II SA/Kr 1157/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Paweł Darmoń Protokolant: sekr. sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Prezydent Miasta T. decyzją z 25.06.2015 r., na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1, 2, art. 60 ust. 1, art. 63 ust. 2-4 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z 2015, poz. 199), na wniosek J. W. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego rozbudowę tarasu istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na terenie obejmującym działkę numer [...] obręb [...] przy ul. K. w T.. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wydania warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego powiększenie płyty tarasu poprzez jej rozbudowę o część o wymiarach 10,0x1,0 m od strony ogrodowej w granicy z działką [...] na 4-ch słupach zlokalizowanego na terenie obejmującym działkę nr [...] obr. [...] przy ul. K. w T. wpłynął w dniu 23.01.2015 r. Do wniosku dołączono wymagane prawem załączniki oraz postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta T. z 15.01.2015r. wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową obiektu budowlanego - budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na terenie działki nr [...] obręb [...] w T. polegającej na powiększeniu płyty tarasu poprzez jej rozbudowę o część o wymiarach 10,00 x 1,00 m oraz nakładające obowiązek przedstawienia w zakreślonym terminie dokumentów, w tym decyzji o warunkach zabudowy. Organ ustalił, że obszar wskazany we wniosku nie jest objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja w myśl art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga ustalenia warunków zabudowy, gdyż przepisy prawa budowlanego przewidują dla tej inwestycji konieczność uzyskania pozwolenia na budowę. Złożony przez Inwestora wniosek o wydanie warunków zabudowy spełnia kryteria wyznaczone przez ustawodawcę w art. 52 ust. 2 w/w ustawy. Celem ustalenia w/w wymagań dla planowanej inwestycji wyznaczono wokół przedmiotowej działki obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości 50 m od granic przedmiotowej działki. Stwierdzono, że obszar analizowany obejmuje teren, w którym występują budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki mieszkalne wielorodzinne, budynki garażowe i gospodarcze uzupełniające zabudowę mieszkaniową oraz jeden budynek usługowy (warsztat samochodowy). Decyzją z 17.03.2015 r. organ odmówił ustalenia warunków zabudowy na rozbudowę tarasu istniejącego budynku mieszkalnego w granicy z działką numer [...] obręb [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z 8.05.2015 r. znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Kolegium, organ I instancji wadliwie przyjął, że w decyzji o warunkach zabudowy nie można dopuścić lokalizacji inwestycji w granicy z nieruchomością sąsiednią. Organ administracji publicznej wydający decyzję o warunkach zabudowy może dopuścić możliwość jej lokalizacji w granicy z nieruchomością sąsiadującą, o ile wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, co z kolei wiąże organ architektoniczno-budowlany. Decyzja o warunkach zabudowy, która dopuszcza możliwość posadowienia tarasu budynku w odległości mniejszej niż 1,5m od granicy lub bezpośrednio przy granicy z nieruchomością sąsiednią, wiąże organ architektoniczno-budowlany jedynie w zakresie, w jakim inwestycja nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego obszaru, na którym ma ona zostać zrealizowana. Ponownie prowadząc postępowanie organ ustalił, że na dziesięć zabudowanych działek w obszarze analizowanym sześć jest zabudowanych budynkami mieszkalnymi zlokalizowanymi w granicach z sąsiednimi nieruchomościami lub w zbliżeniu do tych granic. Na działce inwestycyjnej znajduje się budynek mieszkalny zlokalizowany w granicy sąsiedniej działki budowlanej nr [...]. Budynek ten, tak jak i większość wyżej wymienionych budynków, nie przylega do budynków na działkach sąsiednich. Wobec powyższego organ stwierdził, że skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa zlokalizowana w granicach z działkami sąsiednimi, w tym budynek mieszkalny na działce inwestycyjnej, możliwa jest lokalizacja tarasu budynku mieszkalnego w granicy z działką sąsiednią. Lokalizacja taka nie wpłynie w żadnen sposób na kompozycję przestrzenną tego obszaru, który jest utrwalony od lat przez zabudowę na nim zlokalizowaną. Taras sam w sobie, jako element budynku, nie dominuje w przestrzeni, a więc nie zmienia jej. Jego kształt, wielkość i położenie ma znaczenie dla architektury budynku, a nie przestrzeni. Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzono, że możliwe jest dopuszczenie lokalizacji tarasu budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką nr [...]. Ponadto organ wskazał, że uzgodnienie projektu decyzji w zakresie art.53 ust. 4 pkt. 2 i 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest wymagane ponieważ działka nie jest objęta ochroną konserwatorską, a prezydent miasta na prawach powiatu jest równocześnie zarządcą drogi. Teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze, gdyż przepisów rozdziału 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1205 z późn. zm.) nie stosuje się do gruntów rolnych położonych w granicach administracyjnych miast. W obszarze planowanej inwestycji nie występują urządzenia melioracji wodnych i grunty zmeliorowane, wobec których winny być zastrzeżone dodatkowe warunki. Obszar inwestycji zgodnie z wypisami z ewidencji gruntów leży w części na terenach zabudowanych (B), a w większości na terenach rolnych (R). Z zaznaczonej na jednej z dołączonych do wniosku lokalizacji tarasu wynika, że będzie on w części usytuowany na terenie zabudowanym B, a w części na terenie rolnym R. W piśmie z 15.05.2015 r. wystąpiono do M. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych Delegatura w T. o uzgodnienie projektu decyzji. Organ uzgadniający nie zajął stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie, a więc zgodnie z art. 53 ust. 5 w/w ustawy uzgodnienie uznano za dokonane. G. R. wniósł odwołanie od ww. decyzji. Wskazał, że w orzecznictwie sądowym i doktrynie prawa prezentowany jest pogląd w myśl którego na etapie postępowania o warunki zabudowy, organ nie powinien rozstrzygać o usytuowaniu obiektu względem granic nieruchomości, czy istniejących obiektów. W przeciwnym razie wkracza bowiem w kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z 27.07.2015 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 59 ust. 1, art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że z załączonej do decyzji mapy zasadniczej wynika, że obszar analizowany w niniejszej sprawie wyznaczony został w sposób prawidłowy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy. W wyniku dokonania oceny zgromadzonego materiału dowodowego w szczególności wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu planowane stwierdzono, że zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych dopuszczalne jest jednoznaczne określenie w decyzji o warunkach zabudowy położenia projektowanego budynku na działce, w tym ustalenie, że będzie on mógł być usytuowany przy granicy działki sąsiedniej. Co bardzo istotne określenie położenia inwestycji na działce dokonywane w decyzji o warunkach zabudowy nie może polegać na ocenie dopuszczalności położenia budynku w świetle warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich lokalizacja, lecz winno stanowić dbałość o ład przestrzenny zastany w obszarze analizowanym. Decyzja o warunkach zabudowy służy określeniu warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Jeżeli zatem w sąsiedztwie planowanej inwestycji, powszechnym standardem zabudowy jest zabudowa bezpośrednio przy granicy działki inwestycyjnej z sąsiednią działką budowlaną to jest to element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy. Jako przykład ładu przestrzennego przemawiającego za lokalizacją zabudowy bezpośrednio przy granicy działki inwestycyjnej z sąsiednią działką budowlaną jest istniejąca w sąsiedztwie zwarta zabudowa pierzejowa. W przedmiotowej sprawie, jak wynika z analizy oraz wniosków analizy na dziesięć zabudowanych działek w obszarze analizowanym, sześć z nich jest zabudowanych budynkami mieszkalnymi, zlokalizowanymi w granicach z sąsiednimi nieruchomościami lub w zbliżeniu do tej nieruchomości. Na działce inwestycyjnej znajduje się budynek mieszkalny zlokalizowany w granicy sąsiedniej działki budowlanej nr [...] Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że skoro w obszarze analizowanym występuje zabudowa zlokalizowana w granicach z działkami sąsiednimi, w tym budynek mieszkalny na działce inwestycyjnej, to możliwa jest lokalizacja tarasu budynku mieszkalnego w granicy z działką sąsiednią. Lokalizacja taka nie wpłynie żaden sposób na kompozycję przestrzenną obszaru utrwalonego przez istniejąca na nim od lat zabudowę. Taras sam w sobie jako element budynku, nie dominuje w przestrzeni, a więc nie zmienia jej. Jego kształt i wielkość ma znaczenie dla architektury budynku nie zaś przestrzeni. G. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ została przeprowadzona dowolna analiza urbanistyczna zamierzenia inwestycyjnego polegającego na rozbudowie płyty tarasu o wymiarach 10,0 x 1,0 m od strony ogrodowej w granicy z działką [...] na czterech słupach, zlokalizowanego na terenie obejmującym działkę nr [...] obręb [...] przy ul. K. w T., skutkująca niezasadnym ustaleniem warunków zabudowy, - art. 7, 77 § 1, 80 kpa w związku z art. 107 § 3 kpa polegające na dowolnym i lakonicznym zebraniu materiału dowodowego, jak również jego ocenie i jego uzasadnieniu w zaskarżonej decyzji, będące w istocie wynikiem nie przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczność zasadności wyznaczenia wielkości obszaru analizowanego, co w konsekwencji umożliwiło wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy obowiązkiem organu było, w sytuacji gdy decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, uchylić na podstawie art. 138 § 2 kpa zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skarżący, odwołując się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie sądowych wskazał, że niedopuszczalne jest takie wyznaczanie obszaru analizowanego, które niejako zmierza do "poszukiwania" obiektów budowlanych, które dadzą podstawę do uzasadnienia planowanego zamierzenia inwestycyjnego w parametrach określonych we wniosku. W celu przedstawienia motywów swego rozstrzygnięcia oraz przekonania stron postępowania do swej decyzji organ administracji winien zawsze wyjaśnić w uzasadnieniu swej decyzji przyczyny przyjęcia takiego, a nie innego obszaru analizowanego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30. 08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i 3 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga jest niezasadna. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na decyzję SKO w T. z 27. 07. 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydent Miasta T. z 25.06.2015 r., wydaną na podstawie art. 54, art. 59 ust. 1, 2, art. 60 ust. 1, art. 63 ust. 2-4 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015, poz. 199, dalej w skróćie u.p.z.p.), którą na wniosek J. W. ustalono warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego obejmującego rozbudowę tarasu istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. K. w T. Na wstępie należy wskazać, że decyzja pierwszoinstancyjna została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ I instancji na skutek decyzji kasatoryjnej SKO w T. z 8 maja 2015 r. , w której Kolegium uznało, iż decyzja Prezydenta M. T. z 17 marca 2015 r. odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia została wydana przedwcześnie, bez oparcia na prawidłowym materiale dowodowym, ale przy bezrefleksyjnym podzieleniu stanowiska analizatora o braku możliwości ustalenia warunków zabudowy. Nadto należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 22.10. 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 890/15 oddalił skargę G. R., na decyzję SKO w T. z 8 maja 2015 r. uznając, że nie narusza ona prawa, ponieważ dopiero po prawidłowym wyjaśnieniu sprawy i w oparciu o poprawnie przeprowadzoną analizę architektoniczno-urbanistycznej organ administracji publicznej może wydać decyzję o warunkach zabudowy, dopuszczającmożliwość lokalizacji wnioskowanego przedsięwzięcia w granicy z nieruchomością sąsiadującą, o ile wynika to z przeprowadzonej analizy urbanistycznej, co z kolei wiążą organ architektoniczno-budowlany W tym miejscu trzeba wskazać, że zgodnie z dyspozycją normy z art. 153 p.p.s.a. – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego, a także sposób ich zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Może ona dotyczyć ujawnionych w postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego, w szczególności kwestii zastosowania do nich określonych regulacji prawnych. Wskazania co do dalszego postępowania zasadniczo stanowią konsekwencję oceny prawnej, określając sposób i kierunek działania przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Związanie oceną prawną, jak i zawartymi w orzeczeniu wskazaniami, co do dalszego postępowania powoduje, że determinują one działania każdego organu w postępowaniu administracyjnym, podejmowane w sprawie, której dotyczyło postępowanie sądowoadministracyjne, aż do czasu jej rozstrzygnięcia., a także są wiążące dla Sądu rozstrzygającego w sprawie. Rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Związanie to odnosi się także do sądu. Należy podkreślić, że bez ścisłego stosowania powołanego wyżej przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji. Mając powyższe na uwadze należy zważyć, że organy I i II instancji uczyniły zadość normie nakazującej związanie organu oceną prawną i wskazaniami WSA w Krakowie w cyt. wyroku z 22 październiku 2015 r., sygn. akt II SA/Kr 890/15. Sąd przesądził bowiem że o ile wynika to z prawidłowo przeprowadzonej analizy to organ może dopuścić możliwość lokalizacji przedmiotowej rozbudowy przedmiotowego tarasu w granicy, a to wiąże organ architektoniczno-budowlany Natomiast oceniając w niniejszej sprawie skarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji należy uznać, że odpowiadają one prawu, a dopuszczenie do lokalizacji wnioskowanego przez J. W. zamierzenia inwestycyjnego polegającego na "rozbudowie tarasu istniejącego budynku mieszkalnego na dz. [...] bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] obręb. [...] w T. nie narusza prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik postepowania, nie narusza prawa w sposób dający podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ani innych przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik postepowania (art. 146 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a.), a zate m nie podlega uchyleniu. Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 2 ww. ustawy w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zagospodarowania. Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 u. p. z p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w punktach od 1 do 5 tj.: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu z uwzględnieniem ust., jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sposób ustalania warunków wskazanych w art. 61 ust. pkt 1 ustawy został sprecyzowany w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej w skrócie rozporządzenie). Oznacza to, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który jest podstawowym aktem prawnym kształtującym zagospodarowanie przestrzenne, umożliwia się - na zasadzie wyjątku - realizację inwestycji, ale na warunkach określonych przez organy administracji publicznej, przy czym warunki te określa się w sposób wymagany przez prawo w nawiązaniu do konkretnych okoliczności. Zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust. 1) Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust. 2). Zgodnie natomiast z § 9 ust. 1-4. warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną (1). Z przedłożonej w aktach administracyjnych sprawy analizy obejmującej obszar wyznaczony stosownie do ww. wymogów jednoznacznie wynika, że [...] spośród [...] działek znajdujących się w analizowanym obszarze zabudowanych jest w granicy, względnie w zbliżeniu do granicy. Mając na uwadze, że w sprawie osią sporu jest ustalenie w decyzji o warunkach zabudowy lokalizacji przedmiotowej rozbudowy tarasu w zbliżeniu do granicy z dz. nr [...]– co kwestionuje G. R. zarzucając , że takie ustalenie jest niedopuszczalne - należy wskazać, że stanowisko skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Nie może być także uwzględniony zarzut, że w sprawie ustalono obszar analizy w sposób zmierzający do poszukiwania obiektów budowlanych, które dadzą postawę do uzasadnienia planowanego przedsięwzięcia. Zgodnie ze stanowiskiem Sądu trzeba podkreślić, że nie ma żadnych podstaw, które uzasadniałyby zakaz ustalenia w decyzji o warunkach zabudowy określenia że projektowane przedsięwzięcie może być usytuowane na granicy działki. Zgodnie bowiem z treścią art. 54 pkt 2 lit. a. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w decyzji o warunkach zabudowy określa się m.in. warunki i wymagania ochrony i kształtowania ładu przestrzennego. Należy się zatem zgodzić ze stanowiskiem organów obu instancji - kwestionowanym przez G. R. - zgodnie z którym, jeżeli w sąsiedztwie planowanej inwestycji jest zabudowa w granicy i to nie zasadzie wyjątku, ale jako istotny, powtarzalny i utrwalony element ładu przestrzennego, którego warunki i wymagania ochrony należy wskazać w decyzji o warunkach zabudowy, to niekiedy może to nawet oznaczać wręcz zakaz budowy innej niż na granicy. W sytuacji gdy na [...] działkach znajdujących się w analizowanym obszarze, na [...] działkach stwierdzono zabudowę w granicy lub w zbliżeniu do granicy - to w ocenie Sądu - należało dopuścić możliwość jednoznacznego określenia w decyzji o warunkach zabudowy usytuowania wnioskowanej rozbudowy tarasu w istniejącym budynku mieszkalnym na działce inwestora w zbliżeniu do granicy z działką ewid. nr [...] Nadto należy wskazać, że ustalenia dokonane w tym zakresie są wiążące dla organu architektoniczno-budowlanego , co jednak nie oznacza , iż organ architektoniczny będąc związany warunkami zabudowy jest zwolniony od badania zgodności z prawem projektowanej inwestycji w zakresie poddanym jego właściwości. Ta jednak kwestia nie podlega badaniu i ocenie w niniejszym postępowaniu (por. wyrok NSA z 7. 04. 2009 , sygn.. akt II OSK 503/08). Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia przepisów postępowania tj. art. 7, 771 i 107 § 3 kpa należy uznać go za chybiony. W ponownie rozpoznawanej sprawie nie tylko analiza została prawidłowo sporządzona, ale organy obu instancji wyczerpująco uzasadniły swoje decyzje. W tej sytuacji, wbrew temu co zarzuca skarżący organ odwoławczy nie miał podstaw do zastosowania normy z art. 138 § 2 p.p.s.a Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.