II SA/Kr 1209/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Monika Niedźwiedź Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 27 czerwca 2024 r. znak: SKO.ZP-415-188/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. II SA/Kr 1209/24 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 20 marca 2023 r., znak: AGZ.6733.54.2022, Burmistrz R. ustalił na wniosek P. Sp. z o.o. w W. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego w P. na części działki nr [...] (Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wlz oraz kanalizacją kablową). Decyzją z dnia 27 czerwca 2024 r., znak: SKO.ZP-415-188-2024, wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. K., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że w świetle wyroku WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 134/24, że odwołujący się jest stroną postępowania. Następnie organ odwoławczy wskazał, że do wniosku załączono opracowanie "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej [...] mapę ewidencyjną w skali 1:500 oraz mapy do celów projektowych z zaznaczonym terenem inwestycji. Do akt sprawy załączono ponadto wypis z rejestru gruntów dla działki nr [...]. W toku postępowania do akt sprawy załączono analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, a także stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, wraz z wynikami, a także projekt decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, sporządzone przez architekta A. S.. Ustalono, że teren w obszarze planowanej inwestycji obejmuje grunt RV, pastwiska trwałe na sadach S-PsV. Działka nr [...] stanowi własność osoby fizycznej. W zakresie dostępności do uzbrojenia - zaopatrzenie w energię elektryczną - z projektowanego przyłącza do sieci elektroenergetycznej. W zakresie pozostałych mediów - nie dotyczy. W zakresie obsługi komunikacyjnej ustalono zagwarantowany dostęp do drogi powiatowej (dz. Nr [...]) poprzez drogę ogólnodostępną (nr [...], [...]). Działka nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W zakresie zgodności z przepisami odrębnymi - teren inwestycji nie znajduje się w strefie ochronnej uzdrowiska R. , Teren inwestycji znajduje się w granicach Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu, Teren nie znajduje się w terenie obszarze górniczym, Inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, teren inwestycji znajduje się poza obszarem osuwania się mas ziemnych, a także nie jest objęty prawną ochroną na podstawie ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Zamierzenie nie znajdzie się także w obszarze, w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Projekt decyzji został uzgodniony ze Starostą Nowotarskim, Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie, Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Krakowie, Powiatowym Zarządem Dróg. W decyzji określono rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu wynikające z przepisów odrębnych, gdzie określono m.in. parametry techniczne instalacji i maksymalne zasięgi pól elektromagnetycznych o poziomach, a ponadto warunki wynikające z ustaw odrębnych, warunki w zakresie infrastruktury technicznej, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Załączniki do decyzji stanowią cześć graficzna (2 mapy mapa w skali 1:500 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji) oraz Analiza w formie tekstowej. Co do zarzutów odwołania organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie analizuje się oddziaływania i szkodliwości projektowanej inwestycji, zatem powołanie w tym celu biegłego nie byłoby zasadne. Inwestycja nie została także ujęta w obowiązującym aktualnie rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Nie byłoby więc zasadne dopuszczenie dowodu z opinii WIOŚ w Krakowie, jak i przeprowadzenie rozprawy w związku z okolicznościami podnoszonymi w odwołaniu. Stronami postępowania są w szczególności inwestor i właściciel działki inwestycyjnej, a ponadto właściciele nieruchomości sąsiednich. Brak jest w związku z tym podstaw do uznania za stronę właściciela obiektu budowlanego. Co do zarzutu naruszenia art. 58 ust. 2 u.p.z.p. organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 37 ust. 1 u.p.z.p. w przypadku obniżenia wartości nieruchomości, wysokość odszkodowania ustala się na dzień sprzedaży, zatem na obecnym etapie postępowania brak jest podstaw do zastosowania art. 58 u.p.z.p. Określenie danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko zostało zawarte w załączonym do wniosku opracowaniu, w którym wskazano w szczególności cechy charakterystyczne inwestycji, rozkład i zasięg pól elektromagnetycznych, wysokość masztu itp. Dane charakteryzujące inwestycję. W odniesieniu do naruszenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie organ odwoławczy wskazał, że w postępowaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie analizuje się przepisów prawa budowlanego, albowiem będzie to stanowić przedmiot kolejnego etapu procesu inwestycyjnego. W odniesieniu do pozostałych zarzutów organ odwoławczy wskazał, że parametry techniczne anten zostały opisane szczegółowo w treści decyzji, inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem zarzut określony w pkt 5 jest nieuzasadniony, albowiem w niniejszym postępowaniu nie ocenia się wpływu inwestycji na środowisko oraz nie ustala się, czy przepisy rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko uwzględniały ustawowe wymogi, o których mowa w ustawie. Badanie zgodności rozporządzenia z ustawą nie leży w kompetencjach SKO. W decyzji określono warunki dotyczące interesów osób trzecich w pkt 2 lit. d. Nie ma sensu przytaczanie i powielanie ich treści, albowiem znajdują się w decyzji organu pierwszej instancji i zostały jasno sprecyzowane w sposób i w zakresie odpowiadającym wymaganiom u.p.z.p. Wymagania dotyczące ochrony środowiska zostały zaś określone w pkt 2 lit. b decyzji. W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze P. K. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zwrot kosztów (w tym zastępstwa procesowego), zarzucając przy tym naruszenie: 1) art. 6 u.g.n. w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez niezbadanie, jaki charakter publiczny będzie miała planowana inwestycja, jeżeli jej głównym celem jest streaming video oraz uzależnienie dzieci i młodzieży od Internetu, 2) art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. przez odstąpienie od zbadania istoty sprawy, bo organy nie dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określonych w konkretnych jednostkach przepisów odrębnych (brak informacji, jak i na podstawie jakich przepisów dokonuje się analizy), 3) art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nieprzeprowadzenie analizy ładu przestrzennego i nieudowodnienie, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego, 4) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b. w zw. z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. przez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko (art. 3 pkt 39 POŚ; nie wiadomo, jakie elementy środowiska analizował organ), 5) art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. przez niewykazanie, że w oddziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej, 6) art. 38, art. 39 i art. 74 ust. 3 Konstytucji RP w zw. z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku przez przyjęcie, że akt prawny sporządzony bez udziału lekarzy i naukowców znosi ochronę zdrowia i życia i to w sytuacji, w której Ministerstwo przyznaje, że nie badało wpływu pola elektromagnetycznego o wartościach podanych w rozporządzeniu na środowisko, lecz dostosowało przepisy do zaleceń UE z 1999 r., 7) art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przez niewskazanie w decyzji konkretnych mocy EIRP sektorowych oraz radioliniowych oraz nieokreślenie przedmiotu sporu jako całości użytkowanej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany, 8) art. 107 § 1 pkt 4, i 5, art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez niewskazanie przepisów prawa materialnego oraz sporządzenie do nich uzasadnienia, z których wynikałoby, jak ustalono obszar oddziaływania inwestycji z określeniem terenu, na który ma oddziaływać (lokalnie czy ponadlokalnie). W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), dalej "P.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a. Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza R. ustalającej na wniosek P. sp. z o.o. w W. warunki lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej. Na wstępie przypomnieć należy, że poprzednio wydana w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym decyzja organu II Instancji o umorzeniu postepowania odwoławczego została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 22 marca 2024 r. sygn. II SA/Kr 134/24. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. "ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie". Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901). W wyroku tym Sąd wiążąco rozstrzygnął dwie okoliczności, po pierwsze, że "sporna inwestycja niewątpliwie jest inwestycją celu publicznego, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. 2020 r., poz. 1990 ze zm.; dalej: u.g.n.) w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Za cel publiczny uznaje się bowiem - zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. - m.in. wykonywanie obiektów i urządzeń "łączności publicznej", przez którą z kolei należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego - art. 4 pkt 18 u.g.n." Kwestia ta nie jest zresztą sporna w orzecznictwie sądów administracyjnych. Po wtóre zaś Sąd wskazał, że "decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia nie jest wymagana, bowiem inwestycja nie należy już do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko." Wobec powyższego te okoliczności nie są już przedmiotem ponownego badania przez Sąd w niniejszym postępowaniu, a zarzuty skargi dotyczące tych kwestii są nieuzasadnione. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2023 r. poz. 977, dalej: u.p.z.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Brak wymogu legitymowania się przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza, że zlikwidowano obowiązek uwzględniania w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi. Jak wynika z przytoczonego art. 54 pkt 2 lit. b u.p.z.p. wymogi w tym zakresie co do przedmiotowej decyzji pozostały, a tym samym pozostał obowiązek organu właściwego do wydania decyzji lokalizacyjnej zbadania sprawy w tym zakresie. Sytuacja prawna zmieniła się więc o tyle, że organ wydający decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego nie może oprzeć się w zakresie wymogów ochrony środowiska i zdrowia ludzi na decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ale musi dokonać stosownej analizy i oceny samodzielnie. W konsekwencji, w stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowe telefonii komórkowej, organ nadal powinien ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności, takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenia (tilt). Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Inwestor we wniosku inicjującym postępowanie w sprawie przedstawił charakterystykę inwestycji, zawarto tam m.in. planowane anteny sektorowe, ich moc, azymuty, wysokości ich zawieszenia, maksymalne tilty (wychylenia), rysunki obrazujące planowany obiekt (maszt) oraz kopię mapy do celów projektowych, na której przedstawiono granice zakresu opracowania, zakres terenu objętego wnioskiem, zasięg oddziaływania inwestycji, a nadto umiejscowienie wieży. Projektowana inwestycja znajduje się na terenie i w otoczeniu terenów rolnych, na działce sąsiedniej nr [...] skarżący planuje wzniesienie budynku rekreacji indywidualnej, został przez organ zatem uznany za stronę postępowania. Nie jest zatem uzasadniony zarzut niewskazania w decyzji konkretnych mocy EIRP sektorowych oraz radioliniowych oraz "nieokreślenie przedmiotu sporu jako całości użytkowanej stanowiącej telekomunikacyjny obiekt budowlany". Wszystkie niezbędne dane znajdują się w decyzji, a moce anten wskazane zostały w tabeli na str. 2 decyzji organu I Instancji. Projekt decyzji sporządziła uprawniona osoba - spełniająca wymagania z art. 5 pkt. 4 u.p.z.p.- mgr inż. arch. A. S.. W projekcie decyzji jak i następnie w samej decyzji przeanalizowano warunki ochrony środowiska wynikające (między innymi) z ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym (inwestycja nie jest planowana w strefie ochronnej uzdrowiska R. ), ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ustawy o ochronie przyrody, uchwały nr XX/274/20 Sejmiku Województwa Małopolskiego z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie Południowomałopolskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu (inwestycja nie narusza wskazanych tam zakazów), ustawy o ochronie przyrody. Wobec powyższego nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c w zw. z art. 54 pkt 2 lit. b. w zw. z art. 2 pkt 3 u.p.z.p. przez niepodanie we wniosku danych charakteryzujących wpływ inwestycji na środowisko (nie wiadomo, jakie elementy środowiska analizował organ). Z przywołanych przez organ ustaw szczegółowych wynika jakie elementy środowiska były analizowane. Inwestycja uzyskała (milczące) wymagane uzgodnienia. Wobec powyższego w ocenie Sądu utrzymana przez Kolegium decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia kryteria i warunki określone w art. 53 ust. 3 i art. 54 u.p.z.p. Nie budzą wątpliwości parametry lokowanej inwestycji, które podano w sentencji decyzji oraz zgodność deklarowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią wniosku inwestora. W konsekwencji, w ocenie Sądu, organy prowadzące postępowanie wykazały, że istniały podstawy do wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zaakcentować należy, że zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Nie można również uzależniać wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nieprzewidzianych odrębnymi przepisami świadczeń lub warunków – art. 52 ust. 3 u.p.z.p. Oznacza to, że wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił do uznania organu administracji. Organ rozpatrujący wniosek o ustalenie lokalizacji takiej inwestycji jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (zob. A. Despot-Mładanowicz [w:] A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019). Innymi słowy decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter deklaratoryjny. Organ stwierdza bowiem w niej jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej (konkretnej) inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Organ nie ma w tym postępowaniu uprawnień kształtujących, nie może stanowić o prawach i obowiązkach inwestora nie przewidzianych w ustawie lub akcie wykonawczym. To nie od uznania organu zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja danej inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym wypadku przewidują przepisy prawa (por. wyrok NSA z 3 lutego 2012 r. sygn. II OSK 2202/10). W judykaturze akcentuje się również, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 1137/17). Odmowa ustalenia lokalizacji inwestycji musi się więc opierać na wyraźnej sprzeczności zamierzenia inwestycyjnego z przepisem nakładającym expressis verbis konkretne ograniczenia. W realiach rozpoznawanej sprawy, w ocenie Sądu, nie zachodzi sprzeczność zamierzonej inwestycji z przepisami odrębnymi. Zgromadzony zaś w sprawie materiał jak również przedstawione w decyzjach rozważania organów, potwierdzają istnienie warunków do akceptacji wniosku inwestora zgodnie z art. 56 u.p.z.p. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że są one nieuzasadnione. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 53 ust. 3 pkt 1 u.p.z.p. przez "odstąpienie od zbadania istoty sprawy, bo organy nie dokonały analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy określonych w konkretnych jednostkach przepisów odrębnych (brak informacji, jak i na podstawie jakich przepisów dokonuje się analizy)". Zgodnie z kwestionowanym przepisem właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Tymczasem właściwie cała treść decyzji to wskazanie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu wynikających z przepisów odrębnych - pkt. 2 decyzji oraz załącznik nr 2 do decyzji. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. a w zw. z art. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez nieprzeprowadzenie analizy ładu przestrzennego i nieudowodnienie, że inwestycja nie zaburzy ładu przestrzennego. Po pierwsze wskazać należy, że inwestycja celu publicznego, w przeciwieństwie od decyzji o warunkach zabudowy, nie musi nawiązywać do podobnej (w zakresie funkcji i parametrów) zabudowy w obszarze analizowanym. Gdyby tak było, w zasadzie żadna inwestycja celu publicznego nie mogłaby zostać zrealizowana, stad ustawodawca racjonalnie nie sformułował tego rodzaju wymagań. Po wtóre, nie jest możliwe oparcie decyzji negatywnej na klauzuli generalnej, jaką jest ład przestrzenny, jego kształtowanie i ochrona. Czyniłoby to z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego. Wprawdzie przepisy ustawy o planowaniu przestrzennym mają na celu umożliwienie kształtowania i ochrony ładu przestrzennego, to jednak środki do tego służące są określone w przepisach o charakterze szczególnym, w tym regulujących ustalanie warunków zabudowy oraz lokalizacji inwestycji celu publicznego. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 54 pkt 2 lit. b w zw. z art. 2 pkt 10 u.p.z.p. przez niewykazanie, że w oddziaływaniu obiektu nie znajdą się dobra kultury współczesnej, Jak już wyżej wskazano, w otoczeniu planowanej inwestycji znajdują się w głównej mierze tereny rolne, zatem nie było potrzeby dokonywania tego rodzaju analiz i poszukiwań. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia w zaskarżonej decyzji przepisów Konstytucji, tj. gwarancji ochrony życia (art. 38), zakazu eksperymentów naukowych w tym medycznych bez dobrowolnie wyrażonej zgody (art. 39) oraz prawa od informacji o stanie i ochronie środowiska (art. 74 ust. 3). Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.