II SA/Kr 1223/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 lipca 2025 r. znak: SKO.EA/418/109/2025 w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia 19 maja 2025 r. znak: OS.6142.1.2024.PZ, działając na podstawie art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 z późn. zm., dalej: u.p.e.a.) Wójt Gminy Michałowice: 1) nałożył na B. B. grzywnę w kwocie 500 zł i wezwał do jej uiszczenia w terminie do dnia 19 czerwca 2025 r. na wskazany rachunek bankowy, pouczając jednocześnie, że w przypadku nieuiszczenia grzywny w ww. terminie zostanie ona przymusowo ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych; 2) wezwał B. B. do wykonania obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr OS.2/2025 z dnia 28 kwietnia 2025 r. wystawionym przez Wójta Gminy Michałowice w terminie do dnia 19 czerwca 2025 r., pouczając jedocześnie, że w przypadku niewykonania obowiązku w terminie nakładane będą grzywny w tej samej lub wyższej kwocie (do wysokości 10 000 złotych), które mogą być nakładane wielokrotnie do kwoty 50 000 zł, a w przypadku obowiązku wynikającego z przepisów bhp będzie orzeczone wykonanie zastępcze za zobowiązanego i na jego koszt (art. 122 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W uzasadnieniu postanowienia organ I instancji wskazał, że B. B., pomimo upomnienia z dnia 17 lutego 2025 r. wysłanego przez Wójta Gminy Michałowice, wzywającego do wykonania obowiązku polegającego na przeprowadzeniu deratyzacji nieruchomości przy ul. [...] (działka nr ewid. [...]) w miejscowości M. nie wykonała ww. obowiązku. Obowiązek ten wynika z decyzji nr OS.6142.1.2024 PZ z dnia 21 października 2024 r. wydanej przez Wójta Gminy M.. Następnie organ przytoczył znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że przepis art. 121 u.p.e.a. jest tzw. przepisem "wymiarowym", a więc wskazuje wysokość grzywny w określonych sytuacjach. Z ww. przepisu wynika, że grzywna nie może przekraczać jednorazowo kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Wysokość grzywny zależy więc każdorazowo od uznania organu, który przy jej wymiarze zawsze winien baczyć, aby ten środek spełnił w danej sytuacji swoją rolę. Wybór środka egzekucyjnego leży w gestii organu, który kieruje się nie tyle niedogodnościami zobowiązanego, co skutecznością egzekucji. Jak podał organ, wybrał środek egzekucyjny mniej uciążliwy w postaci grzywny w celu przymuszenia. Oznacza to, że w razie wykonania obowiązku, nałożenie grzywny nie spowoduje powstania po stronie zobowiązanej żadnych dodatkowych kosztów, ponieważ w takiej sytuacji grzywna może podlegać zwrotowi (art 126 u.p.e.a.), albo gdy nie została uiszczona lub ściągnięta, umorzeniu (art. 125 § 1 ww. ustawy). Organ podkreślił także, że grzywna nie jest karą, lecz formą nacisku, która ma na celu skłonienie zobowiązanych, poprzez dolegliwość finansową, do określonego zachowania się. Ustalając wysokość grzywny organ uznał, iż zastosowana wobec zobowiązanej dolegliwość jest niezbędna do realizacji ciążącego na niej obowiązku. Zobowiązana miała bowiem świadomość konieczności wykonania obowiązku wynikającego z decyzji nr OS.6142.1.2024.PZ z dnia 21 października 2024 r. i powinna liczyć się z konsekwencjami niewykonania w/w powinności. Na powyższe postanowienie B. B. wniosła zażalenie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów art. 119, 120, 121 i 122 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz art. 8 §1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Postanowieniem z dnia 16 lipca 2025 r. znak: SKO.EA/418/109/2025, działając na podstawie art. art. 2 § 1 pkt 10, art. 3 § 1, art. 7 § 2, art. 18, art. 119, art. 120 § 1, art. 121 § 1 i § 2, art. 122 u.p.e.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy powołał treść przepisów mających zastosowanie sprawie i wyjaśnił, że w kontrolowanym postępowaniu uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków (wierzycielem) jest, na podstawie art. 5 § 1 pkt 1 u.p.e.a., Wójt Gminy Michałowice, który wydał w I instancji decyzję nakładającą egzekwowany obowiązek. Na mocy art. 20 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Wójt Gminy Michałowice występuje jednocześnie w roli organu egzekucyjnego. Organ wyjaśnił, że grzywna w celu przymuszenia jest środkiem egzekucyjnym, stosowanym w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym, którego zadaniem jest doprowadzenie do realizacji tychże obowiązków, wynikających z decyzji administracyjnej. Grzywna ta nie ma zatem charakteru sankcji za niewykonanie nałożonych obowiązków, a jedynie ma odpowiednio zmotywować osobę zobowiązaną do ich realizacji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 759/11). W badanej sprawie grzywna w celu przymuszenia została nałożona na B. B. jako jedną z osób zobowiązanych do wykonania obowiązku polegającego na przeprowadzeniu deratyzacji nieruchomości przy ul. [...] (działka o nr ewid. [...]) w miejscowości M.. Z akt sprawy wynika, że decyzją Wójta Gminy Michałowice nr OS.6142.1.2024.PZ z dnia 21 października 2024 r. nałożono na A. B. i B. B., jako współwłaścicieli ww. nieruchomości obowiązek przeprowadzenia deratyzacji. Obowiązek ten nie został w całości wykonany przez zobowiązanych, dlatego upomnieniem z dnia 17 lutego 2025 r. Wójt Gminy M. wezwał zobowiązanych - A. B. i B. B. do jego wykonania, pouczając jednocześnie, że w przypadku niewykonania obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, zostanie wszczęte postępowanie przewidziane dla egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym. Upomnienie doręczono zobowiązanym w dniu 24 lutego 2025 r. Wobec niewykonania ww. obowiązku, w dniu 28 kwietnia 2025 r. wystawiono tytuły wykonawcze wobec A. B. i B. B. (w stosunku do B. B. tytuł wykonawczy nr OS.2/2025 - doręczony 6 maja 2025 r.), a następnie nałożono grzywnę w celu przymuszenia do wykonania obowiązku w kwocie 500 zł. Organ ustalił, że pomimo przedłożenia przez B. B. dowodu na podjęcie działań w celu wykonania obowiązku i zlecenia firmie usługowej wykonania deratyzacji przedmiotowej nieruchomości, usługa ta z powodu działań współwłaściciela nieruchomości - A. B., nie została wykonana. Ww. obowiązek nie został więc wykonany. Zdaniem organu odwoławczego samo podejmowanie istotnych kroków zmierzających bezpośrednio do wykonania nakazanych obowiązków nie czyni nałożenia grzywny w celu przymuszenia bezprzedmiotowym. Nie jest to bowiem wykonanie nałożonych obowiązków, a do tego zmierza zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci grzywny. Celem nałożenia grzywny jest bowiem doprowadzenie do pełnego wykonania obowiązków wynikających z wydanego nakazu, a nie podjęcie kroków, które mają dopiero doprowadzić do takiego wykonania. Dopóki ciążący na zobowiązanym obowiązek nie zostanie w pełni wykonany organ zobowiązany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 września 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 683/22). Organ wskazał, że zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. Obowiązek wykonania deratyzacji nieruchomości wynikający z decyzji Wójta Gminy Michałowice z dnia 21 października 2024 r. został nałożony na dwóch zobowiązanych - A. B. i B. B., którzy są współwłaścicielami nieruchomości, wobec tego każdy z nich jest zobowiązany do wykonania obowiązku, a wierzyciel/organ egzekucyjny jest uprawniony do domagania się wykonania obowiązku od każdego z nich. Bez znaczenia przy tym pozostają podnoszone w zażaleniu argumenty dotyczące braku faktycznego dostępu do nieruchomości z uwagi na postawę A. B.. Obowiązek deratyzacji nieruchomości dotyczy bowiem nieruchomości, co do której B. B. posiada tytuł własności. Wobec tego przysługuje jej prawo współposiadania rzeczy wspólnej oraz korzystania z niej w takim zakresie, by prawidłowo dbać o nieruchomość (art. 206 k.c.). W ocenie Kolegium, zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również kwota ustalonej grzywny nie przekracza dopuszczalnej wysokości określonej art. 121 § 2 u.p.e.a. - mieści się w dolnej granicy dopuszczalnej wysokości grzywny w celu przymuszenia. Wysokość grzywny jest adekwatna do wagi obowiązków o charakterze administracyjno-prawnym, które nie zostały wykonane oraz związanych z tym względów ochrony zdrowia i zapobiegnie powstawaniu chorób zakaźnych przenoszonych na ludzi i zwierzęta przez szczury. Organ podniósł, że wskazany w art. 119 § 1 u.p.e.a. środek egzekucyjny nie jest karą, lecz formą nacisku, mającą na celu skłonienie zobowiązanej poprzez dolegliwość finansową do niezwłocznego wykonania obowiązku. Zdaniem organu na obecnym etapie postępowania egzekucyjnego zastosowanie innego środka egzekucyjnego - wykonania zastępczego mogłyby spowodować większą uciążliwość dla zobowiązanej, a jego skuteczność zauważalna byłaby w terminie późniejszym. Wiązałoby się to również z obciążeniem zobowiązanej znacznie wyższymi kosztami wykonania zastępczego. Na poparcie swojego stanowiska organ odwoławczy powołał orzecznictwo sądów administracyjnych. Na powyższe postanowienie B. B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 119, 120, 121 oraz 122 u.p.e.a. poprzez brak wszechstronnego i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a w konsekwencji oparcie postanowienia na niepełnych ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej oraz niepodjęcie czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i tym samym rozpatrzenie jej bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywateli; - art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem zasady proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 z poźn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 16 lipca 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy Michałowice z dnia 19 maja 2025 r. w przedmiocie nałożenia na skarżącą grzywny w celu przymuszenia w wysokości 500 zł za niewykonanie obowiązku niepieniężnego, nałożonego ostateczną decyzją Wójta Gminy M. z dnia 21 października 2024 r. nakazującą współwłaścicielom nieruchomości A. B. oraz B. B. przeprowadzenie deratyzacji nieruchomości przy ul. [...] w M. , stanowiącej dz. ewid. nr [...]. Okolicznością niesporną w niniejszej sprawie jest, że ww. decyzja z dnia 21 października 2024 r. skierowana m.in. do skarżącej pozostaje w obrocie prawnym. Po wtóre, nie zostały wykonane obowiązki określone w tej decyzji. Wobec tego upomnieniem z dnia 17 lutego 2025 r. wezwano ww. zobowiązanych do dobrowolnego wykonania obowiązku, upomnienie to zostało skutecznie doręczone adresatom w dniu 24 lutego 2025 r. Następnie organ wystawił tytuły wykonawcze, dla B. B. tytuł wykonawczy z 28 kwietnia 2025 r. (OS.2/2025). Spełnione zostały tym samym przesłanki do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Stosownie do treści art. 7 §1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2025 r. poz. 132, dalej: u.p.e.a.) organ egzekucyjny stosuje środki egzekucyjne przewidziane w ustawie, jednocześnie środki egzekucyjne, które prowadzą bezpośrednio do wykonania obowiązku, a spośród kilku takich środków - środki najmniej uciążliwe dla zobowiązanego Stosownie do art. 119 §1 i 2 u.p.e.a. grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego. Grzywnę nakłada się, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji o charakterze niepieniężnym. Z powyższego wynika, że grzywna jest środkiem egzekucyjnym o charakterze przymuszającym. Jej celem jest doprowadzanie do wykonania określonego obowiązku w sposób pośredni, to jest poprzez dolegliwość nałożonej na zobowiązanego grzywny. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności w wypadku, gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. W myśl. art. 120 §1 u.p.e.a. grzywna w celu przymuszenia może być nakładana zarówno na osoby fizyczne, jak i osoby prawne, a także na jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej. Grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie z zastrzeżeniem §4 tego przepisu. Z zastrzeżeniem § 5 każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 10 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 50 000 zł. Grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą łącznie przekroczyć kwoty 50 000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 200 000 zł (por. art. 121 §1-3 u.p.e.a.). W kwestii wysokości grzywny w celu przymuszenia wskazać należy, iż ustawodawca, wprowadzając w art. 121 § 2 u.p.e.a. tylko górne granice kwot tych grzywien, pozostawił organowi egzekucyjnemu swobodę ustalania ich wysokości w konkretnym przypadku. Z kolei organ egzekucyjny, ustalając wysokość grzywny w celu przymuszenia, kieruje się zasadami racjonalnego działania (art. 7 § 2 u.p.e.a.) i niezbędności (art. 7 § 3 u.p.e.a.). Z ww. zasad wynika obowiązek organu zastosowania wobec zobowiązanego takiej dolegliwości, która jest niezbędna do realizacji ciążącego na nim obowiązku i zaprzestania stosowania tej dolegliwości, jeżeli obowiązek zostanie spełniony. W postępowaniu egzekucyjnym jedynym kryterium, jakim kieruje się organ egzekucyjny, ustalając taką, a nie inną treść uznaniowego rozstrzygnięcia odnośnie wysokości grzywny w celu przymuszenia, jest ocena dolegliwości z punktu widzenia skuteczności w nakłonieniu zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadniając zatem wysokość nałożonej grzywny, organ egzekucyjny może odwołać się jedynie do zasad celowości i skuteczności podjętych działań (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 lutego 2010 r. sygn. akt: II OSK 235/09, Lex nr 602159). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że organy obu instancji dokonały właściwego wyboru środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia, jako środka najmniej uciążliwego dla zobowiązanej. Kwota ustalonej grzywny nie przekracza dopuszczalnej wysokości określonej w art. 121 § 2 u.p.e.a., a jej wysokość jest adekwatna do wagi nałożonych obowiązków. W zaskarżonym postanowieniu szczegółowo wyjaśniono przesłanki, jakimi kierowano się przy ustalaniu wysokości nałożonej grzywny w wysokości 500 złotych i jej celowość. Zdaniem Sądu wyjaśnienia i ustalenia organów uzasadniają wymierzenie grzywny w takiej kwocie. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. zobowiązanym jest każda osoba, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym. Z decyzji Wójta Gminy Michałowice z dnia 19 maja 2025 r. wynika, że obowiązek przeprowadzenia deratyzacji nieruchomości został nałożony na A. B. i B. B.. Sąd orzekający w nin. Sprawie w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z 8 stycznia 2013 r., II OSK 1655/11, zgodnie z którym każdy z adresatów decyzji zawierającej nakaz wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym (rozbiórki obiektu budowlanego), jest w pełnym zakresie odpowiedzialny za wykonanie nakazu. Konsekwencją takiego stanu prawnego jest stanowisko, według którego, obowiązek wykonania czynności może być egzekwowany wobec każdego zobowiązanego. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy bez znaczenia jest podnoszona przez skarżącą okoliczność braku faktycznego dostępu do nieruchomości z uwagi na postawę A. B.. Tego typu okoliczność nie stanowi bowiem przesłanki zaniechania egzekwowania obowiązku niepieniężnego. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy, samo podejmowanie kroków zmierzających bezpośrednio do wykonania nakazanych obowiązków nie czyni nałożenia grzywny w celu przymuszenia bezbezprzedmiotowym. Dopóki ciążący na zobowiązanym obowiązek nie został w pełni wykonany organ zobowiązany jest do prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Nadto przy egzekwowaniu obowiązku konieczne jest uwzględnienie ustawowego sposobu korzystania z nieruchomości. B. B., jako współwłaścicielce nieruchomości, przysługuje prawo korzystania z nieruchomości i jej współposiadania. Z tym też wiążą się konsekwencje m.in. w postaci kompetencji organu do nałożenia na nią obowiązku przeprowadzenia deratyzacji i doprowadzenia do wykonania tego obowiązku. Tym samym okoliczność, że skarżąca podejmowała próbę wykonania obowiązku nie może mieć wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia. Nie sposób również dopatrzeć się w zaskarżonym postanowieniu naruszenia art. 7 k.p.a. dotyczącego postępowania dowodowego ani art. 8 k.p.a. statuującego zasadę zaufania do władzy publicznej. Naruszenie ww. zasad skarżąca upatruje w nieuwzględnieniu przez organ okoliczności, iż skarżąca nie miała możliwości wykonania ww. obowiązku z uwagi na postawę A. B.. Wbrew twierdzeniom skarżącej organy obu instancji odniosły się do ww. okoliczności, uzasadniając swoje stanowisko. Okoliczności faktyczne, które w niniejszej sprawie podlegały ustaleniu to kwestia pozostawania wykonywanej decyzji w obrocie prawnym oraz kwestia wykonania nałożonego ta decyzja obowiązku przez skarżącą. Te ustalenia nie budzą jednak wątpliwości, nie są też kwestionowane przez skarżącą. Wskazać wreszcie należy, że niezadowolenie stron postępowania z wydanego przez organ administracji rozstrzygnięcia nie może być utożsamiane z naruszeniem wynikającego z art. 8 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Nie sposób przyjąć, że wymóg prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej będzie zachowany tylko wówczas, gdy organy administracji będą wydawać rozstrzygnięcia, których oczekuje strona postępowania. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem i na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.