II SA/Kr 1194/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie : WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi E.C. i K.O . na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 11 sierpnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Decyzją ostateczną z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w L. na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (zwanej dalej "Pb") nakazał E.C. oraz K.O. "rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej numer [....] położonej w miejscowości K. , gmina L. Termin rozpoczęcia rozbiórki wyznacza się na dzień następny, przypadający po upływie 8 tygodni, licząc od dnia doręczenia decyzji. Termin zakończenia rozbiórki wraz z terminem uporządkowania terenu wyznacza się na dzień 31 grudnia 2011 r." Decyzją ostateczną z dnia 17 października 2012 r. znak: [....] , na podstawie art. 155 oraz 154 § 2 Kpa, zmienił własną decyzję ostateczną z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] i orzekł o wykonaniu nałożonego obowiązku w terminie do dnia 1 października 2013 r. Decyzją nr [....] z dnia 9 grudnia 2014 r. znak: [....] tut. organ odmówił stwierdzenia nieważności decyzji PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] . Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej "GINB") decyzją z dnia 16 lutego 2015 r. znak: [....] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Prawomocnym wyrokiem z dnia 24 lutego 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 814/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję GINB z dnia 16 lutego 2015 r. znak: [....] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Pismem z dnia 28 listopada 2015 r. E.C. oraz K.O. wnieśli na podstawie art. 155 Kpa, o uchylenie ostatecznej decyzji PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] . W uzasadnieniu wniosku podniesiono, w powołaniu na załączoną do pisma opinię geologiczną dla oceny warunków podłoża terenu osuwiskowego w rejonie działki nr [....] w [....] oraz ekspertyzę techniczną dotycząca stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na w/w działce, że przedmiotowy budynek nie grozi bezpośrednio zawaleniem, które mogłoby zostać wywołane osuwiskiem lub też złym stanem technicznym samego budynku. W dniu 25 stycznia 2016 r. PINB wydał decyzję nr [....] znak: [....] , którą odmówił zmiany ostatecznej decyzji PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] , zmienionej decyzją z dnia 17 października 2012 r. znak: [....] , nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na dz. ew. nr [....] położonej w miejscowości K. , gmina L. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli E.C. oraz K.O. W odwołaniu zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 155 Kpa w związku z art. 68 Pb poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że decyzja nakazująca rozbiórkę nie może zostać uchylona, - art. 155 w związku z art. 6 i 7 Kpa poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji publicznej jest związany podaną przez strony podstawą prawną żądania i w konsekwencji, że z urzędu nie mógł zastosować innego przepisu, np. art. 162 § 1 pkt 1 Kpa, - art. 107 § 3 Kpa przez niezrozumiałe wyjaśnienie przesłanek rzekomo niewystępujących w sprawie, - art. 78 § 1 Kpa w związku z art. 75 § 1 i 77 Kpa poprzez nieuwzględnienie dowodu z przedstawionych opinii eksperckich, mających znaczenie dla sprawy. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 11 sierpnia 2016 r., znak: [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 155 Kpa decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Decyzją ostateczną z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] , na podstawie art. 67 ust. 1 Pb, nakazał E.C. oraz K.O. "rozbiórkę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, zlokalizowanego na działce ewidencyjnej numer [....] położonej w miejscowości K. , gmina L. Termin rozpoczęcia rozbiórki wyznaczono na dzień następny, przypadający po upływie 8 tygodni, licząc od dnia doręczenia decyzji. Termin zakończenia rozbiórki wraz z terminem uporządkowania terenu wyznaczono na dzień 31 grudnia 2011 r.". Powyższa decyzja została zmieniona decyzją PINB z dnia 17 października 2012 r. znak: [....] w zakresie terminu wykonania obowiązku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że "nabycie prawa", o którym mowa w art. 155 Kpa, należy rozumieć szeroko, a zatem obejmuje ono również sytuację, kiedy ostateczna decyzja administracyjna nakłada na stronę obowiązki, a tym samym wpływa na jej sytuację prawną (wyroki NSA: z dnia 3 lipca 2008 r. sygn. akt II OSK 771/07 LEX nr 485362, z dnia 19 listopada 2008 r. sygn. akt II OSK 1402/07 LEX nr 526051). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że ostateczna decyzja PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] , zmieniona decyzją z dnia 17 października 2012 r. znak: [....] , jest decyzją, na mocy której strona nabyła prawo. Wzruszenie decyzji na podstawie art. 155 Kpa jest możliwe w przypadku, gdy ma ona charakter uznaniowy lub przy wydaniu której organ administracyjny ma do wyboru pewną gamę rozstrzygnięć, z których każde jest zgodne z prawem. Organ, działając w granicach uznania administracyjnego, przyjmuje w ten sposób bardziej korzystne rozstrzygnięcie dla strony, które jednak nie może być niezgodne z obowiązującym porządkiem prawnym (wyroki NSA: z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt OSK 1746/04, z dnia 4 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1434/97, z dnia 4 października 1999 r. sygn. akt IV SA 1459/97, z dnia 1 marca 1996 r. sygn. akt III SA 362/95). Wskazać należy, że decyzja PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] została wydana na podstawie art. 67 ust. 1 Pb, który stanowi: "Jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. " W okolicznościach wskazanych w art. 67 ust. 1 Pb organ jest zobligowany do wydania decyzji, o której mowa w tym przepisie, a zatem decyzja PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] ma charakter związany. Mając na uwadze, że przepis art. 67 ust. 1 Pb nie pozostawiał organowi swobody wyboru rozstrzygnięcia, stwierdzić trzeba, że nie ma możliwości uchylenia lub zmiany, w trybie art. 155 Kpa, ostatecznej decyzji PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] . W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 155 w związku z art. 6 i 7 Kpa - w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, iż o tym jaki charakter ma wniesione podanie decyduje ostatecznie wnoszący, a nie organ administracji, do którego skierowano pismo. Żądanie wszczęcia postępowania określa przedmiot tego postępowania (wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1990 r. sygn. akt I SA 367/90; ONSA 1990, nr 2-3, póz. 47). Powyższa reguła znajduje zastosowanie również przy wyborze trybu postępowania, w jakim strona pragnie dochodzić swoich praw. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, podnieść trzeba, że w związku z wyraźnym wskazaniem we wniosku E.C. oraz K.O. z dnia 28 listopada 2015 r. podstawy prawnej żądania uchylenia decyzji, tj. art. 155 Kpa, organ powiatowy był związany wskazaną podstawą prawną. W sprawie nie doszło także do naruszenia art. 107 § 3 Kpa. Zaskarżona decyzja spełnia wskazane w tym przepisie wymogi, w szczególności uzasadnienie prawne wyjaśnia podstawę prawną decyzji i przytacza przepisy prawa. W odniesieniu do podniesionych w odwołaniu zarzutów dotyczących prawidłowości przeprowadzenia przez PINB postępowania przed wydaniem decyzji z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] wyjaśniono, że postępowanie prowadzone w trybie art. 155 Kpa, zmierzające do zmiany lub uchylenia decyzji ostatecznej, nie może prowadzić do ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Organ w ramach tego trybu ma możliwość weryfikacji decyzji nakazującej rozbiórkę tylko z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 155 Kpa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu, nawiązać w pierwszej kolejności trzeba do treści wniosku z dnia 28 listopada 2015 r., z którego wynika, iż E.C. oraz K.O. powodu do uchylenia decyzji upatrują w tym, że upadły przesłanki do dalszego utrzymywania w obiegu prawnym decyzji nakazującej rozbiórkę budynku, bowiem - jak twierdzą - obecnie budynek mieszkalny jednorodzinny, zlokalizowany na działce ewidencyjnej nr [....] w K. , nie grozi zawaleniem, które mogłoby zostać wywołane osuwiskiem lub też złym stanem technicznym samego budynku. Z kolei w odwołaniu z dnia 10 lutego 2016 r. wyżej wymienieni podnieśli, że decyzja o rozbiórce jest cyt: "zdezaktualizowana". Z powyższego wynika, że wnioskodawcy powołują się na zmianę ustalonego przed wydaniem decyzji PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] stanu faktycznego. Podkreślenia wymaga, że prawna możliwość zastosowania trybu przewidzianego w art. 155 Kpa uwarunkowana jest prowadzeniem postępowania w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego. Nie można w tym trybie zmieniać ustaleń faktycznych organów, ani podważać dowodów, które stanowiły podstawę podjętego rozstrzygnięcia (wyroki NSA: z dnia 20 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1442/10, z dnia 25 listopada 2010 r. sygn. akt II OSK 1810/09). W sytuacji gdy nastąpi zmiana sytuacji faktycznej zamknięta zostaje możliwość zastosowania art. 155 Kpa. Niezależnie do powyższego wskazać trzeba, że z załączonej do wniosku z dnia 28 listopada 2015 r. "Opinii geologicznej dla oceny warunków podłoża terenu osuwiskowego w rejonie działki nr [....] w K. " z października 2015 r. wynika jedynie, że na dzień wydania opinii nie były widoczne zagrożenia dla budynku zlokalizowanego na działce nr [....] w K. i to wyłącznie z tego względu, iż w ciągu ostatnich 5 lat nastąpiła poprawa warunków wodnych. Podkreślenia przy tym wymaga, że w w/w opinii nie wykluczono, nawet przy uwzględnieniu wykonania zaleceń sformułowanych w opinii, zagrożenia ruchem osuwiskowym dla terenu, na którym posadowiony jest przedmiotowy budynek. Z kolei w "Ekspertyzie technicznej dotyczącej stanu technicznego budynku mieszkalnego jednorodzinnego (dz. ew. nr [....] obr. K. gm.L. )" z dnia 4 listopada 2015 r. nie tylko nie wykluczono, i to przy zastosowaniu się do zaleceń określonych w w/w ekspertyzie, zagrożeń dla budynku, lecz podkreślono, że właściciela budynku obowiązuje bezzwłoczne jego opuszczenie w przypadku zaistnienia wskazanych w ekspertyzie zdarzeń, takich jak: powstanie nowych rys bądź pęknięć w budynku, ruchu gruntu, przemieszczeń raperów, zwiększenia zarysowania. Osuwisko to nagłe przemieszczenie się ziemi, w tym mas skalnych, które może być spowodowane zjawiskami zachodzącymi w przyrodzie, np. intensywnymi deszczami, budową geologiczną i działalnością człowieka. Osuwiska są częstym zjawiskiem na obszarach, gdzie warstwy skał przepuszczalnych (żwiry, piaski, rumosze) i nieprzepuszczalnych (iły, iłołupki, zwarte gliny ilaste, margle ilaste, skały masywne niespękane) występują naprzemiennie. Przepuszczalność skał związana jest z przenikaniem przez nie cząsteczek wody. Osuwanie się może następować nagle, może być także poprzedzone pojawieniem się na przestrzeni kilku, kilkunastu lub kilkudziesięciu lat pęknięć, rys i szczelin, może również odnawiać się w tych samych miejscach. Procesy geologiczne mogące doprowadzić do kolejnego uruchomienia warstw skalnych trwają niejednokrotnie kilka lub kilkanaście lat. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E.C. i K.O. Zaskarżonej decyzji zarzucamy: - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w z w. z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (zwanej dalej kpa) w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (zwanej dalej pb) - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że w świetle złożonego przez skarżących wniosku o uchylenie decyzji, decyzja nakazująca rozbiórkę oparta o art. 67 ust. 1 pb, nie może zostać wyeliminowana z obiegu. Skarżący uważają, że organ może uchylić decyzję i wydać nową decyzję na stawie art. 66 pb. - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 155 kpa w zw. z art. 6 kpa i art. 7 kpa- poprzez błędne przyjęcie, że organ administracji publicznej jest związany podaną przez strony podstawą prawną żądania i w konsekwencji, że z urzędu nie mógł zastosować innego , np. art. 162 § 1 pkt 1 kpa, bądź też pouczyć strony o możliwości zastosowania innej podstawy prawnej uchylenia decyzji. Stronom skarżącym zależy przede wszystkim na uchyleniu decyzji, co wyraźnie wynika z wstępnego podania, zatem tę możliwość należało również rozważyć przez pryzmat innych przepisów prawa, nie ograniczając się wyłącznie art. 155 kpa. - naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 78 § 1 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa i art. 77 kpa przez nieuwzględnienie dowodu z przedstawionych opinii eksperckich, mających istotne znaczenie dla sprawy, zważywszy przy tym na fakt, że materiał dowodowy zgromadzony przed wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki nie zawiera ani szczegółowej opinii geologicznej ani ekspertyzy technicznej budowlańca, które odnosiłyby się wyłącznie do tego konkretnego stanu faktycznego. Znajdująca się w aktach karta osuwiska wykonana została w sposób bardzo pobieżny, jeżeli chodzi o ocenę stanu technicznego budynku i możliwości jego pozostawienia, natomiast strony skarżące nigdy nie wyrażały chęci rozbiórki budynku, co powinno skłaniać do zastosowania art. 66 prawa budowlanego. Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy). Dokonana w powyższym zakresie kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że jest ona prawidłowa. Organy obu instancji dokonały pełnych ustaleń, materiał dowodowy został zebrany w sposób kompletny i rozpatrzony należycie, w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Stosownie do art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) jeżeli nieużytkowany lub niewykończony obiekt budowlany nie nadaje się do remontu, odbudowy lub wykończenia, właściwy organ wydaje decyzję nakazującą właścicielowi lub zarządcy rozbiórkę tego obiektu i uporządkowanie terenu oraz określającą terminy przystąpienia do tych robót i ich zakończenia. W przypadku spełnienia przesłanek ustawy organ jest zobligowany do wydania decyzji, o której mowa w tym przepisie, a zatem wydana ostateczna decyzja PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] ma charakter związany. Mając na uwadze, że przepis art. 67 ust. 1 ustawy prawo budowlane nie pozostawiał organowi swobody wyboru rozstrzygnięcia, stwierdzić należy, że organy trafnie przyjęły że nie było możliwości uchylenia lub zmiany, w trybie art. 155 Kpa, ostatecznej decyzji PINB z dnia 7 kwietnia 2011 r. znak: [....] . Zgodnie z art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgoda strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej , który ja wydał , jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych a pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie. Przepis "może mieć zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do decyzji opartych o uznanie administracyjne. Ich zastosowanie w stosunku do decyzji związanych jest niedopuszczalne" (wyrok NSA z dnia 25 lutego 2011 r., I OSK 607/10, LEX nr 784233; wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2013 r., II OSK 756/12, LEX nr 1376778: "Przepis art. 155 k.p.a. może mieć zastosowanie tylko do decyzji uznaniowych, w których organ ma możliwość swobody decyzyjnej w orzekaniu, w ramach której może uwzględnić interes społeczny lub słuszny interes strony. Dlatego przepisu tego nie można stosować dla uchylenia lub zmiany decyzji, przy wydaniu której organ nie posiadał żadnego luzu decyzyjnego, gdyż bezwzględnie obowiązujący przepis prawa materialnego zobowiązywał go, przy ustaleniu istnienia określonych w nim przesłanek, do wydania takiej decyzji" (powołano za Komentarzem aktualizowanym do k.p.a. Lex 2016, Jaśkowska Małgorzata (autor fragmentu: Andrzej Wróbel) teza 13). W wyroku z dnia 13 października 1995 r., III SA 27/95, LEX nr 26991, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził pogląd, że celem postępowania w trybie art. 155 kpa nie jest ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy, lecz weryfikacja decyzji ostatecznej pod kątem przesłanek w nim wymienionych. Zmiana (uchylenie) decyzji w tym trybie może dotyczyć zarówno decyzji wadliwych, jak i prawidłowych. Zastosowanie tego przepisu do decyzji wadliwych może nastąpić tylko wtedy, gdy wady decyzji lub postępowania poprzedzającego jej wydanie nie dają podstawy do jej wzruszenia przy zastosowaniu innych przepisów kodeksu (np. art. 156 § 1). Skarżący w protokole rozprawy administracyjnej z dnia [....] kwietnia 2011 r pewnie wskazali, że budynek nie jest użytkowany a "ciągły zsuw ziemi spowodował i nadal powoduje naruszenie stateczności konstrukcji fundamentów oraz ścian budynku, co objawia się licznymi rysami i pęknięciami na jego elementach". Skarżący nie byli w stanie zadeklarować czy są zainteresowani remontem bądź odbudową budynku ze względów ekonomicznych a " w pierwszej kolejności należałoby ustabilizować osuwisko". Te wszystkie bezsporne okoliczności wraz z opinią geologiczną terenu osuwiska z dnia 10 listopada 2010 r ,kontrolą na działce [....] przeprowadzoną w dniu [....] 2011 r przez pracowników organu, przy udziale geologa, a także brak wyraźnej woli podejmowania przez skarżących działalności inwestycyjnej – dały Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w L. podstawę do zakwalifikowania stanu faktycznego pod dyspozycję art. 67 ust 1 Prawa budowlanego i wydanie decyzji z dnia 7 kwietnia 2011 r . Wbrew twierdzeniom skargi skarżący we wniosku z dnia 28 listopada 2015 r (k – 124-125 akt adm.) jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości wskazali, czego domagają się od organu i na jakiej podstawie prawnej. Wniosek o uchylenie ostatecznej decyzji rozbiórkowej z dnia 7 kwietnia 2011 r znak: [....] został zgłoszony na podstawie art. 155 kpa. Organ administracyjny prawidłowo prowadził sprawę w granicach tak złożonego wniosku w zgodzie z art. 6 i 7 kpa. Powoływanie się przez skarżących na nowe dowody (opinie) bądź nieprawidłowe ustalenia faktyczne mogłoby mieć znaczenie w odwołaniu od decyzji rozbiórkowej z dnia 7 kwietnia 2011 r, bądź w innych postępowaniach (wznowieniowym , o stwierdzenie nieważności decyzji) , co pozostawało poza zakresem przedmiotowym rozpoznania w niniejszej sprawie. W tej sytuacji załączone opinie eksperckie nie miały znaczenia dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji trafnie ocenił wnioski obu opinii. Wbrew twierdzeniom skargi organy nie naruszyły art. 78 § 1 kpa w zw. z art. 75 § 1 kpa i art. 77 kpa. W złożonej opinii geologicznej z października 2015 r i ekspertyzie technicznej z dnia 4 listopada 2015 r geolog i rzeczoznawca konstrukcyjno – budowlany wskazują że budynek aktualnie nadal nie nadaje się do bezpiecznego zamieszkania, bez wykonania rowu opaskowego , reperów , ciągłego monitorowania ,a w przypadku zagrożenia należy go bezzwłocznie opuścić, gdyż położony jest w obrębie starego osuwiska. Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270).