II SA/Kr 119/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) NSA Grażyna Danielec Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2008 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Z treści decyzji organu I instancji, wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej Filia Nr [...] w [...] wynika, że J. B. złożyła do organu I instancji w dniu [...] 2006r. wniosek opatrzony Nr [...] o przyznanie zasiłku okresowego. Wniosku powyższego brak. Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] - Kierownik Filii Nr [...] Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] przyznał zasiłek okresowy J. B. w kwocie [...] zł od dnia [...].2006r. do dnia [...].2006r. Jako podstawę prawną wskazano art. 3 ust. 3 i ust. 4, art. 4, art. 8, art. 11 ust. 2, art. 14, art. 17 ust. 1 pkt 4, art. 38, art. 102, art. 104, art. 106, art. 109, art. 147 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2004r., Nr 64, poz. 593 z późn. zm.) oraz art. 104, art. 107 i art. 108 kodeksu postępowania administracyjnego. Na uzasadnienie decyzji podano, że "na podstawie wywiadu środowiskowego i zebranej dokumentacji dotyczącej Pana (i) sytuacji materialnej i rodzinnej stwierdzono, iż prowadzi Pan (i) wspólne gospodarstwo domowe z rodziną", że w rodzinie występuje bezrobocie, a dochód uzyskiwany przez rodzinę "w wysokości bez dochodu" nie przekracza kryterium dochodowego rodziny ustalonego przez ustawę o pomocy społecznej w wysokości 632 zł. Nadto podano, że "w związku z art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej nastąpiło ograniczenie wysokości przyznanego Pani zasiłku okresowego do jego minimalnej części, ponieważ odmówiła Pani wzięcia udziału w rozmowach kwalifikacyjnych do pracy [...] w ramach prac społecznie użytecznych" oraz podniesiono, że inną decyzją została przyznana pomoc w formie zasiłku celowego na uregulowanie II raty za zaległość za energię elektryczną. Nadto podano, że "okres, na jaki przyznawany jest zasiłek okresowy – zgodnie z art. 38 ust. 5 w/w ustawy – ustala ośrodek przy uwzględnieniu potrzeb i sytuacji, w jakiej znajduje się dana osoba." Z decyzją tą nie zgodziła się J. B., która w odwołaniu zalegającym w aktach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie o sygn. II SAB/Kr 4/07 na k. 6 i opatrzonym datą 3 października 2006r. wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji zapewniającej jej minimum socjalne. W szczególności odwołująca się zarzuciła, że ograniczając jej wysokość przyznanego zasiłku okresowego naruszono przepisy kodeksu postępowania administracyjnego poprzez podanie danych niezgodnych ze stanem faktycznym. W szczególności J. B. podniosła pominięcie dokonanych w czasie wywiadu środowiskowego ustaleń o podejmowanych przez nią próbach zatrudnienia się w [...] zgodnie z kwalifikacjami i doświadczeniem zawodowym, a stwierdzenia dotyczące jej odmowy wzięcia udziału w rozmowach kwalifikacyjnych do pracy [...] w ramach prac społecznie użytecznych uznała za element mobbingu i narażania jej zdrowia i życia, "czyli przestępstw zagrożonych karami przez kodeks karny". J. B. w odwołaniu podała, że stosuje się wobec niej środki przymusu doprowadzając "do śmierci głodowej i z wyziębienia" chyba, że zgodzi się "na prace społecznie użyteczne za wynagrodzeniem [...] zł miesięcznie". Decyzją z dnia [...] 2006r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] po rozpatrzeniu powyższego odwołania uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wysokości przyznanego zasiłku okresowego i orzekło o przyznaniu J. B. zasiłku okresowego w wysokości [...] zł. Na uzasadnienie decyzji organ II instancji powołując się na treść przepisów ustawy o pomocy społecznej wymienionych w decyzji organu I instancji, art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego i § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. Nr 135, poz. 950) stwierdził, że odwołująca się objęta jest także innymi formami pomocy, a nadto "nie jest zainteresowana podjęciem jakiejkolwiek pracy niezgodnej z jej przygotowaniem zawodowym i nie zamierza podjąć prób przekwalifikowania się po to, by ułatwić wyjście z trudnej sytuacji życiowej, w jakiej się znajduje", że "przedmiotem jej zainteresowań są tylko oferty pracy zbliżone charakterem do wcześniej zajmowanych przez nią stanowisk – np. [...] lub [...] (dowód: k. [...])". Organ II instancji przyjmując ustalenia i stanowisko organu I instancji za własne jednocześnie podkreślił, iż osoba starająca się o pomoc społeczną, która bez uzasadnienia odmawia podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub wykonywania prac społecznie użytecznych wyczerpuje przesłanki art. 11 ust. 2 ustawy powodujące odmowę przyznania świadczenia z pomocy społecznej czy wstrzymanie tych świadczeń. Organ odwoławczy uwzględniając stan faktyczny i prawny w chwili orzekania wziął pod uwagę podwyższenie kwoty kryterium dochodowego na osobę w rodzinie i przyjmując, że rodzina J. B. składa się z dwóch osób - także syna J. B. – przyjął kwotę minimalną zasiłku jako 351 zł × 2 × 25%, co stanowi kwotę 175,50 zł. Z powyższą decyzją nie zgodziła się J. B., która w skardze podniosła naruszenie wskazanych przez nią przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nadinterpretację art. 11 ust. 2 ustawy o pomocy społecznej, który – jej zdaniem mówi o nieuzasadnionej odmowie przyjęcia pracy zarobkowej, a nie o odmowie wzięcia udziału w rozmowach kwalifikacyjnych do prac społecznie użytecznych, a nadto zarzuciła, że wskazane w uzasadnieniu decyzji odwoławczej dowody w postaci notatek służbowych nie spełniają wymagań materiałów dowodowych wobec braku śladu, że strona została z nimi zapoznana. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu [...] 2007r. Sąd stwierdził, iż akta sprawy nie zawierają wniosku skarżącej z dnia [...] .2006r., jak również brak jest wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w okresie od dnia [...].2006r. do dnia [...] 2006r. Jednocześnie Sąd dopuścił z urzędu dowód z akt tut. Sądu o sygn. II SAB/Kr 4/07 jak i II SA/Kr 120/07. Mimo wezwania Sądu organ II instancji nie nadesłał brakujących dokumentów. Na rozprawie w dniu [...] 2008r. skarżąca oświadczyła, że nie otrzymała żadnej konkretnej propozycji wykonywania prac społecznie użytecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę na ustawową treść aktu prawnego stanowiącego podstawę przyznania pomocy społecznej. Kwestie te reguluje ustawa z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), która w art. 7 pkt 4 i art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy wskazuje: "Art. 7. Pomocy społecznej udziela się osobom i rodzinom w szczególności z powodu: (...) 4) bezrobocia;" "Art. 8. 1. Prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (...) przysługuje: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 461 zł, zwanej dalej "kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, 2) osobie w rodzinie, w której dochód na osobę nie przekracza kwoty 351 zł), zwanej dalej "kryterium dochodowym na osobę w rodzinie, 3 ) rodzinie, której dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny" - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednego z powodów wymienionych w art. 7 pkt 2-15 lub innych okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy społecznej." Z treści przytoczonych wyższej przepisów wynika, że wobec stwierdzonego w niniejszej sprawie bezrobocia i brak dochodów skarżącej – przysługuje jej, co do zasady, pomoc społeczna określona w omawianej ustawie. Z kolei podstawę prawną przyznania zasiłku okresowego stanowi art. 38 wskazanej wyżej ustawy o pomocy społecznej: "Art. 38. 1. Zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. 2. Zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie; 2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. 3. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50 % różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. 4. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. 5. Okres, na jaki jest przyznawany zasiłek okresowy, ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy. 6. Rada gminy, w drodze uchwały, może podwyższyć minimalne kwoty zasiłku okresowego, o których mowa w ust. 2 i 3." Skoro niespornym w sprawie jest fakt, iż skarżąca pozostaje na bezrobociu i nie posiada żadnego dochodu, to z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika generalna zasada przyznania zasiłku okresowego w wysokości maksymalnej – w tym wypadku 418 zł miesięcznie. Jedynie okres, na jaki jest przyznawany ten zasiłek ustala ośrodek pomocy społecznej na podstawie okoliczności sprawy, o czym mowa w art. 38 ust. 5 ustawy. Tych "okoliczności sprawy" – zdaniem Sądu – nie można rozpatrywać w oderwaniu od ustępu 1 art. 38, a więc taką okolicznością wpływającą na długość okresu, na jaki przyznawany jest ten zasiłek będzie przewidywany okres trwania choroby (długotrwałej), niepełnosprawność orzeczona na określony okres, przewidywany okres pozostawania na bezrobociu wobec orientacji w pojawiających się ofertach pracy czy przewidywany okres potrzebny do nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwraca jednak uwagę na treść art. 2 ust. 1 omawianej ustawy: "Art. 2. 1. Pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości." Zgodnie z przytoczonym wyżej przepisem organy przyznające świadczenia z pomocy społecznej winny mieć pełne rozeznanie, co do rzeczywistej sytuacji skarżącej, jej uprawnień zawodowych, zasobów materialnych i możliwości zdrowotnych czy rodzinnych (np. odnośnie wykorzystania obowiązku alimentacyjnego zobowiązanych, o ile istnienie takiego obowiązku co do osoby ubiegającej się o pomoc organy ustalą). Rodzaj niezbędnych danych, które winny być ujawnione przez osoby, które zwracają się o pomoc społeczną powinien być ściśle określony i podany do wiadomości tych osób w taki sposób, aby osoby te nie czuły się upokorzone koniecznością ujawniania swojej, najczęściej bardzo trudnej sytuacji, w jakiej się znalazły. Powyższa uwaga Sądu jest niezbędna wobec treści art. 3 ust. 3 i ust. 4 omawianej ustawy: "Art. 3. (...) 3. Rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. 4. Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela stanowisko zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 sierpnia 2006r., sygn. akt I SA/Wa 1018/06 (opublikowane LEX nr 273707): "Zasiłek okresowy, którego materialnoprawną podstawę stanowi przepis art. 38 ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.) jest świadczeniem przyznawanym w ramach tzw. uznania administracyjnego, w szczególności w zakresie ustalenia jego wysokości oraz okresu pobierania. Okoliczność ta powoduje, że ustalając wysokość udzielonej w tym trybie pomocy organ kieruje się ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 2 ust. 3 i ust. 4 cytowanej ustawy, to znaczy dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Z brzmienia przepisu art. 38 wynika, że zasiłek ten jest przyznawany w szczególności osobom przewlekle chorym, niepełnosprawnym, bezrobotnym, których dochody nie przekraczają ustalonego kryterium." Nie mniej – zdaniem Sądu – pomimo tego, iż z treści powyżej przytoczonych przepisów art. 3 ust. 3 i ust. 4 ustawy przez użycie sformułowania "odpowiednie do okoliczności" i uwzględnienie potrzeb "jeżeli odpowiadają celom pomocy społecznej", wynika pewna "uznaniowość" organów administracyjnych, na którą organy powołują się w zaskarżonych decyzjach, to jednak – na co Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zwraca szczególną uwagę – "uznaniowość" ta nie oznacza dowolności, a treść przytoczonych przepisów art. 7, art. 8 i art. 38 ustawy obliguje organy do jasnego, a nie ogólnikowego wykazania, jakimi kryteriami kierował się organ ograniczając wysokość należnego świadczenia, czy ustalając krótki okres tego świadczenia, przy czym przyznanie świadczenia okresowego na okres jednomiesięczny budzi poważne wątpliwości z uwagi na charakter zasiłku okresowego jako zasiłku powtarzalnego. Na trafność zajętego przez Sąd w niniejszej sprawie stanowiska, co to konieczności wykazania, jakie konkretne okoliczności wpłynęły na obniżenie wysokości zasiłku okresowego wskazuje także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 lipca 2006r., sygn. akt I SA/Wa 603/06 (opublikowane LEX nr 271583), które Sąd orzekający podziela w całości: "Rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku okresowego cechuje względna uznaniowość, ograniczona ustawową wysokością najwyższego i najniższego zasiłku. O tym więc, czy zasiłek ten będzie przyznany w rozmiarze wyższym bądź niższym decyduje organ biorąc pod uwagę sytuację rodzinną i zdrowotną uprawnionego oraz członków jego rodziny, postawę świadczeniobiorcy, jego obiektywne możliwości wyjścia z kryzysu, oraz elementy subiektywne - chęć i aktywność w rozwiązaniu swej trudnej sytuacji życiowej." Sąd zauważa także, iż organy świadczące pomoc społeczną nie mają nieograniczonych możliwości finansowych w zakresie możliwości przyznania uzasadnionej pomocy potrzebującym i z tego powodu mogą ograniczyć wysokość takiej pomocy, to jednak i w takim przypadku nie mogą poprzestać na ogólnikowym stwierdzeniu powołując się na ograniczone możliwości finansowe danego ośrodka, ale winny w decyzjach ujawnić, w jaki sposób (np. o jaki procent, czy o jaką kwotę) ograniczono wysokość świadczeń także innym potrzebującym tak, aby osoba uprawniona do tej pomocy nie odczuwała dyskryminacji, czy kierowania się przez organ kryteriami innymi niż wyłącznie kryteria przewidziane przez ustawę. W niniejszej sprawie organy obu instancji przyjęły jako podstawę prawną ograniczenia zarówno wysokości przyznanego skarżącej zasiłku okresowego jak i ograniczenia okresu, na jaki zasiłek ten przyznano art. 11 ust. 2 omawianej ustawy o pomocy społecznej: "Art. 11.(...) 2. Brak współdziałania osoby lub rodziny z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, odmowa zawarcia kontraktu socjalnego, niedotrzymywanie jego postanowień, nieuzasadniona odmowa podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej przez osobę bezrobotną lub wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, lub nieuzasadniona odmowa podjęcia leczenia odwykowego w zakładzie lecznictwa odwykowego przez osobę uzależnioną mogą stanowić podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej." Z treści przytoczonego wyżej przepisu wynika co prawda, że zarzuty skargi, co do bezprawnego rozszerzenia przez organy treści tego przepisu o odmowę wykonywania prac społecznie użytecznych są nieuzasadnione, to jednak – zdaniem Sądu – ma rację skarżąca zarzucając, że organ w żaden sposób nie wykazał, aby zaszły jakiekolwiek przesłanki określone w tym przepisie, które uprawniałyby organ do ograniczenia jej wysokości przyznanego świadczenia okresowego i ograniczenia okresu na jaki świadczenia te przyznano. W szczególności w aktach sprawy brak jest wykazania przez organy jakiegokolwiek działania w tym zakresie, a w szczególności brak jest dowodu odnośnie propozycji skierowanej do skarżącej wykonywania prac społecznie użytecznych, o których mowa w przepisach o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy czy propozycji pracy, a odrzucenie tych propozycji mogłoby być uznane za brak współdziałania osoby z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu trudnej sytuacji życiowej, o którym mowa art. 11 ust. 2 ustawy. Sąd zwraca uwagę, że organ powołując się na odmowę skorzystania przez skarżącą z konkretnych propozycji, winien takie propozycje złożyć w okresie od złożenia przez nią wniosku w tej sprawie do daty wydania decyzji przez organ I instancji, a tego w sprawie nie wykazano. Sąd zauważa, że w aktach sprawy z okresu od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji brak jest sprawozdania z wywiadu środowiskowego, czy jego aktualizacji, a przeto wobec braku wywiadu nie sposób przyjąć, aby ustalenia mogły zostać dokonane na podstawie wywiadu. Co prawda w aktach sprawy zalegają decyzje o przyznaniu skarżącej zasiłków np. celowych, co świadczy udzieleniu skarżącej wsparcia finansowego, to jednak organy nie wskazały, jaki wpływ na wysokość przyznanego zasiłku okresowego mogły mieć wydane i zalegające w aktach decyzje. Nadto Sąd stwierdza, że uzasadnienie organu I instancji jest tak ogólne, że w praktyce nie poddaje się kontroli, natomiast uzasadnienie decyzji organu II instancji nie podaje dowodów przeprowadzonych w okresie od złożenia wniosku w tej sprawie do wydania decyzji odwoławczej, a nawet zawiera błędy, jak choćby wskazanie na k. 445 akt jako dowód mający świadczyć o tym, że przedmiotem zainteresowania skarżącej "są tylko oferty pracy zbliżone charakterem do wcześniej zajmowanych przez nią stanowisk – np. [...] lub [...], gdy tymczasem na k. [...] akt zalega "Protokół z telefonicznego zgłoszenia podania o udzielenie pomocy" z dnia [...] .06r.", a więc dokument z daty po wydaniu decyzji przez organ I instancji w tej sprawie. Mając powyższe na względzie Sąd uznał za zasadne zarzuty skarżącej o naruszeniu przez organy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 kpa przez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. Sąd stwierdził także naruszenie przez organy przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego – ustawy o pomocy społecznej, przepisów proceduralnych, w szczególności wskazanych wyżej art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa, a także naruszenie art. 6 – 9 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 kpa i art. 86 kpa. Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę jako uzasadnioną i uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji zobowiązując organy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy do zebrania dowodów i ich rozważenia zgodnie z przepisami wyżej wskazanymi. Na mocy powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 a i c p.p.s.a. Sąd orzekł - jak w wyroku.