II SA/Kr 1207/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie: WSA Krystyna Daniel WSA Mirosław Bator Protokolant: Anna Balicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi J.S. i A.S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 4 lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności skargę oddala. W dniu 12 listopada 2010 r. R. M. właściciel firmy "D.", w G. złożył wniosek do Starosty K. o wydanie pozwolenia na wprowadzanie gazów do powietrza z emitorów instalacji zakładu. W dniu 6 grudnia 2010 r., po rozpatrzeniu jego wniosku organ wydał decyzję [...] na podstawie art. 181, 183, 184, 188, 220, 224 oraz art. 378 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, w której zezwolił na emisję gazów, ustalając jednocześnie rodzaje i ilości dopuszczalnych zanieczyszczeń. W dniu 4 stycznia 2013 r. J. S .i A. S. wnieśli na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 157 k.p.a. wniosek do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji. Wnioskodawcy są właścicielami działki nr [...], sąsiadującej bezpośrednio z działką [...],, na której R. M. prowadzi działalność gospodarczą i dochodzi do wprowadzenia gazów do powietrza. Z faktu tego wywiedli legitymację do złożenia wniosku wskazując, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądnie strony lub z urzędu, a w myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek, a więc także i wnioskodawcy. Powołali się również na treść orzeczenia NSA z 26 listopada 2008 r., II OSK 1475/07, które stanowi, że choć art. 185 ust. 1 Prawa ochrony środowiska określa stronę postępowania "o wydanie pozwolenia", to już w innych postępowaniach, które nie zmierzają do "wydania zezwolenia", w tym postępowania nadzwyczajne zastosowanie ma art. 28 k.p.a. i to właśnie art. 28 k.p.a. wyznacza standard instytucji "strony postępowania administracyjnego". Podnieśli również, że wydanie decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa, w szczególności nie uwzględniono treści art. 186 Prawo ochrony środowiska który stanowi, że organ właściwy do wydania pozwolenia odmówi jego wydania jeżeli zajdzie choć jedna z przesłanek opisanych w tym przepisie. Według wnioskodawców nie spełniona została m.in. przesłanka zawarta w art. 141 ust. 2 ustawy, wg. którego oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Zauważono mianowicie, że teren zakładu leży w granicach parku krajobrazowego "[...],", zaś najbliższe budynki mieszkalne, w tym budynek mieszkalny będący własnością wnioskodawców, znajdują się w odległości kilkunastu metrów od emitera, a nie jak wskazywał R. M. - 27 metrów. Wniesiono o przeprowadzenie wizji lokalnej w celu potwierdzenia przytoczonych informacji. Wytknięto również naruszenie art. 143 który przewiduje jakie wymagania powinna spełniać technologia stosowana w nowo uruchamianych lub zmienianych w sposób istotny instalacjach i urządzeniach. Wnioskodawcy wskazali, że R. M. nie dysponował przed złożeniem wniosku z dnia 12 listopada 2010 r. zezwoleniem na wprowadzanie gazów z instalacji zakładu do środowiska a zatem należy przyjąć, że przedmiotowy wniosek dotyczył nowo uruchamianej instalacji i powinien zawierać informacje o spełnieniu wymogów z art. 143. W opinii wnioskodawców R. M. nie uzasadnił stanowiska potwierdzającego taki charakter zastosowanych przez niego technologii, a Starosta K. faktu tego nie zweryfikował przy wydawaniu decyzji. W dalszej kolejności wytknięto naruszenie art. 186 pkt 3 ustawy, zgodnie z którym organ właściwy do wydania pozwolenia powinien odmówi jego wydania, jeżeli eksploatacja instalacji powodowałaby przekroczenie standardów jakości środowiska. Zarzucono, że Starosta K. nie dokonał ustaleń niezbędnych do oceny, czy eksploatacja instalacji powoduje przekroczenie rzeczonych standardów, a jedynie ograniczył się do lakonicznego stwierdzenia, że środowisko naturalne będzie prawidłowo zabezpieczone przed szkodliwym oddziaływaniem. Wytknięto też niezgodność decyzji Starosty z programami działań, o których mowa w art. 17, 91 ust. 1 i art. 119 ustawy Prawo ochrony środowiska, uchwalanymi odpowiednio przez Sejmik Województwa, Radę Powiatu albo Radę Gminy, a w dokładniej z programem uchwalonym na terenie Gminy Wielka Wieś – Załącznik nr 1 do Uchwały XIII/59/2007 Rady Gminy Wielka Wieś z dnia 27 września 2007 r., w którym jako priorytety działań w zakresie ochrony środowiska określono m.in. wprowadzenie do planów zagospodarowania przestrzennego zasad gospodarowania przestrzenią zgodnych z wymaganiami rozwoju zrównoważonego i potrzebami ochrony przyrody oraz stworzenie sprawnych mechanizmów egzekwowania planu, rozbudowę systemu kanalizacji i oczyszczalni ścieków, ochronę różnorodności przyrodniczej w gminie poprzez opiekę nad obszarami i obiektami chronionymi, właściwą gospodarkę rolną i leśną oraz nadzór nad procesami inwestycyjnymi i urbanizacją. Wskazano, że Gmina W. w całości znajduje się na obszarach prawnie chronionych – na terenie [...] Parku Narodowego i Zespołu [...] Parków Krajobrazowych - zaś sama nieruchomość R. M., na której emitowane są gazy, leży w granicach parku krajobrazowego. Zacytowano art. 16 i następne ustawy o ochronie przyrody z dnia 16 kwietnia 2004 r. który stanowi, że park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. W opinii wnioskodawców położenie rzeczonej nieruchomości na obszarze parku krajobrazowego nakłada na Starostę obowiązek przeanalizowania ustawy o ochronie przyrody przed wydaniem decyzji, czego Starosta nie uczynił, a także przesądza o fakcie, że na nieruchomości tej nie może być zlokalizowana tak uciążliwa instalacja. Stwierdzono również, że Starosta K. naruszył art. 59 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r., gdyż nie została przeprowadzona ocena oddziaływania na środowisko. Ponadto zwrócono uwagę, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu K. w K. wydał dwie decyzje dotyczące obiektów budowlanych zlokalizowanych przy ul. G. w G., w których R. M. prowadzi lakiernię: decyzje nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania oraz decyzję nakazujące rozbiórkę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 10 czerwca 2013 r. [...] odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty. SKO podniosło, że zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, jednak w myśl art. 61 § 1a k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. SKO wyjaśniło, iż w niniejszej sprawie odmowę wszczęcia postępowania opiera właśnie na braku spełnienia przesłanki podmiotowej. Kolegium w uzasadnieniu potwierdziło, że stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest nie tylko strona postępowania prowadzonego w trybie zwykłym, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1999 r., IV SA 2520/98), ale stwierdziło, że interes prawny nie jest kategorią abstrakcyjną, i choć nie zawsze musi zachodzić tożsamość podmiotów występujących w postępowaniu zwykłym i w postępowaniu, którego przedmiotem jest stwierdzenie nieważności, to jednak przy ustalaniu kręgu stron tego ostatniego punktem wyjścia jest przedmiot rozstrzygnięcia pierwotnego. Należy więc odnieść się do przepisów które pozwolą ustalić, czy wnioskodawcom przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty K. z dnia 6 grudnia 2010 r. nr [...] W dalszej części Kolegium zacytowało art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska który stanowi, że stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze. Powołując się na wyrok NSA z dnia 11 marca 2008 r., OSK 197/07 wyjaśniono również, że celem tego postępowania jest określenie prowadzącemu instalację warunków korzystania ze środowiska by przeciwdziałać jego zanieczyszczaniu. Dopiero w sytuacji naruszenia postanowień pozwolenia podmiotom, których interes prawny został naruszony, przysługują stosowne środki prawne. Podsumowując przyjęte stanowisko Kolegium stwierdziło, że ponieważ wnioskodawcom nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu w sprawie wydania pozwolenia na wprowadzenie do powietrza substancji zanieczyszczających, to również stwierdzenie nieważności decyzji w tym przedmiocie nie mogło w żaden sposób wywołać skutków w sferze ich praw i obowiązków. Nie wyklucza to jednak dochodzenia ich roszczeń w ramach innych postępowań administracyjnych lub w postępowaniu przed sądami powszechnymi, rozpatrującymi roszczenia negatoryjne i odszkodowawcze. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy J. S. i A.S. wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia 6 grudnia 2010 r. W uzasadnieniu podano, że według poglądu NSA przedstawionego w wyroku II OSK 1475/07 przepis art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska należy czytać w sposób literalny, a więc jako ustalający krąg podmiotów będących stronami w postępowaniu administracyjnym w zakresie wydania pozwolenia, zaś inne postępowania, w tym nadzwyczajne, nie są objęte hipotezą tego przepisu i stosuje się do nich art. 28 k.p.a. Powyższe powoduje, że wnioskodawcy jako właściciele działek przylegających do działki R. M. są w myśl art. 28 k.p.a stroną postępowania, gdyż ich nieruchomość pozostaje w sferze oddziaływania prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Ponadto zauważono, że poprzez stwierdzenie w uzasadnieniu decyzji, że wnioskodawcy mogą dochodzić obrony swych praw w innych postępowaniach administracyjnych SKO przyznało im pośrednio przymiot strony, co podważa zaproponowaną przez Kolegium tezę o zamkniętym katalogu stron z art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 4 lipca 2013 r. [...] utrzymało w mocy postanowienie z dnia 10 czerwca 2013 r. podzielając zawarte w nim stanowisko, w szczególności zaś konieczność oceny interesu prawnego kwalifikującego jako stronę w postępowaniu nadzwyczajnym w oparciu o przepisy prawa materialnego. Na powyższe postanowienie J. S. i A. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie ww. postanowień SKO. Skarżący ponowili w uzasadnieniu argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a mianowicie pogląd, że przepis art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska należy czytać w sposób literalny, a więc jako ustalający krąg podmiotów będących stronami w postępowaniu administracyjnym w zakresie wydania pozwolenia, zaś inne postępowania, w tym nadzwyczajne, nie są objęte hipotezą tego przepisu i stosuje się do nich art. 28 k.p.a. W myśl tego przepisu skarżący są stroną postępowania, legitymują się bowiem interesem prawnym. Ponownie zwrócono także uwagę na niekonsekwencję SKO przy kwalifikacji jako strony poprzez przyznanie skarżącym możliwości dochodzenia swoich praw w innych postępowaniach administracyjnych. W odpowiedzi na skargę SKO ponownie wyraziło pogląd, że J. S. i A.S. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty K. z dnia 6 grudnia 2010 r. nr [...], podnosząc, że skoro skarżący nie mogli być stronami postępowania w sprawie wydania pozwolenia na wprowadzenie do powietrza substancji zanieczyszczających bowiem nie mieli interesu prawnego ustalanego w oparciu o prawo materialne, to również stwierdzenie nieważności decyzji w tym przedmiocie nie mogło w żaden sposób wywołać skutków w sferze ich praw i obowiązków. |Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: | |Zgodnie z treścią art. 1 § 1 - 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.| |zm. ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, | |która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r, poz. 270, dalej:| |p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, | |przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów | |prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi ( art. 134 § 1 p.p.s.a. ), zaś jednym | |ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 p.p.s.a. Orzekanie w granicach sprawy ( art. 135 p.p.s.a. ) oznacza| |sprawę będącą przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność, jako | |pochodną określonego stosunku administracyjnoprawnego i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa. Wady | |skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, | |przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi, sąd skargę oddala, co wynika z art. | |151 p.p.s.a. | |W skardze zarzucono Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu naruszenie art. 28 kpa poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji | |nieuznanie, że skarżący mają przymiot strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na podstawie art. 181, 183, 184,| |188, 220, 224 oraz art. 378 ustawy Prawo ochrony środowiska. Drugi zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 185 ust. 1 ustawy Prawo | |ochrony środowiska poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten w zakresie ustalenia stron dotyczy również postępowań | |nadzwyczajnych. | |Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. należy zauważyć, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa stanowisko, | |zgodnie z którym "pojęcie strony, jakim posługuje się art. 28 k.p.a., może być wyprowadzone tylko z przepisów prawa materialnego, czyli| |normy prawnej, która stanowi podstawę ustalenia uprawnienia lub obowiązku" (por. np. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 1995 r., I SA | |1326/93, Glosa 1996, nr 1, s. 5). Zgodnie z orzecznictwem interes prawny, którego ustalenie czy wykazanie decyduje o aktualizacji | |zakresu podmiotowego w konkretnym postępowaniu, jest kategorią normatywną, mającą swe źródło w przepisach regulujących sposób | |załatwienia sprawy i stanowiących podstawę prawną jej rozstrzygnięcia, zarazem ściśle związaną z przedmiotem prowadzonego postępowania | |(zob. wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 1993 r., sygn. akt I SA 1719/92, OSP 1994, z. 10, poz. 199). | |W świetle przyjętego w orzecznictwie, ww. sposobu rozumienia art. 28 kpa i stanowiącego istotę tego przepisu pojęcia interesu prawnego,| |nie sposób się zgodzić z zasadnością zarzutu naruszenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze przepisu art. 28 k.p.a. oraz art. 185 | |ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Sąd podziela i jako prawidłowe ocenia rozważania Kolegium stanowiące| |analizę art. 28 kpa i art. 185 ust. 1 ustawy. Pogląd, na który powołują się skarżący, jakoby "przepis art. 185 ust. 1 ustawy z dnia 27 | |kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska jako ustanawiający wyjątek powinien być traktowany literalnie, dotyczy on bowiem jedynie | |postępowania "o wydanie pozwolenia", a nie innych postępowań, które nie zmierzają do "wydania zezwolenia", w tym postępowań | |nadzwyczajnych" zamieszczony został w treści uzasadnienia wyroku NSA z dnia 26 listopada 2008 r., II OSK 1475/07, jedynie jako | |przytoczenie jednego z zarzutów skargi kasacyjnej podniesionego przez skarżące SKO, do którego NSA ustosunkowywał się w następujący | |sposób: "Błędne jest oczekiwanie przez stronę skarżącą kazuistyki ustawodawcy. Dlatego prawidłowo Sąd I instancji odczytał art. 185 | |ust. 1 Prawa ochrony środowiska, jako przepis określający strony każdego postępowania mającego za przedmiot wprowadzanie gazów lub | |pyłów do powietrza, ścieków do wód lub do ziemi oraz wytwarzanie odpadów (art. 180 ust. 1 Prawa ochrony środowiska), tj. strony | |postępowania w sprawie pozwolenia, wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności, uchylenia w trybie art. 154, art. 155 itp. Skoro | |art. 28 K.p.a. definiuje "stronę" na użytek wszystkich postępowań uregulowanych w K.p.a., więc zasadne jest stanowisko Sądu I | |instancji, że wyjątek uczyniony w art. 185 ust. 1 Prawa ochrony środowiska obejmuje wszystkie sposoby załatwiania spraw, określonych w | |art. 180 ust. 1 Prawa ochrony środowiska." | |W decyzji mającej za przedmiot udzielenie pozwolenia na wprowadzanie gazów do powietrza z emitorów instalacji zakładu organ | |administracji publicznej określa podmiotowi prowadzącemu instalację warunki korzystania ze środowiska, w szczególności wielkości | |dopuszczalnej emisji z instalacji, co ma na celu przeciwdziałanie zanieczyszczaniu środowiska. Intencją ustawodawcy było zapobieżenie | |sytuacji, w której instalacje byłyby eksploatowane bez zgody organu i bez żadnych ograniczeń co do wprowadzanych do środowiska | |substancji lub energii. Prowadzenie eksploatacji instalacji z zachowaniem warunków określonych w pozwoleniu zintegrowanym nie powoduje | |przekraczania standardów emisyjnych z instalacji, nie narusza też standardów jakości środowiska, ani nie narusza wymagań ochrony | |środowiska. Pozwolenie zintegrowane nie konkretyzuje zatem wobec skarżących żadnych nowych obowiązków, a jedynie niejako ujmuje w ramy | |prawne prowadzoną działalność R. M. Podmiot, który uzyskał pozwolenie na wprowadzanie gazów do powietrza jest zobowiązany do | |przestrzegania jego ustaleń, w przeciwnym razie naraża się na stosowne sankcje. Dopiero wobec nieprzestrzegania postanowień tego | |pozwolenia podmiotom, których interes prawny zostaje naruszony poprzez takie działanie prowadzącego instalację, przysługują stosowne | |środki prawne mające doprowadzić do działania zgodnego z obowiązującym prawem. Odwołać się tu należy do art. 194 Prawa ochrony | |środowiska przewidującego możliwość cofnięcia pozwolenia lub jego ograniczenia bez odszkodowania, jeżeli instalacja nie jest należycie | |eksploatowana, przez co stwarza zagrożenie pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. | |Z kolei eksploatacja instalacji bez pozwolenia jest naruszeniem prawa skutkującym sankcjami, którymi są podwyższona opłata za | |korzystanie ze środowiska oraz odpowiedzialność karna i administracyjna. | |Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 185 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska Sąd stwierdził, że również i on nie zasługuje na | |uwzględnienie. Przepis ten stanowi, iż "Stronami postępowania o wydanie pozwolenia są prowadzący instalację oraz, jeżeli w związku z | |eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, władający powierzchnią ziemi na tym obszarze". Bez wątpienia stroną| |postępowania w świetle tego przepisu jest jedynie prowadzący instalację, a zatem R. M. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby w związku| |z eksploatacją instalacji utworzono obszar ograniczonego użytkowania, a zatem choć skarżący są właścicielami sąsiadującej | |nieruchomości, to działka ta nie jest położona na obszarze ograniczonego użytkowania, a więc skarżącym przymiot strony nie przysługuje.| |W poglądach doktryny dotyczących cyt. art. 185 ust. 1 wskazuje się natomiast, że inne podmioty, nie mieszczące się w kręgu podmiotów | |wskazanych przez przepis, mogą dochodzić ochrony swoich praw (interesów) m.in. w postępowaniu przed sądem powszechnym, mającym za | |przedmiot realizację roszczeń negatoryjnych i odszkodowawczych (zob. np. K. Gruszecki, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wyd. Lex | |Wolters Kluwer business, Warszawa 2007, s. 395). Zatem jeżeli skarżący uważają, że stanowiąca przedmiot ich własności działka narażona| |jest na szkodliwe oddziaływania gazów emitowanych do powietrza, to sposobem obrony jej interesu jest postępowanie przed sądem | |powszechnym. | |W związku z powyższym Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przez SKO w K. art. 28 kpa oraz art. 185 ustawy Prawo ochrony środowiska. | |Organ prawidłowo dokonał analizy tego zagadnienia nie tylko na gruncie art. 28 k.p.a. lecz na gruncie art. 185 ust. 1 Prawa ochrony | |środowiska jako przepisu szczególnego w stosunku do k.p.a. | |Twierdzenia skarżących wywodzone z ich uprawnień właścicielskich mają charakter subiektywny i dowodzą istnienia interesu faktycznego, | |lecz nie prawnego. Argumentacja skarżących mająca wykazać, iż w postępowaniu o udzielenie ww. pozwolenia na wprowadzanie gazów do | |powietrza przysługiwał im przymiot strony, w istocie zdaje się dowodzić, iż winni oni mieć prawo strony w ewentualnym postępowaniu o | |cofnięcie pozwolenia lub ograniczenie go, jeżeli instalacja nie będzie należycie eksploatowana, przez co stwarzać będzie zagrożenie | |pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenie życia lub zdrowia ludzi (art. 194 ustawy Prawo ochrony środowiska). | |Biorąc pod uwagę całość poczynionych wyżej rozważań należy uznać, iż skarga w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie, a | |postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 lipca 2013 r. i poprzedzające je postanowienie z dnia 10 czerwca 2013 r. | |odpowiadają prawu. | |Orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. | | |