II SA/Kr 1215/11

Sygn. akt II SA/Kr 1215 /11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie : NSA Jan Zimmermann (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi G.Z. i L.B. na uchwałę Rady Gminy Kościelisko z dnia 30 października 2007 r. nr XIV/76/07 w przedmiocie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w Gminie Kościelisko skargę oddala II SA/Kr 1215/11 UZASADNIENIE Rada Gminy Kościelisko podjęła w dniu 30 października 2007 r. uchwałę Nr XIV/76/07 w sprawie zmiany w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi Kościelisko w Gminie Kościelisko. W dniu 19 sierpnia 2008 r. dwie jednobrzmiące skargi na te uchwałę wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie L.B. i G.Z. Zarzucili oni naruszenie: - art. 27 ustawy z dnia 10 maja 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 7171 z późn. zm.- cyt. dalej nako u.p.z.p.), poprzez niezachowanie ustawowego trybu dokonywania zmian obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, - art. 14 ust. 5 u.p.z.p. poprzez brak sporządzenia analiz dotyczących zasadności przystąpienia do sporządzenia zmiany planu i stopnia zgodności przewidywanych rozwiązań z ustaleniami studium, - art. 14 ust. 2 u.p.z.p. poprzez podjęcie przez Radę Gminy Kościelisko uchwały z dnia 24 maja 2006 roku w sprawie przystąpienia do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi Kościelisko, niezawierającej załącznika graficznego, - art. 15 ust. 1 i 16 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 pkt. 2, 3 i 4, § 7, § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie wymaganego, zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (cyt. dalej jako rozporządzenie) poprzez brak zamieszczenia w projekcie planu załącznika graficznego określającego granice obszaru objętego uchwałą o zmianie planu oraz przedstawiającego rysunek planu, - art. 17 pkt 1 i 3 u.p.z.p. poprzez brak ogłoszenia w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określającego formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, - art. 17 pkt 6a i 6b oraz pkt 7 u.p.z.p. poprzez brak uzyskania wszystkich opinii i uzgodnień wymaganych przepisami ustawy, - art. 17 pkt 4 u.p.z.p. w zw. z § 10 rozporządzenia w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, poprzez brak sporządzenia aktualnej prognozy oddziaływania zmiany planu na środowisko. W uzasadnieniu skarżący wskazali, iż zaskarżona uchwała dokonała zmian w tekście planu, które polegały na wprowadzeniu ograniczeń dotyczących dopuszczalnej kubatury budynków, przy jednoczesnym uściśleniu dopuszczalnej intensywności zabudowy na działkach budowlanych, uszczegółowieniu ustaleń dotyczących terenów usług turystycznych oraz zmianie ustaleń w zakresie ilości miejsc parkingowych. Skarżący podali, iż są współwłaścicielami działek nr [...] [...] , [...] ..., położonych w K. Działki te znajdują się na terenie objętym uchwałą a wprowadzone ustalenia wpływają na sposób wykonywania prawa własności. Skarżący wywodzili, że odstąpienie od ustawowo określonej procedury zmiany planu powoduje wadliwość całej procedury. Skarżący wskazali na brak załącznika graficznego do uchwały o przystąpieniu do zmiany planu, przedstawiającego granice obszaru objętego projektem zmiany. Rada określiła zakres zmian, ale nie przedstawiła zakresu terytorialnego na załączniku graficznym. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazali na wadliwe sporządzenie prognozy oddziaływania zmiany planu na środowisko. Wójt odstąpił od sporządzenia całościowej prognozy i ograniczył się do wykonania "aneksu" do prognozy z 2000 roku na potrzeby postępowania planistycznego. Wójt oparł się więc na nieaktualnej prognozie oddziaływania na środowisko. Skarżący wskazali też na naruszenie art. 17 pkt 1 i 3 u.p.z.p. poprzez brak ogłoszenia w prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości o formie, miejscu i terminie składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia. Skarżący zgłosili również zarzut naruszenia art. 17 pkt 12 u.p.z.p. przez to, że Wójt nie ustosunkował się do zgłoszonych w trakcie trwania procedury planistycznej uwag, dotyczących m. in. działek będących współwłasnością skarżących. W jednobrzmiących odpowiedziach na obie skargi Rada Gminy Kościelisko wniosła o ich oddalenie. Organ podał, że załącznik graficzny przedstawiający granice obszaru objętego planem był dołączony do uchwały. Przedstawiony obszar był tożsamy z obszarem objętym planem miejscowym z 2001 roku. W sytuacji pozostawiania rysunku planu bez zmian, nie było potrzeby przygotowania nowych materiałów geodezyjnych. Zaznaczono przy tym, że rysunek planu uchwalonego w 2001 r. nie ulega zmianie. Organ wyjaśnił, iż prace nad zmianą planu objęły wyłącznie ustalenia tekstowe. Zmiany te polegały głównie na doprecyzowaniu ustaleń w zakresie parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, wyłącznie na terenach przeznaczonych w planie do jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, mieszkaniowo-wypoczynkowej i mieszkaniowo-usługowej, a także przeznaczonych pod usługi i usługi turystyczne. Ustalenia wprowadzone w ramach przeprowadzonej zmiany planu, wraz z niezmienioną częścią ustaleń planu miejscowego z 2001 roku wraz z niezmienionym rysunkiem tego planu, tworzą całość odpowiadającą wymaganiom przepisów art. 15. W tej sytuacji zarzut naruszenia art. 15 ustawy jest bezpodstawny. Nie naruszono też przepisów § 3 rozporządzenia Tekst planu zawiera elementy wymienione w pkt 1, 2 i 3 tego rozporządzenia, a także ustalenia, o których jest mowa w art. 15 ust. 2 i 3 u.p.z.p. w zakresie zgodnym z zakresem zmian wprowadzanych do planu. Zarzuty dotyczące naruszenia § 7 i § 8 rozporządzenia są bezprzedmiotowe w sytuacji pozostawienia rysunku planu bez zmian. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów § 10 organ stwierdził, że materiały planistyczne sporządzone na potrzeby omawianego projektu zmian do planu oraz sporządzone na podstawie przepisów odrębnych wykorzystywane na potrzeby tego projektu - były aktualne w rozumieniu obowiązujących przepisów. Organ podniósł, iż projekt zmian planu uzyskał wymagane opinie, o których mowa w pkt 6a i 6b ustawy, a także wszystkie wymagane uzgodnienia wymienione w pkt 7 ustawy. Co do dalszych zarzutów organ wskazał, że zarzut pominięcia opiniowania i uzgodnień jest nietrafiony, bowiem stosownie do przepisów art. 17 pkt 10, do publicznego wglądu wykłada się jedynie projekt planu z prognozą oddziaływania na środowisko. Nieudostępnienie omawianych dokumentów w tym trybie nie oznacza więc pominięcia omawianych czynności. W danym przypadku, do wglądu publicznego był wyłożony tekst zmian planu, tekst jednolity, a także nie zmieniany rysunek planu z 2001 r. W toku prac nad zmianą planu nie naruszono również przepisów art. 17 pkt 4. W związku z ograniczonym zakresem zmian, sposób ujęcia prognozy oddziaływania na środowiska był konsultowany z Małopolskim Urzędem Wojewódzkim. Uznano, że w danym przypadku należy sporządzić aneks do prognozy wcześniejszej. Zarzut dotyczący art. 17, w tym punktów dotyczących rozpatrywania uwag zgłoszonych w trybie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu również jest chybiony. Nie odpowiada prawdzie stwierdzenie o "braku możliwości wnoszenia uwag do projektu zmiany planu". W tym zakresie w pełni zachowano wymagania określone w art. 17 pkt 10 i 11 u.p.z.p. Natomiast co do formy rozpatrzenia zgłoszonych uwag, organ podaje, iż w tym zakresie obowiązuje zamieszczony w rozporządzeniu w sprawie wymaganego zakresu projektu planu miejscowego załącznik nr 9 przedstawiający wzór wykazu uwag wniesionych do projektu planu. Ma on formę tabeli. Uwagi nieuwzględnione przez Wójta zostały przedłożone Radzie Gminy wraz z projektem zmian planu do przedstawianym do uchwalenia. Uwagi zgłoszone zostały szczegółowo przeanalizowane i uznane jako bezzasadne. Zdaniem organu nie można uznać za słuszne twierdzenia, że ustanowienie planu samo w sobie ograniczyło prawa własności. Ustaliło jedynie sposób korzystania z tego prawa w postaci przeznaczenia oraz warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokami z dnia 17 listopada 2008 r. oddalił obie skargi. W uzasadnieniach Sąd napisał, że skarżący nie wykazali, że ustalenia planu naruszają ich interesy prawne lub uprawnienia. Skarżący są wprawdzie właścicielami szeregu działek położonych w miejscowości Kościelisko-Czajki i wymienionych w skardze, jednakże sama ta okoliczność nie legitymuje jeszcze skarżących do złożenia skargi na uchwałę w przedmiocie planu. Od powyższych wyroków wniesiono skargi kasacyjne. Naczelny Sąd Administracyjny połączył te skargi kasacyjne do wspólnego rozpoznania i orzekania i wyrokiem z dnia 19 czerwca 2009 r. uchylił zaskarżone wyroki i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Krakowie. Uwzględniając skargi kasacyjne NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż nie mają oni legitymacji do zaskarżenia uchwały Rady Gminy Kościelisko z dnia 30 października 2007 r. NSA polecił, aby Sąd pierwszej instancji ponownie rozpoznając sprawę zbadał, czy naruszenie interesu prawnego skarżących kwestionowanymi przez nich postanowieniami uchwały Rady Gminy Kościelisko z dnia 30 października 2007 r. zostało dokonane przez ten organ zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a więc czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy gmina nie przekroczyła granic tzw. władztwa planistycznego. Ponadto NSA wskazał, aby WSA w Krakowie połączył sprawy G.Z. i L.B. do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia, albowiem skarżący są współwłaścicielami wszystkich wymienionych w skargach działek, a więc ich uprawnienia i obowiązki są wspólne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 23 listopada 2009 r. (II SA/Kr 1337/09) stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu Sąd przypomniał zarzuty skargi, a następnie odniósł się do twierdzeń skarżących dotyczących wpływu zaskarżonej uchwały na wykonywanie prawa własności. Stwierdzając, że zmiany z punktu widzenia skarżących są znaczące i będą oni musieli dostosować swoje zamierzenia inwestycyjne do warunków, uznał je za zgodne z prawem. WSA wskazał, że w sprawie występują dwie przesłanki uzasadniające rozstrzygnięcie. Pierwszą z nich jest naruszenie zasad sporządzania planu, drugą istotne naruszenie trybu sporządzania planu. Do zasad sporządzania planu WSA zaliczył sporządzenie jego załącznika graficznego. W związku z tym stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie takiego załącznika graficznego nie sporządzono. Rysunek planu sporządzony w 2001 r. nie spełnia wymogów przepisów obowiązujących w dniu 30 października 2007 r., gdyż został sporządzony w skali, która nie jest zgodna z art. 16 ust. 1 u.p.z.p. Zdaniem Sądu pierwszej instancji należało także zastosować obowiązujący w chwili podjęcia zaskarżonej uchwały art. 14 ust. 6 u.p.z.p. i nie sporządzać planu miejscowego dla terenów zamkniętych. Do uchybień z zakresu trybu sporządzania zmiany planu miejscowego Sąd pierwszej instancji zaliczył naruszenie art. 17 pkt. 4 u.p.z.p. w związku z § 10 rozporządzenia w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, polegające na tym, że nie sporządzono aktualnej prognozy oddziaływania zmiany planu na środowisko. Ponadto Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 40 ust. 1 pkt 1 Prawa ochrony środowiska obligatoryjnym było przeprowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko w zakresie projektu zmian planu. Wskazał, że wyraźnie wymóg ten potwierdzał art. 41 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, który stwierdzał, że organ administracji opracowujący projekt dokumentu lub wprowadzający zmiany do przyjętego już dokumentu, o którym mowa wart. 40 ust. 1 tej ustawy sporządza prognozę oddziaływania na środowisko. Nadto Sąd pierwszej instancji stwierdził, że nie wiadomo, czy stosownie do art. 45 pkt 3 Prawa ochrony środowiska uzgodniono z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko. Sąd pierwszej instancji uznał za zasadny zarzut skarżących co do naruszenia art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. Jako niezasadny uznał natomiast zarzut naruszenia art. 17 pkt 6 lit. a i b ustawy. W odniesieniu do naruszenia art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p. uznał, że nie dokonano uzgodnienia z Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie oraz Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Krakowie. W odniesieniu do uzgodnienia z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że ten organ postanowieniu uzgadniającym z 11 czerwca 2007 r. uzgodnił zmianę pod warunkiem, że w § 10 ust. 6 projektowanej zmiany zostaną wyłączone spod opracowania planu działki nr [...] .. [...] ,[...] itp. . Mimo tego działka nr [...] nie została uwzględniona w § 10 ust. 6. W skardze kasacyjnej Rada Gminy Kościelisko zarzuciła naruszenie art. 14 ust. 2 i 6, art. 16 ust. 1, art. 17, art. 27 i art. 28 ust. 1 oraz art. 87 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez błędną wykładnię i niewłaściwe ich zastosowanie, polegające na uznaniu, że nastąpiło naruszenie zasad i trybu sporządzenia planu, gdyż nawet w przypadku zmiany planu miejscowego, dotyczącej wyłącznie jego tekstu należało sporządzić nowy załącznik graficzny i nową prognozę oddziaływania na środowisko, a także określić na nowo stawkę opłaty planistycznej. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 czerwca 2011 r. (II OSK 313/10) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu NSA napisał, że skarga kasacyjna jest zasadna, gdyż żaden z argumentów przemawiających zdaniem Sądu pierwszej instancji za stwierdzeniem nieważności w całości zaskarżonej uchwały nie jest przekonujący. Trafnie w skardze kasacyjnej zarzuca się, że skoro przedmiotem zaskarżonej uchwały była zmiana części tekstowej planu , to nie było konieczne uchwalanie załącznika graficznego. Nie może być także powodem stwierdzenia nieważności uchwały w całości kwestia dotycząca terenów zamkniętych. Zaskarżona uchwała nie zawiera żadnych ustaleń dotyczących jednego z wymienionych w rozpoznawanej sprawie terenów, zamkniętych, mianowicie terenu oznaczonego jako UW2. W tym zakresie należy też podzielić stanowisko zawarte w skardze kasacyjnej, że mimo zmiany stanu prawnego, polegającej na tym, że obecnie dla terenów zamkniętych nie sporządza się planów miejscowych, gmina nie miała w obowiązku w uchwale zawrzeć postanowienia wskazującego wyraźnie na wyłączenie tego terenu z planowania. Jeżeli chodzi o drugi teren zamknięty, oznaczony jako UT6, to zaskarżona uchwała tego terenu dotyczy i z tego powodu słusznie się w niej wskazuje działki, podlegające wyłączeniu z opracowania jako tereny zamknięte. Ze wskazaniem działek na terenie UT6, podlegających wyłączeniu z opracowania jako teren zamknięty, związany jest kolejny argument Sądu pierwszej instancji, mający uzasadniać uwzględnienie skargi. Słusznie tym razem Sąd pierwszej instancji wskazuje, że wyłączenie to nie pokrywa się z tym, miało być wyłączone według uzgodnienia z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Krakowie, zawartym w postanowieniu z 11 czerwca 2007 r. Jednakże fakt ten w żadnym wypadku nie uzasadnia stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości. Nie można też jednoznacznie stwierdzić, że dostrzeżona różnica jest podstawą stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w określonej części. Przed podjęciem ewentualnego rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej uchwały w części w związku z niezastosowaniem się Gminy w całości do uzgodnienia z Wojskowym Sztabem Wojskowym wyjaśnić należało, czy to niezastosowanie się nie jest aby pozorne i różnica nie wynika ze zmian w oznaczeniu geodezyjnym działek. Wyjaśniając te kwestie Sąd winien był zobowiązać Radę Gminy a ustosunkowania się do tego zagadnienia oraz wyjaśnić to z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Krakowie. Przed wyjaśnieniem tych zagadnień nie można było stwierdzić, że naruszono art. 17 pkt 7 lit. c u.p.z.p.. Jeżeli zaś chodzi o wskazanie działek należących do drugiego terenu zamkniętego (UW2), to Gmina nie miała obowiązku stwierdzać, że z tego terenu wyłącza działki stanowiące teren zamknięty, skoro teren ten nie był objęty zmianą. Sąd winien był rozważyć, jak ewentualne naruszenie prawa polegające na niepełnym uwzględnieniu uzgodnienia z organem wojskowym w zakresie terenu zamkniętego wpływa na naruszenie interesu prawnego skarżących. _ Trafne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące prognozy oddziaływania na środowisko. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby w przypadku zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prognoza oddziaływania na środowisko została sporządzona jako aneks do poprzednio sporządzonej prognozy. Taki aneks należy rozumieć jako prognozę, w której ocenia się ewentualne zmiany, które zaszły od czasu sporządzenia poprzedniej prognozy z uwzględnieniem także zakresu zmiany planu miejscowego. W związku z prognozą oddziaływania na środowisko Sąd pierwszej instancji podał też w wątpliwość czy stosownie do art. 45 pkt 3 Prawa ochrony środowiska uzgodniono z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w prognozie oddziaływania na środowisko w odniesieniu do postępowań dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Wymagane było natomiast uzyskanie opinii o projekcie zmian i prognozie oddziaływania na środowisko od organu ochrony środowiska, czyli w tym przypadku wojewody oraz państwowego powiatowego inspektora sanitarnego. Na uzgodnienia z tymi organami powołano się w skardze kasacyjnej, jednakże w aktach opinii brak. Kwestia ta winna być przez Sąd pierwszej instancji wyjaśniona, gdyż ma wpływ na ocenę sporządzenia prawidłowej prognozy oddziaływania na środowisko. Nie można więc uznać, że skoro sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko w formie aneksu do poprzednio sporządzonej prognozy, to naruszono art. 17 pkt 4 u.p.z.p. oraz § 10 rozporządzenia. Pozostaje do wyjaśnienia czy prawidłowo zastosowano art. 43 ust. 1 Prawa ochrony środowiska. Trafnie w skardze kasacyjnej zarzuca się, że w związku z zakresem zmian planu miejscowego, nie było potrzebne uzgodnienie z Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej w Krakowie. Zasadnie również w skardze kasacyjnej stwierdzono, że nie trzeba było określać stawki procentowej, na podstawie których ustała się opłatę, o której mowa wart. 36 ust. 4 u.p.z.p. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wszystkie przesłanki uwzględnienia skargi przyjęte przez Sąd pierwszej instancji zostały w skardze kasacyjnej skutecznie podważone. Ponowne rozpoznanie sprawy jest konieczne jedynie z uwagi na pozostające do wyjaśnienia, wskazane wyżej kwestie związane z terenem zamkniętym i zaopiniowaniem projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd –Administracyjny rozpoznając ponownie sprawę -zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm. - cyt. dalej jako p.p.s.a.) sąd, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania jest związany wykładnią prawa, dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Reguła ta oczywiście dotyczy również analizowanej tu sytuacji co oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie był w niniejszej sprawie związany wykładnią prawa, dokonaną przez NSA w jego wyroku z dnia 7 czerwca 2011 r. Ustalając zakres tego związania należy po pierwsze zauważyć, że wykładnia prawa dokonywana przez sądy nigdy nie jest abstrakcyjna a zawsze wiąże się z określoną sprawą i z określonym stanem faktycznym. Dlatego też zdaniem składu orzekającego, wiążące są również te elementy wyroku NSA, które wprost nie odnoszą się do interpretacji norm prawnych, ale w których NSA ocenia zgodność elementów zaskarżonej uchwały z prawem. Po drugie, analizowana sytuacja jest również o tyle specyficzna, że przedmiotem skargi jest również "prawo", czyli akt powszechnie obowiązujący, będący źródłem prawa miejscowego. Dlatego interpretacja przepisów zaskarżonej uchwały, jako interpretacja prawa, również wiąże Wojewódzki Sąd Administracyjny. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że zgodność zaskarżonej uchwały z prawem została w już w znacznej mierze przesądzona przez Naczelny Sąd Administracyjny a pozostały do zbadania jedynie elementy wyraźnie wskazane w wyroku NSA. Tak zresztą sformułował to sam NSA, który w istocie wyznaczył Sądowi Wojewódzkiemu pole działania. Sąd Wojewódzki nie posiada środków, przy pomocy których mógłby z tym stanowiskiem polemizować a uwagi NSA mieszczą się w zakresie pojęcia wykładni. Nie mogą tego czynić także strony, toteż próby skarżącego zmierzające do podważenia podczas rozprawy elementów wyroku NSA nie mogły być skuteczne. Analizując elementy pozostawione do rozważenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu Sąd zważył, że: Po pierwsze, jak wynika z przedstawionego przez stronę przeciwną oświadczenia, stanowiącego załącznik do protokołu rozprawy i z załączonej do niego dokumentacji, nie można mówić o naruszeniu prawa, które miałoby polegać na rozbieżności w numeracji działek między wersją uzgodnioną z Wojewódzkim Sztabem Wojskowym w Krakowie a wersja przyjętą w zaskarżonej uchwale.. Rozbieżność ta wynika tylko z popełnionej pomyłki w numeracji a także z tego, że nieprawidłowo, przy pomocy skrótu, oznaczono poszczególne działki. Rozwinięcie tego skrótu pokazuje jednak, że chodzi fizycznie o te same działki. W rezultacie można tu mówić o pewnym błędzie w oznaczeniu działek, ale skoro chodzi o te same działki, prawo nie zostało naruszone. Po drugie, Sąd ustalił, że sporządzając aneks do wcześniejszej prognozy oddziaływania na środowisko nie naruszono prawa. Pismem z dnia 18 maja 2007 r. Wójt Gminy Kościelisko wystąpił o uzgodnienie projektu zmiany planu m.in. do Wojewody Małopolskiego oraz Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zakopanem. W odpowiedzi otrzymał postanowienie Wojewody Małopolskiego z dnia 20 czerwca 2007 r., natomiast Inspektor Sanitarny nie udzielił odpowiedzi. Tenże brak odpowiedzi stanowi w ocenie Sądu uzgodnienie milczące, równoznaczne z brakiem stanowiska organu współdziałającego przez określony czas. W opisanej sytuacji Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).