II SA/Kr 1196/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. P. i R. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Decyzją z dnia 5 kwietnia 2012 r. o środowiskowych uwarunkowaniach znak [....] , Wójt Gminy M. stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek samochodowej diagnostyki komputerowej wraz z usuwaniem usterek oraz wymianą ogumienia na działce [....] w miejscowości M. , gmina M. W dniu 10 grudnia 2013 r. do Wójta Gminy M. wpłynął wniosek B.P. i R.P. o wznowienie postępowania w tej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wnioskodawcy podnieśli, iż jako współwłaściciele działki nr [....] sąsiadującej z działką uczestnika nr [....] , na której zlokalizowana ma zostać inwestycja, korzystają z przymiotu stron postępowania, a ww. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydana została w postępowaniu administracyjnym toczącym się bez ich udziału oraz jest ostateczna, co wyłącza zaskarżenie jej w drodze odwołania. We wniosku wskazano, iż wnioskodawcy dowiedzieli się o przedmiotowej decyzji w dniu 8 listopada 2013 r. Zdaniem wnioskodawców, przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w szczególności z jej art. 80 ust. 2 w zw. z art. 84 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1, poprzez stwierdzenie braku konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, podczas gdy w myśl postanowień art. 80 ust. 2 tej ustawy w przypadku wydania każdej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych organ administracji powinien kierować się zgodnością lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że mimo braku w art. 84 ustawy kryteriów, jakimi powinien kierować się organ przy wydawaniu omawianego rodzaju decyzji, mogą one zostać wskazane na podstawie innych norm prawnych. Ponadto w uzasadnieniu wydanej decyzji środowiskowych uwarunkowaniach nie zostały zawarte informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1, co utrudnia wnioskodawcom weryfikację prawidłowości dokonanego przez organ rozstrzygnięcia. We wniosku zarzucono również sprzeczność inwestycji z § 7 ust. 2 pkt 1 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy M. w zakresie ochrony przed hałasem, wibracjami, polami elektromagnetycznymi, oraz § 7 ust. 4 pkt 2 miejscowego planu w zakresie warunków ekologicznych, wynikających z potrzeby ochrony środowiska. Stwierdzając brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko , organ nie zastosował się do wynikającego z art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 63 ust. 1 ustawy, obowiązku łącznego uwzględnienia uwarunkowań dotyczących rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, w tym powiązań inwestycji z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać inwestycja, wykorzystywania zasobów naturalnych, usytuowania inwestycji z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska i uwarunkowań miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności poprzez niedostateczne rozważenie skutków oddziaływania inwestycji na obszary objęte ochroną, gdyż inwestycja zlokalizowana jest na terenie otuliny [....] Parku Krajobrazowego, co z pewnością przełoży się na walory przyrodniczo krajobrazowe parku. Organ nie dokonał również analizy rodzaju i skali możliwego oddziaływania inwestycji wynikającego z obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać oraz wielkości i złożoności tego oddziaływania, jego częstotliwości i odwracalności. Organ przeprowadził postępowanie zmierzające do wyjaśnienia, czy został zachowany termin określony w art. 148 kpa. Analizując złożone wyjaśnienia oraz informację uzyskaną z wydziału Architektury Budownictwa Inwestycji i Remontów Starostwa Powiatowego w K. pismo znak: [....] stwierdził, iż dochowano terminu dokonania tej czynności. W dniu 28 lutego 2014 r. Wójt Gminy M. wydał decyzję odmawiającą uchylenia decyzji z dnia 5 kwietnia 2012 r. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przed wydaniem decyzji środowiskowej, zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ sprawdził i stwierdził zgodność projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co potwierdzono zaświadczeniem znak: [....] z 6 listopada 2012 r. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowaniach związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie negatywnie oddziaływać na środowisko, dla których przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko może być wymagane. Po przeanalizowaniu złożonego wniosku i karty informacyjnej przedsięwzięcia organ prowadzący postępowanie zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. o wyrażenie opinii w sprawie przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w K. pismem znak: [....] z dnia 22 grudnia 2011 r. stwierdził brak obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w K. w opinii znak: [....] [....] z dnia 29 listopada 2011 r. odstąpił od obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań określonych w art. 63 ust. 1 i 2 ustawy takich jak: usytuowanie przedsięwzięcia, skala możliwego oddziaływania, wielkość zajmowanego terenu, rodzaj, charakterystykę przedsięwzięcia, w oparciu o wyżej wymienione opinie stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji i wydano w tej kwestii postanowienie w dniu 17 lutego 2012 r. znak: [....] . Stwierdzono, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że wykorzystywane w warsztacie narzędzia (tj. komputer do diagnostyki samochodowej, mierniki i narzędzie do usuwania usterek w samochodowych instalacjach elektrycznych, wyważarka, montażownia, podnośnik hydrauliczny, podstawowy zestaw kluczy, sprężarka, wiertarka, przenośny odciąg spalin, stół warsztatowy) nie stanowią znaczących źródeł hałasu, których eksploatacja nie może powodować występowania poziomów hałasu przekraczających poziomy dopuszczalne poza granicą terenu, do którego inwestor posiada tytuł prawny, tym samym nie przewiduje się ponadnormatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji w zakresie emisji do środowiska. Zgodnie z art. 85 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, w przypadku, gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, informacje o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 zostały zawarte w uzasadnieniu decyzji. W uzasadnieniu decyzji środowiskowej uwzględniono, iż odpady powstające w wyniku funkcjonowania zakładu magazynowane będą w wydzielonym miejscu w pojemnikach wewnątrz zakładu i przekazywane będą wyspecjalizowanej firmie celem odzysku lub unieszkodliwiania. Biorąc pod uwagę niewielką skalę inwestycji, jej rodzaj, lokalizację przy istniejącej drodze oraz stosowane rozwiązania chroniące środowisko, organ stwierdził, że nie przewiduje się jej znaczącego oddziaływania w zakresie emisji substancji i energii do środowiska. Stwierdzono, że eksploatacja przedsięwzięcia nie wiąże się z nadmiernym wykorzystywaniem zasobów naturalnych i ryzykiem wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, w związku z czym stwierdzono, iż w przypadku przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie dochodzić do kumulowania się oddziaływań planowanego przedsięwzięcia i innych przedsięwzięć. W uzasadnieniu decyzji zawarto również informację o oddziaływaniu przedmiotowej inwestycji na teren otuliny [....] Parku Krajobrazowego - w odległości ok. 1,3 km od [....] Parku Krajobrazowego. Najbliżej zlokalizowany obszar sieci Natura 2000 [....] [....] , znajduje się w odległości około 10 km od przedsięwzięcia, a przedsięwzięcie zaplanowane jest w terenie przekształconym antropogenicznie. Biorąc pod uwagę charakter inwestycji, jej lokalizację względem ww. obszaru Natury 2000 oraz możliwość jej oddziaływania na przedmiot ww. formy ochrony przyrody, stwierdzono, że planowanie przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na siedliska przyrodnicze oraz gatunki zwierząt i roślin, dla ochrony, których wyznaczono obszar Natury 2000, a także nie wpłynie niekorzystnie na spójność Europejskiej Sieci Ekologicznej Natura 2000. Ponadto, uznano, że realizacja przedmiotowego zamierzenia nie będzie oddziaływać w sposób znaczący na środowisko przyrodnicze, a w szczególności na walory przyrodniczo-krajobrazowe [....] Parku Krajobrazowego, gdyż mimo znajdowania się na obszarze jego otuliny, nie będzie naruszać jej zasobów. Natomiast uciążliwości hałasowe ustąpią wraz z zakończeniem budowy przedmiotowej inwestycji. Stwierdzono, że negatywne oddziaływanie warsztatu zamknie się na terenie działki, do której inwestor posiada tytuł prawny. Podkreślono, że ważnym zapisem w załączniku do wydanej decyzji środowiskowej jest wskazanie na fakt, iż w planowanym przedsięwzięciu nie przewiduje się robót blacharsko-lakierniczych. Co do zarzutu wnioskodawców, że jako współwłaściciele działki nr [....] korzystają z przymiotu stron postępowania, organ stwierdził, że ustalenie kręgu stron w przedmiotowym postępowaniu powinno nastąpić na zasadach ogólnych, czyli w oparciu o art. 28 kpa oraz przy uwzględnieniu takiego rozumienia występującej w tym przepisie przesłanki interesu prawnego, jaki wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych. Powołując się na orzecznictwo organ stwierdził, że czym innym jest zapewnienie społeczeństwu udziału w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, a czym innym jest udział w tym postępowaniu poszczególnych podmiotów w charakterze stron postępowania. Prawo do zasięgnięcia informacji o środowisku, na gruncie omawianej ustawy, przysługuje każdemu, bez względu na to, jakim interesem będzie się kierował (art. 33). Z kolei udział podmiotu niebędącego organizacją ekologiczną w postępowaniu dotyczącym wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w charakterze strony postępowania wymaga wykazania, iż podmiot ten legitymuje się interesem prawnym. Jednakże z uwagi na to, iż w ustawie o udostępnianiu informacji o środowisku brak jest szczególnych informacji, co do ustalenia kręgu podmiotów uczestniczących w tym postępowaniu, to oznacza, iż ustala się go według zasad ogólnych. Organ wyjaśnił, iż przy ustaleniu stron przedmiotowego postępowania kierowano się interesem prawnym, jak również uwzględniono obszar oddziaływania niniejszej inwestycji, który wyznaczono po przeprowadzeniu analizy uwarunkowań takich jak: usytuowanie przedsięwzięcia, skala możliwego oddziaływania, wielkość zajmowanego terenu, rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, w oparciu o opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz załączoną do wniosku kartę informacyjną przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W przypadku niniejszej decyzji nie było potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, tym samym brak jest zapewnienia udziału społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu. Za strony w przedmiotowym postępowaniu uznano natomiast właścicieli działek nr [....] [....] (objęte inwestycją), [....] [....] [....] w miejscowości M. , gm. [....] . Strony nie złożył wniosków ani uwag do planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Zdaniem organu niefortunnie zostało sformułowane we wniosku stwierdzenie jakoby nieruchomość wnioskodawców "sąsiadowała" z nieruchomością inwestora, ponieważ zgodnie z przedłożonym wyrysem z mapy ewidencyjnej, pomiędzy działką wnioskodawców o nr [....] a działką nr [....] , na której jest zlokalizowany budynek będący przedmiotem inwestycji znajdują się jeszcze dwie działki: działka nr [....] (niezabudowana) i działka [....] . Organ w rozstrzygnięciu wskazał, że zgodnie z art. 146 § 2 kpa nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W związku z tym, że organ nie miał podstaw do uchylenia decyzji środowiskowej na podstawie art. 145 § 1 kpa, znajduje zastosowanie art. 151 § 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym organ odmówił uchylenia decyzji oraz wyjaśnił, że postanowienie o wszczęciu postępowania jest jedynie aktem procesowym, nie rozstrzygającym sprawy wznowionego postępowania, a jedynie otwierającym drogę organowi do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zgodnie z powyższym, postanowienie o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie ograniczyło się do oceny, czy podanie o wznowienie jest oparte na ustawowej przesłance wznowienia oraz czy zostało wniesione w terminie. Na tym etapie organ nie badał, czy rzeczywiście miała miejsce przesłanka określona w art.145 § 1 pkt 4 kpa, a jedynie wznowił postępowanie w celu przeprowadzenia postępowania mającego na celu zbadanie, czy potwierdziła się powołana przez wnioskodawców przyczyna wznowienia. Na powyższą decyzję odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. złożyli B.P. i R.P. , zarzucając jej naruszenie następujących przepisów: 1. art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 kpa, poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem przez Wójta Gminy M. ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; 2. art. 80 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez stwierdzenie, że wydanie przez Wójta Gminy M. ww. decyzji poprzedzone zostało prawidłowym stwierdzeniem zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu gminy M. 3. art. 63 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 84 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez stwierdzenie braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przez uczestnika przedsięwzięcia na środowisko bez uwzględnienia przez organ uwarunkowań z art. 63 ust. 1 ustawy, a wyłącznie w oparciu o niewiążącą organ opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. oraz opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. ; Decyzją z dnia 30 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło przede wszystkim, że mimo powołania różnych przepisów przez odwołujących, dla rozważenia i orzeczenia w niniejszej sprawie istotne było przede wszystkich zbadanie naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 28 kpa. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny w zakresie rozpatrywania wniosków o wznowienie postępowania stwierdził, że w kontrolowanym postępowaniu należało przede wszystkim zbadać istnienie przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 kpa. W przypadku stwierdzenia ich zaistnienia, należało zbadać pod kątem merytorycznym decyzję Wójta Gminy M. o środowiskowych uwarunkowaniach. W przypadku stwierdzenia braku przesłanek wznowienia postępowania, w tym także przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., należało wydać decyzję o odmowie uchylenia decyzji. W związku z tym, że w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przepisy prawa nie definiują pojęcia strony w sposób odmienny (jak ma to miejsce np. w ustawie Prawo budowlane) do ustalenia, kto jest stroną, stosuje się art. 28 k.p.a. Kolegium podzieliło ocenę organu I instancji, że B.p. i R.p. nie służył przymiot strony w tym postępowaniu ponieważ z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż nie będzie ono oddziaływało negatywnie poza nieruchomość,, na której planowana jest inwestycja, co zostało potwierdzone w opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska oraz opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. W związku z powyższym za strony postępowania nie można uznać odwołujących się, gdyż ich działka nie graniczy z działką nr [....] , a zatem żadne niekorzystne oddziaływanie planowanej inwestycji na ich działkę nie powinno mieć miejsca. W związku z brakiem interesu prawnego wnioskodawców, należało stwierdzić brak przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a także innych przesłanek wznowienia z art. 145 § 1, 145a i 145b kpa. Kolegium wskazało też, że kontrolowana decyzja organu I instancji nie do końca odpowiada prawu, gdyż organ pomimo stwierdzenia braku przesłanek wznowienia postępowania, rozpoznał co do istoty sprawę, czego nie powinien zrobić. Pomimo istnienia tego uchybienia, samo rozstrzygnięcie sprawy odpowiada jednak prawu. Z uwagi na wskazaną powyżej przyczynę organ odwoławczy nie odniósł się do pozostałych zarzutów odwołania, jako zarzutów, które należałoby rozważyć przy merytorycznym rozpoznaniu niniejszej sprawy, do czego z opisanych powyżej powodów nie doszło. Na ww. decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyli B.P. i R.P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zarzucając naruszenie następujących przepisów postępowania, które to naruszenie miało wpływ na wynik postępowania: 1. art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 28 kpa w zw. z art. 140 kc i 144 kc poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 kpa z uwagi na brak interesu prawnego skarżących w udziale w postępowaniu, podczas gdy: a. brak interesu prawnego skarżących w udziale w powołanym postępowaniu ustalony został w oparciu o niewiążącą opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. i przedłożoną przez inwestora kartę informacyjną przedsięwzięcia, bez weryfikacji przedmiotowych informacji i stanowisk w postępowaniu administracyjnym prowadzonym z wykorzystaniem wszelkich możliwych środków dowodowych; b. z uwagi na specyfikę planowanej przez inwestora działalności obszar oddziaływania obiektu nie może być ograniczony tylko do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomością na której znajduje się źródło oddziaływania. Stronami tego postępowania mogą bowiem być w zależności od okoliczności także właściciele działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji; c. dla ustalenia interesu prawnego danego podmiotu w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie ma znaczenia, czy oddziaływanie na jego nieruchomość mieścić się będzie w granicach dopuszczalnych norm, czy też będzie ponadnormatywne, wystarczy bowiem, że nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji; d. skarżący legitymują się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. w udziale w postępowaniu, wywodzonym z tzw. "prawa refleksowego" wynikającego z prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [....] - art. 140 kc 2. art. 149 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa poprzez przyjęcie, że organ badający przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest uprawniony do badania istoty sprawy, podczas gdy dla ustalenia, czy skarżący występujący z wnioskiem o wznowienie postępowania posiadają interes prawny w udziale w postępowaniu o środowiskowych uwarunkowaniach oraz czy korzystają z przymiotu strony tego postępowania konieczna jest weryfikacja prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji, w ramach merytorycznej kontroli decyzji Wójta Gminy M. W uzasadnieniu skargi skarżący w większości powielili argumentację z odwołania oraz z wniosku o wznowienie postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji. W piśmie z dnia 31 października 2014 r. uczestnik postępowania, L.K. , stwierdził, iż zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślił, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wywołała już skutki prawne, gdyż inwestycja została zrealizowana i oddana do użytkowania zgodnie z decyzją Starosty K. z dnia 6 listopada 2012 r. znak [....] . W związku z tym wzięta pod uwagę powinna być zasada postępowania administracyjnego wyrażona w art. 16 kpa o trwałości decyzji administracyjnej, na którą zwrócił również uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 maja 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 382/14 oddalającym skargę państwa P. na decyzję Wojewody [....] utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Podał, że w postępowaniu tym Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił skarżącym przymiotu strony, a przedmiotem analizy sądu była również decyzja objęta skargą z dnia 9 lipca 2014 r., w tym również opinia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 22 grudnia 2011 r. oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 listopada 2011 r., którym to opiniom skarżący bezpodstawnie odmawiają mocy dowodowej. Ustosunkowując się do zarzutu skargi, iż w dacie wydawania decyzji środowiskowej nie był znany zakres jej oddziaływania na środowisko, uczestnik wyjaśnił, iż podał on rzetelny i prawidłowy zakres usług w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Wbrew twierdzeniom skarżących do sporządzenia karty nie jest wymagana opinia biegłego, a jedynie oświadczenie przedsiębiorcy, gdyby bowiem ustawodawca chciał sformalizować przepisy w tym zakresie, wskazałby stosowny organ lub stosowne procedury. Uczestnik wskazał również, że nie wykonuje on innych usług niż objęte kartą informacyjną i zaświadczeniem o wpisie w ewidencji gospodarczej. Zdaniem uczestnika zarzuty co do zagrożeń dla środowiska przedmiotowej inwestycji mają charakter jedynie potencjalny i nie są poparte żadnymi dowodami. Wszystkie zastosowane przez niego zabezpieczenia zostały zrealizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, a skarżący nie wskazują ich naruszenia. Nietrafne są również zarzuty o niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Uczestnik nie uznał również za stosowne twierdzeń skarżących, iż zrealizowana inwestycja ogranicza ich w używaniu ich działki, całkowicie już zagospodarowanej. Na rozprawie pełnomocnik skarżących oświadczyła, że nie toczą się postępowania administracyjne dotyczące przekroczenia norm hałasu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie "ppsa", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie – w myśl art. 135 ppsa – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. W świetle powyższych zasad przedmiotowa skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. Niewątpliwe jest, że właściciel nieruchomości położonej w sąsiedztwie planowanego obiektu może być stroną postępowania administracyjnego dotyczącego tego obiektu na podstawie art. 28 kpa (o ile nie chodzi o postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę) jeżeli jego nieruchomość leży w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, przy czym za sąsiednie można uznać także nieruchomości nie graniczące ze sobą, ale pozostające w zasięgu swoich wpływów. Dlatego prawidłowo organy podejmujące decyzje w przedmiotowej sprawie dokonały analizy, czy działka skarżących leży w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Co do zasady więc, stronami postępowania o wydanie środowiskowych uwarunkowań mogą być także właściciele działek nie sąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, ale zależy to od okoliczności konkretnej sprawy, a dokładniej - od specyfiki planowanej przez inwestora działalności wpływającej na wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu, w którym ta działalność będzie prowadzona. W celu ustalenia, czy nieruchomość skarżących znajduje się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji organy wzięły zatem pod uwagę opisane w uzasadnieniach ich decyzji okoliczności, a zatem: usytuowanie przedsięwzięcia, skalę możliwego oddziaływania, wielkość zajmowanego terenu, rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia. Okoliczności te ustalono natomiast na podstawie opinii organów właściwych i upoważnionych do wyrażania stanowiska w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji tj. opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz na podstawie załączonej do wniosku karty informacyjnej przedsięwzięcia. Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko ustalany jest przez organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właśnie po uprzednim zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego oraz regionalnego dyrektora ochrony środowiska (na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko Dz. U. z 2013 r. poz. 1235). Skoro w wydanych opiniach, po dokonaniu analizy towarzyszących przedsięwzięciu uwarunkowań, stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, to trudno jest zarzucić Wójtowi Gminy M. , a następnie organom dokonującym, po wznowieniu postępowania, weryfikacji prawidłowości ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji ( a zatem w konsekwencji – stron postępowania), że wzięły pod uwagę powyższe opinie, a także rodzaj, zakres i charakterystykę przedsięwzięcia. Niezrozumiały zatem jest zarzut skarżących uwzględnienia przez organy ww. dokumentów, przy jednoczesnym sformułowaniu zarzutu niewyjaśnienia sprawy przy pomocy wszelkich środków dowodowych. Skarżący nie wyjaśnili, jakie inne dokumenty, czy środki dowodowe organy winny jeszcze uwzględnić. Przypomnieć należy, że z analizowanych dokumentów wynika, że decyzją z dnia 5 kwietnia 2012 r. Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na zmianie sposobu użytkowania już istniejącego budynku gospodarczego na budynek samochodowej diagnostyki komputerowej wraz z usuwaniem usterek oraz wymianą ogumienia, bez robót blacharsko-lakierniczych. Wszystkie usługi wykonywane będą wewnątrz budynku, przy zamkniętych bramach. Zaplanowano też trzy miejsca parkingowe na istniejącym już terenie utwardzonym. Zarówno działka inwestora, jak i skarżących leży bezpośrednio przy drodze powiatowej, z której wjazd na działkę inwestora znajduje się w pn.- wsch. części działki, podczas gdy działka skarżących leży na zach. od działki inwestora (k. 38 akt adm. - graficzny plan zagospodarowania działki). Nie przewidziano zmiany powierzchni biologicznie czynnej na działce inwestora, wokół której istnieje już zieleń ozdobna (tuja szmaragdowa), a nadto zaplanowano nowe nasadzenia i zieleń ozdobną. Stwierdzono, że ze względu na charakter i zakres inwestycji nie wpłynie ona ani na stan jakości powietrza ani na zwiększenie hałasu. Skoro więc negatywne oddziaływanie warsztatu zamknie się na terenie działki, do której inwestor posiada tytuł prawny, organy prawidłowo nie uznały skarżących za strony postępowania. Podnosząc, iż legitymują się interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. wywodzonym z tzw. "prawa refleksowego" wynikającego z prawa własności nieruchomości oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [....] skarżący, nie wskazali, na czym miało (ma) polegać jakiekolwiek oddziaływanie planowanej inwestycji na ich nieruchomość. Za niezasadny uznał też Sąd zarzut naruszenia art. 149 § 2 kpa w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 kpa ponieważ organy badając przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa dokonały weryfikacji prawidłowości wyznaczenia obszaru oddziaływania inwestycji przed wydaniem decyzji Wójta Gminy M. o środowiskowych uwarunkowaniach. Ze względu na stwierdzenie braku przesłanek wznowienia postępowania, w tym także przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, prawidłowo odmówiono uchylenia decyzji Wójta Gminy M. z dnia 5 kwietnia 2012 r. Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.