II SA/Kr 1133/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Jacek Bursa (spr.) WSA Beata Łomnicka Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi Akademii Górniczo- Hutniczej [...] w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 18 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 12 kwietnia 2016r., nr: [....] (znak sprawy: [....] ustalił z wniosku T.B. , warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa i przebudowa budynku zamieszkania zbiorowego wraz z infrastrukturą techniczną oraz z budową dźwigu osobowego na działce [....] obr. [....] , przy ul. [....] w K". Organ wskazał w uzasadnieniu, iż zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w treści art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a realizacja inwestycji w określonych wnioskiem gabarytach wpisze się w okoliczny ład przestrzenny. Odwołanie od decyzji złożyła [....] w K. , podnosząc, iż do chwili obecnej [....] nie została doręczona w sposób prawidłowy decyzja opisana na wstępie. Jak wywiedziono, pełnomocnikiem do reprezentowania [....] w niniejszej sprawie został ustanowiony P.B. natomiast decyzja została odebrana przez inną osobę (o innej płci), w budynku [....] przy [....] . Nie można zatem uznać, iż adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, iż przesyłka została doręczona osobiście adresatowi jest wiarygodna. W ocenie skarżącej decyzję należało doręczyć osobie fizycznej – P.B. . nie zaś jednostce organizacyjnej. Dlatego też, zdaniem strony doszło do wadliwego doręczenia objętej zaskarżeniem decyzji. Ponadto podniesiono, iż organ I instancji odmówił uzupełnienia decyzji, błędnie wskazując, iż wniosek ten został złożony po 14 dniowym terminie przewidzianym do jego złożenia. Z materiału dowodowego wynika, iż został on złożony z zachowaniem wskazanego terminu, a nie jak twierdzi organ I instancji dnia 5 maja 2016r. co świadczy o wyjątkowej nierzetelności pracowników organu I instancji. Dalej podniesiono, że organ ustalając parametry inwestycji nie uzasadnił ich wartości w sposób wyczerpujący, zgodny z ustaleniami dokonanymi w sporządzonej analizie, na etapie prowadzonego postępowania nie wykazano w sposób dostateczny, iż uzbrojenie jest wystarczające do ustalenia wz, a sama analiza nie wykazała w obszarze analizowanym ani jednej działki zabudowanej w sposób podobny. Zdaniem Odwołującego decyzja nie została prawidłowo uzasadniona, a ponadto decyzją znak: [....] odmówiono ustalenia wz dla zbieżnej inwestycji. Tym samym w ocenie odwołującego organ II instancji winien wydać decyzję odmawiająca ustalenia warunków zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 18 lipca 2016 r. nr [....] , na podstawie art. 59, art. 61, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2016.778), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art.138 § 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzja będąca przedmiotem odwołania została odebrana w siedzibie [....] w K. w sekretariacie [....] dnia [....] 2016r. w jej głównym budynku przy [....] . Powyższe zostało potwierdzone pieczątka [....] (ze wskazaniem, iż miało to miejsce w sekretariacie) oraz podpisem pracownika sekretariatu. Organ I instancji prawidłowo zaadresował przesyłkę wskazując jako jej odbiorcę P.B. wraz ze wskazaniem właściwego adresu uczelni wynikającego z udzielonego przez [....] pełnomocnictwa. Jak stanowi art. 45 k.p.a. jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rak osób uprawnionych do odbioru pism. Przywołany przepis posługuje się pojęciem osoby uprawnionej do odbioru pism, przez które należy rozumieć każdą osobę, która została regulaminowo, czy tylko zwyczajowo uprawniona przez jednostkę organizacyjna (uczelnię, spółkę, przedsiębiorstwo) do odbierania korespondencji przychodzącej do jej siedziby Jeśli osoba taka przebywa w miejscu siedziby podmiotu i nie oświadczy doręczającemu, iż przyjmowanie przesyłek nie mieści się w zakresie jej obowiązków, nie można twierdzić, że listonosz doręczył przesyłkę do rąk osoby nieuprawnionej (por. wyrok NSA w Warszawie w Wyroku z dnia 9 września 2015r. sygn. akt: II GSK 1684/14, LEX nr 1986640 ). Tym samym, w ocenie Kolegium decyzja objęta zaskarżeniem została odwołującemu prawidłowo doręczona. Natomiast Kolegium podzieliło stanowisko odwołującego, iż wniosek o uzupełnienie decyzji został złożony w ustawowym 14-dniowym terminie przewidzianym do jego złożenia. Decyzja o ustalenia wz została odebrana dnia 18 kwietnia 2016r. (data i podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru), natomiast wniosek złożony został dnia 29 kwietnia 2016r. - data nadania przesyłki listowej. Tym samym organ I instancji błędnie przyjął, iż nastąpiło uchybienie terminu z art. 111 § 1 k.p.a. Skoro ustawodawca nie przewidział odrębnego trybu odwoławczego w postępowaniu o uzupełnienie decyzji, postanowienie winno być zweryfikowane w postępowaniu odwoławczym od decyzji, do czego Kolegium w niniejszej sprawie jest zobowiązane. Konstrukcja instytucji uzupełnienia decyzji powoduje bowiem, iż orzeczenie o uzupełnieniu lub jego odmowa nie ma samodzielnego bytu prawnego, a pozostaje częścią aktu administracyjnego, którego uzupełnienia domagała się strona. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że złożenie wniosku o uzupełnienie treści decyzji nastąpiło w terminie do złożenia odwołania. Z kolei 14-dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji rozpoczął swój bieg od dnia doręczenia Wnioskodawcy postanowienia, co nastąpiło dnia 27 maja 2016r. Zatem odwołanie złożone dnia 9 czerwca 2016r. wniesione zostało w terminie przewidzianym w art. 129 § 2 k.p.a. Odnosząc się do pozostałych zarzutów Kolegium wskazało, iż nieprecyzyjne są ustalenia dokonane w sporządzonej analizie architektoniczno - urbanistycznej dotyczące opisu istniejących w obszarze analizowanym budynków. Jak stwierdzono na stronie 3 sporządzonego opracowania, w ustaleniach pominięto stan zagospodarowania działki nr [....] , z uwagi, iż tylko w części znajduje się w obszarze analizowanym oraz na jej dużą powierzchnię, a także odmienną zabudowę jaka się na niej znajduje - dydaktyczne budynki wolnostojące uczelni wyższej. Powyższe, zdaniem autorki analizy powoduje brak możliwości odniesienia jej zabudowy do zabudowy w pierzei ulicy [....] . Zdaniem Kolegium takie działanie jest nieprawidłowe, bowiem na rzeczonej działce w graniach obszaru analizowanego znajdują się przynajmniej dwa budynki, których zabudowa winna być bezwzględnie uwzględniona przy ustaleniu wz. I tak Kolegium zauważa, że budynek nr [....] na działce nr [....] wraz z budynkiem, na działce nr [....] będą budynkami najbliżej zlokalizowanymi nowo powstałej inwestycji. Z kolei uwzględniony w analizie budynek na działce nr [....] jest faktycznie zlokalizowany w połowie na działce nr [....] , czego nie dostrzeżono w sporządzonym opracowaniu i nie uwzględniono jego zróżnicowanej wysokości, wskazując jedynie jego wysokość (wyższą) od strony ulicy [....] . Zabudowa na działce nr [....] oraz [....] jest podobna do planowanego zamierzenia budowlanego tj. - front budynku od ulicy [....] wraz z zabudową w głąb działek. Zdaniem Kolegium, autorka analizy wcale nie musiała uwzględniać w swych rozważaniach całej zabudowy działki nr [....] , lecz dwa w/w budynki stanowią najbliższe sąsiedztwo planowanej inwestycji i ich gabaryty niewątpliwie winny być wzięte pod uwagę przy rozważeniu możliwości ustalenia warunków zabudowy. Natomiast - jak wskazano w opracowaniu - pominięcie wartości parametrów budynków na nich się znajdujących, z uwagi na położenie budynków w głębi nieruchomości - bez wpływu na kształtowanie się zabudowy pierzei ulicy [....] , należy uznać za chybiony. Jak już wskazano, inwestycja polega na rozbudowie budynku w głębi działki nr [....] , bez wpływu na zmianę gabarytów frontowych od strony ulicy [....] . Tym samym, w ocenie organu II instancji doszło do bezzasadnego pominięcia w ustaleniach dokonanych w analizie okolicznej zabudowy, co powoduje, iż wartości pozostałych parametrów inwestycji nie nawiązuje do zabudowy z obszaru analizowanego. Rozpatrując ponownie sprawę organ winien uwzględnić zabudowę działki nr [....] i opisać znajdujące się na niej budynki zlokalizowane najbliżej planowanego zamierzenia budowlanego oraz uwzględnić ich parametry przy rozważeniu możliwości ustalenia wz. Nadto wg Kolegium organ przy ustalaniu obszaru analizowanego ustalił promień w wartości 60 metrów, przy szerokości frontu działki wynoszącej 16 metrów. Co do zasady granica 50 - metrów określona w rozporządzeniu wykonawczym jest granicą minimalną, a ustawodawca dał możliwości autorowi analizy pewną granicę swobody przy jego wyznaczeniu - podyktowaną zwłaszcza charakterystyką najbliższej zabudowy. Lecz działania te nie mogą charakteryzować się dowolnością lecz powinny być choć w minimalnym stopniu uzasadnione - czego nie dokonano w niniejszej sprawie. Kolegium zauważa, iż w rozpatrywanej sprawie niewielkie poszerzenie obszaru analizowanego powoduje, iż obszar ten zostaje powiększony o działkę nr [....] posiadającą wysoki wskaźnik powierzchni zabudowy - 72% oraz o całą działkę nr [....] posiadającą także ten parametr w dużej wysokości - 94%. Powyższe prowadzi do konkluzji, iż takie działanie autorki analizy bez jakiegokolwiek uzasadnienia może uzasadniać zarzut "poszukiwania nieruchomości podobnej" na dalszych działkach. Dlatego mając na uwadze treść analizy oraz najbliższą zabudowę, w ocenie Kolegium wyznaczenie obszaru analizowanego nie nastąpiło zgodnie z wymogami § 3 ust. 1 rozporządzenia, a przyjęte rozwiązania winny być uzasadnione w stopniu pozwalającym na ich weryfikację. Dodatkowo Kolegium stwierdziło, iż w rozpatrywanej sprawie nie można przyjąć, iż Inwestor przedłożył dokumenty potwierdzające w sposób niewątpliwy dostęp do mediów takich jak woda, energia elektryczna, odprowadzenie ścieków i dostęp do gazu. Dokumenty które zostały przedłożone do wniosku dotyczą bowiem zapewnienia tych mediów dla obecnie istniejącego budynku. Natomiast mając na względzie, iż inwestycja polega na prawie dwukrotnym zwiększeniu obecnej kubatury, konieczne jest przedłożenie na etapie prowadzonego postępowania dokumentów poświadczających możliwość dostępu do mediów z uwzględnieniem parametrów planowanej rozbudowy budynku. Wątpliwości Kolegium budzi także wysokość dźwigu osobowego, która została określona jako maksymalna - do szczytu kalenicy głównego budynku (pkt II ust. l lit. e załącznika nr 2 "Warunki Zabudowy"). Powyższe prowadzi do sytuacji, gdzie konstrukcja dźwigu będzie osobnym obiektem o wysokości do 15,5 metra posiadającą wysokość do głównej kalenicy z zupełnym pominięciem wartości wysokości do okapu określonej wysokości budynku wynoszącej 11 metrów. Działanie organu w tym zakresie nie zostało w jakikolwiek sposób uzasadnione i poparte ustaleniami analizy, tym samym w ocenie Kolegium wyjaśnienia wymaga kwestia zasadności przyjętych wartości oraz ewentualnego wpływu na zastany ład przestrzenny realizacji dźwigu w ustalonych gabarytach. Odnosząc się do postanowienia z dnia 23 maja 2016 r. o odmowie uzupełnienia treści decyzji, Kolegium wskazało, iż organ I instancji błędnie przyjął w jego uzasadnieniu, iż w sprawie doszło do uchybienia terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie decyzji. Natomiast trafnie organ I instancji nie znalazł podstaw do uzupełnienia decyzji w żądanym przez Stronę zakresie. Określenie bowiem inwestycji jako "budowa oficyny" wraz z podaniem wyników analizy dla tego typu budynków w obszarze analizowanym nie miałoby w sprawie uzasadnienia ponieważ nazwa inwestycji została określona w sposób wiążący we wniosku Inwestora jako "rozbudowa i przebudowa" . Dla takiej też inwestycji prowadzone było przed organem I instancji postępowanie o ustalenie wz. Z wniosku Inwestora niewątpliwie wynika, iż budynek istniejący ulec ma przebudowie (wewnętrzne instalacje) wraz z jego rozbudowie- w głąb działki. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na tą decyzję wniosła [....] im. [....] w K. zarzucając naruszenie art. 107 § 1-3 w zw. z art. 7, 8, 9 i 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów i stanowiska [....] zawartego w odwołaniu oraz brak wyczerpującego odniesienia się do niego w uzasadnieniu skarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazano, iż w decyzji I instancji nie wskazano wbrew obowiązkowi w prawidłowy sposób czy planowane przedsięwzięcie będzie miało wpływ na interes osób trzecich np. w zakresie ograniczenia zabudowy na sąsiednich działkach w związku z planowanym przez inwestora usytuowaniem dobudowywanej oficyny w granicy działki. Nie umieszczono w decyzji, jej załącznikach oraz jej uzasadnieniu spełniającej wymogi odpowiednich przepisów wyników analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w oparciu o przepisy odrębne wraz z ich powołaniem w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego tj. naruszenie art. 54 pkt 2 lit. a w związku z art. 53 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp. Brak uzasadnienia prawnego obejmującego wskazanie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, które regulują dopuszczalność i warunki zagospodarowania, w tym zabudowy terenu przeznaczonego pod inwestycję tj. naruszenie art. 107 § 1-3 oraz art. 7, 8 i 9 kpa w związku z art. 53 ust. 3 pkt 1 w związku z art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 upzp. Podniesiono wydanie decyzji uniemożliwiającej realizację inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora tj. w granicy działki. Zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp poprzez błędne wskazanie jakie działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących planowanej zabudowy. Podniesiono ustalenie w decyzji I instancji wskaźników zabudowy (np. wysokość geometrię dach) dla budynku frontowego, którego inwestor nie zamierza przebudowywać, równocześnie parametry te nie są ustalane dla oficyny będącej faktycznym zamierzeniem inwestycyjnym. Pominięcie zarówno w sentencji, jak i załącznikach faktycznego charakteru inwestycji (budowa nowej oficyny) wraz z podaniem wyników analizy urbanistycznej odnoszącej się do tego typu inwestycji oraz w związku z tym spełnienia warunków §4 - §8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy. Brak jakichkolwiek merytorycznych uwarunkowań dla których w niniejszej sprawie organ postąpił inaczej niż dotychczas, albowiem o charakterze inwestycji nie świadczy jej nazwa, lecz faktyczne parametry planowanego zamierzenia, a te są zbieżne np. z zamierzeniem objętym odmowną decyzją nr [....] , w sprawie w której [....] była także stroną. Dotychczas wykonana analiza nie wskazywała w obszarze analizowanym ani jednej działki posiadającej podobny sposób zabudowy (trzykondygnacyjna oficyna, o dachu spadzistym i kącie nachylenia 30-35 stopni) kształtującej pierzeję ul. [....] , na tyłach budynków, wręcz odwrotnie wskazywała na jej brak. Brak w sentencji decyzji lub załączniku do niej uzasadnienia rozstrzygnięcia, iż istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest dla niej wystarczające, względnie, iż zachodzi przypadek, o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 tego artykułu. Nie doręczono skutecznie decyzji I instancji, ponieważ znajdujące się w aktach sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru nie zawiera wynikających z ustawy danych wskazujących iż doręczenie było prawidłowe i skuteczne, w tym podpisu osoby odbierającej pismo (naruszenie art. 46 § 1 k.p.a). W szczególności ze zwrotnego potwierdzenia odbioru nie wynika, iż pismo odebrała osoba, o jakiej mowa w art. 45 k.p.a. (uprawniona do odbioru pism). Odnośnie tego zarzutu skarżony organ błędnie uznał, iż wobec pełnomocnika instytucji, będącego osobą fizyczną mają zastosowanie przepisy dotyczące doręczeń jednostkom organizacyjnym. Decyzja winna być doręczona pełnomocnikowi, czyli osobie fizycznej, a nie instytucji stąd w sprawie winny mieć zastosowanie art. 42 § 1 k.p.a. Powyższe przesądza, iż dla [....] nie rozpoczął biegu termin, na złożenie wniosku o uzupełnienie decyzji. [....] wniosła o uchylenie skarżonej decyzji jak i decyzji I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a. Zarzuty podniesione w skardze są, w ocenie Sądu, niezasadne, stąd skarga została oddalona. Na wstępnie wskazać należy, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. ma charakter kasatoryjny, wobec czego w swoim uzasadnieniu powinna zawierać elementy, które dotyczą oceny podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zgodnie z art. 138 § 2 kpa organ odwoławczy ma w pełni kompetencję i może uchylić zaskarżoną decyzją w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Wobec tego wbrew zarzutom skargi, istotą niniejszej sprawy jest zbadanie przez Sąd prawidłowości rozstrzygnięcia kasatoryjnego, a więc spełnienia przesłanek z art. 138 § 2 kpa, a nie kwestia sugerowanego dodatkowego zbadania prawidłowości decyzji organu I instancji. Skoro zatem skarżony organ odwoławczy uchylił decyzję I instancji i wskazał podstawy swojego rozstrzygnięcia, to ocenie Sądu podlega decyzja kasacyjna jedynie pod kątem przyjętych przez organ podstaw kasacyjnych. W ocenie Sądu skarżony organ odwoławczy w sposób prawidłowy wykazał spełnienie przesłanek z art. 138 § 2 kpa. Przepis ten wymaga, aby organ odwoławczy wykazał, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W kontrolowanej sprawie istotną okolicznością była kwestia spełnienia warunków zabudowy do wydania pozytywnej decyzji, jaką wydał organ I instancji. Zatem kluczowym było zbadanie ustaleń dokonanych w sporządzonej analizie architektoniczno – urbanistycznej, która jest istotnym dowodem podlegającym ocenie, dotyczących m.in. opisu istniejących w obszarze analizowanym budynków. Konieczne są zatem w niniejszej sprawie, opisane przez skarżony organ, prawidłowe ustalenia w zakresie budynków będących podstawą do zbadania spełnienia poszczególnych parametrów przyszłej zabudowy. Zasadnym zatem było wskazanie pominięcia dwóch budynków, których zabudowa winna być bezwzględnie uwzględniona przy ustaleniu wz – budynku nr [....] na działce nr [....] wraz z budynkiem, na działce nr [....] , jako budynkami najbliżej zlokalizowanymi nowo powstałej inwestycji, a nadto budynku na działce nr [....] i w połowie na działce nr [....] , czego nie dostrzeżono w sporządzonym opracowaniu i nie uwzględniono jego zróżnicowanej wysokości, wskazując jedynie jego wysokość (wyższą) od strony ulicy [....] . W efekcie doszło do pominięcia w ustaleniach dokonanych w analizie okolicznej zabudowy, co powoduje, iż wartości pozostałych parametrów inwestycji nie nawiązuje do zabudowy z obszaru analizowanego. Dodatkowo zasadnym w ocenie Sądu było uznanie przez organ odwoławczy wadliwości analizy w zakresie przyjęcia promienia obszaru analizowanego wielkości 60 metrów, przy szerokości frontu działki wynoszącej 16 metrów, to jest przekroczenie granicy 50 - metrów określonej w rozporządzeniu wykonawczym, bez jego uzasadnienia. Wadliwość analizy w zakresie uzasadnienia dotyczy także wyjaśnienia zasadności przyjętych wartości oraz ewentualnego wpływu na zastany ład przestrzenny realizacji dźwigu w ustalonych gabarytach, gdzie konstrukcja dźwigu będzie osobnym obiektem o wysokości do 15,5 metra posiadającą wysokość do głównej kalenicy z pominięciem wartości wysokości do okapu określonej wysokości budynku wynoszącej 11 metrów. Ponadto w rozpatrywanej sprawie brak było przedłożenia przez inwestora dokumentów potwierdzających w sposób niewątpliwy dostęp planowanego budynku do mediów takich jak woda, energia elektryczna, odprowadzenie ścieków i dostęp do gazu tj. z uwzględnieniem parametrów planowanej rozbudowy budynku. Dokumenty które zostały przedłożone do wniosku dotyczą zapewnienia tych mediów dla obecnie istniejącego budynku, bez uwzględnienia prawie dwukrotnego zwiększenia obecnej kubatury. Zatem opisane powyżej elementy mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie istoty sprawy tj. ustalenie spełnienia przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy, nie zostały przez organ I instancji ustalone w sposób prawidłowy. Wobec tego zasadnym było wydanie decyzji kasatoryjnej, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie był znaczny. Postępowanie organu I instancji było w tym zakresie wadliwe i nie dało się go uzupełnić przez organ odwoławczy, który musiałby de facto prowadzić je w tym zakresie w całości od początku, tj. w zakresie sporządzonej analizy jak i skompletowania wymaganych dokumentów, co naruszyłoby zasadę dwuinstancyjności. W związku z tym zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przepisów postępowania, czy też upzp były niezasadne, ponieważ organ odwoławczy w sposób jasny i precyzyjny wyjaśnił spełnienie przesłanek z art. 138 § 2 kpa. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wobec spełnienia przesłanek z tego przepisu organ odwoławczy nie miał podstaw również do pełnego odniesienia się i rozpatrzenia wszystkich zarzutów przedstawionych w odwołaniu, bez przeprowadzenia uzupełniającego postępowania, do czego w zaistniałej sytuacji nie był zobligowany. Dotyczyło to w szczególności oceny czy planowane przedsięwzięcie będzie miało wpływ na interes osób trzecich, podstaw do realizacji inwestycji zgodnie z wnioskiem inwestora tj. w granicy działki. Z kolei pozostałe podniesione w skardze kwestie były de facto podstawą do wydania decyzji kasatoryjnej tj. nieprawidłowość ustalenia zabudowy działek sąsiednich czy wysokości geometrii dachu dla budynku frontowego oraz uzbrojenia terenu inwestycji. Również wbrew zarzutom skargi organ odwoławczy szczegółowo i w sposób wyczerpujący, w ocenie Sądu, odniósł się do kwestii uzupełnienia decyzji I instancji i doręczenia jej stronie skarżącej. Zasadnym było przyjęcie przez skarżony organ, iż stosownie do art. 45 k.p.a. prawidłowo doręczono decyzję I instancji stronie odwołującej, reprezentowanej przez pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2015r. sygn. akt: II GSK 1684/14, LEX nr 1986640 ). Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.