ich pobożnymi życzeniami, a nie formalnymi zaleceniami. Trudno uznać za sposób ochrony środowiska naturalnego i sąsiadów obwodnicy wprowadzenie do decyzji środowiskowej zaleceń porealizacyjnych. W całości niewiarygodne wydają się zapewnienia, że nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych stężeń substancji szkodliwych w powietrzu, czy dopuszczalnych poziomów hałasu, skoro dokonane w tym względzie obliczenia stanowią jedynie symulację, a rzeczywistość pokazuje, że już teraz miasto Z. należy do najbardziej zagrożonych z powodu smogu przez swoje położenie, ukształtowanie i sposób ogrzewania dominujący w tym mieście oraz ogromny ruch samochodowy. Przyjęcie przez organ II instancji zapewnień projektantów w tej sprawie jest zwyczajnym nadużyciem i stawia pod znakiem zapytania znajomość tutejszych, łatwych do sprawdzenia realiów. Konfrontacja obecnej [...] rzeczywistości wielokrotnie opisywanej i dyskutowanej, w dodatku widocznej gołym okiem z optymistycznymi zapewnieniami projektu inwestycji nie pozostawia żadnych złudzeń. Przyjęcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, że nieprecyzyjne i życzeniowe jedynie sformułowania użyte w decyzji środowiskowej inwestycja nie może powodować zakłócenia stosunków wodnych i powodować przekroczenia dopuszczalnych poziomów akustycznych, negatywnie wpływać na sąsiednie działki i gleby można uznać za dopuszczalne nie znajduje uzasadnienia. Taka konkluzja bulwersuje szczególnie, gdyż w decyzji środowiskowej i licznych opiniach aż roi się od bardziej precyzyjnych danych wskazujących szkody środowiskowe jakie inwestycja przyniesie i kłóci się w tej sytuacji interpretacja Samorządowego Kolegium Odwoławczego chociażby z cytowanym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2319/10. Dla nikogo, również dla Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ulega wątpliwości, że inwestycja ma powstać na terenach o wysokich walorach przyrodniczych, a jej realizacja będzie miała znaczący wpływ na środowisko, że zniszczeniu ulegnie bezpowrotnie cenny obszar Doliny [...] , że dojdzie do naruszenia gleby, warunków wodnych, dewastacji walorów krajobrazowych, wreszcie, że naruszone zostaną ekosystemy naturalne, korytarz ekologiczny doliny i siedliska flory i fauny, których w tym rejonie coraz mniej. Zrównanie z ziemią dla celów chybionej inwestycji drogowej takiego obszaru, jednego z niewielu już w granicach tego miasta ekosystemu, siedliska licznych chronionych prawem zwierząt i roślin uznane zostaje przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze jako dopuszczalne w wyznaczonych przez przepisy granicach i nie przekraczające standardów tymi przepisami ustanowionych. Czyż można sobie wyobrazić większe niż to kuriozum, czy jest w polskim prawie i jego interpretacjach coś jeszcze bardziej absurdalnego i oburzającego niż taka kwalifikacja? Trudno doprawdy wyobrazić sobie, że zaplanowana i prawnie usankcjonowana całkowita dewastacja wszelkich elementów środowiska naturalnego w Dolinie [...] przystaje w jakikolwiek sposób do koniecznego zdaniem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2011 r. - możliwie najlepszego zabezpieczenia środowiska przed negatywnym odziaływaniem inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w żaden sposób nie ustosunkowało się do podnoszonych wątpliwości co do zakresu i rzetelności prowadzonej w rejonie inwestycji inwentaryzacji przyrodniczej. Te wątpliwości rodzą się zwłaszcza w zestawieniu rzekomo wykonanych w tym zakresie prac przez firmę [...] z K. z faktem, że żaden z ponad 300 właścicieli działek z rejonu Doliny [...] o takich działaniach nigdy nie był informowany, ani nie był ich świadkiem. Znajdująca się w aktach sprawy pozornie drobiazgowa dokumentacja przyrodnicza łącznie z fotograficzną równie dobrze pochodzić może z każdej innej doliny w tym kraju. W dodatku nie zawiera ona pełnej gamy roślinności (również tej chronionej) ani gatunków zwierząt tu zamieszkałych, co powoduje, że trudno nie odnieść wrażenia, że jest w związku z tym niepełna i niewystarczająca. Zdumiewa nonszalancja, z jaką Samorządowe Kolegium Odwoławcze podchodzi do stosowanego wielokrotnie w decyzji środowiskowej rygoru natychmiastowej wykonalności. Tylko w kategoriach fikcji literackiej można rozpatrywać uzasadnienia inwestora zastosowania takiego rygoru pod postacią troski o zdrowie lub życie ludzi i zabezpieczenie gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami. Ten rygor, rodem ze specustawy drogowej obwarowany jest ścisłymi kryteriami ustawowymi (art. 108 K.p.a.) z których żadne w tym przypadku nie zostało spełnione. Nie było więc w praktyce uzasadnienia dla wprowadzania tego rygoru na etapie decyzji środowiskowej, chyba, że autorom tej decyzji zależało na pokazaniu mieszkańcom dobitnie, ze zmierzyć się muszą ze specustawą, która - jak wiadomo powszechnie - do przyjaznych mieszkańcom - nie należy. Nadużyciem i nieporozumieniem jest też wprowadzenie do decyzji środowiskowej rzekomych zagrożeń, które niesie z sobą wariant zerowy (niepodejmowanie inwestycji), gdyż zakładane oficjalnie cele komunikacyjne możliwe są do osiągnięcia nie tylko w drodze proponowanych rozstrzygnięć ale też innych i branych już pod uwagę przez władze miasta, przy których zachowanie w niezmienionym stanie Doliny [...] wydaje się być wręcz zbawienne. Nie bez znaczenia jest fakt, że władze miasta Z. i powiatu [...] oraz podległe im służby nie są w stanie we właściwy sposób poradzić sobie z aktualnym układem komunikacyjnym miasta i utrzymaniem jego prawidłowej jakości, a co dopiero z kolejnymi powstającymi drogami. Trudny do zrozumienia jest też brak jakichkolwiek odniesień ze strony Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz decyzji środowiskowej do potencjalnych zagrożeń tej inwestycji dla znajdującego się w jej bezpośrednim sąsiedztwie obszaru Natura 2000 (kilkaset metrów od planowanego przy Sanktuarium ronda), skoro już obecnie stan pobliskich dolinek reglowych budzi niepokój, a dojść przecież ma do dodatkowej kumulacji ruchu w rejonie Sanktuarium, stąd lakoniczne stwierdzenia inwestora o przeprowadzonej analizie i zapewnienia o bezpieczeństwie tego obszaru nie wydają się być wystarczająco wiarygodnymi. Nie jest prawdą opinia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że w sprawie budowy obwodnicy od początku brany był pod uwagę jedynie obecny przebieg tej drogi. Władze miasta Z. od roku 2010 planowały poprowadzenie drogi w postaci łącznika od ulicy [...] w kierunku mleczarni przy ulicy [...] - wielokrotnie tańszego, prowadzonego po częściowo już istniejącej drodze i terenach przemysłowo-handlowych Taki przebieg drogi uzgodniony został przez radnych miejskich z mieszkańcami w roku 2011 i przy ich akceptacji wprowadzony do planu zagospodarowania przestrzennego tej części miasta w styczniu 2012 r. gdzie nadal figuruje. W tym samym czasie natomiast prowadzone już było na zlecenie starostwa powiatowego, przy współudziale Marszałka województwa [...] postępowanie projektowe dyrekcji dróg krajowych w odniesieniu do obwodnicy w zupełnie innej lokalizacji, czyli do Sanktuarium [...] . Można więc - z pełnym przekonaniem - uznać, że działania Urzędu Miasta wokół łącznika do ulicy [...] mogły być pozorowane i miały na celu odwrócenie uwagi mieszkańców od prawdziwych, toczących się po stronie starostwa powiatowego prac, skoro nawet miejscy radni nie mieli świadomości ich prowadzenia. Te dwie koncepcje łączyła jedna tylko sprawa - obydwie pozwalały na odciążenie od ruchu samochodowego ulicy [...] omijając ją w całości. Pierwsza z tych koncepcji została zapomniana i musiała ustąpić miejsca koncepcji drugiej, wielokrotnie droższej i z każdego względu szkodliwej, gdyż nie spełniała oczekiwań i potrzeb strony kościelnej i nie uwalniała jej w drodze planowanych wywłaszczeń gruntów, które są tej stronie niezbędne do prowadzenia własnej inwestycji na terenie i w sąsiedztwie Sanktuarium. Z tego właśnie względu pierwotnie planowany łącznik do ulicy [...] uznawany za celowy w latach 2009-2012 stał się i jest obecnie z racji umiejscowienia w planie zagospodarowania przestrzennego niewygodny, gdyż pokazuje niezbicie, że oficjalnie deklarowane przez inwestora cele komunikacyjne można osiągnąć w sposób dalece prostszy, tańszy i niekonfliktowy społecznie, w dodatku neutralny środowiskowo. Zrozumiałe więc staje się uporczywe dążenie władz miasta do wykreślenia ze świadomości społecznej wstydliwej kwestii istnienia w planie zagospodarowania przestrzennego od 2012 r. łącznika do ulicy [...] i temu właśnie służyć ma posługiwanie się specustawą i rygorami natychmiastowej wykonalności. Nagromadzone wokół [...] obwodnicy wątpliwości, niedopowiedzenia, zakulisowe uzgodnienia i skrywane publicznie intencje inwestora , również - w naszym przekonaniu - niedopuszczalny i urągający zasadom praworządności sposób procedowania sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. uzasadniają wniosek o rozpatrzenie skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. P.C. w swojej skardze zarzucił naruszenie: 1) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 i art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej poprzez ich błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji naruszającej prawo oraz reguły postępowania z udziałem społeczeństwa, a więc pomimo istnienia przesłanek do jej wyeliminowania z obrotu prawnego; 2) art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., polegające na skierowaniu decyzji do podmiotu, który nie jest podmiotem planującym podjęcie przedsięwzięcia (nie jest inwestorem), co wynika z pisma Zarządu Powiatu T. z dnia 3 sierpnia 2015 r. znak: [...] , który jednoznacznie wskazał, iż "inwestorem zadania ustanowione zostało Województwo, w imieniu którego działa Zarząd Województwa [...] . Do współpracy przy realizacji całości umowy Województwo upoważniło Zarząd Dróg Wojewódzkich w K"; 3) art. 81 ust. 1 w związku z art. 3 pkt 8 ustawy środowiskowej, poprzez ich błędne zastosowanie polegające na zmianie wariantu przebiegu przedsięwzięcia (IV wariant, nazwany "społecznym") w sposób sprzeczny z dyspozycją tych przepisów, albowiem zmiana wariantu nie wynikała z przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i uznania, że zasadne jest przeprowadzenie tego przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę; 4) art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji położenia terenu inwestycji w granicach [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu oraz w sąsiedztwie T. Parku Narodowego stanowiącego jednocześnie obszar [...] Sieci Ekologicznej [...] , a więc planowana budowa obwodnicy Z. będzie znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000; 5) § 2 i 3 ust. 1 uchwały Sejmiku Województwa [...] Nr [...] z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, poprzez naruszenie planowanym przedsięwzięciem ustaleń i zakazów wprowadzonych rzeczonym aktem prawa miejscowego; 6) art. 72 ust. 5 ustawy środowiskowej polegające na odstąpieniu od obowiązku objęcia jedną decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach całego przedsięwzięcia i w efekcie wydanie decyzji fila części inwestycji, niezgodnej z zakresem przedsięwzięcia wynikającego z wniosku z dnia 27 maja 2010 r. oraz karty informacyjnej przedsięwzięcia, tj. z pominięciem przebudowy estakady wciągu drogi powiatowej nr [...] 7) art. 82 ust. 1 pkt 1a, pkt 2 lit. a, ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy środowiskowej, polegające na: a) braku precyzyjnego określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia, b) stwierdzeniu w punkcie II decyzji braku potrzeby wykonania kompensacji przyrodniczej wbrew postanowieniu Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. znak: [...] który uzgadniając pozytywnie planowane przedsięwzięcie wskazał na konieczność dokonania przez wnioskodawcę nasadzeń drzew i krzewów w liczbie odpowiadającej usuwanym drzewom i krzewom, co dodatkowo stanowi naruszenie art. 77 ust. 1 ustawy środowiskowej, c) stwierdzeniu w punkcie V decyzji braku konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie ZRID, pomimo istnienia realnej możliwości oddziaływania przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody (sąsiedztwo Obszaru Natura 2000, usytuowanie przedsięwzięcia na terenie parku krajobrazowego) oraz pomimo wcześniejszych stanowisk Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz organu, który wydał wskazaną decyzję co do konieczności powtórzenia postępowania, 8) art. 29 - 38 ustawy środowiskowej oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia przez organ prowadzący postępowanie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jako również brak zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału, polegający na braku skutecznego ogłoszenia o wszczęciu postępowania oraz zapadłych w jego toku rozstrzygnięciach, w szczególności braku upublicznienia ww. informacji przez okres 14 dni, co czyniłoby czynność doręczenia skuteczną prawnie, co uniemożliwiło zarówno stronom postępowania, jak również społeczeństwu przede wszystkim wniesienie uwag i zastrzeżeń do raportu o oddziaływaniu na środowisko oraz wypowiedzenie się w zakresie zapadłych w toku postępowania rozstrzygnięć; 9) art. 80 K.p.a. w związku z art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 15 oraz art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, poprzez brak oceny sporządzonego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, podczas gdy przedmiotowy dokument nie zawiera wszystkich wymaganych elementów, w tym w szczególności nie określa racjonalnego wariantu alternatywnego oraz nie zawiera analizy możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem; 10) zasady zrównoważonego rozwoju wyrażonej w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) którą mają się kierować organy władzy zapewniając ochronę środowiska, a która nakazuje rozważenie i wyważenie rozwiązań korzystniejszych dla środowiska przyrodniczego i ludzkiego, aby zachować środowisko w stanie zapewniającym korzystanie z niego przez obecne i przyszłe pokolenia "przy jednoczesnym zachowaniu trwałości funkcjonowania procesów przyrodniczych oraz różnorodności biologicznej obejmującej wszystkie poziomy: genowy, gatunkowy, krajobrazowy i ekosystemowy"; 11) art. 28 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej poprzez brak informacji, jakimi kryteriami kierował się organ ustalając krąg stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym brak możliwości zweryfikowania prawidłowości ustalenia podmiotów, którym organ przyzna! status strony w przedmiotowym postępowaniu, np. czy status tez został przyznany organom, którym przysługują uprawnienia właścicielskie wobec potoku [...] , potoku [...] , potoku [...] (przez które przebiega zaplanowana droga); 12) art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej w związku z art. 49 K.p.a. poprzez brak upublicznienia zawiadomień i pism w formie obwieszczeń dostępnych przez okres nieprzerwany 14-tu dni, co powoduje, że nie odniosły one skutków prawnych; 13) błędy w ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie, że w niniejszym postępowaniu organ ochrony środowiska przeprowadził rzeczywiste postępowanie z udziałem społeczeństwa oraz, że planowana inwestycja stanowi realizację inwestycji celu publicznego, gdyż doprowadzi do znacznego usprawnienia układu komunikacyjnego Miasta Z. , gdy tymczasem głównym celem tego przedsięwzięcia jest "usprawnienie komunikacji i zapewnienie bezpiecznego dojazdu do Sanktuarium [...] " (pismo pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 13 grudnia 2011 r.), co ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie, gdyż omawiane przedsięwzięcie jest sprzeczne z obowiązującym na tym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz narusza zakazy ustanowione dla obszarów szczególnie chronionych; 14) art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, tj. zasady praworządności i prawdy obiektywnej, jak również pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa, przejawiające się w szczególności: - brakiem wyjaśnienia przez organ kto jest podmiotem planującym podjęcie realizacji przedsięwzięcia w sytuacji, gdy z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpił Zarząd Powiatu T. , w imieniu którego występowała J.W. , natomiast raport o oddziaływaniu na środowisko został sporządzony na zlecenie Zarządu Dróg Wojewódzkich w K. , który czynnie występował w toku całego postępowania, w tymi wypowiadał się w zakresie zmiany wariantu przedsięwzięcia; - działaniem organu wydającego decyzję w I instancji w sposób naruszający zasadę zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz zasadę prawdy obiektywnej, przejawiającym się w uczestnictwie przedstawicieli organu wydającego decyzję w osobach Burmistrza lub Zastępcy Burmistrza Miasta Z. [...] odbywających się w siedzibie Starostwa Powiatowego w Z. (tj. wnioskodawcy), na których na bieżąco omawiano aktualny stan przedmiotowego postępowania oraz pojawiające się w jego toku "trudności", do których zaliczano miedzy innymi żądanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska odnośnie stopnia szczegółowości raportu, czy też wnioski o zmianę przebiegu obwodnicy (notatka z X Rady Technicznej z dnia 19 sierpnia 2011 r.); - brakiem wykonania ciążącego na organie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego i rozważenia wszystkich okoliczności mających znaczenie w sprawie; - brakiem zweryfikowania, czy przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza z racji usytuowania przedsięwzięcia na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej); 15) art. 12 § 1 K.p.a., poprzez uchybienie obowiązkowi wnikliwego działania w sprawie; 16) art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak w decyzji ustosunkowania się do wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych przez strony postępowania, a także brak oceny sporządzonego na potrzeby prowadzonego postępowania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania z udziałem społeczeństwa. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 2 lipca 2015 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 4 września 2014 r. z uwagi na naruszenie art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a., ewentualnie - w razie nie uwzględnienia ww. wniosku, o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 2 lipca 2015 r., jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta Z. z dnia 4 września 2014 r. i zasądzenie na rzecz Strony Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. wniosło o ich oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych przez skarżących, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w całości podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu. W szczególności Kolegium Odwoławcze wskazało, że wydanie zaskarżonej decyzji było uzasadnione w stanie faktycznym niniejszej sprawy, a podnoszone w skargach zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego należy uznać za bezzasadne. Jednocześnie mając na uwadze, że skargi zawierają zarzuty podobne do zarzutów zawartych uprzednio w odwołaniach tych stron od decyzji organu pierwszej instancji, do których tut organ odwoławczy kompleksowo ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powtarzanie tej obszernej argumentacji w ramach niniejszej odpowiedzi na skargi Kolegium Odwoławcze uznało za niecelowe. Odnosząc się jedynie do zarzutu sformułowanego P.C. , jakoby decyzja Kolegium Odwoławczego obarczona była wadą nieważności wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. w postaci skierowania jej do podmiotu niebędącego stroną w sprawie, Kolegium Odwoławcze wskazało, że wniosek wszczynający postępowanie w przedmiotowej sprawie został złożony przez Zarząd Powiatu T. i - w zakresie oznaczenia wnioskodawcy (inwestora) - nigdy nie został zmodyfikowany. Mając zaś na uwadze, że treść wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wiążąca dla organu właściwego (art. 73 ust. 1 ustawy środowiskowej), determinując zarówno przedmiot przyszłej decyzji, jak i jej adresata, organy prowadzące postępowanie w przedmiotowej sprawie zobowiązane były rozpatrzyć - w stanie faktycznym - żądanie Zarządu Powiatu T. , czyniąc tak oznaczonego inwestora, adresatem wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane zostały w art. 145 § 1 P.p.s.a. Skargi stron skarżących są zasadne, aczkolwiek nie wszystkie podniesione zarzuty zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Tym samym zgodnie z ww. przepisami nie każde naruszenie prawa będzie skutkowało uchyleniem zaskarżonych decyzji. Przede wszystkim część skarg podlega odrzuceniu. Strona skarżąca, wnosząc skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego, winna usunąć braki formalne skargi oraz uiścić wymagany wpis od skargi. Brakiem formalnym skargi jest niedołączenie do skargi odpisów samej skargi oraz odpisów załączników do skargi w ilości odpowiadającej liczbie stron i uczestników danego postępowania sądowoadministracyjnego. Obowiązek ten wynika z art. 47 § 1 P.p.s.a. zgodnie z którym do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Kolejnym obowiązkiem stron skarżących jest uiszczenie wymaganego wpisu od skargi w terminie 7 dni od daty wezwania, pod rygorem także dorzucenia skargi. Stosownie bowiem do art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Skarżący A.M. i J.M. odebrali wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 20 października 2015 r. oraz zostali wezwani do dołączenia do skargi jej odpisów, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Nie uiścili wpisu od skargi, a tym samym ich skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. niezależnie od tego, że dołączyli odpisy swojej skargi. Skarżący A.M. odebrał wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 22 października 2015 r., sam wpis w wysokości 200 zł uiścił ten skarżący dopiero w dniu 13 listopada 2015 r., a więc po upływie 7-dniowego terminu. Ponadto skarżący A.M. nie dołączył do skargi odpisów, mimo wezwania Sądu do uzupełnienia skargi. Tym samym skarga skarżącego A.M. podlega odrzuceniu z powodu nie uiszczenia wymaganego wpisu w terminie (art. 220 § 3 P.p.s.a.) oraz z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W sytuacji odrzucenia skargi, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca skarżącemu A.M. uiszczoną przez niego nieskutecznie kwotę wpisu sądowego. Skarżąca Z.K. oraz T.R. jako pełnomocnik skarżących Z.S. , K.S. , P.S. i K.S. zostały wezwane do uiszczenia wpisów w dniu 22 października 2015 r. oraz do uzupełnienia braków skarg poprzez doręczenie wymaganej liczby odpisów skargi. Skarżąca oraz pełnomocnik pozostałych skarżących ani nie uiścili wymaganych wpisów, ani też nie usunęli braków skargi i tym samym ich skargi podlegają odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżący P.K. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 22 października 2015 r. oraz do uzupełnienia braków skargi poprzez doręczenie wymaganej liczby odpisów skargi. Skarżący ani nie uiścił wymaganego wpisu, ani też nie usunął braków skargi i tym samym jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżący J.G. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 22 października 2015 r. oraz do uzupełnienia braków skargi poprzez doręczenie wymaganej liczby odpisów skargi. Skarżący ani nie uiścił wymaganego wpisu, ani też nie usunął braków skargi i tym samym jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżąca B.T. została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 22 października 2015 r. oraz do uzupełnienia braków skargi poprzez doręczenie wymaganej liczby odpisów skargi. Skarżąca ani nie uiściła wymaganego wpisu, ani też nie usunęła braków skargi i tym samym jej skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżący J.J. został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 22 października 2015 r. oraz do uzupełnienia braków skargi poprzez doręczenie wymaganej liczby odpisów skargi. Skarżący ani nie uiścił wymaganego wpisu, ani też nie usunął braków skargi i tym samym jego skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. oraz art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Skarżąca I.J. została w dniu 6 listopada 2015 r. wezwana do uiszczenia wpisu od skargi oraz do uzupełnienia braku formalnego skargi w postaci dołączenia 178 odpisów skargi. Skarżąca I.J. w dniu 9 listopada 2015 r. wpis uiściła, ale zamiast wymaganych 178 odpisów skargi przedłożyła jedynie 13 odpisów. Tym samym skarga skarżącej podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. ponieważ w zakreślonym 7-dniowym terminie nie usunięto braków formalnych skargi. Skoro Sąd wezwał skarżącą do przedłożenia 178 odpisów skargi, do przedłożenie mniejszej ilości odpisów skargi nie może być traktowane jako uzupełnienie braku formalnego skargi. W sytuacji odrzucenia skargi, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca skarżącej I.J, uiszczoną przez nią nieskutecznie kwotę wpisu sądowego. Skarżąca A.P. odebrała wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi w dniu 6 listopada 2015 r., a sam wpisu uiściła w dniu 16 listopada 2015 r., w więc po upływie 7-dniowego terminu. Ponadto skarżąca A.P. nie dołączyła do skargi odpisów, mimo wezwania Sądu do uzupełnienia skargi. Tym samym skarga skarżącej A.P. podlega odrzuceniu z powodu nie uiszczenia wymaganego wpisu w terminie (art. 220 § 3 P.p.s.a.) oraz z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi (art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). W sytuacji odrzucenia skargi, zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca skarżącej A.P. uiszczoną przez nią nieskutecznie kwotę wpisu sądowego. Skarga N.K. , A.K. i P.K. zostały wniesione prawidłowo, uiszczono od nie wymagany wpis sądowy w terminie oraz uzupełniono brak formalny tej skargi poprzez przedłożenie wymaganej liczby odpisów skargi. Tym samym skarga ta podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Jak wynika z akt sprawy skarżący ci są współwłaścicielami nieruchomości stanowiących działki nr [...] i [...] . Także skarga P.C. została wniesiona prawidłowo. Od tej skargi uiszczono wymagany wpis sądowy oraz w terminie uzupełniono brak formalny tej skargi poprzez dołączenie wymaganej liczby odpisów skargi. Także ta skarga także podlega merytorycznemu rozpoznaniu. Skarżący P.C. jest współwłaścicielem nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] i [...] . Sąd w tej sprawie nie zastępuje organów administracyjnych ani też wnioskodawcy i nie ma uprawnień do wskazywania przebiegu projektowanego przedsięwzięcia. Wybór trasy realizacji inwestycji należy do organu I instancji, który może, ale nie musi zaakceptować proponowany wariant wnioskodawcy lub wskazać na inny wariant przebiegu obwodnicy. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 59 ust. 1 pkt 2 ustawy środowiskowej, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy. Zakres opisanej we wniosku w tej sprawie inwestycji obejmował zarówno budowę drogi publicznej o długości ok. 870 metrów, jak i budowę mostu nad potokiem [...] . Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 60 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 31 i 32 tego rozporządzenia oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych, służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami objętymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Wprawdzie długość projektowanej drogi jest mniejsza niż 1 km, to jednak w jej ciągu projektowany jest most, a tym samym przedsięwzięcie to trafnie zostało zaliczone do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Wniosek w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (dalej w skrócie jako "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach") złożył Zarząd Powiatu T. . Z akt administracyjnych sprawy wynika, że to Zarząd Powiatu T. był traktowany jako wnioskodawca. Wnioskodawcą (stroną) w postepowaniu administracyjnym może być tylko ten podmiot, na rzecz którego mogły być nakładane obowiązki lub przyznawane uprawnienia. Zgodnie z art. 29 K.p.a. stroną w postępowaniu administracyjnym (a takim jest postępowanie w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia) jest osoba fizyczna, osoba prawna bądź państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne. Zarząd powiatu nie jest ani osobą fizyczną, ani osobą prawą, nie jest także odrębną samorządowa jednostką organizacyjną i nie jest organizacją społeczną. Zarząd powiatu jest organem wykonawczym powiatu, a jako organ osoby prawnej (powiatu) sam nie może występować we własnym imieniu. Tym samym oczywiście błędnym było wskazanie we wniosku jako wnioskodawcy zarządu powiatu. Takim wnioskodawcą mógł być np. Powiat T. ale nie Zarząd Powiatu T . Kwestia ustalenia wnioskodawcy budzi kontrowersje w toku analizy akt sprawy. Jak bowiem wynika z, przykładowo, następujących akt sprawy (tom I – karty nr [...] ) jako inwestor przedmiotowego przedsięwzięcia był wymieniany Zarząd Dróg Wojewódzkich Województwa [...] . Tym samym należy stwierdzić, że nieprawidłowe wskazanie wnioskodawcy stanowić powinno dostateczną przesłankę do uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Nie ma racji Kolegium Odwoławcze wskazując, że nie ono ustala nazwę wnioskodawcy i nie ma kompetencji do zmiany takiej nazwy (sposobu oznaczenia wnioskodawcy). Wręcz przeciwnie, w chwili skutecznego wniesienia odwołania, organ II instancji dokonuje całościowej kontroli postepowania przeprowadzonego przez organ I instancji a w tym także i zaskarżonej decyzji pierwszoinstancyjnej. Także Kolegium Odwoławcze powinno ustalić, czy wniosek w sprawie pochodzi od podmiotu mającego zdolność do samodzielnego występowania w tej sprawie i stosownie do tego podjąć dalsze czynności procesowe. Nie jest to jednak jedyna przesłanka uchylenia wydanych w sprawie decyzji. Zgodnie z art. 80 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej, to organ prowadzący postępowanie główne dokonuje oceny oddziaływania zamierzonej inwestycji na środowisko naturalne. To zaś oznacza, że w tej sprawie to Burmistrz Miasta Z. winien dokonać samodzielne oceny oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. W tej sprawie organy współdziałające w procedurze oceny oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia (Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska i [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny) wyraźnie stwierdziły konieczność sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko zamierzonego przedsięwzięcia. Opinie w tym zakresie w dniu 11 października 2013 r. wydał Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska (karta nr [...] I akt administracyjnych sprawy) oraz [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (opinia z dnia 14 listopada 2013 r., karta nr [...] , tom II akt administracyjnych sprawy). Na tej podstawie Burmistrz Miasta Z. postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu, dla wariantu nr IV (karta nr [...] . Tym samym raport ten objął tylko jeden wariant – wariant nr IV. W ten oto sposób powstała, trafnie podniesiona przez skarżącego P.C. sytuacja, w której prowadząc ponownie postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach Burmistrz Miasta Z. nałożył obowiązek niespójny z przepisami samej ustawy. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis i uzasadnienie analizowanych wariantów, w tym wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, racjonalnego wariantu alternatywnego i wariantu najbardziej korzystnego dla środowiska. Powinno to spowodować sporządzenie nowego raportu obejmującego zarówno nowy wariant nr IV (nazwany społecznym), jak i pozostałe warianty, w tym racjonalny wariant alternatywny i wariant najbardziej korzystny dla środowiska. Tymczasem z akt sprawy wynika, że uznano wcześniej sporządzony raport za adekwatny dla nowego postępowania w sprawie. Podmiot sporządzający raport w piśmie z dnia 3 grudnia 2013 r. (karta nr [...] wskaz, że przedłożony w lipcu 2013 r. raport jest nadal aktualny. Analiza tego raportu wyraźnie wskazuje, że zawierał on także wariant nr IV. Oznacza to, że raport został sporządzony i dołączony do akt sprawy zanim Burmistrz Miasta Z. nałożył obowiązek jego sporządzenia. W ocenie Sądu Burmistrz Miasta Z. dokonał pobieżnej analizy raportu, a w istocie ocena tego raportu sprowadziła się do przepisania jednego z jego fragmentów, obejmującego wskazane przez wnioskodawcę (lub inwestora?) warianty przebiegu proponowanej trasy. Na stronach [...] decyzji I-instancyjnej znajduje się bowiem fragment raportu, w którym uznano za wariant najbardziej korzystny środowiskowo wariant nr IV, nazwany wariantem społecznym. Przedstawione przez wnioskodawcę warianty są do siebie bardzo podobne. Sam organ I instancji zauważył to (za raportem), że wariant nr I i nr IV są do siebie bardzo zbliżone. Sąd oceniając prawidłowość ustaleń organów w tej sprawie doszedł do przekonania, że powinny wzbudzić w Burmistrza Miasta Z. istotne wątpliwości, czy zaproponowane warianty nie mają charakteru pozornego, a ich jednym celem było takie ukształtowanie przebiegu obwodnicy, aby w istocie sam wnioskodawca wskazał, który wariant będzie najlepszy i najkorzystniejszy. Taka ocena wynika stąd, że dla inwestycji drogowej o długości ok. 800-900 metrów wszystkie cztery warianty w znacznej części pokrywają się w swoim przebiegu, a różnią się miejscem nawiązania do drogi powiatowej nr [...] . W szczególności Burmistrz Miasta Z. powinien zauważyć, że inwestor nie opracował żadnego wariantu pozwalającego na wytyczenie przebiegu obwodnicy po trasie wskazanej w uchwalonym uchwałą z dnia z dnia 12 stycznia 2012 r. Nr [...] miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego "[...] ". Okoliczność, że art. 80 ust. 2 ustawy zwalnia spod rygoru zgodności ustaleń przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi publicznej z treścią planu miejscowego nie oznacza, że w ogóle należy pomijać jako alternatywy taki właśnie przebieg drogi, jaki z takiego planu wynika. Ma to szczególne znaczenie w tej sprawie, w której dochodzi do oczywistej ingerencji w elementy ochrony środowiska w każdym wariancie proponowanym przez inwestora. Oczywistym jest, że inwestor ma swoje cele związane z realizacją danego przedsięwzięcia, ale w tej sprawie cele inwestora stoją w sprzeczności nie tylko z zasadami ochrony środowiska, ale także i z interesem społecznym. W raporcie oddziaływania na środowisko (karta nr [...] ) wyraźnie wskazano, że warianty proponowane przez inwestora ingerują w leśno-zadrzewiony korytarz ekologiczny [...] Nie oceniano, czy taka ingerencja także miałaby miejsce (lub nie miałaby miejsca), gdyby wariant realizacji przedsięwzięcia obejmował trasę zawartą w planie miejscowym. Dalej, na karcie nr [...] raportu (tom [...] akt administracyjnych) wyraźnie w ppkcie 2.4.2. "Faza eksploatacji" zostało napisane, że "zajęcie nowego terenu (pod przedsięwzięcie – przypis Sądu) przyczyni się do ograniczenia powierzchni biologiczno czynnej, a także do zmniejszenia retencji terenowej. Głównie szatą roślinną, która zostanie usunięta pod planowane elementy drogi jest roślinność łąkowa, polna oraz roślinność cenniejsza przyrodniczo związana z dolina potoku [...] ". Pkt 2.6 raportu – wszystkie warianty przecinają tereny zieleni, o podwyższonym reżimie ochronnym. Na stronie nr 34 raportu (karta nr [...] akt administracyjnych) zamieszczono opis i zdjęcie potoku [...] , nad którym planuje się realizację przedsięwzięcia i nad którym będzie przebiegał most. Dodatkowo na stronie 46 raportu (karta nr [...] ) znajduje się zaznaczony teren o bardzo wysokich walorach przyrodniczych oraz warianty przedsięwzięcia. Porównanie tych wariantów prowadzi do uznania, że wariant zaznaczony kolorem niebieskim obejmuje najmniejszy zasięg obszaru uznanego jako obszaru o bardzo wysokich walorach przyrodniczych, a wariant preferowany (żółty- wariant IV) obejmuje największy obszar o bardzo cennych walorach przyrodniczych. To wynika z prostego porównania przebiegu obu tras, a jak wynika z treści raportu przyjęto odwrotną interpretację stopnia oddziaływania na środowisko naturalne. Kolejna strona raportu (str. [...] zawiera tabelę (macierz oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko), w której zaznaczono występowanie oddziaływania na środowisko oraz brak oddziaływania tak na etapie budowy jak i eksploatacji. Z tabeli tej wynika, że na etapie eksploatacji na takie elementy środowiska jak: powierzchnia ziemi, wody powierzchniowe i podziemne, przyroda ożywiona, krajobraz, klimat akustyczny, powietrze atmosferyczne – zawsze będzie występowało oddziaływanie długoterminowe i stałe na środowisko przyszłej inwestycji. Już te ustalenia zawarte w raporcie sporządzonym przez inwestora, wskazują na daleko idące oddziaływanie na środowisko naturalne planowanego przedsięwzięcia i Burmistrz Miasta Z. w żadnej mierze nie dokonał oceny, czy raport rzeczywiście pozwalał na uznanie, że preferowany wariant (zgłoszony przy tym w bardzo niejasnym okolicznościach i od razu zaakceptowany przez inwestora), stanowi najkorzystniejszy dla środowiska naturalnego wariant tego przedsięwzięcia. Wariant wynikający z planu miejscowego nie dość, że byłby trzy lub czterokrotnie krótszy od wariantu wskazanego w raporcie, to jeszcze zakres ingerencji w środowisko byłby zdecydowanie najmniejszy. Taki wariant mieściłby się w korytarzu komunikacyjnym łączącym obie drogi (drogę powiatową nr [...] z drogą wojewódzką nr [...] ). Jeszcze raz należy podkreślić, że nie jest kompetencją Sądu zastępowanie organu administracyjnego, Sąd jedynie wskazuje, że brak jakiejkolwiek analizy propozycji przebiegu obwodnicy po trasie zatwierdzonej w planie miejscowym uchwalonym w istocie równoległe do złożonego w tej sprawie wniosku nie znajduje ani żadnego uzasadnienia, ani nie jest logiczne. Co jest niezmiernie niepokojące, być może inne cele niż ochrona środowiska były podstawą przyjętego wariantu trasy w tej sprawie. Nie tylko wynika to z tzw. rad technicznych, ale i z załącznika nr 2 do decyzji organu I instancji. Wyraźnie załącznik ten obejmuje drogę (być może zjazd) z planowanego przedsięwzięcia komunikacyjnego do przyszłego obiektu kultu religijnego. Również z analizy protokołów wcześniejszych rad technicznych wynika, że kwestia skomunikowania przyszłego ośrodka kultu religijnego była podstawowym i głównym wyznacznikiem każdego z przyjętych wariantów przebiegu inwestycji. Każdy wariant zakłada takie właśnie połączenie i podstawowym argumentem wskazywania przyszłych wariantów nie była chęć ochrony środowiska, ale jak najkorzystniejsze skomunikowanie przyszłego obiektu kultu religijnego z trasą komunikacyjną. Dodatkowo potwierdza to odpowiedź udzielona na wniosek Z.K. i P.K. (karta nr [...] akt administracyjnych sprawy) zawierający prośbę o korektę przebiegu planowanej obwodnicy, z treści której wynika, że nie można zmienić projektowanego przebiegu projektowanej obwodnicy, ponieważ uniemożliwi to dojazd do planowanego Centrum Edukacyjno-Formacyjnego im.[...] (karta nr [...] , tom I akt administracyjnych sprawy). Rodzi to pytanie, co w tej sprawie było traktowane jako cel nadrzędny, czy zapewnienie odpowiedniego dojazdu do przyszłego obiektu kultu religijnego, czy realizacja inwestycji drogowej z najmniejszą ingerencją w stan środowiska naturalnego, czy też jedynie budowa obwodnicy jako trasy pozwalającej na usprawnienie ruchu drogowego? Jak wprost podnosi się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji tylko wtedy, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości i to niezależnie od tego, czy ktokolwiek kwestionuje raport. Organ prowadzący postępowanie zobowiązany jest bardzo skrupulatnie ocenić raport (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2916/12). To bowiem na etapie postepowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej podstawowym zakresem badania jest właśnie ocena wpływu danego przedsięwzięcia na środowisko. Co więcej, raport nie jest dokumentem urzędowym. Jest to dokument prywatny, sporządzony na wniosek wnioskodawcy, który sam dopiera osobę sporządzającą raport i zleca jej wykonanie. To zaś nakazuje, aby organ prowadzący postępowanie dokonał rzetelnej, wnikliwej i wszechstronnej oceny raportu oraz ewentualnie innych dowodów (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2999/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2753/12). W ocenie Sądu Burmistrz Miasta Z. nie dokonał oceny raportu, przyjął wnioski raportu jako prawidłowe i nawet nie skonfrontował ich z treścią raportu. Nie wziął pod uwagę z pewnością znany Burmistrzowi plan miejscowy dla obszaru projektowanej inwestycji, ani też inne akty prawa miejscowego, jak np. uchwałę Sejmiku Województwa [...] Nr [...] z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu (Dz. Urzęd. Woj. [...] .). Co więcej, sporządzenie raportu nie zwalnia organu od czynienia własnych ustaleń w zakresie ochrony środowiska zmierzających do zweryfikowania przedstawionych w raporcie danych (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2633/13). W ocenie Sądu żaden z organów (tak I jak i II instancji) nie dokonały żadnych własnych ustaleń w zakresie ochrony środowiska, a nawet należy stwierdzić, że wiedząc o znaczącej ingerencji w środowisko uznały się za niekompetentne do wskazywania inwestorowi jakiegokolwiek innego wariantu alternatywnego. Ochrona środowiska jest nakazem działania administracji publicznej, a samo środowisko naturalne stanowi dobro podlegające ochronie konstytucyjnej, o którym mowa w art. 5 i art. 74 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Także nazywanie wybranego przez organy administracyjne wariantu nr IV jako wariantu społecznego, który miałby łagodzić konflikty społeczne, okazało się być oczywiście bezzasadne. Świadczy o tym zarówno 22 odwołania od decyzji organu I instancji i znaczna liczba skarg do sądu administracyjnego. Przedkładane przez strony wycinki z prasy lokalnej wyraźnie przy tym wskazują, że proponowany przez organy administracyjne wariant był co do zasady całkowitym zaskoczeniem dla mieszkańców. Kolejne uchybienie dotyczy braku uwzględnienia treści art. 72 ust. 5 ustawy. Zgodnie z tym przepisem należy wydać jedną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla całego przedsięwzięcia w przypadku, gdy składa się ono z kilku etapów. Z akt sprawy można wywieść wniosek, że budowa obwodnicy Z. – połączenie drogi powiatowej nr[...] z drogą wojewódzką nr [...] nie stanowi całego zamierzenia inwestycyjnego, a tylko jego część. Jak wynika z wniosku wnioskodawcy z dnia 27 maja 2011 r. (karta nr [...] akt administracyjnych sprawy) całe przedsięwzięcie mogło obejmować, poza budową połączenia dróg, także przebudowę estakady w ciągu drogi powiatowej. Tą okoliczność, tzn. czy budowa połączenia dróg stanowi całość inwestycji, czy też w jej skład wchodzić będzie także przebudowa estakady, powinna być przedmiotem szczegółowego w tej sprawie ustalenia przez organy administracji. Od tego zależał zakres sporządzanego raportu a także zakres oddziaływania na środowisko naturalne całej inwestycji. Sąd nie przesądza na tym etapie rozpoznania sprawy, czy rzeczywiście wnioskodawca (inwestor) będzie zamierzał etapami wybudować połączenie drogi powiatowej z drogą wojewódzką i przebudować estakadę, ale to powinno być skrupulatnie wyjaśnione przez organy w tej sprawie. Wady zaskarżonych decyzji wynikają także z błędnej wykładni art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy. Z tego przepisy wprost wynika, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem prowadzącym postępowanie. W postanowieniu Regionalnego Dyrektora z dnia 8 maja 2014 r. znajduje się zapis o konieczności dokonania przez wnioskodawcę nasadzeń drzew i krzewów w liczbie odpowiadającej usuwanym drzewom i krzewom. Takiego warunku uzgodnieniowego brakuje w decyzji organu I instancji, a znajdujący się zapis (pkt I.3. tiret trzecie) o nałożeniu obowiązku uwzględnienia w projekcie budowlanym warunków realizacji przedsięwzięcia zawartych w postanowieniu uzgadniającym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 8 maja 2014 r. jest niedostateczny. Jeżeli ustawodawca nakłada obowiązek uzgadniania w procedurze wydania konkretnej decyzji, to zgoda organów biorących udział w uzgodnieniu projektu decyzji musi być wyraźna, a ewentualne warunki tego uzgodnienia (tzw. zgoda warunkowa) także muszą być wprost zapisane w wydawanej decyzji. Częścią decyzji nie jest postanowienie uzgadniające, ale jak najbardziej warunki wynikającego z takiego postanowienia, które w związku z tym muszą znaleźć się w treści decyzji. Racje ma skarżący P.C. podnosząc, że zabrakło w decyzji organu I instancji obowiązku wykonania kompensacji przyrodniczej (pkt II decyzji Burmistrza Miasta Z ). Jak wynika z art. 82 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy w przypadku, gdy z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika potrzeba wykonania kompensacji przyrodniczej, to obowiązkiem organu jest stwierdzenie konieczności wykonania tej kompensacji. Z lektury raportu (karta nr [...] akt administracyjnych sprawy) wynika, że z uwagi na wycinkę drzew zostaną zastosowane nasadzenia kompensacyjne w takiej samej ilości co wyciętych drzew, co zmniejszy negatywny wpływ na szatę roślinną oraz krajobraz. W związku z tym wprost z raportu wynika, że określony zakres kompensacji przyrodniczej musi być zastosowany, a tym samym także i w decyzji taka kompensacja musiała być przewidziana. Ze strony nr [...] tego raportu wynika przy tym, że zakres wycięcia drzew będzie wynosić dla wariantu IV (referowanego) aż powierzchnię ok. 8520 m2 drzewostanu i ok. 980 m2 zakrzaczeń. Dodatkowo na stronie 97 raportu wprost napisano, że poprzez poprowadzenie drogi całkowicie nowym korytarzem będzie występowało znaczące negatywne oddziaływanie na krajobraz. Powołanie się przez organ I instancji na treść art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2013 r., poz. 627 z późn. zm.) było całkowicie niezasadne. Przepis ten zwalania wykonanie inwestycji celu publicznego z zakazu realizacji w obszarze chronionego krajobrazu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, ale nie stanowi o braku podstaw do nakazania kompensacji przyrodniczej. Wprawdzie zarzut skarżącego co do naruszenia przepisów uchwały Sejmiku Województwa [...] z dnia 27 lutego 2012 r. w sprawie [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu nie mogły być podstawą uniemożliwiającą lokalizowanie przedmiotowej inwestycji na takim obszarze (w związku z treścią art. 24 ust. 2 pkt 3 ustawy o ochronie przyrody), to jednak nie mogły organy w tej sprawie pominąć i tej okoliczności, że część projektowanej inwestycji będzie lokalizowana w obszarze chronionego krajobrazu. Całkowite pominięcie przez organy administracji oceny, czy nie uznać jako alternatywny wariant inwestycji taki jej przebieg, który znajduje się poza obszarem chronionego krajobrazu, nie znajduje uzasadnienia, a to dlatego, że nie brano pod uwagę ochrony środowiska naturalnego. Można odnieść wrażenie, że skoro ustawodawca wyłączył z obszaru chronionego krajobrazu zakaz realizacji inwestycji mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko, to organy uznały, że jest to sytuacja pozwalająca na dowolną lokalizację inwestycji. Rację ma skarżący P.C. podnosząc, że wadliwym było stwierdzenie w punkcie V decyzji organu I instancji o braku konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie ZRID. Jak wynika z uzasadnienia decyzji Burmistrza Miasta Z. , z raportu wynika, że przedstawione wstępne rozwiązania projektowe pozwalają na określenie dodatkowych warunków, które powinny być uwzględnione w opracowywanym projekcie budowlanym (str. 22 decyzji organu I instancji). Takie uzasadnienie jest mało przekonywujące. Skoro organ I instancji nałożył w wydanej decyzji dodatkowe warunki mające na celu ochronę środowiska, które mają być spełnione na etapie sporządzenia projektu budowlanego, a jednocześnie z raportu wynika istnienie długookresowego i stałego odziaływania na zasadniczo wszystkie komponenty środowiska naturalnego, to należało w sposób przekonywujący uzasadnić, czy taka ocena powinna być ponownie przeprowadzana, czy też nie. Założenia projektowe przedstawione w tym postepowaniu przez wnioskodawcę są dość ogólne i na tej podstawie odstąpienie od konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest niewystarczające. Niewątpliwie Burmistrz Miasta Z. winien w tym zakresie uwzględnić oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko naturalne, a także bliską odległość terenu zajętego pod przedsięwzięcie od obszarów o najwyższym reżimie ochrony przyrodniczej takich jak park narodowy i obszar Natura 2000. Także w ramach samej inwestycji będzie miała miejsce ingerencja w cenny obszar przyrodniczy – koryto potoku [...] , a także zniszczenie zadrzewień łęgowych i zboczowych i przerwanie ciągłości korytarza ekologicznego doliny (strona 62 raportu, karta nr [...] tom [...] ). Straty będą dotyczyły zniszczenia zbiorowisk łąk zmiennowilgotnych o wysokich walorach przyrodniczych w obszarze znacząco większym niż pas drogowy (strona [...] akt administracyjnych), a wykonanie wykopów może zmienić kierunki przepływów wód gruntowych, co może zmienić skład florystyczny i występowanie poszczególnych zbiorowisk (strona [...] administracyjnych). Dalej opisano w raporcie, że wariant preferowany będzie biegł wzdłuż zadrzewień bez ich degradacji i ekosystem doliny po wybudowaniu będzie najmniej przekształcony, a zarazem obszar wycinki drzew ma wynosić ok. 8520 m2 (strona [...] raportu, karta nr [...] i [...] tom [...] ). Już te elementy ingerencji w środowisko naturalne nakazywały bardziej szczegółowe uzasadnienie, czy na etapie sporządzania projektu budowlanego zostanie zapewniona w maksymalnym zakresie ochrona środowiska naturalnego. Zarzut skargi co do braku precyzyjnego określenia miejsca realizacji przedsięwzięcia jest niezasadny. Miejsce to (tak połączenia z drogą powiatową, z drogą wojewódzką oraz przebieg samej obwodnicy) zostały dostatecznie precyzyjnie określone i nie budzi wątpliwości ani przebieg samego wariantu drogi, ani miejsca ich włączeń do obu istniejących dróg. Istotną część obu skargi stanowią zarzuty dotyczące braku zapewnienia udziału społeczeństwa w prowadzonym postępowaniu. Zgodnie z art. 37 ust. 1 i 2 ustawy, organ prowadzący postępowanie rozpatruje uwagi i wnioski społeczeństwa oraz w uzasadnieniu decyzji dodatkowo podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Analiza decyzji organu I instancji wskazuje, że taki udział został zapewniony w toku postępowania. Zgodnie z art. 39 ustawy, Burmistrz Miasta Z. bez zbędnej zwłoki podawał w toku prowadzonego postępowania do publicznej wiadomości informacje o: a) przystąpieniu do opracowywania projektu dokumentu i o jego przedmiocie; b) możliwościach zapoznania się z niezbędną dokumentacją sprawy oraz o miejscu, w którym jest ona wyłożona do wglądu; c) możliwości składania uwag i wniosków; d) sposobie i miejscu składania uwag i wniosków. Z analizy akt sprawy wynika, że Burmistrz Miasta Z. zawiadomił o wszczęciu postępowania poprzez wywieszenie tej informacji na tablicy ogłoszeń przez 16 dni oraz podał te informację w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] tomu I akt administracyjnych). Postanowienie Burmistrza o obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z określeniem zakresu raportu także zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń przez okres 14 dni i podane do wiadomości w Biuletynie Informacji Publicznej (karty nr [...] tomu I akt administracyjnych). Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zamieszczono na tablicy ogłoszeń oraz umieszczono w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] tomu I akt administracyjnych). Zawiadomienie o przystąpieniu do przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko także zamieszczono na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (karty nr [...] tomu I akt administracyjnych). Zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. umieszczono na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] tom II akt administracyjnych). Projekt pierwszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach został podany do publicznej wiadomości na tablicy ogłoszeń od 16 lipca 2012 r. do 10 sierpnia 2012 r. wraz w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] tom II akt administracyjnych). Zawieszenie postępowania na skutek przedłożenia przez Proboszcza Parafii wniosku o zmianę przebiegu obwodnicy (wariant IV tzw. społeczny) zostało także podane do publicznej wiadomości poprzez zawieszenie na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] t administracyjnych). Postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zawieszenie na tablicy ogłoszeń oraz umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] ). Dalej zawiadomienie o zmianie przebiegu obwodnicy zostało podane do publicznej wiadomości poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń oraz umieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej (karty nr [...] tom II akt administracyjnych). Na karcie nr [...] tomu II akt administracyjnych znajduje się zdjęcie z dnia 2 października 2013 r. pokazujące umieszczenie na słupach energetycznych? tej informacji. Zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. umieszczono na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] . Kolejne zawiadomienie o stwierdzeniu obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zakresu raportu zamieszczono na tablicy ogłoszeń oraz w Biuletynie Informacji Publicznej (karta nr [...] tomu I akt administracyjnych). W dniach od 10 grudnia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. zamieszczono na tablicy ogłoszeń zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałami sprawy i zgłoszenia uwag oraz wniosków (karta nr [...] ). Takie ogłoszenie zamieszczono także w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na słupach energetycznych – zdjęcie z dnia 10 grudnia 2013 r. Kolejne zawiadomienie o możliwości zgłaszania uwag i wniosku zostało podane do publicznej wiadomości poprzez zawieszenie na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Z. w dniach od 27 maja 2014 r. do 18 czerwca 2014 r. oraz w Biuletynie Informacji Publicznej i na słupach energetycznych - karta nr [...] ). Zawiadomienie o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym w sprawie na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. umieszczono na tablicy ogłoszeń, w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na słupach energetycznych (karta [...] administracyjnych). Informacja o wydaniu decyzji przez organ I instancji także została zamieszczona na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Z. , w Biuletynie Informacji Publicznej oraz na słupach energetycznych – zdjęcie z dnia 5 września 2014 r.) - karta nr [...] tom [...] administracyjnych. Mając powyższe na uwadze nie można stwierdzić, że Burmistrz Miasta Z. naruszył zasady dostępu społeczeństwa do udziału w postępowaniu. Rzeczywiście budzi pewne wątpliwości sytuacja, w której na etapie prowadzenia postępowania zainteresowanie społeczności lokalnej (a także i stron) było znikome, natomiast po wydaniu decyzji liczna grupa osób wniosła odwołania (a potem skargi do sądu administracyjnego) oraz pojawiły się w prasie lokalnej artykuły sugerujące ukrywanie całego postępowania przed społecznością lokalną bądź wprowadzanie w błąd tejże społeczności. Sąd nie może zarzucić organowi I instancji naruszenia w tym zakresie prawa, ponieważ z akt administracyjnych wynika, że udział społeczeństwa w postępowaniu był zapewniony, a przy tym Sąd nie ma podstaw do kwestionowania np. fikcyjności wywieszania informacji na tablicy ogłoszeń czy w Biuletynie Informacji Publicznej. Żaden bowiem dowód nie wskazuje na taką fikcyjność. Ponieważ wydany w sprawie wyrok ma charakter kasacyjny i w chwili jego uprawomocnienia się spowoduje ponownie postępowania przez organem I instancji, to również społeczność lokalna będzie miała możliwość bardziej czynnego uczestniczenia w tym postępowaniu na zasadach określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W związku z tym zarzuty zawarte w skardze P.C. a dotyczące naruszenia art. 29 - 38 ustawy środowiskowej oraz art. 10 § 1 K.p.a. poprzez brak zapewnienia przez organ prowadzący postępowanie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadzona została ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jako również brak zapewnienia stronom postępowania czynnego w nim udziału, polegający na braku skutecznego ogłoszenia o wszczęciu postępowania oraz zapadłych w jego toku rozstrzygnięciach, w szczególności braku upublicznienia ww. informacji przez okres 14 dni – nie są zasadne. Nie znajduje także uzasadnienia zarzut naruszenia art. 74 ust. 3 ustawy w związku z art. 49 K.p.a. poprzez brak upublicznienia zawiadomień i pism w formie obwieszczeń dostępnych przez okres nieprzerwany 14-tu dni. Nie znajduje uzasadnienia stawiany w skardze P.C. zarzut naruszenia przez organy obu instancji art. 28 K.p.a. w związku z art. 74 ust. 3 ustawy środowiskowej poprzez brak informacji, jakimi kryteriami kierował się organ ustalając krąg stron postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i tym samym brak możliwości zweryfikowania prawidłowości ustalenia podmiotów, którym organ przyznał status strony w przedmiotowym postępowaniu. Wadliwym było w tym zakresie jedynie oparcie się przez organ I instancji na nieaktualnej ewidencji gruntów, która zawiera także dane osób albo zmarłych kilkanaście (a nawet kilkadziesiąt lat temu), albo nazwy ulic dawno już zmienionych w Z. Aktualizacja ewidencji gruntów wykracza jednak poza zakres tej sprawy. Także jako strona brał udział podmiot wykonujący uprawnienia właścicielskie do potoku [...] i innych potoków. Zarzut skargi, jakoby organy administracji w tej sprawie nie dokonały zweryfikowania, czy przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza z racji usytuowania przedsięwzięcia na obszarze Głównego Zbiornika Wód Podziemnych, nie znajduje potwierdzenia. Z raportu nie wynika, aby projektowane przedsięwzięcie mogło spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza i – co istotne – te zagadnienia były przedmiotem oceny zawartej w raporcie (strony 20-27 raportu, strony 56-58 raportu, str. 70 raportu). Tym samym Sąd nie stwierdza naruszenia art. 81 ust. 3 ustawy środowiskowej. Podniesione w skardze P.C. zarzuty naruszenia art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 12 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. są częściowo zasadne. W tej sprawie tak organ I instancji, jak i organ II instancji nie dokonały oceny raportu sporządzonego na zlecenie osoby trzeciej. Nie zbadały, czy jedynymi wariantami realizacji inwestycji są tylko te, które wskazał inwestor i czy nie ma innego wariantu alternatywnego lub bardziej chroniącego środowisko naturalne. Stanowiło to naruszenie zasady praworządności (art. 6 K.p.a.) oraz zasady nakazującej ustalanie obiektywnego stanu sprawy (art. 7 K.p.a.). Niewątpliwie stanowiło naruszenie zasady zaufania obywateli do organów administracji i taka sytuacja, w której w sposób nieformalny miały miejsce spotkania Burmistrza Miasta Z. w inwestorem oraz innymi osobami zainteresowanymi ustaleniem przebiegu obwodnicy na tzw. naradach technicznych. Mogło to stwarzać wyobrażenie o nieformalnym ustalaniu przebiegu postępowania, a nie prowadzeniu tego postępowania przez organ w sposób maksymalnie obiektywny oraz niezależny od stron. Niewątpliwie działanie każdego organu administracji winno być transparentne. Nie ma miejsca w demokratycznym państwie prawa na zakulisowe i nieformalne działanie administracji publicznej. Wątpliwości Sądu budzi nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Uzasadnieniem nadania takiego rygoru nie może być sam wniosek inwestora oraz przyspieszenie realizacji inwestycji. Jedynym dodatkowym argumentem zawartym w decyzji I-instancyjnej uzasadniającym nadanie tego rygoru jest korzystny wpływ inwestycji na poprawę bezpieczeństwa uczestników ruchu i mieszkańców. Dopiero w uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że za nadaniem tego rygoru przemawia interes społeczny. Ów interes społeczny organ I instancji upatruje w usprawnieniu układu komunikacyjnego Miasta Z. , poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz jakości życia mieszkańców zabudowy sąsiadującej z planowanym przebiegiem przedsięwzięcia. Można mieć wątpliwości, czy rzeczywiście planowana droga poprawi jakość życia mieszkańców sąsiadujących z taką inwestycją. Trafnie podnoszą skarżący, że art. 108 § 1 K.p.a. wyraźnie wymienia sytuacje, w których może być nadawany taki rygor i obowiązkiem organu zawsze jest uzasadnienie przesłanek, które uzasadniały dodanie takiego rozstrzygnięcia do wydanej decyzji. Sąd odrębnie nie analizował zarzutów zawartych w skardze N.K. , A.K. i P.K. . Zarzuty te bowiem pokrywają się z argumentacją zawarta w skardze skarżącego P.C. , które w większości Sąd podziela. Na koniec należy wskazać i na to, że kryterium oceny działania administracji publicznej jest legalność i Sąd nie mógł ocenić wydanych w sprawie decyzji pod względem np. gospodarności. Tym niemniej Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 44 ust. 3 pkt 1 lit. a i b ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U.2013.885 z późn. zm.) wydatki publiczne powinny być dokonywane w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów oraz optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów. To również powinno być brane pod uwagę przy projektowaniu przez inwestora inwestycji, która będzie finansowana z wydatków publicznych. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie nastąpiło naruszenie przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 72 ust. 5, art. 81 ust. 1, 82 ust. 1 pkt 2 lit. a, art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej. W sprawie nastąpiło również naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 6 K.p.a., art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a., art. 77 ust. 1 pkt 1 ustawy środowiskowej. W związku z tym, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. Orzekając w punkcie III i IV sentencji wyroku Sąd miał na względzie, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi, skarżącym przysługuje od organu administracji publicznej, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Wobec tego, w związku z art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a., zasądzono zwrot kosztów postępowania sądowego - wpisu od skargi w wysokości 200 złotych oraz dodatkowo zwrot kosztów zastępstwa procesowego dla skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 240 złotych. Odrzucenie skarg (pkt II sentencji wyroku) nastąpiło na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. lub art. 220 § 3 P.p.s.a. a zwrot uiszczonych wpisów od stron, których skargi odrzucono – nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. (pkt V sentencji wyroku). Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie prowadząc postępowanie, Burmistrz Miasta Z. winien, w związku ze znacznym upływem czasu, powtórzyć czynności procesowe w tej sprawie, a w szczególności ustalić, kto jest wnioskodawcą i czy oznaczenie wnioskodawcy jest prawidłowe, ustalić cały zakres przedsięwzięcia (czy tylko budowa drogi czy także i przebudowa estakady), podjąć czynności związane z możliwością nałożenia obowiązku sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko dla całego przedsięwzięcia, a w przypadku uznania za konieczne sporządzenie raportu - dokonać obiektywnej i niezwykle rzetelnej oceny sporządzonego raportu w szczególności w kontekście wskazania wariantu najkorzystniejszego dla ochrony środowiska, którym nie musi być wariant wskazany przez inwestora, zapewnić rzetelny udział społeczności lokalnej w tej sprawie tak, aby rozwiać wszelkie wątpliwości co do celu realizacji inwestycji oraz jakichkolwiek nieformalnych wpływów na ustalenie przebiegu obwodnicy i wydać decyzję w sprawie.