II SA/Kr 1155/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2019 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 12 sierpnia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania oddala skargę. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony) Ostateczną decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia 1 października 2018 r. znak: [...] udzielono B. D. i T. D. pozwolenia na budowę: budynku mieszkalnego jednorodzinnego z dwustanowiskowym garażem wbudowanym wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi: instalacja kanalizacji sanitarnej do zbiornika szczelnego, instalacja wodociągowa z projektowanej studni, instalacja elektroenergetyczna zalicznikowa, powierzchnie utwardzone oraz miejsce gromadzenia odpadów na działce nr ewid. [...] w miejscowości D., gmina K.. Podaniem z dnia 11 grudnia 2018 r. (data nadania w UP) A. S. wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w sprawie zakończonej ww. decyzją i wstrzymanie wykonania tej decyzji wskazując, że nie brała w nim udziału bez swojej winy. Wymieniona wskazała jako adres zamieszkania [...] oraz, że nigdy nie zamieszkiwała pod adresem [...]. Starosta [...], działając w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., postanowieniem z 14 maja 2019 r. znak: [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją własną Nr [...] z 1.10.2018 r., znak: [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę wyżej opisanej inwestycji. Następnie Starosta [...], działając w trybie art. 152 k.p.a., postanowieniem z 14 maja 2019 r., znak: [...], odmówił wstrzymania wykonania ww. decyzji z 1.10.2018 r. Starosta wskazał, że wszystkie pisma były skutecznie doręczone A. S.. Nadto Starosta [...] swoje stanowisko uzasadnił tym, że zarzuty podniesione we wniosku o wstrzymanie wykonalności decyzji nie dają podstaw, aby domniemywać, iż decyzja zostanie uchylona. W zażaleniu na powyższe postanowienie A. S. zarzuciła, że zostało wydane z naruszeniem przepisów art. 152, art. 155, art. 159§ 1, art. 156 § 1 pkt 2, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Starosty [...] z dnia 14 maja 2019 r. W uzasadnieniu podniesiono, że pozbawiona możliwości obrony swojego interesu prawnego skarżąca, nie mogła w postępowaniu przedstawić innych możliwości lokalizacyjnych projektowanej budowy. Odmowa wstrzymania wykonalności ostatecznej decyzji budowlanej uzasadniona została już szczególnym prejudykatem, a mianowicie, że nawet po wznowieniu postępowania ta ostateczna decyzja budowlana nie będzie zmieniona. Nadto bez przeprowadzenia żadnego dowodu organ stwierdził, że nie polega na prawdzie argument jakoby skarżąca A. S. nie brała udziału w postępowaniu i to jeszcze przed wydaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę. Organ przyjął, że nie tylko pismo wszczynające postępowanie, ale wszystkie pisma dotyczące przedmiotowej sprawy były skutecznie doręczone. Wskazano, iż można na tę okoliczność przesłuchać świadków. Wojewoda postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2019 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda stwierdził, że analiza materiału dowodowego wskazuje, że ocena organu l instancji jest prawidłowa powołując się na treść art. 152 § 1 k.p.a. Jak słusznie Starosta [...] wykazał, w badanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Nr [...] z 1.10.2018 r. w wyniku wznowienia postępowania. Z akt wynika, że wniosek o wznowienie postępowania, w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wniosła A. S., która jako strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu zakończonym decyzją ww. z 1.10.2018 r., i decyzję tę otrzymała 22.10.2018 r. (k. 17, 29, 56, 65, 69-77 akt organu l instancji). Ponadto wniosek o wznowienie z 3.12.2018 r. został nadany w placówce pocztowej w dniu 11.12.2018 r., a więc z uchybieniem terminu jednego miesiąca, o którym mowa w art. 148 kpa. Rekapitulując Wojewoda stwierdził, że skoro okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania, to słusznie organ l instancji zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji. Dodano przy tym, że Starosta [...] nie wydał jeszcze rozstrzygnięcia kończącego postępowanie administracyjne wznowione postanowieniem z 14 maja 2019 r. W skardze do WSA w Krakowie A. S. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 6 w zw. z art. 152 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że nie zachodzą okoliczności wskazujące na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania oraz art. 148 k.p.a. poprzez przyjęcie, że upłynął termin jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienia postępowania. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jak i poprzedzającego go postanowienia Starosty [...], oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podano, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa zatem stanowisko organów obu Instancji powinno mieć swoje uzasadnienie faktyczne, które realizuje przesłanki art. 152 k.p.a., a nie tylko opierać się na twierdzeniach. Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewoda stwierdził, że upłynął termin jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania, jednakże organ nie wziął pod uwagę faktu, że Starosta [...] opierając się na tych samych przesłankach, co w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 14 maja 2019 r., znak: [...] r. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie ostatecznej decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 1 października 2018 r., znak: [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna. Zgodnie z art. 152 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Do zastosowania art. 152 § 1 k.p.a. wystarczy tylko wskazanie na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa. Organ administracji publicznej nie bada stopnia prawdopodobieństwa, jak również na tym etapie postępowania nie musi opierać się na udokumentowanych i wiarygodnych dowodach (wyr. WSA w Warszawie z 2.4.2008 r., VII SA/Wa 2214/07, Legalis). Określenie "prawdopodobieństwa", o jakim stanowi przepis art. 152 § 1 k.p.a., powinno polegać na podaniu tej przesłanki wznowieniowej, która w ocenie organu ma w danej sprawie zastosowanie, z jednoczesnym przytoczeniem okoliczności, które wskazują na tę konkretną przesłankę oraz omówieniu względów dla jakich, zdaniem organu, możliwe jest uchylenie konkretnej decyzji (zob. wyr. NSA z 26.6.2008 r., II OSK 881/08, Legalis). Pierwsza kwestia istotna w sprawie dotyczy dowodów doręczenia, o których skarżąca twierdzi, że są wadliwe, gdyż przebywała za granicą, zaś doręczano jej pisma na adres, gdzie nigdy nie zamieszkiwała, nie była zameldowana, ani nie wskazała go jako adresu dla doręczeń. Tymczasem z akt sprawy wynika, że organ dysponował przy wszczęciu postępowania wypisem z rejestru gruntów /k.9/, aktualnym na datę wszczęcia postępowania, gdzie podano adres skarżącej "[...] który to adres wskazała także we wniosku o wznowienie postępowania. Na ten adres przesłano wszystkie doręczenia z wyjątkiem ostatniego. Wśród tych doręczeń jedno zostało odebrane przez siostrzenicę /k.56/, która nie relacjonowała długotrwałej nieobecności skarżącej. Z kolei wspomniane ostatnie doręczenie zostało dokonane na adres D. nr [...] i odebrała go siostra skarżącej. Trzeba również zauważyć, że i ten adres figurował w rejestrze, jako adres dla doręczeń A. S. /k.9/. Wypada również dodać, że do wniosku o wznowienie postępowania nie dołączono dokumentu, który by uprawdopodabniał, że skarżąca przez okres trwania postępowania przebywała za granicą. To zapatrywanie może ulec zmianie z chwilą przeprowadzenia dowodów ( z zeznań świadków) przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wznowienia, ale na chwilę obecną, przy rozpatrywaniu kwestii wstrzymania decyzji, więcej przemawia za tym, że doręczeń dokonywano prawidłowo. Druga kwestia to ocena prawdopodobieństwa uchylenia decyzji. Skarżąca powołuje się na problem lokalizacji inwestycji w granicy i rażącego naruszenia § 12 ust. 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. 2015.1422). Przepis § 12 ust. 4 pkt 1 stanowi: W zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Jak wskazuje organ I instancji, co wynika z projektu budowlanego /str.32proj./, działka nr [...] objęta przedmiotową inwestycją ma 14 m szerokości. Zgodnie z projektem budowlanym, ścianę w granicy tej działki zaprojektowano jako ścianę oddzielenia pożarowego o klasie odporności ogniowej REI 60, bez okien i drzwi. Leży ona częściowo w granicy, a częściowo w odległości 3,02 ( ściana) i 2,02 (okap). Wobec tego w tym zakresie projekt budowlany jest zgodny z przepisami. Na marginesie można jeszcze wskazać, że na terenie inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jednakże nie wspomina on o usytuowaniu inwestycji na działce, zatem obowiązują w tym zakresie przepisy Rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. W świetle powyższego brak podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, że okoliczności sprawy nie wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji. W tej sytuacji skarga jako bezzasadna ulegała oddaleniu, w oparciu o art. 151 p.p.s.a.