II SA/Kr 1221/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.L. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2006 r., Nr CX/1099/06 w przedmiocie sprzedaży lokali użytkowych postanawia skargę odrzucić. M.L. wniosła w dniu [....] września 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2006 r. Nr CX/1099/06 w sprawie sprzedaży lokali użytkowych. W dniu 20 września 2010 r. skarga powyższa wpłynęła do Rady Miasta Krakowa, gdyż została jej przekazana, jako organowi właściwemu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Krakowa wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zażył, co następuje: Skarżąca składała już do WSA w Krakowie skargę na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2006 r. Nr CX/1099/06 w sprawie sprzedaży lokali użytkowych. Skarga ta z dnia 24 sierpnia 2010 r. została odrzucona postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1137/10. Z akt sprawy o sygn.: II SA/Kr 1137/10 wynika, że skarżąca dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. W aktach sprawy nie ma wprawdzie pisma zatytułowanego "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub uprawnienia", jednakże zdaniem Sądu taki charakter ma pismo skarżącej z dnia [....] czerwca 2010 r. noszące tytuł "skarga na nienależyte wykonywanie zadań przez Prezydenta Miasta Krakowa (...)". W piśmie tym bowiem skarżąca odwołuje się do zakwestionowanej uchwały wskazując na naruszenia prawa przedmiotowym aktem. Wprawdzie skarżąca występowała również z wcześniejszymi pismami, z których mogłoby wynikać, że kwestionuje zaskarżoną uchwałę, jednakże Sąd wziął pod uwagę ostatnie z tych pism mając na uwadze zasadność takiej oceny okoliczności faktycznych, która – w braku precyzyjnego określania pism przez skarżącą – w jak największym stopniu gwarantowałaby jej prawo do sądu. Wcześniejsza skarga skarżącej z dnia [....] sierpnia 2010 r. została odrzucona postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt II SA/Kr 1137/10 jako skarga złożona po terminie, który upływał w dniu 9 sierpnia 2010 r. i był konsekwencją wezwania skarżącej z dnia 11 czerwca 2010 r. Skarżąca bowiem nie otrzymała odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa więc termin do złożenia przez nią skargi wynosił 60 dni, a jego początkiem była data wpływu wezwania do organu właściwego, tj. dzień 11 czerwca 2010 r. Tym samym odrzuceniu podlega również niniejsza późniejsza skarga z dnia 10 września 2010 r. na tę samą uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 24 maja 2006 r. Nr CX/1099/06 w sprawie sprzedaży lokali użytkowych. Z akt sprawy nie wynika wprawdzie, że skarżąca przed złożeniem obecnej skargi wystąpiła z kolejnym wezwaniem do usunięcia naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą w trybie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), nie ma to jednak znaczenia w przedmiotowej sprawie, gdyż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym "wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, określone w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi w stosunku do określonej uchwały jednokrotnie; następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu" (zob. np. postanowienie składu 7 sędziów NSA z dnia 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA z 2003 r., nr 1, poz. 2). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela także stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w postanowieniu z dnia 20 września 2006 r., II GSK/06 (publ. na stronie internetowej NSA), że "nie można traktować instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawnego jako czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby to działanie znaczenia prawnego, stanowiłby zaprzeczenie jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać jego bezpieczeństwo. Powodowałoby to również uprzywilejowanie podmiotów wnoszących skargi na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. 2001, nr 142, poz. 1591 ze zm.) od podmiotów wnoszących skargi na innej podstawie". Ponadto należy wskazać, iż ustawodawca przewidział pośredni system składania skarg do sadu administracyjnego, a to za pośrednictwem organu, którego decyzja czy akt podlegają zaskarżeniu. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła skargę w dniu 10 września 2010 r., czyli po upływie terminu, a nadto skierowała ją do organu niewłaściwego tj. sądu administracyjnego. O zachowaniu zaś terminu decyduje data wpływu skargi do organu właściwego czyli Rady Miasta Krakowa. Przyjmując nawet najkorzystniejszy sposób liczenia terminu, choć w przepisach prawa nie przewidziany, czyli dzień przekazania przez sąd administracyjny skargi do organu właściwego, to nadal termin do złożenia skargi będzie przekroczony. Z uwagi na powyższe zaistniały podstawy do odrzucenia skargi jako spóźnionej, zgodnie z brzmieniem art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270 z późn. zm.), który stanowi, że sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.