II SA/Kr 1218/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Mirosław Bator Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi D. G. i S. Ż. na uchwałę Nr CIV/2692/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów – Rejon ulicy Widłakowej" skargę oddala. D.G. i S.Z, wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Nr CIV/2692/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów-Rejon ulicy Widłakowej". Skarżące zaskarżonej uchwale zarzuciły: * naruszenie art. 2 Konstytucji RP - poprzez prowadzenie procedury planistycznej w sposób mający na celu jak najszybsze uchwalenie planu miejscowego, pomimo tego, że przedmiotowy sposób procedowania skutkował uchwaleniem planu miejscowego posiadającego istotne nieprawidłowości w swojej treści; * naruszenie art. 21 i 64 Konstytucji RP i art. 140 Kodeksu cywilnego, poprzez podjęcie uchwały, która bezpośrednio narusza interes prawny skarżących, jak również w nieuzasadniony sposób ingeruje w przysługujące jej prawo własności; - naruszenie 6 ust. 2 w zw. z art. 3 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przekroczenie granic przysługującego gminie władztwa planistycznego i nadmierne ograniczenie uprawnień, skarżących związanych z prawem własności nieruchomości położonej na terenie objętej planem; naruszenie art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak rozstrzygnięcia w prawidłowy sposób zgłoszonych na etapie procedury planistycznej uwag do projektu planu; ;. naruszenie art. 5-7 Załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku, w sprawie zasad techniki prawodawczej poprzez przyjęcie uchwały, której treść jest niezgodna z zasadami techniki prawodawczej. Skarżące wniosły o zmianę planu w zakresie § 34 ust 3 ust. 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działek nr 267/9 i 269/10 (objętych w planie oznaczeniem ZN.21, wykluczającym zabudowę) poprzez wykreślenie obszaru oznaczonego symbolem ZN. 21 obejmującego w/w. działki z zakwalifikowania ich w ustaleniach szczegółowych uchwały jako "Tereny zieleni w parku krajobrazowym", albowiem z opracowania kartograficznego stanowiącego załącznik do planu, także z przedłożonego w załączeniu do niniejszej skargi wydruku zdjęcia satelitarnego spornego obszaru można wywnioskować, że planowaną inwestycję budowlaną będzie otaczała z trzech stron zieleń i nieznaczne zmniejszenie obszaru zieleni l niepodlegającej zabudowie nie wpłynie negatywnie na krajobraz okolicy, tym bardziej, że obszar zaplanowany pod inwestycję jest stosunkowo niewielki w porównaniu do okalających go terenów zielonych, a zatem zakaz zabudowy tego obszaru jest bezpodstawny; ewentualnie o stwierdzenie nieważności uchwały ze względu na istotne uchybienia proceduralne związane z wadliwym procedowaniem uwag do planu. W uzasadnieniu skarżące podniosły, że są właścicielkami działek nr 267/9 i 267/10, położonych przy ul. Wielkanocnej w Krakowie. Ulica ta jest przecznicą objętej zaskarżanym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ul. Widłakowej. D.G. jest właścicielką działki nr 267/9. S.Z. jest właścicielką działki nr 267/10. Rozwiązania zawarte w planie w sposób zasadniczy ograniczają sposób korzystania z prawa własności a więc właściciele wywodzą swój interes prawny z art. 140 k.c. i wskazują na jego naruszenie. Na wskutek wprowadzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru skarżące nie mogą realizować swoich uprawnień właścicielskich. Skarżące powtórzyły, że sąsiedztwie nieruchomości skarżących znajdują się rozległe tereny zielone, które otaczają obie działki od wschodu, zachodu i północy. Na nieruchomościach sąsiadującej z działkami skarżących od południa znajdują się cztery domy w zabudowie szeregowej, które zajmują powierzchnię znacznie większą, niż łączna powierzchnia działek skarżących. Zabudowanie działek należących do skarżących nie zmniejszy w istotny sposób powierzchni terenów zielonych pomiędzy ulicą Wielkanocną a Wisłą. Obszar planowanej inwestycji jest niewielki, a projekt nawiązuje do istniejącej już w okolicy zabudowy. Obie skarżące uzyskały decyzje o warunkach zabudowy. Wprowadzenie planu w sposób nieuprawniony uniemożliwiło rozpoczęcie budowy planowanych inwestycji. Zapisane w § 3 planu sformułowania określające cel planu są lakoniczne i zbyt ogólne, nie zawierają koniecznego uzasadnienia do wprowadzenia tak daleko idących ograniczeń prawa własności. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że według obowiązującego dokumentu Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (w brzmieniu ustalonym uchwałą Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r), działki skarżących znajdują się w terenie zieleni nieurządzonej, oznaczonej symbolem ZR. Dla tej kategorii terenów dokument Studium przewiduje następujące wiążące wytyczne: ZR - Tereny zieleni ł co 2 nastepuje: nieurządzonej - Funkcja podstawowa - Różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne. Funkcja dopuszczalna zabudowa/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. Mając na uwadze przytoczone zapisy Studium, działki nr 267/9 i 267/10 obręb 4 Podgórze zostały przeznaczone pod teren zieleni w parku krajobrazowym oznaczony symbolem ZN.21. o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne. Analiza porównawcza dokumentu studium i ustaleń skarżonego planu miejscowego jednoznacznie dowodzi, że przeznaczenie działek skarżących w pełni wpisuje się w wytyczne polityki przestrzennej miasta, określone w dokumencie Studium. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia władztwa planistycznego, wskazując, że planie miejscowym zakresu w jakim właściciel może korzystać z przedmiotu swojej własności nastąpiło w granicach prawa i w związku z tym nie jest •* uzasadniony zarzut naruszenia prawa własności czy przekroczenia granic władztwa planistycznego. Ponadto wyjaśnił, że w odniesieniu do poruszonej w uzasadnieniu skargi realizacji decyzji administracyjnych, którymi dysponują skarżące, żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przewiduje obowiązku uwzględnienia w treści planu miejscowego decyzji ustalających warunki zabudowy. Również zarzut niezgodnego z prawem rozstrzygnięcia przez Radę Miasta Krakowa w przedmiocie uwag złożonych w toku procesu planistycznego nie zasługiwał na uwzględnienie. Rada Miasta Krakowa podjęła w dniu 23 maja 2018 r. uchwałę Nr CII/2671/18 w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag złożonych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów Rejon ulicy Widłakowej". Zatem zarzut skarżących, że organ uchwałodawczy poprzestał jedynie dołączeniu listy nieuwzględnionych uwag jako załącznika do uchwały w sprawie planu jest całkowicie nieuzasadniony. Organ zaznaczył, że sposób procedowania w przedmiocie rozpatrywania nieuwzględnionych uwag przez Radę Miasta Krakowa była wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których potwierdzano prawidłowość procedowania w tym zakresie przez organ stanowiący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, póz. 270 ze zm. dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej. Zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 u.p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga jest niezasadna Podstawą prawną do wniesienia przedmiotowej skargi na ww. uchwałę Nr CIN//2692/18 Rady Miasta Krakowa z dnia 6 czerwca 2018 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów-Rejon ulicy Widłakowej", będącą aktem prawa miejscowego jest przepis art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 20191.506), dalej w skrócie u.s.g.. Skarga, o jakiej jest mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. ma na celu ochronę prawną podmiotów przed naruszającymi prawo działaniami organów gminy, ingerującymi w sferę ich wolności i praw. Legitymacja skargowa wskazana z przepisie art. 101 ust. 1 u.s.g. oparta została na naruszeniu indywidualnego interesu prawnego lub uprawnienia. Oznacza to, że legitymacja do wniesienia takiej skargi do sądu administracyjnego przysługuje nie temu kto ma w tym interes prawny, ale temu czyj interes prawny został naruszony zaskarżonym rozstrzygnięciem, przy czym naruszony interes prawny podmiotu składającego skargę musi mieć przy tym charakter bezpośredni, zindywidualizowany, obiektywny i realny. Konkretne postanowienia kwestionowanej uchwały muszą zatem naruszać rzeczywiście istniejący w dacie podejmowania uchwały interes prawny skarżącego. Takie rozumienie legitymacji skarżącego znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 4 30/02 (OTK-A 2003 Nr 8, póz. 4) stwierdził, że skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popu/ar/s, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Posiadanie interesu prawnego w zakwestionowaniu uchwały rady gminy oznacza istnienie związku pomiędzy sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego, a zaskarżoną uchwałą. Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny skarżącego, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (por. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt l OSK 1016/09; wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 września 2010 r., sygn. akt II SA/Go 476/10). Dodać trzeba, że obowiązek uwzględnienia skargi na uchwałę lub akt, o który m mowa w art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 p.p.s.a. , a więc także na uchwałę w sprawie uchwalenia planu miejscowego powstaje dopiero wtedy, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącej strony jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Nie ma zatem podstawy do uwzględnienia skargi w sytuacji, gdy interes prawny lub uprawnienie skarżącej strony jest co prawda naruszone, ale naruszenie takie jest dopuszczalne w obowiązującym prawie i pozostaje w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego, z mocy art. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2017.1073 z póżn. zm.), dalej w skrócie u.p.z.p.) Żądaniem skargi złożonej wspólnie przez D.G. i S.Z, objęto zmianę ww. planu miejscowego w zakresie przepisu § 34 ust 3 ust. 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działek ewid. nr 267/9 i 269/10, ewentualnie o stwierdzenie nieważności uchwały. Tymczasem już na wstępie wskazać należy, że jeżeli akt prawny, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (akty prawa miejscowego jednostek samorządowych) wydany zostanie z naruszeniem prawa, to stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę, stwierdzając nieważność uchwały w całości lub w części, nie ma natomiast możliwości zmiany zaskarżonej uchwały. Zgodnie z przepisem art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości lub w ści sąd oddala skargę w całości albo w części. A zatem jak już wskazano, podmiot wnoszący skargę w oparciu o art. 101 ust. 1 u.s.g. musi wykazać naruszenia swojego interesu prawnego. Warunkuje to nie tylko skuteczne wniesienie skargi, ale też determinuje zakres merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu. Zasadniczo rozstrzyganie przez sąd dotyczy tych części planu miejscowego, których ustalenia pozostają w związku z indywidualnym interesem podmiotu skarżącego i powodują dla niego następstwa w postaci ograniczenia bądź pozbawienia konkretnych uprawnień właścicielskich do danej nieruchomości. Oznacza to, że w przypadku zaskarżenia uchwały organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. merytoryczna kontrola zaskarżonego aktu dokonywana jest w granicach wyznaczonych prawną ochroną przysługującą skarżącemu mającemu tytuł prawny do oznaczonej nieruchomości objętej planem, natomiast uwzględnienie skargi powinno zasadniczo skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały w części wyznaczonej indywidualnym interesem skarżącego. Ewentualna kontrola uchwały podjętej w przedmiocie miejscowego zagospodarowania przestrzennego powinna być dokonana w szerszym zakresie o tyle, o ile łączy się z naruszeniem interesu prawnego skarżącego (por. wyrok NSA z 25 czerwca 2015 r. sygn. II OSK 115/05). . Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że każda ze skarżących posiada legitymację do tego aby skutecznie dochodzić stwierdzenia nieważności zaskarżonego planu miejscowego - w części wyznaczonej swoim indywidualnym interesem prawnym wynikającym z prawa własności tych nieruchomości, co do których każda z nich wykazała przysługujący jej tytuł prawny. W złożonej skardze D.G. powołała się wyłącznie na tytuł prawny i naruszenie interesu prawnego dotyczącego nieruchomości objętej ustaleniami skarżonego planu miejscowego oznaczonej jako działka ewid. nr 267/9 obr. 4 , a S.Z. wskazała, że jest właścicielką nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr 267/10 obr 4. Ustalenia te zostały udokumentowane w aktach sprawy. Obie ww. działki objęte zostały ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów-Rejon ulicy Widłakowej". Objęcie przedmiotowych działek postanowieniami kwestionowanego planu w sposób, który kształtuje treść uprawnień właścicielskich przysługujących każdej ze skarżącym do ww. działki (m.in. w zakresie prawa do jej zabudowy) uzasadnia ich legitymację do wniesienia skargi. Istnieje bowiem związek pomiędzy sytuacją własną każdej ze skarżących w ww. podanym zakresie, która jest prawnie gwarantowana, a zaskarżoną uchwałą. Okoliczność ta otwiera - zdaniem Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie - możliwość merytorycznej weryfikacji zaskarżonej uchwały w świetle przesłanek wskazanych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, że istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Kierując się powyższym Sąd ocenił tok formalnoprawny podjęcia przedmiotowej uchwały i stwierdził, że brak jest istotnych naruszeń zasad i trybu procedury planistycznej mogących mieć wpływ na interes prawny skarżących. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów-Rejon ulicy Widłakowej" został sporządzony i uchwalony w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązujących w dacie sporządzenia i uchwalenia planu. W toku procedury projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko został dwukrotnie włożony do publicznego ( od 5 lipca do 2 sierpnia 2017 r. oraz od 23 lutego do 23 marca 2018 r.). W związku z powyższym oprócz terminu wyznaczonego do składania wniosków do planu ( do 1 grudnia 2014 r.) wyznaczone zostały odpowiednio terminy do składania uwag do wyłożonego projektu planu (do 16. 08. 2017 i kolejno do 6 kwietnia 2018 r. ) Uwagi dotyczące ponownie wyłożonego projektu planu zostały rozpatrzone stosownie do zarządzenia Prezydenta M. Krakowa z 27. 04. 2018 r., następnie zarządzeniem Prezydenta M. Krakowa nr 1164/2018 z 8 maja 2018 r. przekazano pod obrady RM Krakowa projekt uchwały w sprawie rozstrzygnięć o sposobie rozpatrzenia nieuwzględnionych przez Prezydenta uwag złożonych do projektu planu. Radni mieli zatem możliwość zapoznania się nie tylko z projektem uchwały w sprawie uchwalenia przedmiotowego planu miejscowego (którego projekt został im przekazany również w dniu 8 maja 2018 r. zarządzeniem nr 1163/2018), ale także z nieuwzględnionymi uwagami ponieważ l czytanie projektu uchwały w sprawie uchwalenia planu miejscowego wraz projektem uchwały w sprawie rozstrzygnięcia o sposobie rozpatrzenia nieuzwględnionych uwag miało miejsce w dniu 23 maja 2018 r, a uchwalenie zaskarżonej uchwały nastąpiło w dniu 6 czerwca 2018 r. Przechodząc do oceny drugiej przesłanki ewentualnego stwierdzenia nieważności planu miejscowego, jaką jest istotne naruszenie zasad sporządzania planu, tj. niezgodność ustaleń planu z przepisami prawa materialnego, przypomnieć należy , że jest ona badana w kontekście indywidualnego i skonkretyzowanego, konkretnego interesu prawnego każdej ze stron skarżących, przy czym zauważyć trzeba sytuacja prawna D.G. i S.Z. jest analogiczna. Nieruchomości obu skarżących objęte ustaleniami skarżonego planu miejscowego znajdują się obszarze o symbolu "ZN.21" . Dla tej kategorii terenów zgodnie z § 34 ust 1 pkt 1 zaskarżonej uchwały ustalono następujące przeznaczenie: Tereny zieleni w parku krajobrazowym o podstawowy m przeznaczeniu pod grunty rolne. W ustępie 2 dopuszczono: lokalizacje urządzeń i sieci budowlanych infrastruktury technicznej w układzie podziemnym (pkt 1) i niewyznaczonych na rysunku planu: dojść pieszych i dojazdów (pkt 2). W ustępie 3 ustalono w zakresie zagospodarowania tych terenów: zakaz budowy budynków (pkt. 1 ), minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego: 90% (pkt. 2). Skarżące zarzucają, że kwestionowane postanowienia planu miejscowego odnoszące się zarówno do nieruchomości oznaczonej jako działka ewid. Nr 267/9 i jako działka nr 267/10 ze względu na zakaz budowy budynków ogranicza każdą z nich w wykonywaniu prawa własności w zamierzony sposób, który w szczególności obejmuje budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego. Skarżące podkreśliły, że w stosunku do ww. nieruchomości wydane zostały -odpowiednio dla każdej ze skarżących - decyzje: nr [...] nr [...] z dnia 27 listopada 2017 r. o warunkach zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych pn. budowa domu mieszkalnego jednorodzinnego. W ocenie Sądu sformułowane w tym zakresie zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, bowiem przyjęte w planie ustalenia dotyczące przedmiotowych działek nie naruszają prawa, w tym nie stanowią przekroczenia władztwa planistycznego, nie noszą bowiem cechy arbitralności, a ograniczając własność nie naruszają istoty tego prawa. Podkreślić należy, przy stanowieniu planów miejscowych istotne znaczenie mają ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gdyż są wiążące dla organów gminy, co wynika wprost z przepisów prawa. Istotna dla oceny prawnego znaczenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest regulacja, zawarta w przepisie art. 9 ust. 4 u.p.z.p., stosownie do której ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Powyższe znajduje potwierdzenie w kolejnych przepisach ustawy, w szczególności w art. 15 ust. 1 zd. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Jak stanowi art. 20 ust. 1 in principio u.p.z.p., plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Istotne naruszenie zasad i trybu sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czyli np. uchwalenie planu w kształcie naruszającym zapisy studium, powoduje nieważność takiego planu, co wynika z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Z powyższych uregulowań wynika wyraźnie, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musi uwzględniać zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wobec tego przeznaczenie danego terenu w planie miejscowym nie może być inne, niż w studium, gdyż niedopuszczalne jest naruszanie jego postanowień. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że zgodnie z ustaleniami obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa (w brzmieniu ustalonym uchwałą Nr CXII/1700/14 z dnia 9 lipca 2014 r), działki ewid. nr 267/9 i nr 267/10 znajdują się w terenie oznaczonym symbolem "ZR" - tereny zieleni nieurządzonej., dla których ustalono jako funkcję podstawową: różnorodne formy zieleni nieurządzonej, lasy, grunty rolne, a jako funkcję dopuszczalną - zabudowę/zagospodarowanie terenu realizowana/e jako terenowe urządzenia sportowe, które nie zmniejszają określonego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, wody powierzchniowe, stawy, rowy oraz zbiorniki wodne poeksploatacyjne, różnorodne formy zieleni urządzonej, zieleń izolacyjna, ogrody działkowe i botaniczne, rekultywacja wyrobisk w obrębie, których zakończona została eksploatacja kopalin, jeżeli zostały wskazane w tabelach strukturalnych jednostek urbanistycznych. W konsekwencji trzeba zauważyć, że ustalenia miejscowego planu, przewidujące w obszarze o symbolu "ZN.21", w którym znajdują się działki skarżących zagospodarowanie pod teren zieleni w parku krajobrazowym, o podstawowym przeznaczeniu pod grunty rolne nie tylko nie naruszają ustaleń Studium , ale są z nimi zgodne. W związku z tym zarzuty obu skarżących, które wskazują, że fakt, iż ustalenia obowiązującego planu miejscowego uniemożliwiają realizację planów jakie każda z nich ma względem swojej nieruchomości uzasadnia stwierdzenie nieważności kwestionowanych zapisów planu jako naruszających prawo w tym uprawnienia właścicielskie i dopuszczalny zakres władztwa planistycznego gminy -nie mogły odnieść skutku. Podkreślić trzeba, przepisy nakazujące organom gminy uwzględniać ustalenia studium przy stanowieniu planów miejscowych mają charakter wiążący, natomiast analiza porównawcza dokumentu przedmiotowego Studium i ustaleń skarżonego planu miejscowego jednoznacznie dowodzi, że przeznaczenie działek skarżących w pełni wpisuje się w wytyczne polityki przestrzennej miasta Krakowa, określone w dokumencie Studium. Organ nie zgodził się z zarzutem naruszenia władztwa planistycznego, wskazując, że planie miejscowym zakresu w jakim właściciel może korzystać z przedmiotu swojej własności nastąpiło w granicach prawa i w związku z tym nie jest uzasadniony zarzut naruszenia prawa własności czy przekroczenia granic władztwa planistycznego. W związku z tym argumentacja, że planowana przez skarżące zabudowa obu działek tylko w niewielkim zakresie zmieni planowany sposób zagospodarowania obszaru oznaczonego symbolem ZN.21. nie mogła odnieść skutku. Wyjaśnić trzeba, że w odniesieniu do poruszonej w uzasadnieniu skargi realizacji decyzji administracyjnych, którymi dysponują skarżące, żaden przepis powszechnie obowiązującego prawa nie przewiduje obowiązku uwzględnienia w treści planu miejscowego decyzji ustalających warunki zabudowy. Niezasadny jest zarzut naruszenia uprawnień właścicielskich w tym wynikających z art. 140 K.c. Organy gminy zostały bowiem upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności 10 nieruchomości. Władztwo planistyczne obejmuje samodzielne ustalenie przez gminę przeznaczenia terenów, rozmieszczenia inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy. Oznacza to, że podjęcie uchwały w sprawie planu zagospodarowania przestrzennego nawet z naruszeniem interesów podmiotu skarżącego, ale w granicach władztwa planistycznego, nie doprowadzi do uwzględnienia skargi (Z. Niewiadomski "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", C.H.Beck Warszawa 2009, s. 197 -198; wyrok WSA w Białymstoku z 18 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 514/13). W takiej sytuacji decydujące jest zbadanie czy wynikające z ustaleń prawa miejscowego pozbawienie właściciela części atrybutów korzystania i rozporządzania nieruchomością wiąże się z ingerencją w istotę prawa własności. Z samego faktu, że ustalenia planu ograniczają władztwo nad nieruchomością np. w zakresie zabudowy działki nie oznacza jeszcze naruszenia istoty prawa własności. Na ograniczenie prawa własności pozwala również Konstytucja RP (art. 64 ust. 3) o ile dokonuje się to drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Także przepis art. 140 kodeksu cywilnego wprowadza normatywne granice korzystania z prawa własności gruntu wynikające z ustawy, zasad współżycia społecznego i społeczno-gospodarczego przeznaczenia gruntu. Nie można zatem żądać ochrony prawnej własności ponad to, co przewiduje m. in. przepis art. 64 Konstytucji RP oraz przepis art. 140 k.c., a także przepisy ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym . W ocenie Sądu, samo przeznaczenie nieruchomości skarżących pod tereny zieleni w parku krajobrazowym z możliwością zagospodarowania tego terenu w sposób określony w planie miejscowym ma racjonalne uzasadnienie, nie narusza wymagań ładu przestrzennego, nie może być zatem kwalifikowane jako przekroczenie granic władztwa planistycznego. W tej sytuacji zarzut, że na działkach sąsiednich i okolicznych są już zlokalizowane jednorodzinne budynki nie implikuje wniosku o konieczności zagospodarowania działek skarżących w ten sam sposób. Istotne są bowiem ustalenia w obowiązującym planie miejscowym. W tych okolicznościach zarzut, że realizacja na ww. działkach budynków mieszkalnych "nie zmniejszy w istotny sposób terenów zielonych" - należy ocenić jako subiektywny i pozbawiony znaczenia prawnego. 11 Konkludując w ocenie Sądu, nie ma podstaw do kwestionowania odnośnych ustaleń zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Bodzów-Rejon ulicy Widłakowej". W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. 12