II SA/Kr 1200/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo (spr.) Sędziowie : WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 9 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Decyzją z dnia 17 kwietnia 2013 r. znak: [...] Starosta N. po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę złożonego przez A.S. - w związku z nieusunięciem wszystkich nieprawidłowości wymienionych w postanowieniu Starosty N. z dnia 4 kwietnia 2013 r. znak: [...] - odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia dla A.S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem, wraz z infrastrukturą techniczną i urządzeniami budowlanymi (przyłącze wodociągowe z wodociągu lokalnego wraz z przebudową fragmentu przyłącza do istniejącego budynku na dz. ewid. nr[...] ; przyłącze kanalizacji sanitarnej do istniejącej sieci kanalizacyjnej; przyłącze elektroenergetyczne kablem ziemnym ze słupa nr [...] zlokalizowanego na dz. ewid. nr [...] komunikacja wewnętrzna, utwardzone miejsce do gromadzenia pojemników na odpady stałe) na dz. ewid. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] położonych w miejscowości W. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia wskazano art. 35 ust. 3, w związku z art. 80 ust. 1, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 z 2010r. ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98 z 2000r. poz. 1071 ze zm.). W uzasadnieniu omawianej decyzji organ I instancji przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w dniu 20 lipca 2011 r. A.S. zwróciła się do organu z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach ewid. nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] położonych w miejscowości W. W dniu 29 sierpnia 2011 r. do organu wpłynęło pismo S. i W.K. którzy stwierdzili, że na działce nr [...] mającej szerokość 3 metrów stoją słupy energetyczne, co w praktyce zmusza użytkowników tej drogi dojazdowej do jeżdżenia po ich stronie drogi tj. po działkach ewid. nr [...] i nr [...] . Państwo K. zaznaczyli, że nie zgadzają się, aby służebność po ich drodze i działce przypadała nowemu użytkownikowi. W dniu 30 sierpnia 2013 r. do organu wpłynęło z kolei pismo B.K. , który oświadczył, że jako właściciel działki ewid. nr [...] również nie zgadza się, aby po ww. działce, pasem służebności gruntowej szerokości 3,0 m poruszali się nowi użytkownicy. Starosta N. postanowieniem z dnia 6 września 2013 r. - na żądanie inwestora - zawiesił przedmiotowe postępowanie do czasu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Postępowanie zostało podjęte postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r. W związku ze stwierdzonymi brakami, postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r. znak: [...] Starosta N. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia zaistniałych nieprawidłowości w terminie do dnia 12 kwietnia 2013 r. Po przedłożeniu stosownych wyjaśnień w dniu 12 kwietnia 2013 r. organ I instancji stwierdził, że inwestor nie spełnił warunków określonych w pkt 1 i 5, oraz częściowo w pkt 8 i 9 postanowienia Starosty N. z dnia 4 kwietnia 2013 r. Organ wyjaśnił, że punkt 1 ww. postanowienia odnosił się do przedstawienia aktualnych warunków przyłączenia projektowanego budynku do sieci elektroenergetycznej. Punkt 5 zobowiązywał inwestora do doprowadzenia do zgodności projektu budowlanego z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pod względem szerokości dojazdu do działek inwestora od strony wojewódzkiej drogi publicznej nr [...] Zgodnie bowiem z dołączoną mapą do celów projektowych, droga żwirowa łącząca ww. drogę wojewódzką z działkami inwestycyjnymi przebiega po działkach nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] ,[...] . Na projekcie zagospodarowania terenu nie oznaczono szerokości tej drogi, co więcej na wydzielonej służebności przejazdu na działce nr [...] znajdują się dwa słupy energetyczne, które w znaczny sposób ograniczają możliwość przejazdu. W punkcie 8 postanowienia podniesiono, że na projekcie zagospodarowania terenu nie oznaczono szerokości przedmiotowego dojazdu w punktach newralgicznych, np. w miejscach lokalizacji słupów energetycznych. W punkcie 9 wskazano, że inwestor nie przedstawił dokumentu, z którego wynika, iż jako właściciel działek ewid. nr [...] ,[...] ,[...] , [...] może dojeżdżać do swojej nieruchomości, wykorzystując służebność gruntową ustanowioną na działkach ewid. nr [...] ,[...] ,[...] Reasumując, organ administracji architektoniczno-budowlanej stwierdził, że inwestor w ustalonym terminie nie spełnił nałożonego obowiązku usunięcia wszystkich nieprawidłowości w przedłożonej dokumentacji. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A.S. , wnosząc o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdyż organ I instancji wydając przedmiotową decyzję naruszył jej zdaniem art. 35 ust. 3 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz przepisy art. 7, 8, 77, 80 i art. 107 k.p.a.. Odwołująca podniosła, iż nie zgadza się ze stanowiskiem Starosty N. wyrażonym w decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, zgodnie z którym powodem odmowy jest niespełnienie warunków nałożonych w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2013 r. Zdaniem odwołującej, wszystkie braki oraz konieczne wyjaśnienia zostały złożone w terminie. Natomiast organ nie ustosunkował się do wniosku o przesunięcie terminu uzupełnienia brakującego oświadczenia o przyłączeniu budynku do sieci elektroenergetycznej oraz niewystarczająco wyjaśnił na czym polegało niespełnienie pozostałych warunków ww. postanowienia. Ponadto, odwołująca zarzuciła naruszenie art. 7 oraz 77 k.p.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wystarczający całości materiału dowodowego. Nadto braki w uzasadnieniu skarżonej decyzji naruszają zdaniem odwołującej przepis art. 107 k.p.a. Rozpoznając powyższe odwołanie, Wojewoda decyzją z dnia 9 lipca 2009 r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Starosty N. W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 243 poz. 1623 z 2010 r. ze zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267). W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dostęp do drogi publicznej rozumie się bezpośredni dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Organ II instancji zwrócił uwagę, że do akt sprawy dołączone zostało pismo Zarządu Dróg Wojewódzkich – K. , Rejon Dróg Wojewódzkich w N. z 11 marca 2011 r., w którym wskazano, że działki inwestycyjne o nr ewid. [...] ,[...] ,[...] ,[...] posiadają połączenie z drogą wojewódzką Nr [...] poprzez działki nr [...] ,[...] (podzielonej na działki nr [...] ,[...] za zgodą ich właścicieli. W późniejszym piśmie z dnia 12 września 2011 r., Rejon Dróg Wojewódzkich oświadczył, że połączenie ww. działek z drogą wojewódzką odbywać się będzie po działkach nr [...] ,[...] z wyłączeniem działki nr [...] Zatem połączenie z drogą publiczną odbywać się będzie, jak określono w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "obszaru [...] po dojeździe niewydzielonym, rozumianym jako istniejące i projektowane drogi wewnętrzne i służebne przejazdy nie wydzielone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu, lecz niezbędne dla zapewnienia prawidłowej obsługi obiektów z zakresu przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego. Wojewoda wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego wynika, iż w terenie istnieje połączenie działek inwestora z ww. drogą wojewódzką, wyznaczone dwoma przylegającymi do siebie pasami, po działkach nr [...] nr [...] oraz po działkach nr [...] i nr [...] (obecnie działka nr [...] i nr [...] wewnętrzną drogą żwirową. Droga ta jest również zaznaczona linią przerywaną na mapie sytuacyjno-wysokościowej służącej do celów projektowych. Z akt sprawy wynika, że na działkach nr [...] oraz nr [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...] ustanowiona została notarialnie służebność przejazdu, przechodu i przegonu na rzecz każdoczesnych właścicieli działek nr[...] ,nr [...] nr [...] , a więc m.in. inwestora. Natomiast na działkach nr [...] i nr [...] ustanowiona została służebność na rzecz każdoczesnych właścicieli działek nr [...] ,[...] ,...] ,[...] Z powyższego wynika, że inwestor planując zabudowę działek nr [...] (powstałej w wyniku podziału działki nr [...] ,[...] ,[...] ,[...] nie posiadał pełnego dostępu do drogi wojewódzkiej, gdyż dojazd wskazany w piśmie Rejonu Dróg Wojewódzkich w N. z 12 września 2011 r. po działkach nr [...] ,[...] nie spełnia wymogu określonego w § 14 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Wyznaczony wspomnianą służebnością pas o szerokości 3,0 m został bowiem ograniczony poprzez wybudowanie dwóch słupów energetycznych. Zatem, bez przesunięcia ww. słupów oraz przebudowy sieci teletechnicznej nie jest możliwy dojazd do projektowanego budynku po wyżej wskazanych działkach bez korzystania z działek nr [...] ,[...] Na powyższe działki inwestor nie uzyskał zgody ich właścicieli oraz nie wykazał się innym dokumentem wskazującym na takie prawo. Organ odwoławczy podkreślił, że w postanowieniu z 4 kwietnia 2013 r. (pkt 9 postanowienia) organ I instancji jasno i czytelnie opisał swoje żądanie dotyczące wykazania prawa do korzystania z działek nr [...] i nr [...] jako dojazdu do terenu inwestycji. Inwestor nie wykazał się tym prawem, a zatem zasadna była odmowa udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż odpowiada on wymogom przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nakazującym przeprowadzenie wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, a ocena zebranego materiału dowodowego pozostaje w zgodzie z przepisem art. 80 k.p.a. Odnośnie pozostałych zarzutów skarżącej organ odwoławczy wskazał, że wobec stwierdzenia przesłanki skutkującej utrzymaniem powyższego rozstrzygnięcia, organ II instancji odstąpił od szczegółowej analizy poprawności prowadzonego przez organ I instancji postępowania administracyjnego. Wojewoda stwierdził jednak, iż projekt zagospodarowania terenu nie spełnia warunków określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462) poprzez brak oznaczenia terenu inwestycji, brak wskazania odległości projektowanego budynku od działek sąsiednich. Ponadto, doklejona karta z tabelą oraz legendą nie posiada asygnaty projektanta. Nadto dołączone do wniosku oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest nieprawidłowe poprzez wskazanie w nim działek nie objętych przedmiotową inwestycją. Biorąc pod uwagę powyższe, organ odwoławczy uznał, że decyzja Starosty N. z 17 kwietnia 2013 r. jest zasadna. Skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A.S. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania poprzez niezastosowanie art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a., a także przepisów prawa materialnego tj. art. 35 ust. 3 oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W ocenie skarżącej organy prowadzące postępowanie naruszyły art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, bowiem krąg stron postępowanie wbrew twierdzeniom organów nie został ustalony prawidłowo. Potraktowanie nieruchomości Państwa K. jako leżącej w obrębie oddziaływania inwestycji jest nieprawidłowe. Skarżąca podniosła, że jej inwestycja nie oddziaływuje na nieruchomość państwa K. , a tym samym nie powinni oni występować jako strony postępowania. Dalej skarżąca podniosła, że zastrzeżenia organów odnośnie przebiegu służebności są niesłuszne. Przyjmując tok rozumowania organów skarżąca, a także inni właściciele domów, które zostały wybudowane jeszcze dalej od głównej drogi powinni zostać pozbawieni dojazdu do domu. W ocenie skarżącej działania organów, a zwłaszcza Starosty N. nacechowane są niekonsekwencją, polegającą na tym, że do niedawna były udzielane pozwolenia na budowę domów, które mają dojazd tylko i wyłącznie po tej samej drodze, co skarżąca. Skarżąca podniosła, że skoro Państwo K. kwestionują prawo do używania części drogi położonej na działkach będących ich własnością, to inni przejeżdżający tego prawa również powinni być pozbawieni. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja ani decyzja ją poprzedzająca nie naruszają prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest ocena legalności decyzji Wojewody z dnia 9 lipca 2013 r. utrzymującej w mocy decyzję Starosty N. z dnia 17 kwietnia 2013 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Na wstępie wyjaśnić należy, iż wniosek o pozwolenie na budowę musi spełniać określone prawem wymogi. I tak w myśl art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane oprócz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane inwestor obowiązany jest złożyć cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu. Przy czym co należy podkreślić kontrola wskazanych dokumentów należy do organu właściwego do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak bowiem stanowi art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, (...); 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Artykuł 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane stanowi natomiast, że w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Jest to o tyle istotne, gdyż jak wynika z treści art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, tylko w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niespełnienie tych wymagań winno zatem skutkować wydaniem decyzji odmownej. W rozpoznawanej sprawie postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2013 r. znak: [...] wydanym w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane Starosta N. nałożył na skarżącą obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości związanych m.in. z brakiem dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. W pkt 5 ww. postanowienia organ I instancji zasadnie wskazał bowiem, iż przedstawiony w projekcie budowlanym dojazd do planowanej inwestycji nie spełnia wymagań pod względem szerokości dojazdu do działek od strony drogi publicznej wynikających z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z kolei w pkt 9 przedmiotowego postanowienia organ I instancji nakazał skarżącej wykazać, iż przysługuje jej służebność przejazdu ustanowiona na działkach nr [...] ,[...] ,[...] . Stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.) w art. 2 pkt 14 stanowi z kolei, że przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych dostęp do drogi publicznej musi istnieć obiektywnie i realnie tzn. ma mieć zarówno faktyczny, jak i prawny charakter.( por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 24.04.2013r. sygn..akt II SA/Kr 108/12 publ. LEX nr 1145787). Tymczasem z akt sprawy wynika, że skarżąca planuje budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z garażem na działkach nr[...] ,[...] ,[...] ,[...] , wraz z infrastrukturą techniczną obejmującą działki nr [...] ,[...] . Dojazd do inwestycji wedle informacji zawartych w projekcie budowlanym miałby odbywać się poprzez drogę żwirową stanowiąca działki nr [...] ,[...] ,[...] (podzielonej na działki na [...] ,[...] W piśmie Zarządu Dróg Wojewódzkich – Rejon Dróg Wojewódzkich w N. z dnia 12 września 2011 r. wskazano natomiast, iż połączenie ww. działek inwestycyjnych z drogą wojewódzką odbywać się będzie po działkach nr [...] , [...] z wyłączeniem działki nr [...] . Z załączonej mapy sytuacyjno-wysokościowej do celów projektowych wynika, iż działki skarżącej posiadają połączenie z drogą wojewódzką dwoma równoległymi pasami, z których jeden biegnie po działkach nr [...] , [...] (dawna działka nr [...] a drugi po działkach [...] ,[...] (dawna działki nr [...] oraz działce nr [...] . Przedmiotowe połączenie oznaczono linią przerywaną. Jeśli chodzi o działki [...] i [...] to ze znajdującej się w aktach sprawy kserokopii aktu notarialnego z dnia 28 maja 2010 r. Rep. akt [...] wynika, że działki nr [...] oraz nr [...] - posiadające szerokość 3 metrów - obciążone są prawem przejazdu, przechodu i przegonu na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...] (powstałej z podziału działki nr[...] , a zatem skarżącej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że minimalne wymogi jakie powinny spełniać dojazd i dojście do działek budowlanych i budynków umożliwiający dostęp do drogi publicznej uregulowano w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Zgodnie z § 14 ust. 1 tego rozporządzenia do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 metry. Z ustaleń organów wynika, że dojazd wskazanymi działkami o nr [...] i [...] nie spełnia wymagań wynikających z ww. § 14 rozporządzenia. Szerokość każdej z działek - wynosząca 3 metry - została bowiem ograniczona poprzez wybudowanie na nich dwóch słupów energetycznych. Okoliczność ta jest bezsporna w niniejszej sprawie i jako taka nie była także kwestionowana przez skarżącą. Istniejące na ww. działkach słupy energetyczne powodują więc, że w efekcie dojazd do inwestycji nie spełnia minimalnych wymagań przewidzianych w przepisach przywołanego rozporządzenia, co tym samym powoduje, iż planowana inwestycja nie posiada właściwego tj. pełnego dostępu do drogi publicznej. Odnośnie działki nr [...] (obecnie działki nr[...] i [...] ) i nr [...] wskazać należy, że z odpisu księgi wieczystej z dnia 14 listopada 2013 r. wynika, iż działka nr [...] obciążona jest prawem przejazdu, przegonu i przechodu na rzecz każdoczesnych właścicieli działek nr[...] i [...] , natomiast działka nr [...] obciążana jest taką samą służebnością na rzecz każdoczesnych właścicieli działek nr [...] i [...] Z powyższych ustaleń wynika zatem, że planowana przez skarżącą inwestycja nie posiada wymaganego dostępu do drogi publicznej. Możliwość dojazdu przez działki, co do których skarżącej przysługuje służebność tj. działki [...]oraz nr [...] została bowiem wyłączona z uwagi na lokalizację słupów energetycznych i do czasu ewentualnego przebudowania sieci nie będzie możliwa. Z kolei dojazd do nieruchomości przez inwestorkę z wykorzystaniem drugiego pasa tj. po działkach [...] ,[...] (dawna działka nr [...] oraz nr [...] z uwagi na powyższy stan prawny ww. gruntów jest wykluczony albowiem skarżąca nie dysponuje w stosunku do tych nieruchomości ograniczonym prawem rzeczowym w postaci służebności przechodu i przejazdu ani też pisemną zgodą właścicieli wskazanych działek do korzystania z nich w celu zapewnienia sobie prawa przechodu i przejazdu po ww. działkach, co w tym przypadku pozwoliłoby skarżącej na legitymowanie się prawnym i rzeczywistym dostępem do drogi publicznej. . Z nadesłanego do organu I instancji pisma S. i W.K. z dnia 29 sierpnia 2011 r. wynika, iż jako właściciele m.in. działki nr [...] nie zgadzają się oni aby służebność drogi przysługiwała nowemu użytkownikowi. Podobnie z pisma właściciela działki nr [...]B.K. z dnia 12 kwietnia 2013 r. wynika, że również on nie wyraża on zgody, aby po drodze poruszali się nowi użytkownicy. Podsumowując, w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie prawidłowo ustaliły stan faktyczny i prawny sprawy. ( w tym także krąg stron postępowania ) oraz dokonały właściwej wykładni przepisów prawa. Odmowa udzielenia pozwolenia na budowę została w niniejszej sprawie poprzedzona sprawdzeniem przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego w sposób zgodny z przedstawionymi na wstępie wymogami, co z kolei skutkowało trafną konkluzją o braku możliwości udzielania takiego pozwolenia z uwagi na nie spełnienie podstawowego wymogu dostępu do drogi publicznej. Z uwagi więc na nieusunięcie przez skarżącą przedmiotowego uchybienia w zakreślonym przez organ terminie zasadnie organ I instancji dostrzegając naruszenie o którym mowa w art.35 ust.1 ustawy Prawo budowlane zastosował dyspozycję art.35 ust.3 ww. ustawy, która obligowała go do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia przedmiotowego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Nadto trafnie w niniejszej sprawie organ odwoławczy wskazał na pozostałe uchybienia dokumentacji projektowej . Z powodów wyżej opisanych Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy prowadzące postępowanie wskazanych przez skarżącą przepisów prawa. Nadto dokonując kontroli we własnym zakresie nie stwierdził, aby przy wydaniu skarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa uzasadniającego uchylenie tej decyzji. W tym stanie rzeczy skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw, wobec czego podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.