II SA/Kr 1136/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi R. sp. z o o z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 18 lipca 2022 r. znak WI-I-7840.8.21.2022.JC w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Zaskarżoną obecnie do WSA w Krakowie decyzją z dnia 18 lipca 2022 r., znak: WI-I.7840.8.21.2022,JC. Wojewoda Małopolski w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1196/19, decyzji Wojewody Małopolskiego z 27 sierpnia 2019 r., znak: WII.7840.8.28.2018.KL, po ponownym rozpatrzeniu odwołań stron od decyzji nr 1160/2018 Starosty Myślenickiego z dnia 25 października 2018 r., znak: AB.6740.1262.2018, o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu R. Sp. z o.o. (strona, skarżąca, inwestor) pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budowa nowego budynku usługowo-mieszkalnego, z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazową, centralnego ogrzewania i wentylacji mechanicznej oraz wewnętrznym układem komunikacyjnym, na działce nr [...], obr[...] w M., przy ulicy [...], - uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] Starosty Myślenickiego w całości i w tym zakresie orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia R. Sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego jw. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Starosta Myślenicki decyzją nr 1160/2018 (jak na wstępie) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stronie skarżącej dla inwestycji pn.: Budowa nowego budynku usługowo-mieszkalnego, z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji sanitarnej, gazowej, centralnego ogrzewania i wentylacji mechanicznej oraz wewnętrznym układem komunikacyjnym na działce nr [...], obr[...] w M., przy ulicy [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 4 października 2018 r. inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę ww. inwestycji. Po sprawdzeniu wniosku, rozważono kwestię udziału w postępowaniu dodatkowych stron. Ustalono, że zaprojektowana inwestycja nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, według poprawnie określonego przez projektanta obszaru oddziaływania obiektu, dlatego nie ustalano dodatkowych stron postępowania i odstąpiono od zawiadamiania właścicieli sąsiednich działek o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie. Po przeprowadzeniu analizy zebranych w sprawie dokumentów i materiałów organ I instancji stwierdził, że inwestycja, na którą wydaje się niniejsze pozwolenie na budowę jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy znak: GP-1.6730.27.2016 wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy Myślenice w dniu 15 września 2016 r. i przeniesionej decyzją znak: GP-1.6730.27/2016 z dnia 11 maja 2018 r. na obecnego inwestora-wnioskodawcę. Zaprojektowano bowiem budynek o wysokości do kalenicy 12,0 m, wysokości do okapu - 7,38 m, z dachami o nachyleniu połaci od 12 do 45 stopni. Spełnione są również inne parametry ujęte w decyzji WZ. Odstąpienie od lokalizacji budynku usługowo-handlowego w granicy z sąsiednimi działkami nr [...] ma odniesienie do obowiązującego aktualnie przepisu § 12 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., który dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli taką możliwość przewiduje plan miejscowy, a nie decyzja o warunkach zabudowy. Zatwierdzony projekt budowlany jest również zgodny z wymaganiami ochrony środowiska. Nie zachodzi potrzeba przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko lub na obszary NATURA 2000 - z których najbliższy "[...], znajduje się w odległości 5,55 km - w świetle przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 z późn. zm.). Nie jest zatem wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do przepisów o ochronie środowiska. Stwierdzono również zgodność projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Zatwierdzony projekt budowlany uznano za kompletny, zgodnie z dyspozycją przepisu art. 34 ust. 3 Prawa budowlanego. Posiada on m.in. pozytywne uzgodnienia pod względem wymogów higieniczno-sanitarnych i przeciwpożarowych. Został on wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Reasumując organ I instancji stwierdził, że wobec spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, wypełniając przepis art. 35 ust. 4 tej ustawy – orzekł jak w sentencji. W dniu 8 listopada 2019 r. (data nadania w UP) B. L. właściciel sąsiedniej działki nr [...], którego organ l instancji nie uznał za stronę postępowania, wniósł odwołanie od powyżej opisanej decyzji Starosty Myślenickiego. Odwołujący się zwrócił uwagę, że w dniu 8 października 2018 r. Rada Miejska w Myślenicach podjęła uchwałę o uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, w skład którego wchodzi działka numer [...] obr. [...] w M.. Zamierzenie budowlane, którego dotyczy wydane pozwolenie na budowę jest sprzeczne z postanowieniami przedmiotowego planu. Uchwalony plan miejscowy przeznacza bowiem teren, na którym znajduje się nieruchomość inwestycyjna, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Nadto podkreślił, że swoją legitymację do wzięcia udziału w niniejszej sprawie nie wywodzi jedynie z samego faktu lokalizacji jego nieruchomości w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji, ale z okoliczności objęcia przedmiotowej nieruchomości obszarem oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego w rozumieniu przepisu art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Zakwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i postępowania tj.: art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, poprzez przeprowadzenie niniejszego postępowania z pominięciem skarżącego, art. 7 i art. 77 oraz 8 k.p.a. poprzez nieustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, niedokładne zbadanie materiału dowodowego oraz naruszenie zasady zaufania do organów Państwa, poprzez bezzasadne uwzględnienie w niniejszym postępowaniu wyłącznie interesów inwestora, a także poprzez bezzasadne ustalenie, że skarżącemu nie przysługuje status strony przeprowadzonego postępowania. W wyniku powyższego decyzją z 27 sierpnia 2019 r., znak: WI-I.7840.8.28.2018.KL, Wojewoda Małopolski umorzył postępowanie odwoławcze. Wojewoda ustalił, że odwołanie właściciela działki nr [...] zostało wniesione w otwartym terminie do jego zaskarżenia, tj. 8 listopada 2018 r. Analizując drugą kwestię tj. czy odwołującemu się przysługuje przymiot strony w tym postępowaniu Wojewoda uznał, że art. 28 ust. 2 p.b. nie stanowi samodzielnej i wystarczającej podstawy dla ustalenia przymiotu strony w postępowaniach w przedmiocie pozwoleń na budowę. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest w obecnym stanie prawnym natychmiast wykonalna, co oznacza, że inwestor - co do zasady - ma prawo rozpocząć roboty budowlane na podstawie nieostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powyższego nie można było - w ustalonym w tej sprawie stanie faktycznym - przyjąć, że doszło do naruszenia art. 28 ust. 1 p.b. i traktować rozpoczęcia budowy jako samowoli budowlanej. WSA w Krakowie wyrokiem z 21 lutego 2020 r., sygn. jw., uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z 27 sierpnia 2019 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Sąd nie podzielił stanowiska organów co do nieuznania B. L. za stronę tego postępowania. Sąd przeprowadził szczegółową analizę oddziaływania inwestycji na działkę sąsiednią. Reasumując, stwierdził, że właściciel sąsiedniej do inwestycyjnej działki nr [...], wobec faktu zacieniania jego nieruchomości, miał prawo do brania udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę działki nr [...], albowiem jego nieruchomość znalazła się w obszarze oddziaływania inwestycji. Takie uprawnienie jest niezależne od faktu, czy oddziaływanie to wiąże się z naruszeniem przepisów. Wystarczy bowiem stwierdzenie, że przepisy opisujące to oddziaływanie pozostają w danym przypadku w użyciu celem ustalenia, czy mieści się ono w zakresie dozwolonym. W świetle powyższego, Sąd stwierdził, że istotnie naruszono przepisy procesowe w związku z niedokładnym wyjaśnieniem sprawy ( art., 7 i 77 k.p.a.), a nadto prawo materialne, a to art. 28 ust. 2 p.b., przez pozbawienie przymiotu strony skarżącego. Ponownie rozpoznając sprawę, Wojewoda Małopolski wydał obecnie zaskarżoną decyzję (opisaną na wstępie) o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej spółce pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego jw. Uzasadniając swoje stanowisko, Wojewoda wskazał, że inwestycja jest niezgodna z ustaleniami MPZP obowiązującymi dla tego terenu, bowiem obejmuje realizację budynku usługowo - mieszkalnego wielorodzinnego, podczas gdy ustalenia MPZP dla tego terenu przewidują wyłącznie możliwość realizacji budynku jednorodzinnego - zgodnie z § 6 ust. 1 MPZP. Z uwagi na powyższe, organ wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla Inwestycji. Działka inwestycyjna usytuowana jest na terenie oznaczonym symbolem 16MN - mpzp - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą, a planowane do realizacji zamierzenie polega na budowie budynku usługowo-mieszkalnego (Kategoria XIII - pozostałe budynki mieszkalne). W ocenie organu, powyższe czyni bezcelową dalszą analizę zgodności zamierzenia z przepisami prawa powszechnie obowiązującego i prawa miejscowego, gdyż powyższa niezgodność jest nieusuwalna (aby ją wyeliminować należałoby zaprojektować inny obiekt budowlany o innym przeznaczeniu). Z tych też względów organ uznał, że również niecelowym jest wydanie postanowienia w trybie art. 35 ust. 3 p.b. nakładającego na Inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonej niezgodności inwestycji z planem, co oznaczałoby w istocie zaprojektowanie obiektu budowlanego o innym przeznaczeniu. Gdy organ stwierdzi niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 35 ust. 3 p.b. ma zastosowanie. Tryb ten umożliwia inwestorowi doprowadzenie do zgodności projektu z ustaleniami planu. Jednak wtedy, gdy takie doprowadzenie nie jest możliwe, z uwagi na zasadniczą sprzeczność planowych robót z planem, organ jest uprawniony i zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na te roboty, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., bez wyczerpywania trybu określonego w art. 35 ust. 3 tej ustawy. Nie można od organu wymagać, aby wzywał inwestora do usunięcia braku nieusuwalnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zawieszenie postępowania w sprawie do czasu rozstrzygnięcia postępowania ze skargi Inwestora w sprawie stwierdzenia nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w mieście Myślenice pn. "Ś. - B." przyjętego uchwałą nr 499/LIII/2018 Rady Miejskiej w Myślenicach z 8 października 2018 r. w części odnoszącej się do terenu inwestycji - obecnie toczącego się przed WSA w Krakowie do sygn. akt II SA/Kr 985/22, podczas gdy rozstrzygnięcie w przedmiocie nieważności MPZP stanowiło kwestię wstępną w przedmiotowym postępowaniu, skoro rozstrzygnięcie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla Inwestycji nastąpiło w wyniku stwierdzenia niezgodności Inwestycji z ustaleniami MPZP kwestionowanymi przez inwestora jako nieważne; - art. 35 ust. 3 w zw. z art. 36 ust. 1 pkt 1) lit. a) ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. "p.b.") w zw. z art. 10 ust. 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wydania przez organ postanowienia nakładającego obowiązek usunięcia przez Inwestora stwierdzonej przez organ nieprawidłowości polegającej na niezgodności Inwestycji z ustaleniami MPZP przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a w konsekwencji uniemożliwienie Inwestorowi brania czynnego udziału w postępowaniu i ustosunkowania się do stwierdzonych nieprawidłowości lub przedstawienie zmian do projektu budowlanego objętego wnioskiem, a także poprzez zaniechanie wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ uznał stwierdzoną niezgodność ustaleń MPZP z Inwestycją za nieusuwalną oraz odstąpił od wydania postanowienia z art. 35 ust. 3 p.b.; - art. 15 w zw. z art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla Inwestycji przez organ II instancji czym pozbawiono Inwestora prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy przez organy dwóch rożnych instancji, a w konsekwencji naruszenie przepisu art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., poprzez wydanie zaskarżonego decyzji i odmówienie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla Inwestycji, w warunkach, w których nie wystąpiła przesłanka przewidziana przepisem art. 35 ust. 5 pkt 1 p.b., bowiem jak inwestor zarzucił wcześniej, organ zaniechał wydania postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji było przedwczesne, - art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 138 §2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, jako decyzji reformatoryjnej, w warunkach w których przez wzgląd na niedopuszczenie do udziału w postępowania jako jego stron odwołującego się B. L., organ, jako organ II instancji był zobligowany uchylić decyzję organu I instancji i skierować sprawę do ponownego rozpoznania przez ten organ, a to na podstawie przepisu art. 138 §2 k.p.a. Mając na uwadze podniesione zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości; o zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia skargi Inwestora o stwierdzenie nieważności MPZP w postępowaniu MPZP, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uczestnik postepowania B. L. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Odnosząc się do zarzutów skargi uczestnik wskazał, że wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postepowania ws. m.p.z.p. nie ma uzasadnionych podstaw, bowiem zaskarżenie planu miejscowego, zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem sadów administracyjnych, nie stanowi zagadnienia wstępnego ws. o zatwierdzenie projektu budowlanego. Wskazano przy tym, że WSA w Krakowie wyrokiem z 8 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 985/22, oddalił skargę na ww. m.p.z.p. Nadto uczestnik podniósł, że istniejąca w sprawie niezgodność planowej inwestycji z m.p.z.p. jest nieusuwalna, bowiem postanowienia planu przewidują w obszarze działki inwestycyjnej wyłącznie lokalizację zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. - Dz. U. z 2023r., poz. 259, zwanej dalej: "p.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 259, dalej p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Ramy prawne sądowej kontroli przedmiotowej decyzji administracyjnej wyznaczają przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (dalej p.b.). Poza sporem pozostaje w przedmiotowej sprawie, że postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane przez podmiot, któremu służy przymiot strony postępowania. Poza sporem pozostaje także okoliczność, że na terenie objętym wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje obecnie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr 499/LIII/2018 Rady Miejskiej w Myślenicach z dnia 8 października 2018 r. "Ś.-B." (Dz.Urz. Woj. Małop. Z 2018 poz. 7158). Nie budzi także wątpliwości, że wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę został złożony w dniu 4 października 2018 r., zatem przed wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U z 2020 poz. 471), to jest przed 19 września 2020 r. Zgodnie z art. 25 ustawy zmieniającej do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Mając powyższe na uwadze art. 35 p.b w brzmieniu sprzed nowelizacji stanowił, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b. W przedmiotowej sprawie powodem uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę była okoliczność, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z m.p.z.p. "Ś.-B.". Nie jest kwestionowane w przedmiotowej sprawie, że działka inwestowana znajduje się w terenie, który w w/w m.p.z.p. jest oznaczony symbolem 16MN – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą. Zgodnie z § 6 ust. 1 m.p.z.p. "Ś.-B." wyznacza się tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczone na rysunku planu symbolem od 1MN do 22MN z podstawowym przeznaczeniem pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą i bliźniaczą. W myśl § 6 ust. 2 m.p.z.p. w terenach wyznaczonych w ust. 1 poza podstawowym przeznaczeniem dopuszcza się: 1) przeznaczenie 30% powierzchni działki lub powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego pod usługi; 2) obiekty handlu o powierzchni sprzedaży nie przekraczającej 100 m2; 3) obiekty gastronomii o powierzchni użytkowej nie przekraczającej 100 m2; 4) wiaty, zadaszenia; 5) dojazdy i dojścia. Z kolei zgodnie z § 6 ust. 3 m.p.z.p. w terenach wyznaczonych w ust. 1 ustala się następujące zasady zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy: 1) maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy: 60%; 2) wskaźnik intensywności zabudowy: a) maksymalny - 1,2, b) minimalny - 0,001; 3) wysokość zabudowy: do 12 m; 4) powierzchnia biologicznie czynna: minimum 20%; 5) maksymalna szerokość elewacji frontowej - 30 m; 6) minimalna powierzchnia nowo wydzielanej działki budowlanej: 400 m2 dla 1 segmentu zabudowy bliźniaczej i 600 m2 dla zabudowy wolnostojącej; 7) lokalizacja segmentu zabudowy bliźniaczej tylko na wydzielonej działce; 8) wskaźniki miejsc parkingowych: a) dla zabudowy mieszkaniowej - co najmniej 1 miejsce parkingowe na mieszkanie, b) dla zabudowy usługowej - co najmniej 1 miejsce parkingowe na 50 m2 powierzchni użytkowej. Analiza projektu budowlanego znajdującego się w aktach sprawy prowadzi do wniosku, że nie mieści się on ani w podstawowym, ani w dopuszczalnym przeznaczeniu zakreślonym w m.p.z.p. Jest to budynek usługowo-mieszkalny (zabudowa wielorodzinna, obejmująca 26 lokali mieszkalnych, k. 74-79 projektu budowlanego). W tym stanie faktycznym i prawnym brak zgodności zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p. . "Ś.-B." nie budzi wątpliwości. Nawiązując do zarzutów skargi w dalszej kolejności należy zbadać, czy organ był w świetle art. 35 ust. 3 p.b. zobligowany do wezwania inwestora do usunięcia braku zgodności z m.p.z.p., a nie orzeczenia o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W tym kontekście należy zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym "gdy organ stwierdzi niezgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepis art. 35 ust. 3 p.b. ma zastosowanie. Tryb ten umożliwia inwestorowi doprowadzenie do zgodności projektu z ustaleniami planu. Jednak wtedy, gdy takie doprowadzenie nie jest możliwe, z uwagi na zasadniczą sprzeczność planowych robót z planem, organ jest uprawniony i zobowiązany do odmowy udzielenia pozwolenia na te roboty, na podstawie art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., bez wyczerpywania trybu określonego w art. 35 ust. 3 tej ustawy. Nie można od organu wymagać, aby wzywał inwestora do usunięcia braku nieusuwalnego."(tak wyrok NSA z 16 października 2020 r., sygn. akt II OSK 729/18). Nie sposób przyjąć wykładni, że budynek usługowo-mieszkalny wielorodzinny mieści się w pojęciu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, o której mowa w § 6 ust. 1 m.p.z.p. Dodatkowo zauważyć należy, że przedmiotowy m.p.z.p. "Ś.-B." na całym obszarze planu nie przewiduje zabudowy mieszkalnej wielorodzinnej. W tym stanie faktycznym i prawnym nie sposób uczynić organowi II instancji zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 p.b. W konsekwencji organ II instancji, który stwierdził brak zgodności z postanowieniami m.p.z.p., który ma charakter oczywisty nie był zobowiązany w tym wypadku do wydania decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (jak podniesiono w skardze) zważywszy, że z uwagi na oczywisty charakter niezgodności z m.p.z.p. brak było potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie wynikającym z tego przepisu. W okolicznościach przedmiotowej sprawy to właśnie wydanie decyzji kasatoryjnej oznaczałoby naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Odnosząc się do kolejnej kwestii podniesionej w skardze, to jest braku zawieszenia postępowania z uwagi na tzw. kwestie prejudycjalną, Sąd zważył, co następuje. Przesłanki fakultatywnego zawieszenia postępowania administracyjnego zostały określone w art.97 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie ulega zawieszeniu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej (tzw. prejudykat). W ocenie skarżącej okolicznością uzasadniającą zawieszenie postępowania jest to, że rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem postępowania, a zagadnieniem wstępnym musi istnieć związek przyczynowy, to jest sytuacja, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji byłoby niemożliwe. O takiej zależności przesądza treść przepisów prawa materialnego, stanowiących podstawę prawną decyzji administracyjnej. Istota kwestii prejudycjalnej wyraża się w tym, że brak jej uprzedniego rozstrzygnięcia wyklucza każde, to jest zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego (zob. ostatnio Wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1470/20, wyrok NSA z 4 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 861/22). W ocenie Sądu tego rodzaju związek nie zachodzi między toczącym się postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności m.p.z.p a rozstrzygnięciem w przedmiocie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z tym planem. Owszem wynik postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności m.p.z.p może mieć wpływ na to rozstrzygnięcie, jednak to ostatnie rozstrzygnięcie może nastąpić niezależnie od wyniku tego pierwszego postępowania. Dopóty, dopóki m.p.z.p. pozostaje w obrocie stanowi akt prawa powszechnie obowiązującego i jest stosowany. Na marginesie odnotować należy, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 8 listopada 2022 r. oddalił skargę R. Spółka z o.o. w K. na Uchwałę Nr 499/LIII/2018 Rady Miasta Miejskiej w Myślenicach z dnia 8 października 2018 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru w Mieście Myślenice pn. "Ś. - B." (wyrok nie jest prawomocny). Z powodów przytoczonych powyżej Sąd nie znalazł podstaw do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jak wynika z powyższego zarzuty skargi okazały się niezasadne. Jednocześnie tut. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdzono także przesłanek do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259).