II SA/Kr 1170/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 24 listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. Wojewoda decyzją z dnia 24 lipca 2017 r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty W. Nr [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. A. K. – dalej skarżący, wniósł skargę na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W niniejszej skardze zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że wykonanie decyzji Starosty W. Nr [...] z dnia 26 stycznia 2017 r. skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w postaci postawienia m.in. budynku gospodarczego, który w istocie jest garażem, nie wchodzącym w skład zabudowy zagrodowej. W ocenie skarżącego posadowienie budynku gospodarczego w miejscu wskazanym na "Mapie dla celów projektowych" sporządzone przez mgr inż. arch. Z. L., uniemożliwi mu egzystencję i korzystanie z istniejącego budynku mieszkalnego, albowiem tenże budynek gospodarczy istotnie ograniczy skarżącemu dostęp do światła – na ścianie równoległej do przedmiotowej granicy skarżący ma okna, natomiast inwestor wykonuje już prace budowlane dotyczące przedmiotowej inwestycji. Dodatkowo inwestor odkłada hałdy ziemi wzdłuż granicy skarżącego tworząc swoisty wał, który znacznie narusza gospodarkę wodną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienie, o którym wyżej mowa, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Z przepisu tego wynika, że sąd może wstrzymać wykonanie danego aktu administracyjnego uzależniając to od zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, albo w drodze egzekucji administracyjnej albo w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. "Niebezpieczeństwo" zaistnienia "znacznej szkody" i "trudnych do odwrócenia skutków" musi natomiast wynikać z racjonalnej oceny zakresu, zasad i trybu wykonania aktu w czasie zawisłości skargi w danej sprawie sądowoadministracyjnej. Tym samym, aby ocena Sądu nastąpiła, zainicjowana złożonym wnioskiem o wstrzymanie, strona winna uzasadnić ten wniosek powołując się na określone okoliczności faktyczne, ewentualnie winna uprawdopodobnić możliwość ich wystąpienia działając we własnym interesie. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona ma obowiązek uprawdopodobnić istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających przyjąć, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania aktu. Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych i ich wykładni zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu, a wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej ( por. post. Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. sygn. akt l FSK 983/08, CBOSA). Wskazać również należy, że realizacja, na podstawie udzielonego pozwolenia na budowę, zamierzenia budowlanego niewątpliwie prowadzi często do trwałej zmiany, chociaż na różną skalę, otoczenia tej inwestycji. W ramach rozpoznania wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę Sąd nie ocenia jednak prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, ale to czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącego. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego, zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków (zob. postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 14 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 1459/16, CBOSA). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał w sposób przekonujący, że realizacja inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego rodzinnego oraz gospodarczego może narazić go na niebezpieczeństwo, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. W okolicznościach niniejszej sprawy konieczność wyważenia racji przemawiających za uwzględnieniem wniosku skarżącego oraz interesów inwestora powoduje, że składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji był obowiązany do szczegółowego uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za jego zasadnością. W ocenie Sądu pozbawione szerszego uzasadnienia ogólnikowe twierdzenia strony, że w następstwie wykonania decyzji może on ponieść znaczne szkody w postaci uniemożliwienia skarżącemu egzystencji i korzystania z istniejącego budynku mieszkalnego poprzez ograniczenie dostępu do światła, nie mogą stanowić podstawy do udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej. Zauważyć należy, że kwestia zacienienia jest jednym z zarzutów skargi, który będzie przedmiotem merytorycznej oceny przez sąd wojewódzki na rozprawie. Tym samym same obawy skarżącego nie mogą stanowić tu wystarczającej argumentacji. Bowiem okoliczności powołane przez wnioskodawców muszą mieć charakter konkretny i zindywidualizowany, a nie tylko potencjalny i hipotetyczny. W interesie strony skarżącej leży więc takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zaistnienie w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Natomiast przywołana przez skarżącego argumentacja nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest na tyle zasadne, że przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z zabudową terenu, do którego posiada tytuł prawny. Inwestor ma bowiem prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę mimo wniesienia skargi do sądu, z uwagi na brak orzeczenia wstrzymującego wykonanie powyższej decyzji. Tym samym to on ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi. Prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, ponieważ kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego, w razie, gdyby okazało się, że w wyniku rozpoznania skargi zaskarżona decyzja zostanie uchylona, będzie obciążać właśnie jego. (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 27 września 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 723/16, CBOSA). Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a Biorąc pod uwagę, iż skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.