II SA/Kr 1219/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2022 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 30 września 2020 r. nr [...].[...], znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi: Firma A z siedzibą w Krakowie pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku usługowo-mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, wod.-kan., centralnego ogrzewania, gazową, wentylacji mechanicznej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym oraz zewnętrznymi odcinkami instalacji kanalizacji deszczowej i sanitarnej na działce nr [...] przy ul. [...] w Krakowie, obr. P-12, jedn. ewidencyjna Podgórze. E. B. - strona postępowania i współwłaścicielka działki nr [...], obr. P-12, jedn. ewidencyjna Podgórze, leżącej w obszarze oddziaływania inwestycji, wniosła odwołanie od ww. decyzji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz wznowienie postępowania w związku z przysługującym E. B., jako stronie postępowania, prawem zapoznania się z aktami sprawy, którego jej nie zapewniono. W uzasadnieniu skarżąca zarzuciła, że w toczącym się przed l instancją postępowaniu nie miała możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Wskazała, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania (§ 204 ust. 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065), dalej "rozporządzenie". Zdaniem skarżącej przedmiotowa inwestycja ingeruje w granice działki nr [...], gdyż na działce nr [...] znajduje się nierozebrany budynek, który decyzją Magistratu Stołecznego Królewskiego Miasta Krakowa znak [...] z 18 sierpnia 1924 r. budowany był jako prowizorium na gruncie dziadka skarżącej P. B.. Planowana budowa garażu podziemnego w tym miejscu i na części gruntu stanowiącego naszą własność trwale ingeruje w własność skarżącej i stanowi potencjalne zagrożenie dla konstrukcji i bezpieczeństwa przeciwpożarowego jej budynku. Wojewoda Małopolski decyzją z 11 sierpnia 2021 r. znak [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735), dalej "K.p.a." i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333), dalej "P.b.", utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zastosowanie znajduje ustawa Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zm.). Dalej organ odwoławczy wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...], znak: [...] z 31 października 2019 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Dnia 28 listopada 2019 r. strona postępowania i współwłaściciel działki nr [...], leżącej w obszarze oddziaływania inwestycji – M. B., złożył do Prezydenta Miasta Krakowa odwołanie od ww. decyzji, zarzucając m.in. naruszenie § 204, § 271, § 13 i § 60 rozporządzenia, brak ekspertyzy kominiarskiej, pominiecie w projekcie oddziaływania wykopów oraz prac wyburzeniowych na działce nr [...] na grunt i budynek na działce sąsiedniej nr [...] oraz zwiększenie hałasu i poziomu drgań. Podniósł również kwestię stabilności istniejącego ogrodzenia działki nr [...] w świetle planowanych prac rozbiórkowych na działce nr [...], a także naruszenie przepisów cywilnoprawnych (art. 147 i art. 144 K.c.) poprzez zakłócanie korzystania z nieruchomości ponad przeciętną miarę. Po przeprowadzeniu postępowania Wojewoda Małopolski decyzją znak: [...] r. z 27 lipca 2020 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji, ze względu na pominięcie stron postępowania: – współwłaściciela znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji działki nr [...] – A. S. oraz wadliwe ustalenie współwłaścicieli działki nr [...], w tym brak uznania za stronę m.in. E. B.. Zarzuty natomiast podniesione przez M. B. organ II instancji uznał za bezzasadne, co szczegółowo uzasadnił. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora, Prezydent Miasta Krakowa opisaną na wstępie decyzją nr [...], znak: [...], z 30 września 2020 r., zatwierdził ww. opisany projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę tej inwestycji. Organ I instancji określił kategorię obiektu budowlanego jako XIII i szczegółowo opisał warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, z uwzględnieniem m.in. nadzoru archeologicznego, warunków konserwatorskich. Nałożył obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził zgodność z przepisami przedłożonego projektu budowlanego, w tym zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare Podgórze - Mateczny; przyjętego uchwałą nr XCII/1363/13 Rady Miasta Krakowa z dnia 4 grudnia 2013 r. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2013 r., poz. 7586), dalej "m.p.z.p.", przepisami techniczno-budowlanymi i wymaganiami ochrony środowiska. Opisał też kwestię korespondencji z E. B. w przedmiocie umożliwienia zapoznania się z aktami sprawy akcentując, że strona została zawiadomiona o takiej możliwości w siedzibie organu w piśmie z 25 sierpnia 2020 r., w którym podano także adres mailowy i nr telefonu inspektora prowadzącego sprawę celem umówienia terminu wizyty, natomiast strona w swoim piśmie z 11 września 2020 r. nie podała swojego adresu mailowego ani nr telefonu. Dalej w uzasadnieniu decyzji II instancji organ odwoławczy, odnosząc się do zarzucanego w odwołaniu E. B. naruszenia prawa strony do zapoznania się z aktami sprawy wskazał, że uwzględniając ograniczenia organów administracji architektoniczno-budowlanej wynikające z rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV2 w związku z ogłoszeniem na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii, zawiadomieniem z 19 lutego 2021 r., Wojewoda Małopolski poinformował strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Dnia 17 marca 2021 r. skarżąca zapoznała się z aktami sprawy, a następnie pismem z 18 marca 2021 r. wniosła zastrzeżenia i żądania. Skarżąca zarzuciła, że brak jest w projekcie pełnej ekspertyzy konstrukcyjno-budowlanej oraz obliczeń statyczno-wytrzymałościowych opracowanych przez biegłego rzeczoznawcę dot. wpływu przedmiotowej inwestycji budynek skarżącej. Ponadto, że w związku z usytuowaniem inwestycji w sposób trwale ingerujący we własność skarżącej, konieczne jest przeprowadzenie postępowania rozgraniczenia nieruchomości działka nr [...] Inwestorowi zarzuciła, że przedstawił (str. 223 projektu) nieprawdziwe informacje dotyczące wymiarów budynku skarżącej, jak również jego posadowienia i podpiwniczenia (budynek skarżącej podpiwniczony jest tylko w części). Jednocześnie zdaniem skarżącej sformułowania: "Nie zaleca się dopuścić, by fundamenty opiniowanych obiektów poddane były zbyt dużym przemieszczeniom podłoża gruntowego w poziomie oraz odprężeniem tego podłoża. Zalecenie to należy prowadzić w formie odpowiednio dobranej obudowy głębokiego wykopu budynku przeznaczonego do realizacji" - sugerują, że fundament budynku skarżącej ulegnie przemieszczeniu. W piśmie wskazano na naruszenie rozporządzenia w zakresie § 13 i § 60 poprzez ograniczenie oświetlenia światłem naturalnym oraz nasłonecznienia w budynku usytuowanym na działce [...] Zarzucono, że ekspertyza geologiczno-inżynierska nie uwzględnia, że "na działce [...] stał budynek dwukondygnacyjny bez własnej ściany szczytowej oparty od strony północnej o nasz budynek, który po wadliwej decyzji prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18.02.2002 roku nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i zezwalającej ówczesnemu inwestorowi na remont i przebudowę dachu w budynku mieszkalnym z wykorzystaniem poddasza na cele mieszkalne doprowadził po zrealizowaniu prac budowlanych do osuwania się budynku, pękania ścian, a w konsekwencji wyburzenia budynku. W trakcie prowadzonych prac związanych z adaptacją strychu powstały liczne uszkodzenia naszego budynku, nadbudowana została stanowiąca naszą własność ściana wspólna i usunięte jej ofasowanie". Mimo wezwania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 15 listopada 2002 r. powstałe nieprawidłowości właściciele budynku położonego na działce [...] musieli usuwać sami. Skarżąca zakwestionowała analizę podłoża w złożonej ekspertyzie, w szczególności pkt 11. Podniosła, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z 27 września 2018 r. znak: [...] wydana dla inwestora: [...]; zawiera zapis: w obszarze trójkąta ograniczonej widoczności nie instalować obiektów małej architektury, parkingów, ogrodzeń... oraz przecięcie krawędzi zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m. Powyższy nakaz zdaniem skarżącej "nie może być spełniony, gdyż w obszarze tym znajduje się ogrodzenie działki nr [...], lampa oświetleniowa uliczna i zjazd na działkę [...]. Ponadto mur oporowy oraz pochylnia do garażu podziemnego powinny zostać zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 1,5 m od granicy z działką sąsiednią, co wynika z par. 12 ust. 6 wt. Zmiana lokalizacji zjazdu na działce [...] ogranicza prawa właścicieli działki [...] w przypadku zamiaru realizowania jakiejś inwestycji na naszym terenie. Garaż może również stanowić potencjalne źródło powstania wybuchu i pożaru (...)". Zarzuciła, że w opracowaniu projektowym w różnych miejscach podawana jest inna liczba miejsc postojowych w garażu podziemnym. Ponadto w budynkach jednoczasowo, jak podaje inwestor, może przebywać 231 stałych użytkowników, do czego należałoby, zdaniem skarżącej, jeszcze doliczyć osoby przychodzące lub przyjeżdżające z zewnątrz do lokali usługowych, biur i mieszkań co znacząco wpłynie na natężenie ruchu w tym rejonie. Skarżąca zażądała również sporządzenia ekspertyzy rzeczoznawcy kominiarskiego, która pokazywałaby, że planowane zamierzenie inwestycyjne nie wymaga nadbudowy kominów na budynkach znajdujących się na działkach sąsiednich. Zdaniem skarżącej przedmiotowa inwestycja narusza obowiązujący na działce inwestycyjnej m.p.z.p., w szczególności: § 7 ust. 2 pkt 1 lit. a, który ustala w zakresie zasad dotyczących zabudowy nakaz: kształtowania zabudowy pierzejowej w nawiązaniu do elementów architektonicznych, występujących w zabudowie sąsiedniej, takich jak: linie okapów, gzymsów, kalenic, poziomy otworów okiennych i drzwiowych, podczas gdy zdaniem skarżącej w sąsiedniej zabudowie nie ma budynków z cofniętą ostatnią kondygnacją. Kolejno, przywołując treść § 23 ust. 5 m.p.z.p.: "W odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty, o których mowa w ust. 4 pkt 1-5 oraz dla nieruchomości pod adresem ul. [...] i na dz. nr [...] obr. 12 Podgórze, dopuszcza się zabudowę dziedzińców i podwórców przy zachowaniu następujących warunków: 1) maksymalna wysokość zabudowy do 4 m; 2) nakaz stosowania dachów płaskich; 3) minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego 2,5%", skarżąca wskazała, że inwestor zakłada wybudowanie trzech połączonych budynków o wysokości znacznie wyższej. W tytule opracowania inwestor używa określenia: Budowa budynku usługowo-mieszkalnego wielorodzinnego, gdy tymczasem w opracowaniu wymienia już budynki frontowy, oficyny. Ponadto wskaźnik terenu biologicznie czynnego dla przedmiotowej inwestycji jest znacznie mniejszy niż podaje inwestor. Prawie cała działka ma być zabudowana w granicach, powierzchnie biologicznie czynną ma stanowić minimalny trawnik i stropodach, przy czym tylko 50% powierzchni stropodachu zalicza się do powierzchnie biologicznie czynnej przy założeniu nawierzchni ziemnej. Kolejno skarżąca zarzuciła szereg braków w przedłożonym przez inwestora opracowaniu, w tym: brak głębokości gruntu, powyżej której mogą nastąpić uszkodzenia spowodowane jego przemarzaniem; głębokości gruntu, powyżej której mogą się pojawić przemieszczenia powstałe pod wpływem pęcznienia i skurczu gruntów spoistych, wynikające z sezonowych zmian pogody; brak wpływu przedmiotowej inwestycji na system korzeniowy drzew zlokalizowanych przy granicy działki; wpływu prowadzonych głębokich wykopów na statykę budynku, którego Odwołująca jest współwłaścicielką oraz instalacji i sieci podziemnych zlokalizowanych na działce nr [...]; możliwości rozmycia gruntu wskutek wód opadowych i przepływu wody; zabezpieczenia i izolacji fundamentów w budynku [...] w ciągu całego okresu wykonywania prac (w tym ich ochrony przed osuwaniem, zawilgoceniem, wodą gruntową i opadową); wpływu drgań i wibracji powstających podczas wykonywania prac ciężkimi maszynami na konstrukcję budynku na działce nr [...]; oraz oddziaływania powstałej inwestycji na środowisko, zanieczyszczenia powietrza związanego z nadmierną koncentracją spalin w jednym miejscu oraz hałasem wentylatorów i klimatyzatorów umieszczonych w przestrzeni dachowej. Zakwestionowała znajdujące się w projekcie budowlanym stwierdzenia, że projektowana inwestycja w żaden sposób nie narusza interesów osób trzecich oraz nie wpływa na ograniczenie sposobu użytkowania ani zmiany warunków użytkowania sąsiednich działek nr [...]. Przedłożona przez inwestora dokumentacja projektowa zdaniem skarżącej jest niewystarczająca w kontekście P.b., w szczególności art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1. Wskazała na błędy formalne, m.in.: postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 kwietnia 2019 r. wydane jest dla inwestycji pt: Budowa budynku usługowo-mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym z instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, wodno-kan., centralnego ogrzewania, gazowa, wentylacji mechanicznej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym oraz zewnętrznymi odcinkami instalacji kanalizacji deszczowej i sanitarnej na dz. 310 wraz z nadbudową kominów budynków na działkach sąsiednich [...] przy ul. [...] w Krakowie, obr. P-12, jedn. ewidencyjna Podgórze. projekt budowlany zjazdu publicznego z ul. [...] na działkę nr [...] wykonany jest dla inwestora [...], zamiast: [...] Inwestycje. pozwolenie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z 20 marca 2019 r. na prowadzenie badań archeologicznych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków nie uwzględnia garażu podziemnego i wydane jest dla inwestycji pn.: budowa budynku usługowo-mieszkalnego wielorodzinnego i infrastrukturą techniczną i drogową przy ul. [...] w Krakowie na terenie działek [...] obr.nr [...] jedn. ewid. Podgórze. Podsumowując skarżąca stwierdziła, że brak możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu uniemożliwił jej całościowe wypowiedzenie się na temat zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji pozwolenia na budowę, szczegółowe zaznajomienie się i odniesienie się do projektu budowlanego; jak również. Zarzuciła też, że realizacja przedmiotowej inwestycji wpłynie na ograniczenie warunków użytkowania budynku mieszkalnego i działki [...] i może prowadzić do zagrożeń dla konstrukcji zabytkowego 113-letniego budynku i bezpieczeństwa jego użytkowników. Kolejno, kontynuując uzasadnienie decyzji II instancji organ odwoławczy przywołał treść art. 6 K.p.a., art. 4 i art. 5 P.b. wskazując m.in., że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 P.b., obejmuje w szczególności, oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Dalej stwierdził, że prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. Zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej dotyczących projektu budowlanego określony został w art. 35 ust. 1 P.b. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z cytowanego powyżej przepisu. Za prawidłowość sporządzenia projektu budowlanego, w tym również przyjęte w projekcie rozwiązania, odpowiada projektant i jeżeli istnieje wymóg jego sprawdzenia, również sprawdzający. Zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie obowiązek ten został dopełniony. W odniesieniu do projektu architektoniczno-budowlanego organ prowadzący postępowanie zmierzające do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę bada wyłącznie, czy zostało złożone stosowne oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W przedmiotowej sprawie zarówno projektanci, jak i sprawdzający w dacie wykonania poszczególnych części projektu budowlanego posiadali ważne zaświadczenia wydane przez izbę o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Zdaniem organu II instancji analiza projektu w zakresie opisanym w art. 35 P.b. pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami, w tym z wymogami zawartymi w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1935). Działka, na której planowana jest inwestycja znajduje się w obszarze oznaczonym w m.p.z.p., symbolem MW/U.1 - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod: 1) zabudowę wielorodzinną; 2) zabudowę usługową; 3) zabudowę wielorodzinną z usługami. Analiza zgromadzonych akt sprawy, w tym projektu budowlanego pozwala zdaniem organu II instancji na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ww. planem miejscowym. Przedmiot inwestycji - budynek usługowo-mieszkalny, wielorodzinny z garażem podziemnym jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym m.p.z.p. Zdaniem organu również wysokość budynku, wysokość bezwzględna, konfiguracja dachu, doświetlenie przez świetliki w stropodachu, zaplanowany teren biologicznie czynny oraz częściowe cofniecie frontowej najwyższej kondygnacji względem lica elewacji są zgodne z odpowiednimi przepisami m.p.z.p. Podobnie ma się rzecz ze wskaźnikiem intensywności zabudowy, zabudową dziedzińca nieruchomości, zastosowaniem stropodachu zielonego i zlokalizowania inwestycji w granicy działki z zachowaniem linii zabudowy. Kolejno organ odwoławczy szczegółowo odpowiedział na zarzuty naruszenia zapisów m.p.z.p., stwierdzając, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazał, że zaprojektowany budynek koresponduje bryłą z budynkiem sąsiednim na działce nr [...]. Natomiast budynek na działce sąsiedniej nr [...], należący do skarżącej, nie jest usytuowany w pierzei, którą tworzą budynki od ul. [...], lecz jest cofnięty w głąb działki o ok. 20,00 m. Zatem z drugiej strony projektowanego budynku, brak jest bezpośrednio przylegającego obiektu, do którego formy można byłoby nawiązać. Organ II instancji podkreślił, że przedmiotowa inwestycja uzyskała 11 lipca 2019 r. pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych od Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, co poświadczają pieczęcie na: projekcie zagospodarowania terenu, rzucie dachu i elewacjach budynku. Organ odwoławczy stwierdził również prawidłowe zastosowanie cofnięcia ostatniej kondygnacji projektowanego obiektu, spełniającego przewidziane m.p.z.p. warunki zaprojektowania dachu płaskiego, to jest zachowanie min. 25% powierzchni stropodachu, jako terenu biologicznie czynnego oraz cofnięcie najwyższej kondygnacji względem lica elewacji, minimalnie o wysokość tej kondygnacji. Następnie organ II instancji odnosząc się do zarzutu dotyczącego § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p. stwierdził, że skarżąca dokonała błędnej interpretacji planu, bowiem przepis ten odnosi się wyłącznie do zabudowy dziedzińców i podwórców. Przedmiotowy budynek natomiast składa się z dwóch modułów: sześciokondygnacyjnego o wysokości 19,88 m oraz czterokondygnacyjnego o wysokości 13,15 m, połączonych ze sobą garażem podziemnym oraz parterem w formie dziedzińca o wysokości 4,00 m, co jest zgodne z § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p. Kolejno organ odwoławczy wyliczył zaprojektowane dla inwestycji powierzchnie biologicznie czynne, w tym powierzchnię stropodachów zielonych, i wskazał, że wbrew zarzutom skarżącej wskaźnik przyjęty w projekcie jest zgodny z § 23 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p. Organ II instancji za bezzasadne uznał również zarzuty wymienne stosowania dla projektowanego obiektu pojęcia: budynku usługowo-mieszkalnego wielorodzinnego, oraz: budynku frontowego i oficyny. Jako bezpodstawne uznał także organ odwoławczy zarzuty dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na budynek sąsiedni zlokalizowany na działce nr [...] oraz zastrzeżenia dotyczące prawidłowości i kompletności dołączonej ekspertyzy technicznej. Organ przywołał treść § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia i wskazał, że projekt budowlany zawiera ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku (którą sporządza się w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego), sporządzoną przez specjalistę w zakresie specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Opracowanie to zawiera wnioski i zalecenia, które inwestor jest zobowiązany przestrzegać w czasie realizacji przedmiotowej inwestycji, a budynki, ani żadna ich część, nie znajduje się wstanie awaryjnym i ich stateczność nie jest zagrożona. Organ odwoławczy stwierdził, że skoro autor ekspertyzy nie stwierdził, by realizacja planowanej inwestycji mogła spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników budynków położonych na działkach nr [...] i [...] lub obniżenie ich przydatności do użytkowania, to oznacza, że nie może być mowy o naruszeniu § 204 ust. 5 rozporządzenia. Organ II instancji odniósł się również do zarzutu naruszenia § 271 rozporządzenia, wskazując m.in., że projektowany budynek posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, a rzeczoznawca ds. przeciwpożarowych opiniujący m.in. lokalizację przedmiotowej inwestycji pod względem zgodności z przepisami przeciwpożarowymi, nie wniósł uwag w odniesieniu do przedmiotowego zagadnienia. Wskazał też, że wykorzystanie technologii ścian szczelinowych pozwoli na realizację inwestycji bez zagrożenia dla statyki istniejących budynków. Prowadzenie ciągłego monitoringu odkształcenia korony zabezpieczenia wykopów oraz monitoringu istniejących obiektów zapewni poszanowanie interesów właścicieli działek sąsiednich. W tych okolicznościach organ odwoławczy ocenił, że wymogi wynikające z § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia zostały przez inwestora spełnione. Następnie organ II instancji odniósł się do zarzutów dotyczących zagrożenia dla konstrukcji sąsiedniego budynku przy ul. [...] w trakcie prowadzenia budowy i w trakcie jego użytkowania, w tym przemieszczania gruntów i rozmycia gruntu wskutek wód opadowych i przepływu wody. Opisał obowiązki, uprawnienia i zakres odpowiedzialności poszczególnych uczestników procesu inwestycyjnego, w tym autora branży konstrukcyjnej. Wskazał na mającą zostać zastosowaną technologię budowy i zalegającą w projekcie dokumentację geotechniczną i geologiczno-inżynierską. Kolejno organ odwoławczy podkreślił, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do weryfikowania rozwiązań technicznych wynikających z wiedzy specjalistycznej (branżowej). Następnie, odnosząc się do zarzutu, że w ekspertyzie geologiczno-inżynierskiej nie uwzględniono, iż na działce nr [...] stał budynek, w którym były prowadzone roboty budowlane skutkujące powstaniem uszkodzeń budynku skarżącej, który został wyburzony, zaś na skutek interwencji podjętej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki, doszło na usunięcia nieprawidłowości powstałych w budynku skarżącej, organ II instancji uznał go za bezpodstawny, z uwagi na treść, zakres i datę sporządzenia ekspertyzy konstrukcyjnej na temat rozpoznania konstrukcji budynków graniczących z planowaną inwestycją, sporządzoną w oparciu o wizję lokalną oraz oględziny wraz z lokalnymi odkrywkami przeprowadzonymi 16 czerwca 2019 r., po wykonaniu prac opisanych przez skarżącą. Stan faktyczny powstały po wykonaniu tych prac uwzględnia również opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia projektowanego budynku sporządzone mgr inż. T. N. w oparciu o m.in. otwory badawcze i sondę udarową wykonaną w trakcie wiercenia otworów 18 grudnia 2018 r. Dalej, odnosząc się do zarzutów ograniczenia przez projektowane zamierzenie zarówno oświetlenia światłem naturalnym jak i nasłonecznienia mieszkań w budynku mieszkalnym na działce nr [...], organ II instancji stwierdził, że powyższe nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy, co obszernie i szczegółowo uzasadnił. Opisał w tym zakresie m.in. dołączoną przez inwestora analizę nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia. Stwierdził też, że skarżąca nie wskazała na żadne konkretne uchybienia ww. analiz, nie poparła również swojego stanowiska żadnymi dowodami. Organ II instancji wskazał, że nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy podniesiony przez skarżącą zarzut, jakoby inwestycja ingerowała w granice działki nr [...]. Organ uznał też, że żądanie przeprowadzenia postępowania rozgraniczenia działki nr [...] nie może być spełnione w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Następnie organ odwoławczy uznał zarzut braku ekspertyzy kominiarskiej, za bezzasadny, z powodu braku istnienia podstawy prawnej do żądania ekspertyzy kominiarskiej w projektowanym budynku na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę obiektu. Dodatkowo autor projektu odniósł się do ww. problemu w piśmie z 21 sierpnia 2019 r. oraz dołączając do projektu stosowne rysunki, z których wynika, że wysokość projektowanego budynku została przewidziana w taki sposób, aby nie zaburzyć ciągu w kominach sąsiednich istniejących budynków. Organ II instancji wskazał również, że wbrew twierdzeniom skarżącej w projekcie budowlanym nie pominięto kwestii ochrony zieleni na działce nr [...] (projekt str. 140 tom II). Odniósł się także do zagadnienia prawidłowości lokalizacji zjazdu publicznego na działkę inwestycyjną, rozstrzygniętego odrębną, ostateczną decyzją administracyjną. Następnie organ odwoławczy poinformował, że organy administracji architektoniczno-budowlanej są związane treścią wniosku złożonego przez inwestora, który wyznacza granice sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu w danym postępowaniu administracyjnym. Organy nie mogą dokonywać oceny projektu budowlanego pod kątem hipotetycznych i przyszłych rozwiązań, które nie znajdują potwierdzenia w tym projekcie. Wyjaśnił też, że wymienione przez skarżącą mur oporowy i pochylnia garażu nie stanowią samodzielnych obiektów, lecz są w niniejszym przypadku częścią podziemną całego budynku usytuowanego w granicy działki, a przepis § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia nie ma do nich zastosowania. Organ II instancji wskazał, że zarzut upatrujący w projektowanym garażu potencjalnego źródła powstania wybuchu i pożaru jest niezasadny z uwagi m.in. z powodu zaprojektowania ścian przedmiotowego budynku usytuowanych w granicy z sąsiednimi działkami nr [...] i [...] jako ścian oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120, zgodnie z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia oraz zaprojektowanych w garażu systemów sygnalizacji pożarowej z sygnalizatorami akustyczno-optycznymi. Ponadto projekt budowlany został zaopiniowany 26 sierpnia 2019 r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, z uwagami zawartymi w uzgodnieniu Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w Krakowie. Dalej organ odwoławczy odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących miejsc postojowych stwierdził, że zasady obsługi parkingowej dla obszaru inwestycji zgodnie z m.p.z.p. przewidziano 20 miejsc postojowych w garażu podziemnym i przedsionku garażu (13 miejsc postojowych na 13 mieszkań, 2 miejsca na 199,14 m2 powierzchni użytkowej handlowej, 3 miejsca na 478,83 m2 powierzchni użytkowej biurowej oraz 2 dodatkowe), w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych. Następnie organ II instancji wyjaśnił problematykę przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko, wykazując, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko nawet potencjalnie, zatem brak jest podstaw do zakwalifikowania, jako uciążliwą, jak twierdzi skarżąca. Jako bezzasadny uznał też zarzut odnoszący się do informacji oddziaływania obiektu i obszaru jego oddziaływania. W konsekwencji jako prawidłowy uznał obszar oddziaływania i krąg stron ustalony przez organ I instancji. Kolejno organ odwoławczy przywołał treść art. 4 i art. 35 ust. 4 P.b., wskazując, że organ nie może odmówić wydania decyzji pozytywnej dla inwestora kierując się tylko i wyłącznie interesem właścicieli nieruchomości sąsiednich wyrażającym się w zapewnieniu im dotychczasowego komfortu. Dalej wyjaśnił, że przejściowych uciążliwości związanych z realizacją powstających obiektów, np. w postaci zwiększonego hałasu, drgań lub ruchu samochodowego, nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące. Uciążliwości dla mieszkańców spowodowane realizacją robót budowlanych, zapewne wystąpią, jest to bowiem nieodłączny efekt wykonywania robót budowlanych, mają one jednak charakter przejściowy. Zadaniem kierownika budowy będzie takie zorganizowanie placu budowy i harmonogramu robót, aby uciążliwości dla mieszkańców okolicznych budynków były jak najmniejsze. Każda inwestycja w okresie jej powstawania powoduje pewne niedogodności dla okolicznych mieszkańców. Są to jednak utrudnienia czasowe, występujące tylko w okresie prowadzenia prac budowlanych. Nie mają one wpływu na ocenę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa. Budynki wielorodzinne z usługami i pomieszczeniami biurowymi, po ich zrealizowaniu, co do zasady nie generują (nie są źródłem) hałasu, drgań, czy zanieczyszczeń powietrza. Rozważania co do zwiększenia się ruchu drogowego w wyniku powstania nowego budynku, - są okolicznościami pozaprawnymi i nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Skoro teren inwestycji jest przeznaczony pod przedmiotową zabudowę, oczywistym jest, że z jej realizacją wiąże się konieczność zapewnienia dojazdu do drogi publicznej (co ma miejsce w przedmiotowej sprawie), z którego będą korzystać przyszli właściciele lokali mieszkalnych, usługowych i biurowych. Nie jest to jednak oddziaływanie, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 P.b., które wprowadza jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu czy zabudowie nieruchomości należącej do skarżącej. Organ II instancji uzasadnił również uznanie za bezzasadny zarzut dotyczący niespójności tytułu inwestycji w postanowieniu Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 kwietnia 2019 r. Kolejno organ odwoławczy uznał za bezzasadne zastrzeżenia skarżącej do pozwolenia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z 20 marca 2019 r. na prowadzenie badań archeologicznych, że nie obejmowało w swym zakresie garażu podziemnego, jako że zarzut ten stoi w oczywistej sprzeczności z dokumentacją projektową. Podobnie za bezzasadny organ II instancji uznał zarzut dotyczący błędu formalnego w decyzji Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie nr [...] z 27 września 2018 r. orzekającej o zezwoleniu na lokalizację zjazdu (...). Następnie organ odwoławczy opisał korekty w projekcie budowlanym dokonane w siedzibie organu 6 lipca 2021 r. przez pełnomocnika inwestora – projektanta, polegające na: - cofnięciu elewacji na najwyższej kondygnacji piętra V od strony przestrzeni publicznej - ulicy [...] (str. 159 tom II) o wysokość najwyższej kondygnacji (rzuty, elewacji) oraz nieznacznych zmianach parametrów budynku wynikających z tej zmiany; - doprowadzeniu do spójności uzgodnień z rzeczoznawcą p.poż. oraz Wojewódzkim Komendantem Straży Pożarnej w Krakowie; - dołączeniu zaświadczenia przynależności projektanta do właściwej izby, aktualnej na dzień wprowadzania zmian w projekcie. Po w prowadzonych zmianach organ II instancji umożliwił stronom zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca zapoznała się z aktami sprawy 2 oraz 3 sierpnia 2021 r., co utrwalono w formie protokołów. Pismem z 29 lipca 2021 r. (data wpływu do organu 2 sierpnia 2021 r.) skarżąca wniosła zastrzeżenia wobec inwestycji. Podtrzymała zarzuty złożone już uprzednio. Ponadto stwierdziła, że wypowiedzenie się na temat zebranego materiału dowodowego nie jest możliwe w terminie wskazanym w zawiadomieniu wydanym na podstawie art. 10 K.p.a., tj. do 29 lipca 2021 r. oraz zwróciła się z prośbą o wyjaśnienia dotyczące ostatnich uzupełnień dokonanych w projekcie budowlanym. Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących terminu przeznaczonego na możliwość zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do nich, organ odwoławczy stwierdził, że z analizy akt sprawy wynika, iż skarżąca jako strona w toku postępowania wypowiadała się wielokrotnie: za każdym razem poruszając podobne kwestie, których zasadność organ odwoławczy przeanalizował powyżej. Ostatnie zawiadomienie wydane na podstawie art. 10 K.p.a. zostało odebrane przez skarżącą 26 lipca 2021 r. w placówce operatora pocztowego, po uprzedniej dwukrotnej próbie doręczenia. Pomimo terminu wskazanego w zawiadomieniu - do 29 lipca 2021 r. - organ nie stwarzał przeszkód w zapoznawaniu się z aktami przez skarżącą po przekroczeniu wskazanego terminu. Wyjaśniając kwestię dotyczącą cofnięcia elewacji organ poinformował o treści § 7 ust. 3 pkt 2 lit. d m.p.z.p. wskazując, że przed korektą z przekroju budynku (str. 161 tom II) wynikało, że przy wysokości najwyższej kondygnacji piętra V wynoszącej 3,10 m - jej elewację od strony przestrzeni publicznej - ulicy [...] (str. 159 tom II) - cofnięto jedynie o 2,53 m, co naruszało powyższy zapis. W wyniku dokonanych zmian w części frontowej najwyższa kondygnacja została cofnięta względem lica elewacji, o wysokość tej kondygnacji (3,10 m). Powyższe zmniejszenie pomieszczeń znajdujących się na ostatniej kondygnacji budynku wpłynęło na nieznaczne zmniejszenie innych parametrów budynku, takich jak: powierzchnia użytkowa, kubatura; co autor projektu wprowadził do opisu technicznego (str. 138 tom II). Wyjaśniając na czym polegało doprowadzenie do spójności uzgodnień z rzeczoznawcą p.poż. z Wojewódzkim Komendantem Straży Pożarnej w Krakowie, organ odwoławczy poinformował, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji został też zaopiniowany 26 sierpnia 2019 r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, inż. H. D., z uwagami zawartymi w uzgodnieniu Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w Krakowie znak: [...] z 22 sierpnia 2019 r. Badając projekt budowlany i akta sprawy, organ II instancji ustalił, że brak jest w projekcie postanowienia Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej z 22 sierpnia 2019 r., do którego odwoływała się opinia rzeczoznawcy. W tych okolicznościach, autor projektu dołączył brakujące uzgodnienie (str. 81A tom l). Dodatkowo organ odwoławczy wyjaśnił, że Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej wydaje przedmiotowe postanowienia w sytuacji, gdy w projekcie zastosowano rozwiązania, które spełniają warunki w sposób inny niż określone w rozporządzeniu. W takich sytuacjach sporządza się ekspertyzę techniczną rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych (o ile niespełnienie wymagań dotyczy tych właśnie przepisów), którą uzgadnia się z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej, co reguluje § 2 rozporządzenia. W ekspertyzie wskazuje się, jakie przepisy spełniono w sposób innych oraz odpowiednio do tego, jakie rozwiązania zastępcze należy zastosować. W niniejszym przypadku z uwagi na niespełnienie wymagań bezpieczeństwa pożarowego w zakresie: odległości otworów okiennych w ścianie zewnętrznej od dachu budynku niższego, zlokalizowanego na sąsiedniej działce budowlanej, wyposażenia strefy pożarowej garażu w instalację wentylacji oddymiającej, szerokości drzwi stanowiących wyjście ewakuacyjne z klatki schodowej na zewnątrz budynku, lokalizacji kotłowni na paliwo gazowe o gęstości względnej mniejszej niż 1, została sporządzona ekspertyza przez rzeczoznawców: budowlanego - mgr inż. B. K. oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - inż. H. D.. Następnie postanowieniem z 22 sierpnia 2021 r. Małopolskiego Komendant Wojewódzki Straży Pożarnej wyraził zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny, niż podaje rozporządzenie, stosownie do wskazań ww. ekspertyzy. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że postanowienie z 22 sierpnia 2021 r., zostało poprzedzone postanowieniami: z 12 lutego i 12 kwietnia 2021 r. wydanymi dla budynku, który wówczas był planowany jako wyższy o dwie kondygnacje w części oficynowej oraz z kotłownią na dachu tej części budynku. E. B. wniosła na powyższą decyzję Wojewody z 11 sierpnia 2021 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w postaci: a. bezzasadne zastosowanie przez organ drugiej instancji art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy organ II instancji winien był na podstawie art. 138 § 2 uchylić decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, bowiem decyzja Prezydenta Miasta Krakowa została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (wobec braku zapewnienia skarżącej możliwości udziału w tym postępowaniu), a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; b. naruszenie art. 136 § 1 oraz art. 15 K.p.a. wobec przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie, którego zakres w sposób oczywisty wykracza poza dopuszczalny zakres postępowania uzupełniającego, a dotyczył on: zmian w projekcie budowlanym by doprowadzić do jego zgodności z wymogami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz braków w dokumentacji dotyczących uzgodnień p.poż., co w konsekwencji doprowadziło również do zmian parametrów projektowanego budynku, które organ II instancji w sposób nieuprawniony i bez podstawy prawnej samodzielnie kwalifikuje jako "nieznaczne" - wobec czego naruszona została zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, bowiem organ II instancji w istocie zatwierdził inny projekt budowlany; c. naruszenie art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu w każdym jego stadium - skarżąca nie tylko została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji przez organ I instancji, ale również ograniczono jej możliwość wypowiedzenia się co do przedmiotu postępowania przed organem II instancji: zawiadamiając skarżącą o przedłożeniu uzupełnionego oraz skorygowanego projektu budowalnego" organ wyznaczył jej w istocie nierealny termin wypowiedzenie się w tym zakresie, a pomimo złożenia przez skarżącą oświadczenia do protokołu (dn. [...]), że "wnioski o uwagi zostaną wniesione po przeanalizowaniu materiału dowodowego" decyzję wydano już 8 dnia po zapoznaniu się przez skarżącą z aktami sprawy, zatem nie dając jej możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów - co stanowi jedynie o pozorności zagwarantowania przez organ II instancji udziału strony skarżącej w postępowaniu; d. naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 oraz art. 81 ust. 1 pkt 1) P.b. polegające na niepodjęciu wszystkich czynności niezbędnych do należytego wyjaśnienia sprawy; przede wszystkim - pomimo zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania zastrzeżeń co do treści ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu budynku przy ul. [...], a zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji - organ nie dokonał odpowiedniego zweryfikowania tej ekspertyzy, nie zasięgnął opinii biegłego ani też nie pouczył skarżącej o możliwości przedłożenia ekspertyzy alternatywnej wobec czego przedwcześnie uznał, że projektowana inwestycja nie będzie powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników bądź obniżenia przydatności do użytkowania tego obiektu; Organ dokonał również wybiórczego sprawdzenia dokumentacji przedłożonej przez inwestora, która w wielu miejscach zawiera odręczne poprawki (również bez daty ich wprowadzenia) i pozostaje niespójna w treści (w tym chociażby co do ilości miejsc parkingowych czy wysokości inwestycji) - co uniemożliwia weryfikację zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz kontrolę zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej; - a w konsekwencji organ w sposób nieuprawniony przyjął, że wyjaśnienie sprawy jest wystarczające i pozwala na wydane decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, tym samym uwzględnił interes tylko jednej ze stron postępowania. e. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. wobec niewyjaśnienia w treści uzasadnienia decyzji przyjętego rozstrzygnięcia i pominięcie części zarzutów zawartych w odwołaniu (w szczególności dotyczących wadliwości postępowania przeprowadzonego przez organ I instancji) oraz podstaw do uznania, że prowadzone przez organ II inst. postępowanie było li tylko uzupełniające, a zmiany w prowadzone w projekcie budowlanym "nieznaczne" - co skutkuje jedynie powtórzeniem rozstrzygnięcia organu I instancji, a sama treść uzasadnienia decyzji w przeważającej części zdaje się być jedynie powtórzeniem stanowiska inwestora w związku ze złożonym odwołaniem skarżącej, przedstawionym w piśmie z dnia [...] (znajdującym się w aktach sprawy). 2. które miało wpływ na wynik sprawy, a to: a. art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. poprzez niewystarczające sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy: - treść projektu nie wykazuje spójności elewacji z budynkiem sąsiednim niezachowane zostały wymogi co do elewacji (co jest widoczne na rzucie elewacji frontowej), - zachowanie współczynnika co do ilości wymaganych miejsc parkingowych oraz stanowisk postojowych dla rowerów jest nieweryfikowalna, bowiem w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje, że ilość miejsc parkingowych to 20, a na rys. str. 151 (tom II akt) jest ich 19, poza tym na rzucie parkingu widoczne są skreślenia lokalizacji miejsca parkingowego dokonane przez projektanta - co uniemożliwia ostateczne określenie ile miejsc parkingowych przewidziano; brak jest również miejsc postojowych ogólnodostępnych (zlokalizowanych poza pasem drogowym), o jakich mówią warunki określone przez ZIKiT w piśmie z [...], znak: [...]; - zachowanie wskaźnika terenu biologicznie czynnego, dla którego obliczenia zgodnie z § 3 pkt. 22 rozporządzenia dopuszczalne jest uwzględnianie 50% powierzchni stropodachu, ale o pow. nie mniejszej niż 10 m2 - zatem nie jest uprawnione wliczenie połowy z całej powierzchni zielonego stropodachu, a jedynie połowy z sumy tych jego części o pow. większej niż 10 m2 - co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie w związku z zaprojektowaniem świetlików w obrębie stropodachu; b. art. 35 ust. 1 pkt. 2 P.b. poprzez niewystarczające sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi – w szczególności wobec przewidzianego zjazdu do garażu podziemnego bezpośrednio przy granicy z działką sąsiednią (wbrew § ust. 6 pkt 1 rozporządzenia); c. art. 35 ust 1 pkt. 3 P.b. poprzez niewystarczające sprawdzenie przez organ kompletność projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, w szczególności w szczególności w związku z dokonanymi w dniu [...] (tj. w toku postępowania przed organem II inst.) zmianami w dokumentacji projektowej, które skutkowały m.in. zmianą powierzchni użytkowej projektowanego budynku - a wobec dokonania tych zmian projektowych brak jest potwierdzenia w dokumentacji, że uprzednio dokonane uzgodnienia pozostają aktualne: - nie sposób uznać za kompletny i prawidłowo sporządzony projekt, który zawiera sprzeczne treści, w tym chociażby dotyczące pow. garażu: opis techniczny do projektu budowalnego wskazuje na 325,10 m2, natomiast zestawienie powierzchni użytkowych 378,95 m2; - w zakresie uzgodnień obsługi komunikacyjnej inwestor powołuje się na treść decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] r. (znak: [...] obejmującej zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, przy czym zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, decyzja o wydaniu zezwolenia na lokalizację zjazdu wygasa, jeżeli w ciągu 3 lat od jego wydania zjazd nie został wybudowany (a stan faktyczny jest taki, że zjazd nie został dotychczas zrealizowany) - zatem aktualnie powoływanie się na ww. decyzje pozostaje bezskuteczne; - w przedmiocie spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego: w uzasadnieniu decyzji organ wskazał (str. 15), że projekt budowalny został zaopiniowany [...] r. przez rzeczoznawcę ds. bezpieczeństwa przeciwpożarowego, z uwagami zawartymi w uzgodnieniu Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej w Krakowie znak: [...] z [...], przy czym organ zdaje się pomijać, że: (i) uzgodnienia te zostały dokonane przed zmianą projektu, jaka miała miejsce dn. [...] r., więc organ zdaje się samodzielnie dokonywać oceny, że uzgodnienia te pozostają aktualne, co czyni bez podstawy prawnej i przekraczając swoje uprawnienia; (ii) część graficzna projektu została uzgodniona przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z odniesieniem do uwag [...] (z [...] r.), natomiast w część opisowa projektu dot. warunków ochrony przeciwpożarowej została przez projektanta opracowana zgodnie z postanowieniem Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej z dn. [...]/2019 r., [...] - które to postanowienie (jak organ sam wskazuje na str. 19 uzasadnienia zaskarżonej decyzji) dotyczy innego budynku uprzednio planowanego, a wyższego o dwie kondygnacje - wobec tej rozbieżności w dokumentacji trudno uznać, że planowana inwestycja została prawidłowo zaopiniowana pod względem bezpieczeństwa ppoż.; (iii) ww. postanowienie Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej z dn, [...] r., [...] zostało wydane w trybie § 2 ust. 3a rozporządzenia, który dopuszcza inny sposób spełnienia wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego niż wskazany w treści rozporządzenia - przy czym regulacja § 2 ust. 3a ma zastosowanie do nadbudowy/rozbudowy/przebudowy budynków istniejących, a w niniejszej sprawie mamy do czynienia z budynkiem projektowanym, zatem odstępstwo od przepisów technicznobudowalnych określonych w rozporządzeniu możliwe jest za zgodą organu administracji architektoniczno-budowlanej, w trybie art. 9 P.b., której w niniejszej sprawie nie udzielono: - w aktach sprawy znajduje się decyzja Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z [...] r. (znak: [...]) obejmująca zgodę na obniżenie do wysokości 2,50 m pomieszczeń biurowych, przy czym w decyzji tej wskazano jedynie, że dotyczy ona budynku mieszkalno-usługowego, zlokalizowanego na dz. nr [...] przy ul. [...] w K. w związku z wnioskiem pełnomocnika inwestora z dnia [...] r. - co wobec pochodzącej od organu (tiret [iii] powyżej) informacji, że uprzednio projektowany był inny budynek, budzi wątpliwości, czy decyzja MPWIS dotyczy inwestycji objętej przedmiotowym projektem budowlanym - czego organy administracji nie wyjaśniły w toku postępowania; - zdaniem skarżącej, wobec projektowanej wysokości inwestycji, bezpieczeństwo i możliwości użytkowania budynku sąsiedniego winny być zapewnione poprzez sporządzenie ekspertyzy kominiarskiej, która wykaże ewentualną potrzebę przebudowy kominów budynku istniejącego; d. art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b) i c) P.b. w zw. z § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia, poprzez zaniechanie kontroli nad przestrzeganiem przepisów dotyczących warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w rozwiązaniach przyjętych w przedłożonym projekcie budowlanym oraz zgodności przyjętych przez inwestora rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami technicznobudowlanymi i zasadami wiedzy technicznej - w szczególności w odniesieniu do budynku skarżącej, położonego w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji realizowanej w granicy nieruchomości - wobec niepodjęcia przez organ jakichkolwiek działań celem weryfikacji, czy przedstawiona przez inwestora ekspertyza techniczna co do stanu nieruchomości jest rzetelna i wyczerpująca, zwłaszcza wobec zarzutów skarżącej składanych w toku postępowania, że treść ekspertyzy bazuje na błędnym opisie jej nieruchomości (który wbrew treści ekspertyzy nie jest w całości podpiwniczony), a ekspertyzę sporządzono na podstawie jednej tylko odkrywki fundamentów; e. art. 20 ust. 4 P.b. wobec niedołączenia do zmienionego i uzupełnionego w toku postępowania przed organem II instancji projektu budowlanego oświadczenia projektanta oraz sprawdzającego o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; f. art. 5 ust. 1 pkt. 9 P.b. poprzez utrzymanie w mocy decyzji obejmującej zatwierdzenie projektu budowlanego, który nie zapewnia poszanowania występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich – a to skarżącej, jako współwłaścicielki obiektu, do którego przylegać ma budynek projektowany - wobec niezapewnienia w projekcie bezpieczeństwa dla tegoż budynku sąsiedniego, co grozi katastrofą budowlaną. Wobec powyższych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak również o uchylenie poprzedzającej zaskarżoną decyzję decyzji I instancji, a także o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów w postaci załączonych do skargi rzutów kondygnacji budynku przy ul. [...] (stanowiącego współwłasność skarżącej) pobranych z Archiwum Państwowego w K., gdzie jednoznacznie wskazano, że tylko część najniższej kondygnacji jest podpiwniczona - co przeczy założeniom ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego, do którego ma przylegać budynek projektowany i w konsekwencji nie pozwala uznać wiarygodności tej ekspertyzy, a w konsekwencji nie można przyjąć, że projektowana inwestycja nie naruszy bezpieczeństwa oraz przydatności do użytkowania tego istniejącego od ponad 110 lat budynku. Zdaniem skarżącej przeprowadzenie tego dowodu jest niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu zarzutów skarżąca powtórzyła i rozwinęła prezentowane wyżej stanowisko. Przywołała też tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, wskazując m.in., że ponowne postępowanie, jakie się toczy przed organem pierwszoinstancyjnym, nie jest ani dalszym ciągiem, ani też przedłużeniem postępowania z odwołania, gdyż po uchyleniu decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. sprawa wraca do poprzedniego (pierwotnego) stanu i postępowanie przed organem pierwszej instancji toczy się od początku, zatem na nowo zostaje ustalony stan sprawy zarówno faktyczny jak i prawny. Brak czynnego udziału strony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji z reguły powoduje, że postępowanie wyjaśniające obarczone jest taką wadą, że zachodzi konieczność powtórzenia czynności procesowych składających się na postępowanie wyjaśniające. Brak zapewnienia stronie uprawnień procesowych gwarantowanych przepisami art. 10 § 1 oraz art. 81 K.p.a. oznacza takie naruszenie przepisów procesowych, które dezawuuje przeprowadzone przed organem pierwszej instancji postępowanie wyjaśniające. Organ II instancji miał pełną wiedzę o istotności toczącego się postępowania dla interesów skarżącej, bowiem postępowanie dotyczy inwestycji planowanej w bezpośrednim sąsiedztwie jej budynku mieszkalnego, a budowa ma przebiegać w ostrej granicy nieruchomości. Zatem umożliwienie skarżącej zapoznania się z projektem budowlanym oraz przyjętymi rozwiązaniami projektowymi, które winny gwarantować bezpieczeństwo jej obiektu budowlanego oraz jego mieszkańców, jest podstawowym obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie. Brak uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym wszystkich jego stron może wypełniać przesłankę "koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy mającego istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" i wymaga oceny w realiach konkretnej sprawy administracyjnej i z punktu widzenia specyfiki tej sprawy. Należy bowiem mieć na uwadze, że każdy podmiot któremu przysługuje przymiot strony postępowania ma prawo do uczestniczenia w obydwu instancjach. Rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej oznacza skonkretyzowanie normy prawa materialnego z uwzględnieniem interesów wszystkich jego stron (art. 7 K.p.a.) zwłaszcza w postępowaniach dotyczących spraw wielopodmiotowych i z istoty swej budzącej konflikty, których rozstrzygnięcia mają charakter rozbudowany, wymóg wyważania interesów stron nabiera znaczenia szczególnego. Co więcej, organ II instancji przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie również ograniczył uprawnienia skarżącej co do zapoznania się z materiałem postępowania i odniesieniem do niego. Zawiadamia ją pismem z dnia [...] r. o przedłożeniu uzupełnionego i skorygowanego projektu budowlanego, a następnie udostępnia jej akta na kilka minut (co potwierdza treść protokołu z przyjęcia stron z [...]). Pomimo tego, że skarżąca zastrzega w protokole, że jej wnioski i uwagi zostaną wniesione po przenalizowaniu materiału (treść protokołu z [...]), organ II instancji - nie czekając na korespondencję skarżącej - wydał decyzję w sprawie już [...] Skoro organ II instancji w toku postępowania wezwał projektanta do korekty projektu budowalnego, to wskazuje, że organ I instancji zatwierdził projekt budowlany, który był niezgodny z m.p.z.p. Ponieważ wprowadzone zmiany dotyczą ustaleń m.p.z.p. oraz charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, należy uznać, że są to zmiany istotne. W konsekwencji organ II instancji przekroczył zakres uprawnień, jakie kształtuje art. 136 § 1 K.p.a. Organ II instancji odnosząc się do zarzutów skarżącej niemal wyłącznie powtarza twierdzenia projektanta bądź treść opinii i ekspertyz załączonych do dokumentacji przez inwestora, ale nie uzasadnia dlaczego uznaje je za wiarygodne i wystarczające. Gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Obowiązkiem właściwego organu jest bowiem nie tylko zbadanie, czy osoby uprawnione uczestniczyły w przygotowaniu projektu, lecz także, czy rzeczywiście załączone rysunki mogą posłużyć dla oceny oświetlenia i nasłonecznienia sąsiednich, istniejących budynków [analogicznie do niniejszej sprawy - również oceny ryzyka dla sąsiedniego obiektu istniejącego]. Czym innym jest przyjęcie określonych rozwiązań architektonicznych i techniczno-budowlanych, oczekiwanych przez inwestora i zaakceptowanych przez projektanta, zapewnienie projektanta o zgodności tych rozwiązań z przepisami, a czym innym dokonanie oceny przyjętych rozwiązań pod względem zgodności z przepisami przez organ. Należy to do podstawowych obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej. Wynika to wprost z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. a P.b. Wszak to nie projektant, lecz organ administracji zatwierdza projekt budowlany i udziela pozwolenia na budowę. Wymóg ten niewątpliwie nabiera jeszcze większej rangi w przypadku zatwierdzenia projektu budowlanego dla inwestycji planowanej w granicy - z czym mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ekspertyza znajdująca się w aktach sprawy (sporządzona przez inż. W. G.) nie może zostać uznana za rzetelną i wystarczającą, bowiem bazuje ona na fragmentarycznych danych co do stanu budynku na dz. ew. [...] W szczególności ekspertyza "zakłada", że budynek jest podpiwniczony, podczas gdy jest on podpiwniczony jedynie w części. Stan fundamentów został oceniony na podstawie li tylko jednej odkrywki. Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, uznając podniesione w skardze zarzuty za bezzasadne. Z uwagi na fakt, że złożona skarga w całości stanowi powtórzenie zarzutów podnoszonych w trakcie postępowania, Wojewoda podtrzymał w całości stanowisko zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Inwestor w piśmie procesowym z 28 lutego 2022 r. przedstawił obszerną polemikę z zarzutami skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020r., poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). W niniejszej sprawie Przewodniczący II Wydziału WSA w Krakowie zarządzeniem z 25 stycznia 2022 r. wyznaczył na 10 marca 2022 r. posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Przeprowadzenie rozprawy w niniejszej sprawie stanowiłoby nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, a jednocześnie nie ma technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość, z bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne w trybie wyżej opisanym, poprzedzone było próbą uzyskania od stron postępowania potwierdzenia istnienia technicznych możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość (zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z 1 grudnia 2021 r.). Jednak nie od wszystkich stron postępowania uzyskano potwierdzenie posiadania ww. technicznych możliwości. Zdaniem Sądu skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów umożliwiło jej rozstrzygnięcie bez szkody dla wyjaśnienia sprawy. Przy tym rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji skarżących i skarżonego organu, bowiem podnoszone przez nich argumenty są rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz skargę, odpowiedź na skargę i inne pisma procesowe. Z tych względów Sąd rozpoznał na podstawie cytowanego powyżej art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest bezzasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego. Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Należy także stwierdzić, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to wskazał organ II instancji. Przeprowadzona przez Sąd kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym istotnych wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podziela argumentację rozstrzygnięcia organu II instancji, ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem i ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnym w tym przedmiocie. Poczynione w przedmiotowej sprawie ustalenia organu II instancji obejmują okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi Firma A w K. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa budynku usługowo-mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym wraz z instalacjami wewnętrznymi: elektrycznymi, wod.-kan., centralnego ogrzewania, gazową, wentylacji mechanicznej, kanalizacji deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym oraz zewnętrznymi odcinkami instalacji kanalizacji deszczowej i sanitarnej na działce nr [...] przy ul. [...] w Krakowie, obr. P-12, jedn. ewidencyjna Podgórze. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały szczegółowo powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one zastrzeżeń co do ich prawidłowości. Wojewoda Małopolski prawidłowo zastosował również w niniejszej sprawie przepisy międzyczasowe dotyczące nowelizacje P.b. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowią przede wszystkim art. 28-36 P.b. W myśl bowiem art. 35 ust. 1 P.b., przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektonicznobudowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym technicznobudowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa wart. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Bezsporne w niniejszej sprawie było, że na terenie objętym wnioskiem obowiązuje m.p.z.p., a działka inwestycyjna znajduje się w terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem MW/U.1 - teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej o podstawowym przeznaczeniu pod: 1) zabudowę wielorodzinną; 2) zabudowę usługową; 3) zabudowę wielorodzinną z usługami. Nie budzi wątpliwości, że przedmiot inwestycji - budynek usługowo-mieszkalny, wielorodzinny z garażem podziemnym - jest zgodny z przeznaczeniem podstawowym m.p.z.p. (§ 23 ust. 3). Niewątpliwie zaplanowane zamierzenie, ze względu na usytuowanie w granicach działki, stycznie m.in. do sąsiedniego, istniejącego ponad 100-letniego budynku, a także z powodu ujęcia w nim garażu podziemnego wymagającego głębokich prac ziemnych, musi uwzględniać owo specyficzne położenie i wynikające z tego konsekwencje. Powyższe okoliczności budzą zrozumiałą troskę współwłaścicieli działki nr [...] (w tym skarżącej) i położonego na niej budynku. Nie można też tracić z pola widzenia, że teren w którym znajdują się działki nr [...], a zatem bezpośrednie sąsiedztwo ulicy [...] w Krakowie, stanowi obecnie centrum (śródmieście) Krakowa, co implikuje przewidziany w m.p.z.p. rodzaj zabudowy. Wskutek rozrostu miasta Krakowa, łącznie z dzielnicą stanowiącą niegdyś miasto Podgórze (od 1915 część Krakowa), zabudowa przy ul. [...] ma w zdecydowanie przeważającej części charakter zwartej, kilkukondygnacyjnej zabudowy pierzejowej. Nie sposób oczekiwać, by nieuchronnie ewoluujący sposób i charakter zabudowy w XXI w. respektował ponad obowiązujące przepisy prawa (przede wszystkim m.p.z.p. i rozporządzenia) niższą i oddaloną od ulicy zabudowę z przed ponad 100 lat. Nie było też sporne w sprawie, że przedmiotowa inwestycja ma miejsce w zabudowie śródmiejskiej, czego konsekwencją są odpowiednio zmniejszone wymagania związane m.in. z przesłanianiem i nasłonecznieniem. Sporne zaś w sprawie były po pierwsze, liczne zarzucane przez skarżącą kwestie dotyczące prawidłowości dokumentacji projektowej w świetle wykazania zgodności zamierzenia z przepisami m.p.z.p. i rozporządzenia, co według skarżącej naruszało art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. a także art. 35 i art. 81 P.b. Po drugie, skarżąca sformułowała zarzuty natury procesowej, polegające na pozbawieniu jej możliwości czynnego udziału w postępowaniu i nieuprawnionym działaniu przez organ odwoławczy naruszającym zasadę dwuinstancyjności postępowania, co według skarżącej stanowiło uchybienie art. 138, art. 136 § 1 w zw. z art. 15 oraz art. 10 K.p.a. W pierwszej kolejności Sąd odniesie się do zarzutów procesowych, bowiem stwierdzenie prawidłowości postępowania odwoławczego przeprowadzonego z poszanowaniem art. 15 K.p.a. warunkuje możliwość merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji. Po pierwsze, nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że pozbawiono ją prawa strony do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym na etapie postępowania odwoławczego. Nadmienić przy tym trzeba, że skarżąca bierze aktywny udział w postępowaniu począwszy od poprzedniego postępowania odwoławczego, zakończonego kasatoryjną decyzją Wojewody Małopolskiego z 27 lipca 2020 r., a następnie w 2020 r. (I instancja). Co istotne, znacząca większość materiału dowodowego w sprawie była już wtedy zgromadzona. Analogicznie, w postępowaniu odwoławczym zainicjowanym jej odwołaniem skarżąca bierze czynny udział co najmniej od lutego 2021 r. Zatem co do przeważającej większości materiału dowodowego skarżąca miała nieskrępowany dostęp od 2020 r. W trakcie postępowania odwoławczego skarżąca zapoznawała się z materiałem dowodowym 17 marca 2021 r. i wykonała dokumentację fotograficzną. Po drugie, z materiału dowodowego sprawy wynika, że organ odwoławczy zawiadomieniem z 7 lipca 2021 r. zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Organ informując, o przewidywanym terminie zakończenia sprawy, zastrzegł, że sprawa może zostać załatwiona wcześniej (k. nr 88 akta adm. II instancji). Skarżąca dwukrotnie 2 sierpnia 2021 r. i 3 sierpnia 2021 r. zapoznawała się z aktami sprawy (k. nr 90 i 89). W efekcie wniosła uwagi 2 sierpnia 2021 r. Zaskarżoną decyzję wydano 11 sierpnia 2021 r. W tym kontekście stosunkowo krótki termin do wypowiedzenie się przez skarżącą w sprawie należało uznać za realny. Z kolei treść pisma skarżącej z 8 sierpnia 2021 r., które wpłynęło do organu II instancji 19 sierpnia 2021 r. (po wydaniu zaskarżonej decyzji) stanowi w większości powtórzenie wcześniej formułowanej argumentacji. Odnosząc się do przywołanych przez skarżącą wyroków sądów administracyjnych należy wskazać, jak słusznie podniósł w piśmie procesowym inwestor, że wyrok WSA w Poznaniu z 20 grudnia 2017 r., sygn. II SA/Po 787/17 dotyczył sytuacji, gdy strona skarżąca w ogóle nie została uznana za stronę postępowania w I instancji. Z kolei wyrok WSA w Warszawie z 17 kwietnia 2020 r., sygn. IV SA/Wa 602/20 dotyczył stanu faktycznego, gdy organ I instancji nie zawiadomił wszystkich stron o wszczęciu postępowania ani nie doręczył swojej decyzji. Zatem skoro wyroki te zostały wydane w istotnie odmiennych okolicznościach, niż zaistniałe w sprawie niniejszej, to tezy sformułowane w ich uzasadnieniach nie mogą być uznane za miarodajne dla przedmiotowej sprawy. Mając na uwadze powyższe zestawienie dat, a także i fakt, że skarżąca w istocie nie wniosła żadnych nowych zarzutów, wniosków, czy dowodów, mogących mieć wpływ na wynik sprawy również i po wydaniu decyzji II instancji i w skardze do WSA, zarzut naruszenia art. 10 K.p.a. nie mógł przynieść zamierzonego skutku. Co istotne, ostatnie zawiadomienie przesłane skarżącej miało miejsce po dokonaniu niewielkich zmian w dokumentacji projektowej, które w zasadzie nie mają znaczenia jeśli chodzi o wpływ inwestycji na własność skarżącej. Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 136 w zw. z art. 15 K.p.a. należy wskazać, że słusznie stwierdził organ odwoławczy brak uchybień w postępowaniu I instancji tego rodzaju, które nie mogłyby być sanowane w postępowaniu odwoławczym. Brak też było tego rodzaju braków w materiale dowodowym, które uzasadniałyby twierdzenie, że pozostał konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Należy podkreślić, że zgodnie z art. 136 K.p.a. organ II instancji ma nie tylko uprawnienie, ale i obowiązek dążenia do merytorycznego załatwienia sprawy. W niniejszym postępowaniu zdaniem Sądu organ II instancji nie wykroczył poza dopuszczalny zakres postępowania uzupełniającego. Jak słusznie podniosła skarżąca, w postępowaniu odwoławczym rzeczywiście skorygowano projekt budowlany celem doprowadzenia go do zgodności z wymogami m.p.z.p., ale była to tylko niewielka zmiana w odległości cofnięcia ostatniej kondygnacji względem lica (z 2,53 m na 3,10 m – czyli 57 cm). Ta niewielka zmiana niewątpliwie nie wpłynęła na aktualność wszelkich uzgodnień i opinii sporządzone i uzyskanych wcześniej. Nie zaistniał zatem forsowany przez skarżącą obowiązek ponownego uzgadniania projektu. Również będące konsekwencją ww. korekty nieznaczne zmniejszenie innych parametrów budynku, takich jak: powierzchnia użytkowa, kubatura, prawidłowo skorygowane w opisie technicznym (str. 138 tom II), nie sposób uznać za zmianę istotną. Z kolei uzupełnienie dokumentacji przez przedłożenie uzgodnienia p.poż., nie może być uznane za zmianę istotną, skoro uzgodnienie to istniało wcześniej, a tylko nie zostało załączone do dokumentacji projektowej. Co więcej postanowienie z 22 sierpnia 2019 r. stanowiło jedynie potwierdzenie podtrzymania warunków zawartych w wydanym wcześniej postanowieniu z 12 kwietnia 2019 r. Wbrew zarzutom skargi organ miał nie tylko uprawnienie, ale i obowiązek dokonania samodzielnej oceny, czy takie zmiany parametrów projektowanego budynku kwalifikować należy jako znaczne czy nieznaczne. Z tego obowiązku organ II instancji wywiązał się należycie, prawidłowo motywując swoje rozstrzygnięcie w tym zakresie. Nie sposób uznać, jak chce skarżąca, że wskutek tak opisanych zmian mamy do czynienia z innym projektem budowlanym. Zatem zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego nie została naruszona. Przeciwnie, gdyby w takich okolicznościach organ odwoławczy uchyliłby decyzję I instancji, to właśnie wtedy naruszyłby art. 138 § 2 K.p.a. Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji należy wskazać, że badając zgodność z m.p.z.p. poszczególnych parametrów i wskaźników inwestycji, organ II instancji prawidłowo ustalił, że projektowany budynek o wysokości 19,88 m i wysokości bezwzględnej równej 225 m n.p.m., jest zgodny z § 23 ust. 3 pkt 3 i 4 m.p.z.p., który ustala maksymalną wysokość zabudowy do 21,00 m, a wysokość bezwzględną do 225 m n.p.m. Budynek przekryty jest dachem płaskim i stropodachem doświetlonym przez świetliki z zachowaniem warunków określonych w § 7 ust. 3 pkt 2 lit. d i lit. e m.p.z.p. t.j.: więcej, niż 25% powierzchni stropodachu stanowi teren biologicznie czynny; a w części frontowej najwyższa kondygnacja została cofnięta względem lica elewacji, o wysokość tej kondygnacji. Zaprojektowano 230,82 m2 (w tym na stropodachach 136,42 m2) powierzchni biologicznie czynnej, co stanowi 31,15% powierzchni terenu inwestycji, co stanowi więcej od ustalonego w § 23 ust. 3 pkt 1 m.p.z.p. minimalnego wskaźnika równego 25%. Wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 3,54, co mieści się w przedziale ustalonym w m.p.z.p. w § 23 ust. 3 pkt 2: 1,2-4,0. Zaplanowano zabudowę dziedzińca nieruchomości, zachowując warunki określone w § 23 ust. 5 pkt 1-3 m.p.z.p., tj.: wysokość zabudowy wynosi 4,00 m i nie przekracza dopuszczonej maksymalnej wysokości - do 4 m. Zastosowano stropodach zielony, przekraczający minimalny wskaźnik terenu biologicznie czynnego stanowiący 2,5%. Budynek zlokalizowano w granicy działki, co dopuszczone jest planem w § 7 ust. 1 pkt 5, zachowując linię zabudowy, która jest linią rozgraniczającą pomiędzy terenami dróg publicznych i terenami przeznaczonymi pod zabudowę. Zaprojektowana inwestycja koresponduje bryłą z budynkiem sąsiednim istniejącym na działce nr [...], poprzez nawiązanie do jego wysokości oraz do linii gzymsu najniższej kondygnacji, a także do wielkości otworów okiennych. Natomiast budynek na działce sąsiedniej nr [...], której skarżąca jest współwłaścicielką, nie jest usytuowany w pierzei, którą tworzą budynki od ul. [...], lecz jest cofnięty w głąb działki o ok. 20,00 m. Zatem z drugiej strony projektowanej inwestycji brak jest bezpośrednio przylegającego obiektu, do którego formy można byłoby nawiązać. W tym zakresie zarzut skargi, jakoby treść projektu nie wykazywała spójności elewacji z budynkiem sąsiednim (co rzekomo jest widoczne na rzucie elewacji frontowej), pozostaje całkowicie gołosłowny i nie został przez skarżącą w żaden sposób sprecyzowany ani uzasadniony. Jak słusznie wskazał organ II instancji, przedmiotowa inwestycja uzyskała 11 lipca 2019 r. pozwolenie na prowadzenie robót budowlanych od Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, co poświadczają pieczęcie na: projekcie zagospodarowania terenu, rzucie dachu i elewacjach budynku (str. 87 tom l oraz 160 i 163-168 tom II). Zatem wygląd elewacji został zaakceptowany przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie pozwoleniem z 11 lipca 2019 r., jako zaprojektowany z uwzględnieniem ochrony historycznego układu urbanistycznego Starego Podgórza. Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego, sprzecznego z m.p.z.p. cofnięcia ostatniej kondygnacji projektowanego obiektu, trafnie dostrzegł organ odwoławczy, że takie rozwiązanie jest możliwe dzięki § 7 ust. 3 pkt 2 lit. d m.p.z.p., który dopuszcza stosowanie dachów płaskich pod dwoma warunkami. Jednym z nich jest: zachowanie min. 25% powierzchni stropodachu, jako terenu biologicznie czynnego. Drugim - cofnięcie najwyższej kondygnacji względem lica elewacji, minimalnie o wysokość tej kondygnacji - w przypadku elewacji zlokalizowanych od strony przestrzeni publicznych w budynkach frontowych, co przedmiotowy projekt, po stosownej korekcie, spełnia. Stropodach zielony zaprojektowano nad kondygnacją parteru (str. 155 tom II) oraz nad częścią mieszkalną kondygnacji piętra III (str. 158 tom II), co znacznie przekracza 25% powierzchni stropodachu całego budynku. Jak wynika z przekroju budynku (str. 161 tom II), wysokość najwyższej kondygnacji wynosi 3,10 m, co stanowi również wartość, o jaką cofnięto elewację na najwyższej kondygnacji piętra V od strony przestrzeni publicznej - ulicy [...] (str. 159 tom II). Kolejno, odnośnie zarzutu naruszenia § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p., prawidłowo ustalił organ II instancji, że przedmiotowy projekt nie narusza ww. przepisu, a jego wykładnia forsowana przez skarżącą jest błędna. W myśl bowiem ww. przepisu w odniesieniu do nieruchomości, na których zlokalizowane są obiekty, o których mowa w ust. 4 pkt 1-5 oraz dla nieruchomości pod adresem ul. [...] i na dz. nr [...] obr. 12 Podgórze, dopuszcza się zabudowę dziedzińców i podwórców przy zachowaniu następujących warunków: 1) maksymalna wysokość zabudowy do 4 m (...). Przepis ten zatem jednoznacznie odnosi się wyłącznie do zabudowy dziedzińców i podwórców. Należy zauważyć przy tym, że przedmiotowe zamierzenie składa się z dwóch modułów: sześciokondygnacyjnego o wysokości 19,88 m oraz czterokondygnacyjnego o wysokości 13,15 m, połączonych ze sobą garażem podziemnym oraz parterem w formie dziedzińca o wysokości 4,00 m. Biorąc pod uwagę, że sześciokondygnacyjna część usytuowana została we frontowej części działki nr [...], czterokondygnacyjna - w głębi działki; a część je łącząca o wysokości 4 m - na dziedzińcu, należy ocenić, że inwestycja jest zgodna z § 23 ust. 5 pkt 1 m.p.z.p. Następnie, odnosząc się do zarzutu niezgodności z m.p.z.p. przez niezachowanie minimalnego wskaźnika terenu biologicznie czynnego wynoszącego 2,5 % (§ 23 ust. 5 pkt 3 m.p.z.p.), słusznie wskazał organ odwoławczy, że z projektu zagospodarowania terenu (str. 85, 87, tom l) wynika, że powierzchnia biologicznie czynna zajmuje 230,82 m2, co stanowi 31,15% działki inwestycyjnej. Składają się na nią powierzchnie: liczona jako 100% wynosząca 94,40 m2, co stanowi 12,74% powierzchni działki inwestycyjnej oraz liczona, jako 50% (powierzchnia stropodachów zielonych) wynosząca 136,42 m2, co stanowi 18,41% terenu inwestycji. Powyższe wskazuje, że nawet sama powierzchnia na gruncie, liczona jako 100%, z nawiązką spełnia wymaganą minimalną powierzchnię narzuconą w m.p.z.p. Również zarzut skarżącej dotyczący wymiennego stosowania dla projektowanego obiektu pojęcia: budynku usługowo-mieszkalnego wielorodzinnego, oraz: budynku frontowego i oficyny - są bezzasadne i nie mogły przynieść zamierzonego skutku. Należy wyjaśnić, że pierwsze z tych określeń definiuje przeznaczenie/funkcje obiektu, natomiast drugie - usytuowanie obiektu ze względu na jego położenie na działce w zabudowie pierzejowej, w stosunku do ulicy. Używanie w zależności od kontekstu obu kategorii nie powoduje żadnej sprzeczności. Jak słusznie zwrócił też uwagę organ odwoławczy, w § 3 pkt: 21 i 22 m.p.z.p. zawarto definicje pojęć: budynku frontowego, przez który należy rozumieć: budynek, posadowiony najbliżej drogi publicznej oraz oficyny - budynki inne, niż budynki frontowe lub boczne i tylne części kubaturowe budynku frontowego usytuowane w głębi działki. Bezpodstawne w świetle znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów okazały się także zarzuty dotyczące negatywnego wpływu inwestycji na budynek sąsiedni zlokalizowany na działce nr [...] oraz zastrzeżenia dotyczące prawidłowości i kompletności dołączonej ekspertyzy technicznej. Odnośnie zarzutów naruszenia § 204 ust. 5 oraz § 206 ust. 1 rozporządzenia, należy wskazać, że zgodnie z pierwszym z ww. przepisów, wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania. Stosownie natomiast do drugiego z powyższych przepisów, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5, budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącą obowiązku spełnienia § 204 ust. 5 rozporządzenia oraz zarzutu wykonywania robót budowlanych (polegających m.in. na budowie garaży podziemnych, posadowionych poniżej fundamentów budynku, którego współwłaścicielką jest skarżąca); należy wskazać, że projekt budowlany (str. 220-228 tom II) zawiera stosowną ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku (którą sporządza się w przypadku wzniesienia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego), sporządzoną przez uprawnionego specjalistę - mgr inż. W. G., posiadającego uprawnienia bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej. Wskazane opracowanie zawiera szczegółowe wnioski i zalecenia, które inwestor jest zobowiązany przestrzegać w czasie realizacji przedmiotowej inwestycji (str. 228 tom II). W ww. ekspertyzie wskazano, że budynki, ani żadna ich część, nie znajduje się wstanie awaryjnym i ich stateczność nie jest zagrożona. Nie stwierdzono też, aby którykolwiek z tych obiektów pracował w sposób nieprawidłowy lub aby ich fundamenty wykazywały tendencję do nadmiernego lub nierównomiernego osiadania. Podczas realizacji projektowanego budynku należy w trybie ciągłym prowadzić monitoring odkształcenia korony zabezpieczenia wykopów oraz monitoring obiektów. Zaleca się wykonanie wykopu w formie ścianki szczelinowej. Jak słusznie stwierdził organ II instancji, skoro autor ekspertyzy - jako osoba posiadająca stosowne uprawnienia - nie stwierdził, by realizacja planowanej inwestycji mogła, przy zgodnej ze sztuką budowlaną realizacji, spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa użytkowników budynków położonych na działkach nr [...] i [...] lub obniżenie ich przydatności do użytkowania, to oznacza, że nie może być mowy o naruszeniu § 204 ust. 5 rozporządzenia. Nie ma też racji skarżąca, że uchybieniem organu jest pomimo zgłaszanych przez skarżącą w toku postępowania zastrzeżeń co do treści ekspertyzy technicznej dotyczącej stanu jej budynku przy ul. [...], brak odpowiedniego zweryfikowania tej ekspertyzy, nie zasięgnięcie opinii biegłego i brak pouczenia skarżącej o możliwości przedłożenia ekspertyzy alternatywnej. Należy tu podkreślić, że skarżąca poza podnoszoną kwestią niepełnego podpiwniczenia nie wskazała na żadne konkretne uchybienia kwestionowanej ekspertyzy. Co więcej, nie wskazała w umotywowany sposób, jakie zagrożenia dla swojego budynku widzi wbrew wnioskom ww. ekspertyzy. Należy stwierdzić, że przyjęty zakres podpiwniczenia budynku skarżącej nie ma wobec treści spornej ekspertyzy istotnego znaczenia dla jej ustaleń i wniosków. Kluczowe natomiast było zweryfikowanie głębokości posadowienia oraz stanu technicznego fundamentów istniejącego budynku, czego autor ekspertyzy dokonał na podstawie przeprowadzonej odkrywki. Jak trafnie podniósł inwestor, same gabaryty planowanej inwestycji nie mogą przesądzać o ty, że dojdzie do zagrożenia bezpieczeństwa użytkowników budynku przy ul. [...]. Co więcej, ekspertyza w logiczny sposób wykazuje, że w zakresie stabilności, po zrealizowaniu inwestycji, dojdzie nawet do zwiększenia stateczności budynku skarżącej. Obowiązek dalszego wyjaśniania sprawy, w tym np. powołania biegłego, mógłby się zaktualizować po stronie organu, gdyby skarżąca przedłożyła kontrdowody, np. profesjonalną ekspertyzę o przeciwnych wnioskach. Pamiętać też należy, że to na projektantach ciąży obowiązek dopilnowania, by projektowany budynek spełniał te i wszystkie pozostałe wymogi, o których mowa w § 204 rozporządzenia, tj. by jego konstrukcja nie przekraczała stanów granicznych nośności oraz przydatności do użytkowania. Natomiast na inwestorze, kierowniku budowy, wykonawcy i inspektorze nadzoru inwestorskiego ciąży obowiązek właściwej, zgodnej z projektem i sztuką realizacji inwestycji. Odnośnie zarzucanego przez skarżącą potencjalnego zagrożenia dla konstrukcji i bezpieczeństwa przeciwpożarowego jej budynku, należy wskazać, że § 271 ust. 1 rozporządzenia, który reguluje odległości, jakie powinny zostać zachowane między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, nie dotyczy sytuacji, gdy jeden z budynków posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Z taką właśnie okolicznością mamy do czynienia w niniejszym przypadku. Jak wynika jednoznacznie ze str. 146 tom II projektu, ściany zewnętrzne projektowanego budynku, usytuowane w granicy z sąsiednimi działkami nr [...] i [...] zostały zaprojektowane, jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120, zgodnie z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Dodać warto, że rzeczoznawca ds. przeciwpożarowych opiniujący m.in. lokalizację przedmiotowej inwestycji pod względem zgodności z przepisami przeciwpożarowymi, nie wniósł żadnych uwag w odniesieniu do przedmiotowego zagadnienia. W tych okolicznościach, słusznie organ II instancji stwierdził, że wymogi wynikające z § 206 ust. 1 w zw. z § 204 ust. 5 rozporządzenia zostały w niniejszej sprawie przez inwestora spełnione. Odpowiadając na zarzuty nieuwzględnienia zagrożenia dla konstrukcji sąsiedniego budynku przy ul. [...] w trakcie prowadzenia budowy i w trakcie jego użytkowania poprzez użycie ciężkiego sprzętu, drgania i wibracje, jak również m.in.: głębokości gruntu, powyżej której mogą nastąpić uszkodzenia spowodowane jego przemarzaniem; głębokości gruntu, powyżej której mogą się pojawić przemieszczenia powstałe pod wpływem pęcznienia i skurczu gruntów spoistych, wynikające z sezonowych zmian pogody; wpływu prowadzonych głębokich wykopów na statykę naszego budynku oraz instalacje i sieci podziemne zlokalizowane na naszej działce; możliwości rozmycia gruntu wskutek wód opadowych i przepływu wody; zabezpieczenia i izolacji fundamentów w budynku [...] w ciągu całego okresu wykonywania prac (w tym ich ochrony przed osuwaniem, zawilgoceniem, wodą gruntową i opadową); a także na zarzuty kwestionujące wymiary, posadowienie i podpiwniczenie budynku istniejącego na działce nr [...], należy wskazać, że zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ dotyczą kwestii, co do których w jednoznaczny i logicznie spójny sposób wypowiedział się profesjonalista posiadający stosowne uprawnienia do sporządzenia ekspertyzy. Wbrew obawom skarżącej, sformułowanie w ekspertyzie "Nie zaleca się dopuścić, aby fundamenty opiniowanych obiektów poddane były zbyt dużym przemieszczeniom podłoża gruntowego w poziomie ich posadowienia oraz odprężeniem tego podłoża", z całą pewnością nie może być traktowane jako zezwalające na przemieszczanie podłoża gruntowego ze szkodą dla sąsiednich budynków. Przeciwnie, należy zadbać o zabezpieczenie realizowane "w formie odpowiednio dobranej obudowy głębokiego wykopu budynku przeznaczonego do realizacji. (...) Ze względu na sposób posadowienia oraz lokalizację budynków bezpośrednio przy granicy planowanej inwestycji na działce nr [...] (...) należy przewidzieć zabezpieczenie ich przed oddziaływaniem prac ziemnych". Zatem inwestor został zobowiązany do zaprojektowania i realizacji inwestycji w taki sposób, aby nie doszło do przemieszczenia, a kierownik budowy winien zapewnić bezpieczeństwo w tym zakresie w trakcie realizacji robót budowlanych. Jak wskazano w ekspertyzie (str. 181 tom II) zastosowanie w projekcie technologii ścianek szczelinowych umożliwia wykonanie planowanych prac bez naruszenia gruntu pod budynkami sąsiednimi. Wyklucza to konieczność wykonywania jakichkolwiek czynności związanych ze wzmacnianiem fundamentów budynków istniejących, takich jak podbijanie fundamentów. Dołączony przekrój A_20 (str. 170 tom II) określa poziomy posadowienia sąsiednich budynków oraz zastosowaną technologię ścian szczelinowych. Zaprojektowano je jako ściany o grubości 60 cm, sięgające znacznie głębiej, niż fundamenty budynków na działkach sąsiednich, w tym na działce nr [...]. Zastosowanie tego typu konstrukcji wzmocni i poprawi statykę istniejących na sąsiednich działkach budynków. Geometria tych ścian została dobrana z uwzględnieniem parcia pochodzącego od budynków sąsiednich. Zaletą technologii ścian szczelinowych jest możliwość wykonywania robót w bezpośrednim sąsiedztwie istniejących budynków oraz - co wydaje się istotne, w świetle podnoszonych przez skarżącą obaw związanych z poziomem hałasu i drgań, mała uciążliwość wykonywanych robót dla otoczenia z uwagi na niski poziom hałasu oraz brak wstrząsów przy prowadzeniu robót. Odnośnie dalszych zarzutów skarżącej dotyczących podłoża projektowanego budynku - z projektu (str. 182 tom l) wynika, że podczas prowadzenia prac w wykopie, należy zapewnić mu należyte odwodnienie i zabezpieczenie ścian, oraz monitoring zmiany poziomu wód przy sąsiednich budynkach. Ponadto, co istotne w zakresie szczelności, do wykonania ścian szczelinowych winien zostać użyty beton hydrotechniczny (str. 229 tom II), który zapewni szczelność konstrukcji, nie dopuszczając do sączenia wód podziemnych. Biorąc pod uwagę ww. zakres i technikę prac zawarte w projekcie budowlanym w zakresie szczelności ścian, zarzut skarżącej dotyczący problematyki wód podziemnych, ich potencjalnego sączenia i przeciekania, a także wpływu gruntów mulistych na budynki sąsiadujące z inwestycją, okazał się bezpodstawny. Co istotne, dla potrzeb inwestycji opracowana została również opinia geotechniczna dokumentacja badań podłoża gruntowego, a także projekt geotechniczny (str. 124-135 tom l) oraz dokumentacja geologiczno-inżynierska (str. 102-123 tom l) zatwierdzona decyzją Prezydenta Miasta Krakowa znak: [...] z 15 lutego 2019 r., poprzedzona projektem robót geologicznych, zatwierdzonych decyzją Prezydenta Miasta Krakowa znak: [...] [...] z 16 sierpnia 2018 r. Opracowania powyższe zostały wykonane przez uprawnionego geologa, a poprawność merytoryczna tych dokumentów nie może być przedmiotem analizy w postępowaniu prowadzonym w sprawie zatwierdzania projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Materiały te zostały wykorzystane przez uprawnionego architekta i konstruktora do oceny kategorii geotechnicznej obiektu i gruntu, którzy określili, że inwestycja zalicza się do II kategorii geotechnicznej w złożonych warunkach gruntowych (str. 139 i 178 tom II) oraz podczas opracowania projektu budowlanego branży architektonicznej i konstrukcyjnej, a prawidłowość projektu została potwierdzona oświadczeniem architekta i konstruktora, o sporządzeniu projektu zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej (str. 6 i 10 tom l). Ww. opracowania słusznie ocenił organ II instancji jako obszerne i wnikliwe, w szczególności w zakresie budowy geologicznej, warunków wodnych i charakterystyki warunków geologiczno-inżynierskich. Powyżej wskazana szczegółowa i wyczerpująca dokumentacja geologiczna i geotechniczna została opracowana zgodnie z wymogami § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U. z 2012 r., poz. 463), dla obiektów drugiej i trzeciej kategorii geotechnicznej. Trzeba przy tym wyjaśnić, że w warunkach dokonującego się postępu nauki i technologii, w obecnych czasach prowadzenie robót budowlanych nawet głęboko w bezpośrednim sąsiedztwie istniejącej zabudowy, choć wymaga szczególnych środków i ostrożności, jest możliwe do przeprowadzenia w bezpieczny sposób, bez zagrożenia statyki sąsiednich obiektów. Dlatego też w ekspertyzie wskazano na konieczność, po pierwsze zastosowania m.in. technologii ścian szczelinowych i betonu hydrotechnicznego. Po drugie, nałożono bezwzględny obowiązek prowadzenia ciągłego monitoringu odkształcenia korony zabezpieczenia wykopów oraz istniejących obiektów. Takie rozwiązania winny zapewnić poszanowanie interesów właścicieli działek sąsiednich. Gdyby w trakcie takich robót doszło do jakichś szkód w istniejących budynkach, projektant, inwestor, kierownik, inspektor nadzoru, czy autorzy poszczególnych opracowań i opinii, w przypadku wykazania ich nieprawidłowego postępowania, mogą ponosić odpowiedzialność. Odnosząc się natomiast do zarzutu, że w ekspertyzie geologiczno-inżynierskiej nie uwzględniono istniejącego uprzednio i wyburzonego budynku na działce nr [...], w którym prowadzone roboty budowlane skutkowały powstaniem uszkodzeń budynku skarżącej, prawidłowo organ II instancji ustalił, że z ekspertyzy konstrukcyjnej na temat rozpoznania konstrukcji budynków graniczących z planowaną inwestycją wynika, że ekspertyza ta powstała w oparciu o wizję lokalną oraz oględziny wraz z lokalnymi odkrywkami przeprowadzonymi 16 czerwca 2019 r., a zatem już po wykonaniu prac opisanych przez skarżącą. Ustalony stan faktyczny powstały po wykonaniu tych prac potwierdza również opracowanie określające geotechniczne warunki posadowienia projektowanego budynku, sporządzone przez mgr inż. T. N. w oparciu o m.in. otwory badawcze i sondę udarową wykonaną w trakcie wiercenia otworów 18 grudnia 2018 r. Odnosząc się do zarzutów ograniczenia przez projektowane zamierzenie oświetlenia światłem naturalnym i nasłonecznienia mieszkań w budynku mieszkalnym na działce nr [...], organ II instancji słusznie uznał, że zarzuty te okazały się bezzasadne, ponieważ nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Dołączona przez inwestora analiza nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia (str. 88-91 tom l projektu), sporządzona i sprawdzona przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia – wskazuje jednoznacznie, że inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 rozporządzenia. Analiza nasłonecznienia (str. 88-89 tom l), określająca rozkład cienia pochodzącego od budynku projektowanego 20 marca 2019 r. w godzinach od 7.00 do 17.00 – jasno wskazuje, że cień rzucany przez budynek projektowany na działce nr [...] - "wędruje" w ciągu doby od zachodniej jego strony, poprzez północną do jego strony wschodniej. Cień ten nie jest w ogóle rzucany ciągu doby na południe, a jedynie nieznacznie w godzinach porannych ok. 7.00 na południowy zachód, tj. w kierunku budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] na działce nr [...]. W tych okolicznościach dostrzec trzeba, że tylko nieznaczna część budynku przy ul. [...] ok. godziny 7.00 - zostanie zacieniona przez obiekt objęty inwestycją. Zatem jego realizacja spowoduje nieznaczne (dopuszczalne) (ograniczenia) w naturalnym oświetleniu budynku nr [...], mieszczące się w wymaganych 1,5 godziny w dniach równonocy w godzinach: 7.00 do 17.00. Co istotne, projektowana inwestycja znajduje się w strefie zabudowy śródmiejskiej, co wynika wprost z § 5 ust. 2 pkt 1 m.p.z.p. Kontynuując przedmiotowe rozważania należy wskazać, że z projektu (str. 90 tom l i str. 161 tom II) wynika, że wysokość przesłaniania projektowanego budynku od strony dziedzińca wynosi 16,06 m. Biorąc pod uwagę, że między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku, ani inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania, zmniejszona o połowę w zabudowie śródmiejskiej wynosząca 8,03 m - warunek zawarty w § 13 należy uznać za spełniony (str. 89). Badając, czy zapewnione jest naturalne oświetlenie pomieszczeń budynku należącego do skarżącej, organ odwoławczy prawidłowo oszacował wysokość przesłaniania, pochodzącą od najwyższej części budynku projektowanego dla pomieszczenia przesłanianego, opierając się na § 13 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia. Jako że badane pomieszczenie znajduje się na parterze II kondygnacyjnego budynku, zasadnie organ przyjął (na podstawie ww. analiz oraz elewacji i przekrojów projektowanego), że wysokość przesłaniania dla tego pomieszczenia, będzie wynosiła ok. 16,20 m, a po uwzględnieniu zabudowy śródmiejskiej (§ 13 ust. 4 rozporządzenia) - ok. 8,10 m. Wobec pustego pola przed tym oknem o powierzchni ok. 9,0 m x 20,0 m, należy stwierdzić, że - między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego - nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku, ani obiekt projektowany w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania tj. w tym przypadku ok. 8,10 m (mierzoną od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien pomieszczenia, przyjętego jako ok. 1,43 m do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części, przyjętego jako ok. 16,20 m, zmniejszoną o połowę). Zatem spełnione są wymagania określone w § 13 rozporządzenia i brak jest podstaw do twierdzenia, że projektowany budynek uniemożliwia naturalne oświetlenie nawet najniżej położonych okien pomieszczeń budynku należącego do skarżącej. Powyższe jednoznacznie przesądza, że planowana inwestycja spełnia wymogi przewidziane w § 13 i § 60 rozporządzenia. Wszelkie istotne w tym zakresie zagadnienia zostały wnikliwie i szczegółowo wyjaśnione w projekcie, przez autora projektu - mgr inż. arch. M. M. - posiadającego stosowne uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń, (oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (str. 6 tom I). Zasadnie przy tym wskazał organ II instancji, że w przypadku kwestionowania prawidłowości sporządzenia tego typu profesjonalnych analiz, obejmujących wiedzę fachową, skarżąca miała możliwość dołączenia materiału dowodowego na poparcie swoich, przeciwnych do zawartych w projekcie tez, tj. opracowania sporządzonego przez osobę uprawnioną, z którego wynikałaby odmienna ocena tego zagadnienia. Nota bene, skarżąca nie wskazała na żadne konkretne uchybienia w ww. analizach, nie poparła również swoich twierdzeń żadnymi innymi dowodami. Trafnie również wyjaśnił organ odwoławczy, że inwestor planujący przedmiotowe roboty budowlane na działce nr [...], odpowiada za oddziaływanie pochodzące od obiektu projektowanego wyłącznie na tej właśnie działce, a nie od hipotetycznego obiektu projektowanego w przyszłości na działce nr [...] (ul. [...]). Jako bezzasadny należy ocenić również zarzut skarżącej, że inwestycja ingeruje w granice jej działki nr [...]. Z projektu zagospodarowania terenu jednoznacznie bowiem wynika, że zamierzenie inwestycyjne ograniczone jest wyłącznie do działki nr [...], wobec której inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypełniając tym samym obowiązek określony w art. 32 ust. 4 pkt 2 P.b. Wbrew temu, co twierdzi skarżąca, z projektu wynika jasno, że garaż podziemny planowany jest poza własnością skarżącej. Bezpodstawne było też żądanie przeprowadzenia postępowania rozgraniczenia działki nr [...], ponieważ cywilnoprawna kwestia rozgraniczenia nie może być procedowana ani rozstrzygana w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Kwestionowanie przebiegu granic może być wyjaśniane przed sądami powszechnymi i co do zasady nie ma wpływu na postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę. Kolejno należy wskazać, że zasadnie organ II instancji uznał zarzut braku ekspertyzy kominiarskiej za bezzasadny. Brak jest bowiem podstawy prawnej, aby żądać ekspertyzy kominiarskiej w projektowanym budynku na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę obiektu. Co istotne, autor projektu szczegółowo odniósł się do problemu, odpowiadając na wezwanie organu pismem z 21 sierpnia 2019 r. oraz dołączając do projektu rysunki (str. 171-172 tom II), z których jednoznacznie wynika, że wysokość projektowanego budynku została przewidziana w taki sposób, aby nie zaburzyć ciągu w kominach sąsiednich istniejących budynków. Za prawidłowość rozwiązania odpowiada projektant: mgr inż. arch. M. M. oraz sprawdzający: mgr inż. arch. K. M.. M., którzy złożyli oświadczenia o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami (w tym normy [...] dotyczącej przewodów dymowych, spalinowych i wentylacyjnych) i zasadami wiedzy technicznej. Zgodnie z art. 20 ust. 4 P.b. projektant, a także sprawdzający do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W niniejszej sprawie obowiązek ten został dopełniony (str.: 6-7, 10, 14-16, 19, 68; tom l projektu). Następnie, odnośnie twierdzeń skarżącej dotyczących pominięcia w projekcie budowlanym kwestii ochrony zieleni na działce nr [...], Sąd wskazuje, że ww. stanowisko skarżącej nie jest zasadne, o czym świadczy fakt, że na str. 140 tom II projektu uwidoczniono budynek mieszkalno-usługowy z garażem wbudowanym, który nie ma negatywnego wpływu na istniejący drzewostan budynków na działkach sąsiednich. Co istotne, prace budowlane zgodnie z decyzją i projektem mają być prowadzone w sposób uwzględniający zabezpieczenie istniejącej zieleni. Nota bene, aby zrealizować przedmiotowe zamierzenie budowlane niezbędna jest uprzednia wycinka drzew na działce nr [...] kolidujących z planowaną inwestycją - modrzewia i świerka - co zostało uzgodnione postanowieniem znak: [...] z 11 kwietnia 2019 r. wydanym przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, powyższe jednak nie dotyczy właścicielki działki nr [...]. W dalszej kolejności, odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego braku możliwości spełnienia warunku związanego z lokalizacją zjazdu publicznego zawartego w decyzji Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie znak: [...]) z 27 września 2018 r., sprostowanego postanowieniem z 3 października 2018 r., organ II instancji słusznie wskazał, że poddając analizie projekt zagospodarowania terenu i mapę do celów projektowych, nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że planowany przez inwestora zjazd, ograniczony łukami o promieniu 5 m, koliduje z lampą uliczną, bowiem zjazd rozpoczyna się za wspomnianą lampą, ogrodzeniem działki nr [...] i zjazdem na tę działkę. Niewątpliwe jest w sprawie, że żaden element zjazdu nie obejmuje działki należącej do skarżącej. Co więcej, zjazd ten został zaprojektowany zgodnie z warunkami określonymi w prawomocnej decyzji z 27 września 2018 r., co zostało również potwierdzone uzgodnieniem z 7 listopada 2018 r. (str. 64 tom l) oraz uzgodnieniem na str. 72 tom l. Skoro zarzut powyższy w istocie zmierza do zakwestionowania ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z 27 września 2018 r., nie może przynieść zamierzonego skutku podważenia odrębnej ostatecznej decyzji w niniejszym postępowaniu. Innymi słowy organ odwoławczy w przedmiotowym postępowaniu nie był uprawniony do kontrolowania prawidłowości zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego. Odpowiadając na zarzuty dotyczące wymienionych przez skarżącą "muru oporowego" (błędnie użyto tej nazwy na określenie ściany oddzielenia przeciwpożarowego) i pochylni garażu, należy wyjaśnić, że elementy te nie stanowią samodzielnych obiektów, lecz są w niniejszym przypadku częścią podziemną całego obiektu usytuowanego w granicy działki. W tych okolicznościach § 12 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia, wbrew zarzutom skarżącej, nie ma zastosowania. Z kolei upatrywanie przez skarżącą w projektowanym garażu potencjalnego źródła powstania wybuchu i pożaru jest bezzasadne. Ściany przedmiotowego budynku usytuowane w granicy z sąsiednimi działkami nr [...] i [...] zostały bowiem zaprojektowane jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej REI 120, zgodnie z § 232 ust. 4 i 5 rozporządzenia (str. 146 tom II). W garażu zaprojektowano również system sygnalizacji pożarowej z sygnalizatorami akustyczno-optycznymi. Natomiast centrala systemu sygnalizacji pożarowej spowoduje zamknięcie wszystkich klap odcinających zastosowanych na granicy strefy pożarowej garażu. Zastosowanie ww. oraz szeregu innych rozwiązań, zostało zaakceptowane przez Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej postanowieniem z 12 kwietnia 2019 r., znak: [...] Ponadto w projektowanym obiekcie nie występuje zagrożenie wybuchem (str. 144 tom II). Projekt budowlany został też zaopiniowany 26 sierpnia 2019 r. przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych, inż. H. D. z uwagami zawartymi w uzgodnieniu Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Straży Pożarnej w Krakowie znak: [...] z 22 sierpnia 2019 r. Powyższe jednoznacznie przesądza, że zaplanowane rozwiązanie nie powoduje zagrożenia wybuchowego i pożarowego, co zostało pozytywnie zaopiniowane i uzgodnione przez upoważnione osoby dysponujące wiedzą profesjonalną. Odpowiadając następnie na zastrzeżenia dotyczące miejsc postojowych, trafnie organ II instancji wskazał, że zasady obsługi parkingowej dla obszaru, w którym obowiązuje m.p.z.p., określone zostały w § 12 ust. 4 tego aktu. Zgodnie z § 12 ust. 4 pkt 2 litery: b, r oraz t, dla inwestycji przewidziano 20 miejsc postojowych w garażu podziemnym i przedsionku garażu (13 miejsc postojowych na 13 mieszkań, 2 miejsca na 199,14 m2 powierzchni użytkowej handlowej, 3 miejsca na 478,83 m2 powierzchni użytkowej biurowej oraz 2 dodatkowe), w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych. Skoro inwestor spełnił warunki dotyczące minimalnej ilości miejsc postojowych ujęte w m.p.z.p. (a nawet przewidział 2 dodatkowe miejsca) - nie ma podstaw, aby nakładać na inwestora dalsze obowiązki w tym względzie. Błędna interpretacja skarżącej dotycząca ilości miejsc postojowych mogła wyniknąć z faktu, że projektant zastosował urządzenia do pionowego transportu pojazdów tj. platformy i dźwigi samochodowe, które umożliwiają parkowanie samochodów jeden nad drugim. Wbrew zarzutom skargi, jedno miejsce postojowe ogólnodostępne, o jakim mowa w warunkach określonych przez ZIKiT w piśmie z 3 sierpnia 2018 r., znak: [...], zostało zaprojektowane na zewnątrz budynku. Również liczba zaprojektowanych stanowisk postojowych dla rowerów (16) poddaje się weryfikacji (rzut garażu) i spełnia minimalne wymagania m.p.z.p. (14). Ponadto słusznie wskazał organ II instancji, że zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839), przedmiotowa inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym oddziaływać na środowisko i nie oddziałuje na środowisko nawet potencjalnie, zatem brak jest podstaw do zakwalifikowania, jako uciążliwe, jak twierdzi skarżąca, oddziaływania inwestycji na środowisko, zanieczyszczenia powietrza związanego z nadmierną koncentracją spalin w jednym miejscu oraz hałasem wentylatorów i klimatyzatorów umieszczonych w przestrzeni dachowej. Trafnie wskazał organ odwoławczy, że ocena oddziaływania na środowisko jest przeprowadzana w ramach procedury wydawania decyzji ustalającej środowiskowej uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r., poz. 247), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Obowiązujące na dzień złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na budowę, roś enumeratywnie wymieniało rodzaje przedsięwzięć zaliczonych do obu kategorii wskazanych w art. 71 ust. 2 ustawy. Co istotne, przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do żadnej z tych kategorii przedsięwzięć, co oznacza, że nie istniał i nie istnieje obowiązek uzyskania dla niej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Bezzasadny okazał się również zarzut dotyczący lakoniczności i niekompletności informacji o oddziaływaniu obiektu. Skoro informacja o obszarze oddziaływania obiektu będąca częścią projektu budowlanego zawiera wszystkie elementy wymagane w przepisach (§ 13a pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego), to jest wskazanie przepisów prawa, w oparciu o które dokonano jego określenia przez projektanta (ww. rozporządzenie, art. 3 pkt 20 i art. 20 ust. 1 pkt 1c P.b.) oraz jego zasięg (str. 90-91 tom l), to brak jest podstaw, aby ją kwestionować. W decyzjach obu instancji wydanych w obecnie kontrolowanym postępowaniu prawidłowo wskazano obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji jako obejmujący działki nr: [...] obr. P-12, jedn. ewidencyjna Podgórze. W konsekwencji prawidłowo ustalono krąg stron postępowania, zgodnie z art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. Trafnie organ II instancji wyjaśnił również kwestię przejściowych uciążliwości związanych z realizacją powstających obiektów słusznie wskazując, że uciążliwości te nie mają one wpływu na ocenę zgodności projektowanej inwestycji z przepisami prawa. Prawidłowo ocenił też problematykę zwiększenia się ruchu drogowego w wyniku powstania nowego budynku, jako oczywisty skutek realizacji jakiejkolwiek inwestycji dopuszczalnej według m.p.z.p. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że prowadząc postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę organ często musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone lub ograniczone. Należy przy tym podkreślić różnicę, pomiędzy interesem prawnym, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy P.b., a postulatami, oczekiwaniami i życzeniami właścicieli sąsiednich nieruchomości dotyczącymi prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji. Nie mógł przynieść zamierzonego skutku także zarzut skarżącej podnoszący, że postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z 11 kwietnia 2019 r. wydane jest dla inwestycji, która dodatkowo obejmuje: (...) nadbudowę kominów budynków na działkach sąsiednich [...] przy ul. [...] w Krakowie (...). Jak trafnie wyjaśnił organ II instancji, ww. postanowienie dotyczy niezbędnych wycinek drzew: modrzewia i świerka na działce inwestycyjnej nr [...]. W tych okolicznościach, przy zachowaniu zgodności tytułu inwestycji w zakresie głównych obiektów, należy uznać ww. niespójność w tytule inwestycji za nie mającą żadnego znaczenia dla kwestii, którą tym pismem Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowił uzgodnić. Z kolei zastrzeżenia skarżącej odnoszące się do pozwolenia Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z 20 marca 2019 r. na prowadzenie badań archeologicznych, jakoby ww. pozwolenie nie obejmowało w swym zakresie garażu podziemnego, jest bezzasadne. Z dokumentacji projektowej wynika bowiem jednoznacznie, że pozwolenie to dotyczy samych prac archeologicznych, natomiast właściwe pozwolenie Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z 11 lipca 2019 r., znak: [...] na prowadzenie robót budowlanych związanych z przedmiotową inwestycją niewątpliwie obejmuje budowę garażu podziemnego. Również zarzucany błąd formalny w decyzji Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie nr [...] z 27 września 2018 r. (str. 61 tom l), orzekającej o zezwoleniu na lokalizację zjazdu, o parametrach zjazdu publicznego, z drogi publicznej (...), wydanej dla: [...]; zamiast: [...] - nie zasługiwał na uwzględnienie. Po pierwsze, decyzja na lokalizację zjazdu, jak już wyżej wskazano, jest odrębną decyzją administracyjną, poza zakresem niniejszego postępowania. Po drugie, przedmiotowa oczywista omyłka pisarska została sprostowana postanowieniem Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w Krakowie, znak: [...] z 3 października 2018 r. (str. 63 tom l). Odnosząc się do zarzutu wygaśnięcia ww. decyzji wskutek upływu 3 lat, należy podkreślić, że istotne jest, iż na chwilę wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji - 11 sierpnia 2011 r. - decyzja lokalizująca zjazd była aktualna. Odpowiadając na zarzut braku uzyskania odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych określonych w rozporządzeniu w trybie art. 9 P.b., której w niniejszej sprawie nie udzielono, należy wskazać, że słusznie podniósł inwestor, że ust. 3 pkt 5 tego przepisu dotyczący odstępstwa od przepisów dotyczących bezpieczeństwa pożarowego (wymóg uzyskania zgody na odstępstwo w trybie art. 9 P.b.), został wprowadzony ustawą z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471) z dniem 19 września 2020 r. Zgodnie natomiast z art. 25 ww. ustawy nowelizującej, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą w art. 1 (P.b.), wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej w art. 1 stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Odnośnie zarzutu, że organ II instancji niemal wyłącznie powtarza twierdzenia projektanta bądź treść opinii i ekspertyz załączonych do dokumentacji przez inwestora, ale nie uzasadnia dlaczego uznaje je za wiarygodne i wystarczające, Sąd wskazuje po pierwsze, że organ odwoławczy drobiazgowo wskazał, dlaczego uznaje ww. opinie i ekspertyzy za wiarygodne i wystarczające. Po drugie, nie tylko nie jest nieprawidłowe, ale dopuszczalne, a często wręcz pożądane, by w przypadku zasadnego uznania danych i argumentacji przedstawionych w opiniach i ekspertyzach za trafną i istotną dla rozstrzygnięcia sprawy, użyć części tej argumentacji jako swojej własnej. Podsumowując Sąd stwierdza, że prawidłowe i adekwatne do stanu faktycznego i prawnego sprawy jest stanowisko organu II instancji i argumentacja przedstawiona przez inwestora, które to stanowiska należy zaakceptować, co musiało skutkować oddaleniem bezzasadnej skargi. Jak trafnie wskazał organ II instancji, podstawową zasadą w prawie budowlanym jest zasada wolności zabudowy, bowiem zgodnie z art. 4 P.b., każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; lub w przypadku jego braku warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa. W tym też zakresie art. 5 P.b. nakazuje, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 P.b., obejmuje w szczególności, oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej, ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Skarżąca nie wykazała i nie wynika z akt, by jej chronione prawem interesy mogły być przez przedmiotową inwestycję naruszone, przy założeniu, że będzie realizowana zgodnie ze sporządzonym projektem budowlanym i treścią wydanej decyzji. Jeżeli wynikające z decyzji udzielonego pozwolenia na budowę ustalenia i warunki nie będą przez inwestora przestrzegane, w szczególności w sposób naruszający interesy skarżącej, to może stanowić to podstawę do wszczęcia odrębnego postępowania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, którego celem będzie ustalenie, czy inwestor zrealizował inwestycję zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę. Takie hipotetyczne naruszenia na etapie planowania zamierzenia nie mogły w żadnej mierze skutkować negatywną decyzją w przedmiocie pozwolenia na budowę. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie dostrzegł uchybień uzasadniających wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Organ II instancji prowadząc postępowanie prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny sprawy oraz dokonał właściwej wykładni przepisów prawa. Organ odwoławczy, wbrew zarzutom skargi, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, w tym w zakresie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami m.p.z.p., wymaganiami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych, wystarczająco aktualnych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. Organ II instancji umotywował zasadność przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu decyzji, a także w sposób niezwykle dokładny, wręcz drobiazgowy, odniósł się do wszystkich okoliczności podnoszonych przez skarżącą kwestionującą prawidłowość rozstrzygnięcia. Rozpatrzył cały materiał dowodowy sprawy i dokonał oceny materiału dowodowego w sposób zgodny z zasadami swobodnej oceny dowodów. Organ II instancji działał z poszanowaniem zasad K.p.a., nie naruszył też wymienionych w skardze przepisów. W konsekwencji zasadnie organ II instancji stwierdził brak przesłanek, które mogłyby pozwolić na odmowę wydania pozwolenia na budowę, co musiało skutkować zatwierdzeniem projektu budowlanego i pozytywną decyzją w zakresie przedmiotowej inwestycji. Dlatego też organ odwoławczy prawidłowo utrzymał w mocy decyzję I instancji. Projekt budowlany sprawdzony stosownie do treści art. 35 P.b. i rozporządzenia, m.in. ma wszystkie strony i arkusze ponumerowane, zgodnie ze spisem jego zawartości. Projekt sporządzono w czytelnej technice graficznej i oprawiono w okładkę przystosowaną do formatu A4, w sposób uniemożliwiający jego dekompletację. Zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna. Inwestor złożył oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do nieruchomości na cele budowlane, a projekt budowlany opracowany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (str. 93-96; tom l). Wbrew zarzutom skargi sprawdzenie dokumentacji przedłożonej przez inwestora przez organ nie było wybiórcze. Liczne poprawki, które nota bene bardzo często zdarzają się w projektach budowlanych, opatrzone są datami ich wprowadzenia i podpisami. Sąd nie stwierdził również podnoszonych w skardze niespójności w treści projektu (w tym co do ilości miejsc parkingowych czy wysokości inwestycji – skarżąca nie podała stron czy części projektu, na których występowałyby różnice). Odnosząc się natomiast do zarzucanych nieścisłości co do opisu technicznego garażu, należy wskazać, że zgodnie z ww. opisem powierzchnia samego garażu sensu stricte ma wielkość 325,10 m2 , natomiast garaż wraz z pomieszczeniami technicznymi ma powierzchnię 378,95 m2. Obie wartości są prawidłowe i określają inne parametry projektowanego budynku. Zatem z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia prawa i chronionego prawem interesu prywatnego. Argumenty i dowody w sprawie zostały ocenione w adekwatny i rzetelny sposób. Wydana decyzja nie naruszyła zasad bezpieczeństwa, interesu publicznego i prywatnego osób sąsiadujących z przedmiotową nieruchomością, w tym art. 5 P.b. Należy też zauważyć, że organ II instancji słusznie nie ograniczył się do kontroli decyzji I instancji i odpowiedzi na zarzuty skarżącej, ale zgodnie z treścią art. 136 K.p.a. uzupełnił materiał dowodowy w niewielkim zakresie umożliwiającym końcowe załatwienie sprawy. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.