II SA/Kr 1186/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędziowie : WSA Mariusz Kotulski WSA Aldona Gąsecka - Duda (spr.) Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego K. K. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 15 lipca 2015 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednol. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań K. K. i E. S., Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 6 marca 2015 r. znak: [...]., którą na wniosek inwestora E. Z. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budowa w zabudowie bliźniaczej budynku mieszkalnego jednorodzinnego - segment nr I wraz z instalacjami wewnętrznymi: energii elektrycznej z wewnętrzną linią zalicznikową (wzl), wod.- kan., c.o., gazu oraz utwardzeniem fragmentu terenu położonego na działkach nr [...], nr [...], obr. [...] w K. przy ul K., jako I etap zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...] nr [...] , obr. [...] w K. przy ul. K. obszarze oddziaływania obiektu wskazano działki nr [...], nr [...], nr [...]nr [...], obr. [...] w K. Orzekając w ten sposób Wojewoda M. nawiązał do zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił że odwołania wniesiono w terminie i pochodzą one od stron albowiem K. K. i jego żona E. S. są właścicielem działki nr [...], zabudowanej domem jednorodzinnym, która znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu projektowanego na sąsiedniej działce nr [...]. Skarżący zarzucili wydanie decyzji organu pierwszej instancji z naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. I tak, E. S. zarzuciła zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym długość elewacji frontowej budynku przekracza 20 m przez co został naruszony § 9 ust. 3 pkt 1 lit. h obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazała na błędne uznanie, że elewacją frontową jest elewacja północna budynku o długości ok. 8 m (równoległa do ul. K.) podczas gdy długość projektowanych budynków wynosi kilkadziesiąt metrów. Ponadto jej zdaniem, planowana inwestycja spowoduje nadmierne zacienienie istniejącego budynku na działce nr [...] i naruszenie § 13 rozporządzenia. Następnie wskazała na naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9, ponieważ realizacja przedmiotowej inwestycji uniemożliwi korzystanie z instalacji solarnych funkcjonujących w budynku na działce nr [...]. Jednocześnie oświadczyła w kwestii odprowadzenia ścieków z planowanej inwestycji, że nie wyraża zgody na wykonanie przyłącza kanalizacji sanitarnej i podłączenie do istniejącej studzienki kanalizacyjnej usytuowanej na działce nr [...], będącej jej własnością, przy czym zauważyła, że fakt ustanowienia ograniczonego prawa rzeczowego na rzecz [...]PWiK nie ma w tej sprawie żadnego znaczenia. Podsumowując, zarzuciła planowanej inwestycji niezgodność z prawem budowlanym polegającą na zbyt bliskim usytuowaniu planowanego budynku względem istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] oraz samej granicy działki, jak również w stosunku do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Na zakończenie zwróciła uwagę na to, że nałożony na inwestorów postanowieniem obowiązek usunięcia nieprawidłowości w dokumentacji technicznej nie został spełniony w należyty sposób, gdyż są to jedynie ogólnikowe stwierdzenia opisane przez projektanta, nie poparte żadnymi opracowaniami, czy też ekspertyzami. K. K. zarzucił naruszenie: - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nieustalenie w sposób prawidłowy i zupełny stanu faktycznego sprawy; - art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału stron w postępowaniu; - art. 107 § 3 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe, ogólnikowe i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji; - art. 33 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 oraz 9 P.b. w zw. z § 14 ust. 1-5 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która nie może samodzielnie funkcjonować, ponieważ nie został zaprojektowany wjazd na teren inwestycji ani nie wykazano, że istnieje taki wjazd, który zapewni dostęp inwestycji do drogi publicznej; - § 12 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia poprzez zaprojektowanie budynku w odległości poniżej 4 m od granicy sąsiedniej działki budowlanej, pomimo iż w projektowanym budynku znajduje się okno dachowe zwrócone w stronę tejże sąsiedniej działki, co jest naruszeniem przepisów rażącym ( art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); - § 9 ust. 3 pkt 1 lit. h obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Opatkowice-Zachód, przyjętego uchwałą nr XCIII/932/05 Rady Miasta Krakowa z dnia 9 listopada 2005 r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym długość elewacji frontowej budynku przekracza 20 m; - art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego uzasadnione interesy osób trzecich, którego realizacja uniemożliwi korzystanie z instalacji solarnych zamontowanych i funkcjonujących w budynkach na działkach nr [...] i [...]; - § 13 rozporządzenia poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która spowoduje nadmierne zacienienie budynków na działkach nr [...] i nr [...]- art. 28 P.b. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanego obiektu i nieustalenie kręgu stron postępowania. Wojewoda M. wskazał następnie, że skarżący są właścicielami działki nr [...], która położona jest w obszarze oddziaływania obiektu i w bezpośrednim sąsiedztwie od strony wschodniej działki nr [...], która łącznie z działką nr [...] jest terenem inwestycji. Projektowany budynek usytuowany jest od granicy z działką skarżących w odległości 1,6 m (wysokość okapu od tej strony - 6,325 m przy jego odległości od granicy - 1,6 m, wysokość kalenicy - 9,26 m przy jej odległości od granicy - 5,1 m) i oddalony od istniejącego budynku skarżących - 6,3 m (odległość kalenicy od ściany budynku skarżących - 9,8 m). Po przeprowadzeniu analizy materiału dowodowego stwierdza się, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, dlatego należało ją utrzymać w mocy. Zarzuty odwołania są chybione w całości, a sprzeciw dotyczący planowanej inwestycji jest nieuzasadniony. W szczególności, ostateczną od 22 sierpnia 2014 r. decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z 14 lipca 2014 r., znak: [...], zatwierdzono projekt budowlany i udzielono E. Z. oraz K. Z. pozwolenie na budowę zjazdu indywidualnego z działki drogowej nr [...], nr [...], obr. [...], na działkę nr [...], obr. [...], w K. przy ul. K. dla obsługi komunikacyjnej budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i [...], obr. [...]. Wypełnia to warunek zapewnienia dostępu projektowanego obiektu budowlanego na działce nr [...] do drogi publicznej, zgodnie z warunkami Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. podanymi w oświadczeniu o możliwości połączenia działki z drogą publiczną z 28 października 2013 r., znak: [...]. Dojazd do planowanej inwestycji zapewni droga publiczna, jaką jest ul. K. poprzez drogę wewnętrzną ul. K. oraz projektowany zjazd na działkę nr [...], prowadzącą na teren inwestycji. Elewacją frontową budynku jest jego północna elewacja, równoległa do drogi wewnętrznej ul. K.. Pojęcie "elewacja frontowa" w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Opatkowice-Zachód" zdefiniowane jest w § 3 ust. 1 pkt 14 tego planu, jako elewacja budynku równoległa do drogi. Nie może więc budzić wątpliwości, że to właśnie elewacja północna (długości 8 m) jest elewacją frontową, a nie jak twierdzą skarżący elewacja zachodnia (długości ponad 20 m), równoległa do drogi publicznej ul. K. czy dojazdu wewnętrznego po utwardzonym terenie działki, który nie jest drogą. Plan miejscowy nie definiuje drogi, do której ma być równoległa elewacja frontowa, jako drogi publicznej albo utwardzonego dojazdu. Zgodny zatem jest z § 9 ust. 3 pkt 1 lit. h planu miejscowego (długość elewacji frontowej nie większa niż 20 m dla zabudowy jednorodzinnej), projekt budynku z elewacją frontową krótszą niż 20 m (jej długość wynosi 8 m). Oddziaływanie inwestycji na instalacje solarne na działkach sąsiednich, ze względu na swoje umiejscowienie na dachu budynku i brak ich zacienienia nie występuje. Nie występuje także nadmierne zacienienie budynku na działce nr [...] przez projektowany budynek, który w dniach równonocy wiosennej i jesiennej nie rzuca cienia w ogóle w godzinach 7-14 na istniejący budynek sąsiedni na działce nr [...]. Nie występuje również przesłanianie. Analiza zawarta w opisie technicznym projektu budowlanego wykazuje spełnienie zapisów § 13, 57, 60 rozporządzenia. Odprowadzenie wód opadowych zostało zaprojektowane po terenie inwestycji w sposób niezakłócający gospodarki wodnej sąsiednich działek. Z uwagi na szerokość działki inwestycyjnej nr [...], która jest mniejsza niż 16 m i wynosi 14,2 m, budynek został zlokalizowany ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,6 m, tj. nie mniejszej niż 1,5 m od działek sąsiednich nr [...] i [...]. Jest to dopuszczalne w świetle § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia. Budynek projektowany jest niski, o wysokości poniżej 12 m, o kategorii zagrożenia ludzi ZŁ IV i klasie odporności ogniowej "D", a ściana zbliżona do granicy na odległość 1,6 m stanowi ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności REI 60. Dach projektowanego budynku jest nierozprzestrzeniającym ognia. Łącznie sprawia to, iż zostały spełnione wymogi bezpieczeństwa pożarowego zawarte w § 271-273 rozporządzenia. Okno dachowe jest usytuowane w odległości 4,07m od granicy. Za projekt budowlany odpowiada projektant, który na tę okoliczność złożył stosowne oświadczenie o wykonaniu projektu zgodnie z przepisami. Ponadto Wojewoda M. i wskazał, że wniosek o wydanie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej na działce nr [...], obr. [...] w K., dotyczy terenu [...] (teren z podstawowym przeznaczeniem dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej i bliźniaczej) obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Opatkowice-Zachód w Krakowie, zatwierdzonego uchwałą Nr XCIII/932/05 Rady Miasta Krakowa z 9 listopada 2005 r. ( Dz. Urz. Woj. Małopolskiego nr 2, poz. 18 z dnia 6 stycznia 2006 r. ). Plan obowiązuje od 6 lutego 2006 r. Projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami tego planu a także wymaganiami ochrony środowiska. W zakresie objętym przedmiotową decyzją inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Uprawniony projektant dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Na koniec rozważań Wojewoda M. zacytował treść art. 32 ust. 4 i art. 35 ust.1 P.b. oraz stwierdził, że wobec spełnienia wymagań, o których mowa w tych przepisach organ pierwszej instancji był uprawniony do wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego przedmiotowej inwestycji i udzieleniu inwestorowi pozwolenia na jej budowę. W ocenie organu odwoławczego postępowanie administracyjne organu pierwszej instancji zostało przeprowadzone należycie a skarżona decyzja posiada obszerne i wyczerpujące uzasadnienie. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Wyznaczono obszar oddziaływania projektowanego obiektu. Ustalono krąg stron postępowania administracyjnego, którym zapewniono czynny w nim udział. Zaskarżone rozstrzygnięcie jest zgodne z prawem i celowe. Wnosząc w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody M. z dnia 15 lipca 2015 r., znak: [...] K. K. domagał się jej uchylenia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania przed organami administracyjnymi oraz Sądem. Skarżący zarzucał powyższemu rozstrzygnięciu naruszenie prawa poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie: - art. 7 i 77 §1 k.p.a. poprzez nieustalenie w prawidłowy sposób stanu faktycznego sprawy;- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału stron w postępowaniu; - art. 107 § 3 w zw. z art. 9 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe, ogólnikowe i niepełne uzasadnienie zaskarżonej decyzji; - art. 33 ust. 1 w zw. z. art. 5 ust.1 oraz 9 P.b. w zw. z §14 ust. 1-5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która nie może samodzielnie funkcjonować, ponieważ nie został zaprojektowany wjazd na teren inwestycji ani nie wykazano, że istnieje wjazd, który zapewni dostęp inwestycji do drogi publicznej; - art. § 12 ust. 5 pkt 2 powyższego rozporządzenia poprzez zaprojektowanie budynku w odległości poniżej 4 metrów od granicy sąsiedniej działki budowlanej, pomimo iż w projektowanym budynku znajduje się okno dachowe zwrócone w stronę tejże sąsiedniej działki, przy czym jest to naruszenie o charakterze rażącym (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.); - § 9 ust. 3 pkt 1 lit. h obowiązującego na terenie inwestycji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Opatkowice-Zachód, przyjętego uchwałą Rady Miasta Krakowa Nr XCIII/932 z dnia 9 listopada 2005 r. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego, w którym długość elewacji frontowej budynku przekracza 20 metrów; - art. 5 ust 1 pkt 9 P.b. poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego naruszającego uzasadnione interesy osób trzecich, którego realizacja uniemożliwi korzystanie z instalacji solarnych zamontowanych i funkcjonujących w budynkach na działkach nr [...] i nr [...], obr. [...] w K.; - § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego dla inwestycji, która spowoduje nadmierne zacienienie budynków na działkach na działkach nr [...] i nr [...], obr. [...] w K.; - art. 28 P.b. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak wyznaczenia obszaru oddziaływania projektowanego obiektu i nieustalenie kręgu stron postępowania. Powyższe zarzuty skarżący rozwijał w uzasadnieniu skargi. Dodatkowo przy piśmie z dnia 14 października 2015 r., K. K. przedstawił w uzupełnieniu do twierdzeń skargi ekspertyzę. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. domagał się jej oddalenia, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto na rozprawie dnia 15 grudnia 2015 r. pełnomocnik organu sprostował oczywistą omyłkę zawarta w odpowiedzi na skargę oraz wnioskował o nieprzeprowadzanie dowodu z ekspertyzy, jako dokumentu prywatnego, złożonego już po dacie udzieleniu odpowiedzi na skargę. Uczestnicy J. Z. i K.Z. wnosili o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważał, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednol. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), zaś jednym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.) oznacza sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W razie nie stwierdzenia podstaw do wyeliminowania zaskarżonego aktu administracyjnego z obrotu prawnego sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze treść powołanych na wstępie orzeczeń, a także okoliczności wynikające z przedstawionych akt administracyjnych w zakresie zgromadzonego w nich materiału i przebiegu postępowania należy uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podnoszone w niej zarzuty są trafne. Zaskarżonym w sprawie aktem jest decyzja organu drugiej instancji, którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołań, Wojewoda M. utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 6 marca 2015 r. znak: [...] którą na wniosek inwestora E. Z. zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla inwestycji pn.: budowa w zabudowie bliźniaczej budynku mieszkalnego jednorodzinnego - segment nr 1, wraz z instalacjami wewnętrznymi: energii elektrycznej z wewnętrzną linią zalicznikową (wzl), wod.- kan., c.o., gazu oraz utwardzeniem fragmentu terenu położonego na działkach nr [...], nr [...], obr. [...] w K. przy ul K., jako I etap zamierzenia inwestycyjnego pn.: budowa dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...], nr [...], obr. [...] w K. przy ul. K. Wskazana decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organ pierwszej instancji wobec uchylenia przez Wojewodę Małopolskiego decyzją z dnia 29 grudnia 2014 r., znak: [...], ze względów formalnoprawnych, wcześniejszej decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 14 lipca 2014 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlany i udzieleniu pozwolenia na budowę. Decyzja kasacyjna Wojewody M. nie była kwestionowane przez wniesienie skargi, a jej wydanie, z przyczyn wskazanych przez organ odwoławczy, należy uznać za zgodne z prawem. Z uwagi na określony we wniosku inwestora przedmiot postępowania w sprawie niniejszej znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednol. Dz.U. z 2013, poz.1409 z późn. zm.), regulacje do których ona wprost odsyła, względnie również zawarte w ustawach szczególnych, a także przepisy k.p.a. Artykuł 4 P.b. stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Regulacje, które należy uwzględniać w myśl powołanego przepisu, zawarte są w ustawach, a także aktach normatywnych innych rang, zaś wystąpienie przesłanek do ich zastosowania zależy od rodzaju inwestycji. W myśl art. 5 ust. 1 P.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając: 1) spełnienie podstawowych wymagań dotyczących obiektów budowlanych określonych w załączniku I do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 305/2011 z dnia 9 marca 2011 r. ustanawiającego zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych i uchylającego dyrektywę Rady 89/106/EWG (Dz. Urz. UE L 88 z 04.04.2011, str. 5, z późn. zm.), dotyczących: a) nośności i stateczności konstrukcji, b) bezpieczeństwa pożarowego, c) higieny, zdrowia i środowiska, d) bezpieczeństwa użytkowania i dostępności obiektów, e) ochrony przed hałasem, f) oszczędności energii i izolacyjności cieplnej, g) zrównoważonego wykorzystania zasobów naturalnych; 2) warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu, w szczególności w zakresie: a) zaopatrzenia w wodę i energię elektryczną oraz, odpowiednio do potrzeb, w energię cieplną i paliwa, przy założeniu efektywnego wykorzystania tych czynników, b) usuwania ścieków, wody opadowej i odpadów; 2a) możliwość dostępu do usług telekomunikacyjnych, w szczególności w zakresie szerokopasmowego dostępu do Internetu; 3) możliwość utrzymania właściwego stanu technicznego; 4) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, w szczególności poruszające się na wózkach inwalidzkich; 5) warunki bezpieczeństwa i higieny pracy; 6) ochronę ludności, zgodnie z wymaganiami obrony cywilnej; 7) ochronę obiektów wpisanych do rejestru zabytków oraz obiektów objętych ochroną konserwatorską; 8) odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej; 9) poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej; 10) warunki bezpieczeństwa i ochrony zdrowia osób przebywających na terenie budowy. Cytowany przepis ma charakter zasady ogólnej, którą uwzględnia się przy interpretacji postanowień ustawy Prawo budowlane, natomiast wskazane w nim wymagania podlegają konkretyzacji w dalszych jej przepisach oraz rozporządzeniach wykonawczych. Do takich aktów należy m.in. rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U. Nr 75, poz. 690 z póżn. zm. – zwane dalej w skrócie rozporządzeniem), które wydano na podstawie delegacji zawartej w art. 7 ust. 2 pkt 1 P.b., uwzględniając wymagania, o których mowa w art. 5. Zasady i tryb wydawania pozwoleń na budowę ustawodawca unormował w art. 28, 32 - 36 Pb. Wymogi projektu budowlanego reguluje rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz.U. z 2012, poz. 462 z późn. zm.), wydane na podstawie art. 34 ust. 6 pkt 1 P.b. Uwzględniając zarzuty skargi wskazać należy nadto na art. 7 k.p.a, w myśl którego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Powołany przepis formułuje naczelną zasadę postępowania, jaką jest zasada prawdy obiektywnej, której realizacja ma ścisły związek z zasadą praworządności oraz wywiera zasadniczy wpływ na ukształtowanie całego postępowania administracyjnego, obligując organ administracji publicznej do wyczerpującego zbadania okoliczności faktycznych związanych z daną sprawą na podstawie wszelkich dostępnych dowodów. Z zasady tej wynika między innymi rozwijany w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek organu administracji publicznej określenia w każdej sprawie z urzędu jakie dowody są konieczne do wyjaśnienie stanu faktycznego, ich poszukiwania oraz realizacji. Zakres postępowania dowodowego zależy jednakże od przedmiotu sprawy administracyjnej. Konsekwencją obowiązywania zasad praworządności i prawdy obiektywnej jest także regulacja zawarta w art. 107 § 1 k.p.a., ustanawiającym obok innych wymogów decyzji obowiązek organu zawarcia w niej podstawy prawnej i uzasadnienia faktycznego, które w myśl § 3 tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Odpowiednie ujawnienie procesu decyzyjnego w sferze podstawy faktycznej rozstrzygnięcia stanowi jedną z gwarancji prawidłowej realizacji zasady swobodnej oceny dowodów z art. 80 k.p.a., rozumianej jako ocena tego materiału na podstawie całokształtu zgromadzonych dowodów, następująca zgodnie z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego (zob. między innymi: A. Wróbel- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.; C. Martysz- komentarz do art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Tom l i II, Zakamycze, 2005; J. Borkowski: Glosa do wyroku NSA z dnia 6 października 1993 r., l SA 1270/93, OSP 1994/7-8/131). Naruszenie powyższych przepisów prowadzi w efekcie uchybienia zasadom praworządności ( art. 6 k.p.a.) oraz udzielania informacji ( art. 9 k.p.a. ) i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa ( art. 8 k.p.a.). Nadto zgodnie z treścią art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wyżej wskazane przepisy obowiązują również w postępowaniu przed organem drugiej instancji (art. 140 k.p.a.). Organ odwoławczy ma bowiem obowiązek ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, w ramach czego następuje równolegle kontrola prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc te ogólne rozważania do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie w pełni odpowiada wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zakresie uzasadnienia faktycznego i prawnego. W zakresie podstawy faktycznej rozstrzygnięcia zachodzą podstawy do stwierdzenia naruszenia art. 7, art. 77§1 i art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera co prawda w pewnych kwestiach rzeczowe motywy, świadczące o wykonaniu przez organ drugiej instancji obowiązków kontrolnych i ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy, niemniej jednak taka pozytywna ocena nie dotyczy wszelkich zagadnień istotnych dla wydanego rozstrzygnięcia. Stwierdzonej uchybienie stanowią nadto o naruszeniu zasad z art. 6, art.8 i art. 9 k.p.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W szczególności Wojewoda M. powołał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji właściwe przepisy, ale w kwestiach istotnych uczynił to w sposób niepełny. Pominął bowiem niektóre regulacje mające zasadnicze znaczenie w świetle zarzutów odwołań, względnie wymienił określone przepisy, ale ani nie podał ich treści, ani nie wyjaśnił, w jaki sposób zostały one zastosowane w ustalonym stanie faktycznym. Wojewoda Małopolski dokonał prawidłowych ustaleń i uzasadnił niewadliwie sposób zastosowania przepisów w kwestiach będących przedmiotem zarzutów odwołań, takich jak: - dopuszczalności usytuowania projektowanego budynku w odległości 1,6m od granicy z nieruchomością sąsiednią; - lokalizacji otworów okiennych w połaci dachowej projektowanego budynku; - długość elewacji frontowej, która jest mniejsza niż 20 m. W tym zakresie rozważania organu drugiej instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznaje za własne. Można też przyjąć, że zostało wyjaśnione trafnie w uzasadnieniu zaskarżonej zagadnienie braku tego rodzaju oddziaływań planowanego zamierzenia na instalacje solarne na sąsiednim budynku, które prowadziłoby do naruszenia prawa własności osób trzecich. Organ odwoławczy wskazał tu na karty 26 i 12 projektu budowlanego, a dokonana przez projektanta analiza powyższego zagadnienia znalazła akceptację i odzwierciedlenie również we własnej ocenie organu odwoławczego. Stwierdzenie, że realizacja przedmiotowego zamierzenia pozostaje bez wpływu na możliwość korzystania z instalacji solarnych na działce sąsiedniej nie budzi zastrzeżeń w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, zarówno ze względu na umiejscowienie instalacji solarnych na dachu budynku sąsiedniego o porównywalnej wysokości, jak i z uwagi na możliwości dokonywania pewnych zmian w lokalizacji takich urządzeń, która wykluczy ewentualne immisje . W sposób rzeczowy organ drugiej instancji wywiódł również spełnienie wymogów z § 271-273 rozporządzenia. Nie można natomiast uznać, że został prawidłowo wykazany wymóg faktycznego i prawnego dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. W aktach organu pierwszej instancji oraz w materiałach włączonych do projektu budowlanego brak decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta K. z 14 lipca 2014 r., znak: [...], o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu E. Z. oraz K. Z. pozwolenie na budowę zjazdu indywidualnego z działki drogowej nr [...] nr [...] obr. [...], na działkę nr [...], obr. [...], w K. przy ul. K. dla obsługi komunikacyjnej budynków mieszkalnych na działkach nr [...] i [...], obr. [...]. Decyzji takiej nie zgromadził w aktach sprawy również organ drugiej instancji. Nadto zważywszy iż ul. K. określana jest nadal w dokumentacji, jako droga wewnętrzna znaczenie ma istnienie zjazdu z tej drogi na drogę publiczną oraz posiadania przez właściciela terenu inwestycji skutecznego orga omnes źródło uprawnienia do korzystania z tejże drogi. Prawo takie może również być pochodną ogólnej dostępności drogi, jako mienia publicznego, tj. stanowiącego własność Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego, co jednakże należy ustalić. Nie można również uznać, by prawidłowo rozważono w zaskarżonej decyzji okoliczności, które upoważniały organ drugiej instancji do stwierdzeń, że nie występuje nadmierne zacienienie domu skarżącego przez projektowany budynek albowiem w dniach równonocy wiosennej i jesiennej nie rzuca on cienia w godzinach 7-14 na istniejący budynek sąsiedni na działce nr [...], czy też że nie występuje jego przesłanianie (analiza przesłaniania - str. 26 projektu budowlanego), oraz że analiza zawarta w opisie technicznym projektu budowlanego wykazuje spełnienie zapisów § 13, 57, 60 rozporządzenia. Tak lakoniczne stwierdzenia nie mogą zastać uznane ani za wyjaśnienie podstawy prawnej, ani też podstawy faktycznej rozstrzygnięcia powyższych zagadnień przez organu drugiej instancji. Stosowna analiza powinna być bowiem przeprowadzona przez organ administracji publicznej, a nie tylko projektanta, na podstawie umożliwiających taką ocenę danych zawartych w projekcie budowlanym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji brak zaś nie tylko nawiązania do treści stosowanych regulacji czy także koniecznej wykładni przepisów, ale również nie podano w nim konkretnych ustaleń, które należało poczynić adekwatnie do przesłanek wynikających ze stosowanych przepisów, na bazie danych wnikających z projektu budowlanego. O ile organ administracji publicznej w analizach własnych korzystał z danych wymagających wiedzy specjalnej, materiał będący nośnikiem takiej wiedzy należało ocenić, stosownie do wymogów wynikających z art. 80 k.p.a. Do takich zagadnień należy choćby przeprowadzenie rozważań co do zapewnienia właściwego nasłonecznienia pokojom mieszkalnym w segmentach nr 1 i 2, a także w budynkach znajdujących się na terenie działek sąsiednich. Prawidłowe zbadanie tych kwestii wymaga ujawnienia koniecznych danych wyjściowych z zakresu stanu faktycznego, wyboru właściwej metodologii i przyjęcia odpowiednich założeń, gdzie zasadnicze znaczeni ma wybór rodzaju czasu przy programowaniu tzw. linijki słońca. W projekcie budowlanym tych istotnych danych nie podano. W tym zakresie organy nie rozważyły też sytuacji, jaka powstanie na działki nr [...], która nie jest obecnie zabudowana, a inwestycja powoduje jej zacienienie, albowiem realizacja przedmiotowego zamierzenia nie może naruszać prawa właścicieli tejże nieruchomości do jej zabudowy, na co słusznie zwraca uwagę doktryna i orzecznictwo w podobnych przypadkach (wyroku NSA z dnia 25 czerwca 2009 r., II OSK 1277/08 wraz z glosa T. Bąkowskiego). Ta istotne kwestia również nie została poddane analizie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pomimo iż ma ona również wiązek z określaniem obszaru oddziaływania inwestycji i ustalaniem kręgu stron. Nadto ogólnikowe wypowiedzi organu odwoławczego nie realizują ani funkcji informacyjnej, ani też nie prowadzą do wyjaśnienie skarżącym zasadności przesłanek, jakimi kierował się Wojewoda M. wydając decyzję pomimo, że te istotne kwestie były przedmiotem zarzutów odwołania. Analogiczna negatywna ocena dotyczy spornego zagadnienia rozprowadzania wód opadowych i roztopowych po terenie inwestycji. Realizacja przedmiotowego zamierzenie prowadzi do znacznego ubytku powierzchni biologicznie czynnej ( 70%) w obszarze objętym wnioskiem inwestora i projektem zagospodarowania. Dodatkowo obawy co do negatywnego wpływu inwestycji na grunty sąsiednie może rodzić także bezpośrednie zbliżenie terenów zabudowanych i utwardzonych na działkach nr [...] i [...] do nieruchomości sąsiednich. Zakaz naruszania stosunków wodnych został wyrażony w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo Wodne (tekst jednol. Dz.U z 2015r. , poz. 469). Niezależnie od tego wskazana problematyka jest regulowana w § 28 i § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Działka budowlana, na której sytuowane są budynki, powinna być wyposażona w kanalizację umożliwiającą odprowadzenie wód opadowych do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej (§ 28 ust. 1). W razie braku możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzanie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych (§ 28 ust. 2). Dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione (§ 29). Te istotne kwestie skwitowano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazaniem, że odprowadzenie wód opadowych zostało zaprojektowane po terenie inwestycji w sposób niezakłócający gospodarki wodnej sąsiednich działek. Wojewoda M. nie analizował jednak rzędnych terenu inwestycji i działek sąsiednich pod kątem kierunku spływu wód opadowych, nie rozważał koniecznych parametrów oraz sposobu wykonania rowka mającego odprowadzać wody opadowe i roztopowe z obszaru znajdującego się od strony wschodniej pomiędzy segmentami budynku a granicą z działką [...] czego nie określa zresztą szczegółowo projekt budowlany. Organ odwoławczy pominął też wyjaśnienie kwestii realnych możliwości przyjęcie przez niezabudowany i nieutwardzony grunt na terenie inwestycji określonej ilości wód odpadowych w czasie krótkich lub długotrwałych opadów, czy w okresie roztopów, pod kątem potrzeby zastosowania rozwiązań chroniących nieruchomości sąsiednie. Szczegółowych wyjaśnień i odpowiedzi na te pytania brak również w projekcie budowlanym, czy dokumentacji geotechnicznej. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 maja 2005 r. , sygn. akt II OSK 1854/13 ( zam zb. LEX nr 1575546) wskazuje się trafnie, że " W przypadku zamiaru etapowania inwestycji, inwestor ma obowiązek, przed przystąpieniem do pierwszego etapu, przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego, zaś organ architektoniczno - budowlany do jego zatwierdzenia (o ile jest zgodny z przepisami prawa). Decyzja, dotycząca pozwolenia na budowę każdego kolejnego etapu inwestycji, winna zatem obejmować jedynie projekt architektoniczno - budowlany obiektu (zespołu obiektów) objętego wnioskiem. Integralną częścią takiego pozwolenia budowlanego będzie wówczas ostateczna decyzja dotycząca pozwolenia na budowę I etapu, w części zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu dla całego zamierzenia inwestycyjnego. Takiej wykładni nie stoi na przeszkodzie treść art. 35 ust. 1 p.b." Uwzględniając powyższe, już zatem na pierwszym etapie rozstrzygania o pozwoleniu na budowę dla większego i etapowanego zamierzenia należało w sposób kompleksowy ocenić projekt zagospodarowania pod kątem dopuszczalności oraz sposobu rozprowadzania wód opadowych i roztopowych po terenie inwestycji. Nie można również uznać, by Wojewoda M. rozważył i wyjaśnił prawidłowo w odpowiedzi na zarzuty odwołania zagadnienie dotyczące ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji i kręgu stron postępowania. W szczególności organ drugiej instancji nie wyjaśnił, jakie konkretnie rzeczywiste lub potencjalne ograniczenia decydują o zaliczeniu poszczególnych działek do obszaru oddziaływania inwestycji i czy w obszarze tym powinny znaleźć się też inne nieruchomości, w szczególności te, na których maja zostać zlokalizowane sieci i przyłącza poszczególnych mediów niezbędnych dla możliwości korzystania z budynków – w tym segmentu nr [...], jak również dlaczego odmiennie oceniono status właścicieli działek sąsiadujących bezpośrednio z terenem inwestycji nr [...] i [...] Rozważania organu pierwszej instancji dotyczące stosowania art. 28 ust. 2 P.b. i art. 3 pkt 20 P.b. w konkretnym stanie faktycznym nie są jasne, a wręcz mogą prowadzić do nieporozumień odnośnie do rzeczywistych ograniczeń, jakie powstana w związku z realizacja inwestycji dla współwłaścicieli działki nr [...]. Nadto organ odwoławczy pomimo zarzutów nie odniósł się do podstaw przyznania statusu strony postępowania K. Z.. Ważne jest przy tym również, czy sieci i przyłącza zostały już zrealizowane, a to z uwagi na treść art. 33 ust. 1 P.b. Artykuł 33 ust. 1 P.b. stanowi, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Taka regulacja pozostaje w ścisłym związku z zasadami wyrażonymi w art. 5 P.b., Artykuł 33 P.b. nie wprowadza żadnego wyjątku dopuszczającego udzielenie pozwolenia na budowę dla części obiektu budowlanego. Z definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 9 Pb wynika, że przyłącza przynależą do urządzeniach budowlanych, przez które należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Poza przyłączami wymieniono w tym przepisie urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Sieci uzbrojenia terenu zalicza się w myśl art. 3 pkt 3 P.b. do budowli. Powyższe regulacje wskazują zatem wprost, że urządzenia techniczne i instalacje budynków stanowią część obiektów budowlanych, które są niezbędne do ich wykorzystania zgodnie z przeznaczeniem. O ile zatem zamierzeniem budowlanym jest budowa obiektu budowlanego, jakim jest budynek, pozwolenia na budowę powinno objąć całe zamierzenie, w tym instalacje i urządzenia budowlane zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem oraz sieci. Bez wpływu na powyższe pozostaje fakt wprowadzenia przez ustawodawcę możliwości budowy instalacji zbiornikowych na gaz płynny z pojedynczym zbiornikiem o pojemności do 7 m3, przeznaczonych do zasilania instalacji gazowych w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych, sieci: elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV, wodociągowych, kanalizacyjnych, cieplnych, telekomunikacyjnych, jak również przyłączy: elektroenergetycznych, wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, cieplnych i telekomunikacyjnych bez konieczności uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, z zachowaniem trybu zgłoszenia zamiaru realizacji takich robót budowlanych (art. 30 ust. 1 pkt 1 i 1a P.b. w związku z art. 29 ust. 1 pkt 19, 19a i 20 P.b. oraz art. 29a P.b.). Taki tryb należy bowiem stosować w przypadku, gdy zamiarem inwestora jest zapewnienie uzbrojenia terenu działki zanim przystąpi do budowy obiektu budynku jednorodzinnego albo w sytuacji zmiany dotychczasowego sposobu zaopatrzenia już istniejącego obiektu budowlanego w wodę, energię elektryczną, energię cieplną i paliwa, czy też sposobu usuwania ścieków i wody opadowej. Prezentowane tu stanowisko znajduje potwierdzenie w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), które także nie zwalniają od obowiązku udzielania pozwolenia na budowę tylko takich budynków, które spełniają warunki dla użytkowania ich zgodne przeznaczeniem. Podobne stanowisko jest prezentowane także w orzecznictwie ( por. wyroki: NSA z dnia 21 grudnia 2014r., sygn. akt II OSK 1472/10 - LEX nr 1134662, WSA w Krakowie z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt 63/12 - LEX nr 1697097, WSA w Kielcach z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Ke 646/13 - LEX nr 1426772 i z dnia 11 kwietnia 2013r. sygn. akt II SA/Ke 28/13 - LEX nr 1310165 ,WSA w Poznaniu z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. IV SA/Po 950/12 - LEX nr 1362411). Wyodrębnienie z projektu budowlanego przyłączy w celu wykonania ich w kolejnym etapie inwestycji, należy uznać za naruszenie art. 33 ust. 1 P.b., a brak rozwiązania w projekcie budowlanym kwestii budowy przyłączy i przewodów sieci do projektowanego obiektu należy rozpatrywać w kategorii niekompletności tego projektu. Artykuł 34 ust. 3 pkt 1 P.b. stanowi, że projekt budowlany powinien zawierać m.in. projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich. Stosowne wymogi § 8 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. O ile jednak w dacie wydania zaskarżonej decyzji konieczne sieci i przyłącza zostały już zrealizowane, albo inwestor uzyskał prawną możliwość realizacji takich robót budowlanych, wymóg z art. 33 ust. 1 P.b. byłby spełniony. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wszystkie wskazane wyżej uchybienia przepisom postępowania stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. " c" p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego. Taka kontrola, następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu ( por. wyrok NSA z 10.02.1981r. , SA 910/80, ONSA 1981, nr 1 , poz. 7 oraz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia , WP LexisNexis W-wa 2005 str. 145 t. 14 ), zaś w sprawie niniejszej jest ona niemożliwa z uwagi na uprzednio wskazane uchybienia przepisom. W uzupełnieniu do powyższych wywodów należy wskazać, że z uwagi na wątpliwości dotyczące przewidzianych dla przedmiotowej inwestycji parametrów lokalizacyjnych i sposobu rozprowadzania wód opadowych, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu sądowym na dopuszczono dowód przedstawiony przez skarżącego. W uzupełnieniu skargi K. K. powołał się bowiem na zleconą przez siebie Ekspertyzę Nr [...]. rzeczoznawcy budowlanego w specjalności architektonicznej mgr inż. K. S. B. wykonaną przy udziale mgr inż. arch. M. G., niedotyczącą wprost budowy segmentu nr 1, lecz segmentu nr 2 w zabudowie bliźniaczej. Celem tej ekspertyzy była co prawda ocena przez wyżej wymienionych stanu faktycznego i prawnego projektu budowlanego i wydanych decyzji dla inwestycji zaliczanej niniejszym projekcie budowlanym do etapu II., nie mniej jednak w opracowaniu zawarto również określone wypowiedzi z zakresu wymagającego wiedzy specjalnej, przydatne dla oceny spełnienia wymogów z § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Charakterystycznym jest, że w dokumencie tym poddano krytyce odstąpienie od wykonywania analizy zacieniania z uwzględnieniem czasu urzędowego (o czym świadczy wskazanie analogicznego zacienienia dla 21 marca i 21 września) , zaś linijka słońca przedstawia zupełnie inny obraz zacieniania terenu, niż ten który został włączony do projektu budowlanego. Także w tym opracowaniu nie podano jednakże dostatecznych dany w zakresie metodologii obliczeń. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt I. sentencji wyroku. Rzeczą organu drugiej instancji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy będzie wydanie stosownego rozstrzygnięcia po wyeliminowaniu wytkniętych uchybień. Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowego zawartego w pkt II. sentencji wyroku stanowi art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 1 p.p.s.a. Brak natomiast podstaw prawnych do orzekania o zwrocie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed organami administracji publicznej.