II SA/Kr 1147/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Iwona Niżnik - Dobosz po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Firma A z siedzibą w K. na postanowienie z dnia 25 lipca 2019 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego znak [...] w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu l Instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 25 maja 2017 r. Firma A w K. wystąpiła do Prezydenta Miasta K. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pod nazwą: Zabudowa usługowa wraz garażami podziemnymi i miejscami parkingowymi naziemnymi oraz z towarzyszącą im infrastrukturą na obszarze otuliny parku krajobrazowego przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], w rejonie ul. [...], [...] w K.. Planowane przedsięwzięcie mieści się w zakresie § 3 pkt ust. 1 pkt. 55 lit. "b" tiret pierwsze, 56 lit. "a" rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) – dalej jako "rozporządzenie", to jest stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu może być wymagany. Po licznych zmianach zakresu inwestycji, z których każda opiniowana była przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r., znak [...] Prezydent Miasta K. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia pn.: "Zabudowa usługowa wraz garażami podziemnymi i miejscami parkingowymi naziemnymi oraz 2 towarzyszącą im infrastrukturą na obszarze otuliny parku krajobrazowego przy braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na działkach nr: [...] (daw. [...]), [...] (daw. [...]) [...], [...] (daw. [...]), [...] (daw. [...]), [...], [...] (daw. [...]), [...] (daw. [...]), [...], [...], [...], [...] obr. [...], w rejonie ul. [...] i [...]j w K." i określa się adresata obowiązku przedstawienia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko: [...] spółka akcyjna, ul.[...], a także określił zakres raportu. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego na to postanowienie przez Firma A, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 11 lipca 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Opisane wyżej rozstrzygnięcie SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Firma A w K., zarzucając mu naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego: - Art. 63 ust. 4 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez błędne określenie podstaw do nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko we wskazanych wariantach alternatywnych, - art. 6 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, poprzez nałożenie obowiązku uwzględnienia w raporcie precyzyjnie określonego przez organ wariantu przedsięwzięcia o parametrach zgodnych z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta K., - art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego przez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w sprawie, - art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego przez niewłaściwą realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, - art. 11 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez rezygnację z realizacji zasady wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi strona kierowała się przy wydaniu decyzji, - art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego poprzez zbyt skrótowe sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia i brak odniesienia się w nim do wszystkich zarzutów i wniosków zażalenia. Na pdostawie tych zarzutów skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu l instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i w całości podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaksarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej zwanej p.p.s.a. - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niniejsza sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Z tego względu wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym, bez wyznaczania rozprawy. Skarga w niniejszej sprawie okazała się uzasadniona, a zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji podlegały uchyleniu, jednakże z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2081 z późn. zm.) – dalej "ustawa" - przewiduje konieczność badania na etapie oceny środowiskowej zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego już na etapie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko obejmującej sporządzenie raportu oddziaływania. Zgodnie z art. 63 ust. 1 pkt 2 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając między innymi usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. W art. 64 ust. 1 ustawy wskazano, że postanowienie to wydaje się po zasięgnięciu opinii wskazanych w tym przepisie organów administracji publicznej, zaś w myśl art. 64 ust. 2 pkt 3 organ zasięgający opinii przedkłada wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informację o jego braku. Dodatkowo należy podkreślić, że mający w niniejszej sprawie zastosowanie § 3 pkt 55 rozporządzenia jako kryterium oceny, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko przewidywał okoliczność, że teren nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd z urzędu stwierdził, że dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – uchwała nr [...] Rady Miasta K. z dnia 27 marca 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]", ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa M. z dnia 5 kwietnia 2019 r., poz. 2721. Uchwała obowiązuje od dnia 20 kwietnia 2019 r. – co oznacza, że w dacie wydawania ostatecznego postanowienia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego już obowiazywał i organ odwoławczy powinien tę okoliczność uwzględnić przy wydawaniu rozstrzygnięcia. W świetle wymienionych wcześniej przepisów ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, fakt wejścia w życie miejscoego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego postępowaniem w zakresie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko jest okolicznością istotnie determinująca zakres tego postępowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 sierpnia 2019 r., sygn. II OSK 2354/17 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "Skutkiem braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ocena w zakresie warunku koniecznego wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, który to warunek stanowi zgodność przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego, powinna być dokonana już na etapie wstępnym postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. (...) Pogląd o braku możliwości wydania wszelkich decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym także decyzji przewidzianej w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 84 ust. 1), w przypadku braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, jest w orzecznictwie i piśmiennictwie utrwalony (por. m.in. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt II SA/Gl 190/11; wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11; wyrok NSA z dnia 19 marca 2019 r., sygn. akt II OSK 1093/17; Krzysztof Gruszecki "Udostępnianie informacji o środowisku, udział społeczeństwa w ochronie środowiska oraz oceny oddziaływania na środowisko. Komentarz", LEX/el 2013, pkt 3 do art. 80). Taki sam pogląd został w orzecznictwie wyrażony na tle art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) – patrz: wyrok NSA z dnia 16 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1036/07". Wobec konieczności przeprowadzenia analizy zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, konieczne było uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta K. w pierwszej kolejności powinien dokonać takiej właśnie analizy i wydać stosowne rozstrzygnięcie w zależności od wyników tej analizy. W razie stwierdzenia niezgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym brak będzie potrzeby wydawania postanowienia na podstawie art. 63 ust. 1 ustawy, a właściwe będzie wydanie decyzji odmawiającej wydania decyzji środowiskowej. Na marginesie należy wskazać – choć pozostawało to bez wpływu na wynik sprawy – że w przesłanych do WSA aktach znajdują się 4 egzemplarze karty informacyjnej, różniące się między sobą już samą ilością stron, a także zawartością. Jeżeli różnice te związane są z kolejnymi zmianami zakresu inwestycji, to poszczególne egzemplarze karty informacyjnej winny być opisane w sposób pozwalający na ustalenie, której wersji wniosku dotyczy poszczególny egzemplarz (np. poprzez określenie daty). Jeżeli zaś różnice wynikając z innych okoliczności, organ prowadzący postępowanie winien te okoliczności wyjaśnić. Nie jest prawidłowym wydawanie przez organ rozstrzygnięcia w oparciu o nieaktualną kartę informacyjną, do której zmiany wprowadzono wyłącznie w pismach wnioskodawcy zalegających w aktach administracyjnych. W razie istotnej zmiany zakresu wniosku konieczne jest przedłożenie nowego, aktualnego egzemplarza karty informacyjnej – choćby ze względu na konieczność zaopiniowania przedsięwzięcia przez inne organy administracji na podstawie art. 64 ustawy. Niedopuszczalne jest zaakceptowanie stanowiska strony, iż "Dokumentacja ta powstała na etapie planowania przedsięwzięcia i nie opisuje jego obecnych parametrów. Ze względu na to, że jest to dokumentacja autorska, zatwierdzona decyzją administracyjną, jej treść nie była korygowana. Treść dokumentacji została przytoczona zgodnie z oryginalnym zapisem" (wyjaśnienia inwestora k. 142 akt administracyjnych). Treść karty informacyjnej musi odpowiadać treści wniosku i uwzględniać aktualny zakres planowanego przedsięwzięcia. Pominięcie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze faktu wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stanowiło naruszenie art. 63 ust. 1 pkt 2 i art. 64 ust. 2 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a zatem zaskarżone postanowienie należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. Co do postanowienia organu I instancji należy wskazać, że w dacie jego wydawania plan miejscowy jeszcze nie obowiązywał, ponieważ jednak wszedł w życie na etapie postępowania odwoławczego, konieczne jest ponowne przeprowadzenie postępowania – z tego względu uchylono również postanowienie organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 597 zł składa się: kwota 100 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego skarżącą, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. (Dz. U. poz. 1804 z późn. zm.), oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).