II SA/Kr 1180/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi H. Z. i A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 19 stycznia 2018 r. znak: [...], po rozpatrzeniu wniosku K. M., ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n.: "Przebudowa i rozbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] wraz z budową sieci wodociągowej na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] oraz przyłącza na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy ul. [...] w K.". W uzasadnieniu wskazano, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano wymagane opinie i uzgodnienia w zakresie wymaganym przez art 53 ust. 4 ww. ustawy. Ustalono, że spełnione są przesłanki do wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy. Decyzja zawiera stosowne załączniki. Projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę. Ponadto organ l instancji szczegółowo odniósł się do zarzutów wniesionych przez strony w trakcie postępowania. Od powyższej decyzji odwołanie w terminie złożyli H. Z. oraz A. Z.. Odwołujący podnieśli, że ich działka nr [...] jest obciążona służebnością na rzecz nieruchomości władnącej tj. działek nr [...] i [...], których właściciele nie zgodzili się na zniesienie tej służebności, więc podana w decyzji ul. [...], jako dostęp do drogi publicznej (pośredni) przez działkę nr [...], jest próbą wprowadzenia w błąd. Odwołujący się kwestionują, zatem decyzję w tej części i podnoszą, że inwestycja zrealizowana na jej podstawie znacznie zwiększy natężenie ruchu na ich posesji, tak pieszego jak i samochodowego. Decyzją z dnia 29 czerwca 2018 r. nr: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 19 stycznia 2018 r. znak: [...] W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło treść art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.2017.1073 ze zm., dalej jako "u.p.z.p."), będącego podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Przepis ten wskazuje pięć przesłanek, których łączne spełnienie warunkuje możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do danego terenu. Natomiast sposób ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako "rozporządzenie"). Kolegium wskazało, że w sprawie sporządzono analizę, autorstwa mgr inż. arch. I. I. - K., która zawiera część tekstową oraz część graficzną (kopię mapy ewidencyjnej w skali 1:1000). W analizie wyznaczono obszar analizowany zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia na 60 m wokół terenu inwestycji (3 x szerokość frontu terenu inwestycji - odcinek o dł. 20 m), na którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Z analizy wynika, że obszar analizowany zarówno pod względem funkcji, jak i typu zabudowy posiada jednorodny charakter sposobu zagospodarowania, w którym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o charakterze podmiejskim, wolnostojąca (dz. m.in. nr [...], [...], [...] obr. [...] [...]) lub w zabudowie bliźniaczej (m.in. dz. nr [...] z [...], [...] z [...] obr. j.w,). Powyższej zabudowie towarzyszą obiekty infrastruktury technicznej. Teren inwestycji jest zabudowany budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym. W świetle powyższego ustalono, że w obszarze analizowanym są działki sąsiednie dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób umożliwiający określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Obszar analizowany posiada niezbędny układ komunikacyjny i infrastrukturę techniczną. A zatem, projektowana inwestycja będzie stanowiła kontynuację funkcji zabudowy występującej w terenie analizowanym, dostępnym z tej samej drogi publicznej. Kolegium w ramach kontroli instancyjnej uznało powyższe ustalenia za prawidłowe i mające potwierdzenie w materiale dowodowym. Kolegium, dokonując rozpatrzenia całości sprawy, stwierdziło, że ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji mieszczą się w parametrach i wielkościach istniejącej już w obszarze analizowanym zabudowy. Organ l instancji w oparciu o analizę ustalił, że teren inwestycji kubaturowej (dz. nr [...] obr. [...]) znajduje się wewnątrz obszaru wydzielonego istniejącymi liniami zabudowy, w oddaleniu od dróg publicznych, ulic: [...], w odległości większej niż linie istniejącej zabudowy. W związku z powyższym nie wyznaczono linii nowej zabudowy. W ocenie Kolegium, ustalenia te znajdują potwierdzenie w materiale dowodowym. Z analizy urbanistyczno - architektonicznej oraz z załącznika graficznego do analizy wynika, że obszar analizowany charakteryzuje swobodny układ istniejącej zabudowy, który nie tworzy wyrazistej struktury, która winna być kontynuowana w sposób bezwzględny. Teren inwestycji kubaturowej znajduje się wewnątrz obszaru wydzielonego istniejącymi liniami zabudowy, w oddaleniu od dróg publicznych, ulic: [...] w odległości większej niż linie istniejącej zabudowy. Wskaźnik powierzchni nowej i istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni całej działki nr [...] został ustalony od 22 % do 27 % na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. Z analizy urbanistyczno - architektonicznej wynika, że w omawianym obszarze nie został wykształcony jednorodny charakter wskaźników powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Średni wskaźnik dla działek zabudowanych w obszarze analizowanym wynosi ok. 12 %, a obecny wskaźnik dla działki inwestycji nr [...] wynosi obecnie ok, 22 %. Ponieważ wnioskowana inwestycja obejmuje nieznaczne i nieistotne przestrzennie zwiększenie istniejącej zabudowy (około 25 m), to dopuszczalne jest w oparciu o § 5 ust. 2 rozporządzenia wyznaczenie innego wskaźnika aniżeli średni wskaźnik tej wielkości dla obszaru analizowanego. Kolejny parametr, tj. szerokość elewacji frontowej wyznaczono na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przedziale od 13 m do 14,50 m. Powyższa wartość została w sposób szczegółowo uzasadniona w analizie. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość głównej kalenicy dachu) nie ulega zmianie, co jest równoznaczne z maksymalną wysokością budynku wynoszącą ok. 10 m). W ocenie Kolegium wyznaczenie wysokości elewacji frontowej dla przedmiotowej inwestycji jest prawidłowe. Z analizy wynika, że w analizowanym obszarze nie został wykształcony jednorodny charakter kształtowania parametrów istniejącej zabudowy, w tym wysokości elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym, które wymagałyby bezwzględnej kontynuacji. Dalej wskazano, że planowana inwestycja nie zmienia istniejącej geometrii dachu budynku, w tym wysokości głównej kalenicy dachu, kąta nachylenia połaci dachowych i kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. W decyzji określono szczegółowo warunki ochrony zdrowia ludzi, przyrody krajobrazu, warunki ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, a także warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Ustalono, że teren inwestycji ma pośredni dostęp do drogi publicznej, która stanowi ulica [...], poprzez działkę nr [...] obr. [...]. Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej (z uwzględnieniem opinii ZIKiT z dnia 30.06.2017r.) ma się odbywać poprzez działkę [...], nie pozostającą w zarządzie ZIKiT prowadzącą do terenu inwestycji. Pośredni dostęp do drogi publicznej odpowiada normie wynikającej z treści art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Podsumowując Kolegium stwierdziło, że zaskarżona decyzja z punktu widzenia regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również przepisów procedury administracyjnej, jest prawidłowa. W odpowiedzi na zarzuty podniesione w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że wnioskowana inwestycja obejmuje nieznaczne i nieistotne przestrzennie zwiększenie istniejącej zabudowy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. Z. i H. Z. wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podnieśli, że nie wyrażają zgody, jako właściciele działki [...]. obr. [...] w K. Bieżanowie na dalszą rozbudowę prowadzoną na działce [...]. Wskazali na uciążliwości związane ze służebnością przejazdu, przechodu i przegonu bydła po działce skarżących na rzecz właścicieli działki [...] oraz [...]. Dalsza rozbudowa na działce [...] przyczyni się do kolejnych uciążliwości poprzez zwiększenie ruchu na terenie ich działki. Skarżący wyrazili obawę, że właściciele działki [...] nie będą korzystać z drogi dojazdowej do drogi publicznej. Ponadto wskazali, że właściciele działki [...] kwestionują istniejące granice działek. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) - dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest, zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778), zwanej dalej "u.p.z.p.", a w szczególności art. 61 tej ustawy. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W sprawie bezsporne było spełnienie przesłanek wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 2-4 u.p.z.p. Wydanie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków. Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, Wydawnictwo C.H. Beck, s. 489). Przechodząc do kontroli ustaleń zaskarżonej decyzji przypomnieć należy, że art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od tego, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Ustalenie, czy wymienione w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. warunki faktycznie występują, wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistycznej. Sposób natomiast, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej jako "rozporządzenie"). W pierwszej kolejności, stosownie do § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, niezbędne jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Obszar analizowany należy zatem ustalić tak by, o ile to nie kłóci się z zastanym w danym obszarze ładem urbanistycznym, wnioskodawca mógł zrealizować inwestycję w żądanym przez niego kształcie. Powołany powyżej przepis statuuje zasadę "dobrego sąsiedztwa". Celem przedmiotowej zasady jest zagwarantowanie ładu przestrzennego. Przez "ład przestrzenny" należy rozumieć takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno - gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno - estetyczne – stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. zawierającego definicję legalną tego pojęcia. Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna zatem odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Podkreślić bowiem należy, że kontynuacja funkcji, o jakiej mowa w art. 61 ust.1 pkt 1 u.p.z.p., nie oznacza tożsamości funkcji, lecz umożliwia uzupełnienie funkcji istniejącej o zagospodarowanie nie wchodzące z nią w kolizję. W badanej sprawie w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczono obszar analizowany, którego granice zostały zaznaczone w części graficznej, stanowiącej załącznik analizy. Obszar ten wyznaczono zgodnie z § 3 rozporządzenia w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem (20 m w tej sprawie ) i nie mniejszej niż 50 m (60 m w sprawie). W obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. W analizie dokonano również omówienia funkcji istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Wskazano, że obszar analizowany zarówno pod względem funkcji, jak i typu zabudowy posiada jednorodny charakter sposobu zagospodarowania, w którym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna o charakterze podmiejskim, wolnostojąca (dz. m.in. nr [...], [...], [...] obr. [...]) lub w zabudowie bliźniaczej (m.in. dz. nr [...] z [...], [...] z [...] obr. j.w.). Powyższej zabudowie towarzyszą obiekty infrastruktury technicznej. Teren inwestycji jest zabudowany budynkiem mieszkalnym, jednorodzinnym. Po dokonaniu analizy ustalonych w decyzji wskaźników zabudowy Sąd stwierdza, że mają one oparcie w wynikach analizy, a w konsekwencji uznaje je za wyznaczone prawidłowo. Zasadą jest, że parametry dla nowej inwestycji w obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, oblicza się na podstawie średnich wielkości wskaźników istniejących na działkach znajdujących się na całym obszarze analizowanym. Jednocześnie należy mieć na uwadze, że prawodawca dopuszcza wyjątki od powyższej zasady. Na podstawie § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ może wyznaczyć inny niż średni wskaźnik, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. W orzecznictwie podkreśla się, że możliwość skorzystania z przepisów stanowiących pewnego rodzaju wyłom od zasady musi być podyktowana uzasadnioną koniecznością lub korzyścią i wynikać w sposób logiczny z analizy architektoniczno - urbanistycznej. Odmienna interpretacja tych przepisów skutkowałaby przyjęciem, że przepisy określające parametry dla nowej inwestycji w obszarze, na którym nie obowiązuje plan miejscowy, nie mają praktycznego zastosowania, gdyż parametry te organ zawsze możne wyznaczyć dowolnie bez uzasadnienia okoliczności, dla których odstępuje od wyznaczania ich zgodnie z przepisami rozporządzenia. Przepisy rozporządzenia w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (§ 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4) dotyczą odstępstw od średniego wskaźnika wynikającego z analizy. Takie odstępstwa w kontekście wymogu "dobrego sąsiedztwa" są dopuszczalne, a niekiedy nawet konieczne. Biorąc powyższe zastrzeżenia od uwagę Sąd stwierdza, że organ prawidłowo wyznaczył parametry nowej zabudowy. Na wstępie tych rozważań należy zaznaczyć, że z analizy urbanistyczno - architektonicznej oraz z załącznika graficznego do analizy wynika, że obszar analizowany charakteryzuje swobodny układ istniejącej zabudowy. Istniejące budynki usytuowane są w różnych konfiguracjach. Układ nie tworzy wyrazistej struktury, która winna być kontynuowana w sposób bezwzględny. Teren inwestycji kubaturowej (dz. nr [...] obr. [...]) znajduje się wewnątrz obszaru. Dodatkowo również należy przypomnieć, że inwestycja objęta wnioskiem polega na przebudowie i rozbudowie istniejącego już budynku. W związku z tym obejmuje nieznaczne i nieistotne przestrzennie zwiększenie nowej zabudowy. Taki stan faktyczny - ustalony w analizie - determinuje wyznaczanie parametrów nowej zabudowy. Odnośne wyznaczenia linii zabudowy organ, w oparciu o analizę ustalił, że teren inwestycji kubaturowej znajduje się wewnątrz obszaru wydzielonego istniejącymi liniami zabudowy, w oddaleniu od dróg publicznych, ulic: [...], w odległości większej niż linie istniejącej zabudowy. W związku z powyższym nie wyznaczono linii nowej zabudowy. W światłe powyższego Sąd podziela stanowisko Kolegium, że w tej konkretnej sytuacji nie ma potrzeby wprowadzania linii nowej zabudowy, zwłaszcza, że rzutowałoby to na przyszłe inwestycje w tym obszarze. Wskaźnik powierzchni nowej i istniejącej zabudowy w stosunku do powierzchni całej działki nr [...] ustalono od 22% do 27%, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia. W analizie przekonywująco uzasadniono odstępstwo od wskaźnika średniego tej wielkości dla obszaru analizowanego. W omawianym obszarze nie został wykształcony jednorodny charakter wskaźników powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu. Średni wskaźnik dla działek zabudowanych w obszarze analizowanym wynosi ok. 12%, a obecny wskaźnik dla działki nr [...] wynosi ok. 22%. Nadto wnioskowana inwestycja obejmuje nieznaczne i nieistotne przestrzennie zwiększenie istniejącej zabudowy (około 25 m). Powyższe okoliczności uzasadniają zatem wyznaczenie tego wskaźnika w wielkości 22% - 27%. Szerokość elewacji frontowej wyznaczono również, jako odstępstwo od wskaźnika średniego na podstawie § 6 ust. 2 rozporządzenia, w przedziale od 13 m do 14,5 m. Powyższa wartość została w sposób szczegółowo uzasadniona. Wskazano bowiem, że w obszarze analizowany wskaźnik ten jest zróżnicowany, uzależniony od usytuowania poszczególnych obiektów względem frontów działek i wahają się pomiędzy 9 m a 14,5 m, a średni wskaźnik wynosi 11 m. Obecnie szerokość elewacji frontowej istniejącego budynku wynosi ok. 13 m. Zatem wyznaczony parametr w wielkości 13 m – 14,5 m wyznaczony został zgodnie z wnioskiem i nie przekracza maksymalnego wskaźnika w obszarze analizowanym. W ocenie Sądu jest to prawidłowe. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (wysokość głównej kalenicy dachu) ustalono na 10 m. Taka jest obecna jej wysokość a wnioskowana inwestycja nie zmienia tej wartości. Z analizy wynika, że w analizowanym obszarze nie został wykształcony jednorodny charakter kształtowania parametrów istniejącej zabudowy, w tym wysokości elewacji frontowych budynków w obszarze analizowanym, które wymagałyby bezwzględnej kontynuacji. Planowana inwestycja nie zmienia również istniejącej geometrii dachu budynku, w tym wysokości głównej kalenicy dachu, kąta nachylenia połaci dachowych i kierunku głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki. Nadto teren inwestycji ma zagwarantowany pośredni dostęp do drogi publicznej (ulica Stryjeńskiego) poprzez działkę nr [...] obr. [...]. Obsługa komunikacyjna planowanej inwestycji od drogi publicznej (z uwzględnieniem opinii ZIKiT z dnia 30.06.2017 r.) ma się odbywać poprzez działkę [...], niepozostającą w zarządzie ZIKiT. Pośredni dostęp do drogi publicznej jest zgodny z wymogami art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. W ocenie Sądu sporządzona w toku postępowania przed organem I instancji analiza architektoniczno - urbanistyczna pozwala na ustalenie warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Planowana zabudowa stanowić będzie kontynuację rodzaju zabudowy, funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu oraz parametrów i wskaźników kształtujących zabudowę na działkach sąsiednich. Skoro zostały spełnione warunki z art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p., to organ słusznie wydał w tym przedmiocie decyzję pozytywną, ustalającą warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Odpowiadając na zarzuty skargi wskazać należy, że koncentrują się one wokół kwestii nadmiernej uciążliwości dla skarżących przebudowy i rozbudowy spornej nieruchomości związanej z generowaniem hałasu, zwiększonego ruchu w ich sąsiedztwie, jak również korzystania z działki skarżących, jako drogi dojazdowej do inwestycji. Podkreślenia wymaga, że zakres inwestycji polega na przebudowie i rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...], wraz z budową sieci wodociągowej oraz przyłączami. Ze sporządzonej analizy wynika, że wnioskowana inwestycja obejmuje nieznaczne i nieistotne przestrzennie zwiększenie nowej zabudowy (ok. 25m kw.) . Zatem obawy skarżących, jakkolwiek zrozumiałe, nie znajdują potwierdzenia w stanie faktycznym sprawy. Podsumowując powyższe, należy stwierdzić, że organ I instancji ustalił wszystkie istotne elementy stanu faktycznego i dokonał prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, który, w ocenie Sądu, dawał podstawy do przyjęcia, że zostały spełnione wszystkie przesłanki do wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy określone w ustawie o planowaniu przestrzennym. Natomiast organ odwoławczy dokonał ponownego całościowego rozpatrzenia sprawy z uwzględnieniem zarzutów podniesionych w odwołaniu i trafnie przyjął, że decyzja organu I instancji była zgodna z prawem. Skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przedstawione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.