II SA/Kr 1169/09

sygn. akt II SA/Kr 1169/09 Kraków, dnia 28 grudnia 2009 roku POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9 kwietnia 2009 roku, znak [...] w przedmiocie kary za użytkowanie bez pozwolenia części budynku postanawia I. oddalić wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka K.P. , II. oddalić wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu. Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi R.P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] kwietnia 2009 roku, znak [...] w przedmiocie kary za użytkowanie bez pozwolenia części budynku. W wykonaniu zarządzenia z dnia [...] lipca 2009 roku wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Stosowne wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 sierpnia 2009 roku, a należna opłata została uiszczona w dniu 25 sierpnia 2009 roku, tj. po upływie terminu ustawowego, który zakończył bieg z dniem 20 sierpnia 2009 roku. Na tej podstawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 26 października 2009 roku, sygn. akt II SA/Kr 1169, odrzucił skargę. Pismem z dnia 3 grudnia 2009 roku (data stempla pocztowego) skarżący R.P. zwrócił się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Podał, że o jej odrzuceniu dowiedział się w dniu 2 grudnia 2009 roku, po przyjeździe do domu z podróży służbowej. Wniósł o przesłuchanie świadka, K.P. , na okoliczność braku swojej winy w opóźnieniu uiszczenia wpisu wobec istnienia siły wyższej w zakreślonym przez sąd terminie, a w okresie pilnego wyjazdu z kraju. Skarżący podał, że z uwagi na wyjazd za granicę zlecił opłacenie skargi synowi, który prowadził wówczas pensjonat turystyczny, a nadmiar pracy w sezonie spowodował opóźnienie uiszczenia wpisu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), w postępowaniu sądowoadministracyjnym można z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Oznacza to, iż co do zasady przeprowadzanie dowodów przez sąd administracyjny nie jest dopuszczalne, a w odniesieniu do innych środków dowodowych niż dowód z dokumentu zasada ta nie doznaje żadnych wyjątków. Dotyczy to również dowodu z zeznań świadków- treść art. 106 § 3 p.p.s.a. nie pozostawia żadnych wątpliwości, iż jego dopuszczenie przez sąd administracyjny nie jest możliwe. Mając to na uwadze, Sąd- w punkcie I. postanowienia- oddalił wniosek dowodowy skarżącego o przesłuchanie świadka K.P. za podstawę biorąc art. 106 § 3 p.p.s.a. Odnosząc się do samego wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu Sąd stwierdził, że jest on pozbawiony uzasadnionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie można mówić o braku winy strony w uchybieniu terminu. Jak wynika z akt postępowania sądowego, skarżący w dniu 13 sierpnia 2009 roku odebrał osobiście wezwanie do uiszczenia wpisu (k. [...] akt sądowych). Nie można uznać, aby sam fakt wyjazdu za granicę, nawet pilnego i niespodziewanego, stanowił przeszkodę dla uiszczenia wpisu w terminie. Również powierzenie dopełnienia czynności w terminie osobie trzeciej, a następnie zaniedbanie przez nią obowiązku i wniesienie opłaty już po upływie terminu nie zwalnia strony od winy w uchybieniu. Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko, wyrażone w orzecznictwie, iż zaniedbanie osoby, której powierzono wykonanie czynności, do której zobowiązany był skarżący nie może uzasadniać przywrócenia terminu, ponieważ w ramach kryterium dochowania staranności, warunkującej brak winy, mieści się również kontrola sposobu wykonania powierzonej czynności (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 26 sierpnia 2008 roku, sygn. akt II OZ 678/08, Lex nr 493712). Skarżący nie wskazał, aby podczas wyjazdu był pozbawiony możliwości kontaktu z synem. Również twierdzenie, jakoby K.P. nie mógł w terminie uiścić wpisu ze względu na nadmiar pracy, związanej z trwającym sezonem turystycznym, nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu, skoro- jak sam skarżący podaje we wniosku – syn jest uprawniony do dokonywania przelewów drogą elektroniczną, zaś doświadczenie życiowe uczy, że taki sposób uiszczania opłat nie jest czasochłonny ani też nie wymaga szczególnych starań. Nie może stanowić podstawy do przywrócenia terminu w niniejszej sprawie "siła wyższa", na jaką powołuje się skarżący. W nauce prawa pojęcie to ma ściśle sprecyzowane znaczenie- siła wyższa oznacza zdarzenie zewnętrzne, nadzwyczajne i niemożliwe do zapobieżenia, np. katastrofa, klęska żywiołowa, wojna (tak M. Romańska [w:] T. Woś. (red.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2007, teza 8 do art. 123; S. Rudnicki [w: ] S. Dmowski, S. Rudnicki Komentarz do kodeksu cywilnego. Księga pierwsza. Część ogólna, Warszawa 2009, teza 7 do art. 121). Przedstawione przez R.P. okoliczności nie noszą cech, które pozwalałyby określić je jako siłę wyższą- jeżeli nawet pilny wyjazd służbowy za granicę nie był- z punktu widzenia skarżącego- zdarzeniem dającym się przewidzieć bądź takim, jakiemu można zapobiec, to w żadnym wypadku nie można mówić w dzisiejszych realiach, że jest to zdarzenie nadzwyczajne. W piśmiennictwie wskazuje się zresztą, że działanie człowieka, takie jak wyjazd za granicę, nigdy nie będzie stanowiło siły wyższej (S. Rudnicki, tamże). Dodać także należy, że bez znaczenia dla winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu pozostaje kwestia, w jakiej dacie skarżący dowiedział się o odrzuceniu skargi. Postanowienie w tym przedmiocie było jedynie konsekwencją niezrealizowania obowiązku uiszczenia wpisu w terminie, a skarżący wraz z wezwaniem do opłacenia skargi został prawidłowo pouczony, jaki jest prawem przewidziany skutek niezrealizowania tego wezwania. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie II. postanowienia, za podstawę biorąc art. 86 § 1 p.p.s.a.