II SA/Kr 1148/13

Kraków, dnia 21 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w sprawie ze skargi E. T. i E. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji POSTANOWIENIE Kraków, dnia 21 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi E. T. i E. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej postanawia: odrzucić skargę E. T.. W skardze na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej E. T. i E. G. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 31 lipca 2012 r. Podnieśli, że wykonanie zaskarżonej decyzji jak i decyzji poprzedzającej mogłoby wywołać negatywne dla nich skutki, spowodować trudne do odwrócenia skutki i wyrządzić znaczną szkodę poprzez zajęcie części nieruchomości pod inwestycje drogową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynność, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Cytowany przepis, choć przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji na wniosek strony, to uzależnia skorzystanie z takiego środka prawnego w sytuacji, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Możliwość udzielenia ochrony tymczasowej została zatem ograniczona od wystąpienia jednej z dwóch przesłanek zawartych w tym przepisie. Obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tychże przesłanek. Innymi słowy uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku, poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338-339/07). Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi w sposób przekonywujący pokazać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. post. NSA z dnia 21 grudnia 2006 r., I FZ 525/06). W przedmiotowej sprawie skarżący nie uzasadnili należycie wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji przez pryzmat wystąpienia przesłanek zawartych we wskazanym przepisie. Wskazać należy, iż wstrzymanie wykonania decyzji nie jest instytucją służącą do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, lecz tylko ze względu na negatywne, a nieakceptowane prawem i mogące realnie powstać, skutki o jakich mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a.. Normalne następstwa procesu inwestycyjnego, chociaż przez osoby zainteresowane mogą być postrzegane jako negatywne czy uciążliwe, nie są objęte dyspozycją omawianego przepisu. Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, w świetle powołanych wyżej przepisów prawa i wniosku strony skarżącej oraz okoliczności faktycznych i prawnych niniejszej sprawy, nie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżący we wniosku nie wskazali konkretnych okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, w szczególności nie wykazali konkretnie w wyniku jakich działań wynikających z zaskarżonej decyzji miałoby dojść i w jaki sposób do nieodwracalnych zniszczeń na ich nieruchomości. Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny jest władny rozpoznać wniosek o wstrzymanie aktu administracyjnego tylko i wyłącznie pod kątem zaistniałych przesłanek określonych w tym przepisie, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w postanowieniu. UZASADNIENIE E. T. i E. G. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2013 r. znak [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 sierpnia 2013 r. skarżący zostali wezwani do uiszczenia solidarnie wpisu sądowego od niniejszej skargi w kwocie 500 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. We wniosku z dnia 9 września 2013 r. E. G. domagał się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie przyznał E. G. prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 grudnia 2013 r. E. T., która nie składała wniosku o przyznanie prawa pomocy została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 złotych, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193), w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 7 stycznia 2014 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych). Mimo upływu zakreślonego terminu do dokonania czynności procesowej skarżąca nie uiściła wpisu sądowego od skargi. W dniu 13 stycznia 2013 r. nadesłała jedynie pismo stwierdzające, że jej mąż złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, co zostało przyznane postanowieniem sądu z dnia 29 listopada 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Przepis art. 220 § 3 P.p.s.a. stanowi, że skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Tym samym skarga do sądu administracyjnego od której nie został uiszczony wpis (skarga nieopłacona) podlega odrzuceniu. W rozpoznawanej sprawie pismo zawierające wezwanie do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem o skutkach niewykonania powyższego obowiązku zostało skutecznie doręczone E. T. w dniu 7 stycznia 2014 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie dokonała jednak żądanej czynności i nie uiściła wpisu od skargi. W tym stanie rzeczy wobec nieopłacenia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił jak w sentencji. Nadmienić jeszcze należy, że faktycznie w przedmiotowej sprawie E. G. został zwolniony od kosztów sądowych, jednak wniosek o przyznanie prawa pomocy dotyczył tylko jego osoby, a nie jego żony – E. T., która nadal jest zobowiązana do uiszczania kosztów sądowych.